Although the literature showing tha

Although the literature showing that maltreatment is a risk factor for various forms
of psychopathology is largely based on epidemiological data, the findings are typically
interpreted to mean that maltreatment causes children to become aggressive,
hyperactive, depressed, or anxious. For example, researchers have hypothesized
that physically abused children engage in antisocial behavior because they learn
that aggression is an acceptable form of expressing anger or frustration (e.g., Straus,
Gelles, & Steinmetz, 1980). An alternative explanation is that parents become abusive
in response to a child’s perceived difficult behavior or other characteristics that are
difficult to manage (Belsky, 1993). For example, children with physical disabilities
are at elevated risk for physical abuse (Sullivan & Knutson, 2000) as are children
with behavior problems (Helton & Cross, 2011). Using data from a prospective study
of twins, Jaffee et al. (2004) provided four pieces of evidence consistent with the
hypothesis that maltreatment was a cause of children’s antisocial behavior rather
than the reverse: (1) abuse was associated with changes over time in children’s
antisocial behavior, (2) there was a dose–response relationship between the severity
of the abuse and the severity of children’s antisocial behavior, (3) genetic factors
accounted for a small and statistically nonsignificant portion of the variation (7%) in
children’s experience of abuse, suggesting that genetic factors related to children’s
behavior did not provoke abusive discipline, and (4) abuse remained a significant
predictor of children’s antisocial behavior controlling for parental antisocial behavior.
Thus, these data were consistent with the hypothesis that characteristics of the
parents and the family, but not the child, explained why some children were more
likely than others to be abused. In all likelihood, the relationship between child,
maternal, and family predictors of abuse is likely to be complex and ‘‘main effects’’
models will not capture the possibility that children’s difficult behavior is likely to
provoke abusive discipline when, for example, caregivers experience many other
sources of stress and lack the internal or external resources to cope adequately with
a stressful environment (Belsky, 1993). Prospective, longitudinal data are needed to
capture developmental pathways whereby temperamental precursors of psychiatric
disorder increase the risk—under certain conditions—that children will experience
maltreatment and whereby maltreatment increases the risk that these temperamental
precursors will develop into full-blown disorder.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

แม้ว่าวรรณกรรมที่แสดงที่สหประชาจะเป็นปัจจัยเสี่ยงสำหรับแบบฟอร์มต่าง ๆของ psychopathology ส่วนใหญ่ใช้โดยทั่วไปข้อมูลทางระบาดวิทยา ผลการวิจัยมีแปลความหมาย ว่า สหประชาทำให้เด็กกลายเป็นก้าวร้าวสมาธิ เศร้า หรือกังวล เช่น นักวิจัยได้ตั้งสมมติฐานที่ถูกทำร้ายร่างกายเด็กมีส่วนร่วมในพฤติกรรมต่อต้านสังคม เพราะพวกเขาเรียนรู้ความก้าวร้าวที่เป็นยอมรับรูปแบบแสดงความโกรธหรือหงุดหงิด (Straus เช่นGelles, & Steinmetz, 1980) คำอธิบายทางเลือกคือการ ที่พ่อแม่กลายเป็นไม่เหมาะสมเด็กรับรู้พฤติกรรมยากหรือลักษณะอื่น ๆ ที่ยากในการจัดการ (Belsky, 1993) ตัวอย่างเช่น เด็กพิการทางร่างกายมีความเสี่ยงสูงสำหรับการทารุณกรรมทางกาย (ซัลลิแวนและ Knutson, 2000) เป็นเด็กมีปัญหาเกี่ยวกับลักษณะการทำงาน (Helton & ข้าม 2011) ใช้ข้อมูลจากการศึกษาอนาคตฝาแฝด Jaffee et al. (2004) มีสี่ชิ้นส่วนของหลักฐานที่สอดคล้องกับการสมมติฐานที่ว่า สหประชาเป็นสาเหตุของพฤติกรรมต่อต้านสังคมของเด็กมากกว่ากว่าย้อนกลับ: ละเมิด (1) ถูกเชื่อมโยงกับการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลาในเด็กพฤติกรรมต่อต้านสังคม, (2) มีความสัมพันธ์ระหว่างความรุนแรงยา – ตอบที่ถูกการละเมิดและความรุนแรงของพฤติกรรมต่อต้านสังคมเด็ก ปัจจัยทางพันธุกรรม (3)สัดส่วนขนาดเล็ก และ nonsignificant ทางสถิติของการเปลี่ยนแปลง (7%) ในประสบการณ์เด็กละเมิด การแนะนำว่า ปัจจัยทางพันธุกรรมที่เกี่ยวข้องกับเด็กลักษณะการทำงานไม่ได้กระตุ้นวินัยไม่เหมาะสม ละเมิด (4) ยังคง และสำคัญpredictor ของพฤติกรรมต่อต้านสังคมเด็กควบคุมลักษณะต่อต้านสังคมผู้ปกครองดังนั้น ข้อมูลเหล่านี้ได้สอดคล้องกับสมมติฐานว่าลักษณะของการพ่อแม่ และครอบครัว แต่ไม่ เด็ก อธิบายว่า ทำไมเด็กบางคนได้เพิ่มเติมอาจจะมากกว่าคนอื่น ๆ จะถูก ในทุกโอกาส ความสัมพันธ์ระหว่างเด็กมารดา และครอบครัวทำนายของการละเมิดเป็นแนวโน้มที่จะซับซ้อน และ ''หลักผล ''รุ่นจะจับความเป็นไปได้ที่จะทำงานยากสำหรับเด็กกระตุ้นวินัยไม่เหมาะสมเมื่อ เช่น ผู้ดูแลพบอื่น ๆ อีกมากมายแหล่งที่มาของความเครียด และขาดทรัพยากรภายใน หรือภายนอกเพื่อรองรับอย่างเพียงพอความเครียดสิ่งแวดล้อม (Belsky, 1993) ข้อมูลที่คาดหวัง ระยะยาวจำเป็นต้องจับเส้นทางพัฒนาโดย temperamental สารตั้งต้นของอุบัติเหตุผิดปกติเพิ่มความเสี่ยงซึ่งภายใต้เงื่อนไขบางอย่าง — ว่า เด็กจะได้สัมผัสสหประชาและโดยสหประชาเพิ่มความเสี่ยงที่ temperamental นี้สารตั้งต้นจะพัฒนาเป็นโรคขับ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

แม้ว่าวรรณกรรมแสดงการกระทำผิดที่เป็นปัจจัยเสี่ยงสำหรับรูปแบบต่างๆ
ของพยาธิวิทยาส่วนใหญ่จะขึ้นอยู่กับข้อมูลทางระบาดวิทยาค้นพบมักจะ
ตีความหมายถึงการกระทำผิดที่เป็นสาเหตุของเด็กที่จะกลายเป็นก้าวร้าว
สมาธิหดหู่หรือวิตกกังวล ยกตัวอย่างเช่นนักวิจัยได้ตั้งสมมติฐาน
ว่าเด็กที่ถูกทารุณกรรมทางร่างกายมีส่วนร่วมในพฤติกรรมต่อต้านสังคมเพราะพวกเขาได้เรียนรู้
ว่าการรุกรานเป็นรูปแบบที่ได้รับการยอมรับในการแสดงความโกรธหรือแห้ว (เช่นเตราสส์
Gelles และ Steinmetz, 1980) คำอธิบายทางเลือกคือว่าพ่อแม่กลายเป็นที่ไม่เหมาะสม
ในการตอบสนองต่อเด็กรับรู้พฤติกรรมที่ยากหรือลักษณะอื่น ๆ ที่มีความ
ยากในการจัดการ (Belsky, 1993) ยกตัวอย่างเช่นเด็กที่มีความพิการทางร่างกาย
ที่มีความเสี่ยงสูงสำหรับการทำร้ายร่างกาย (ซัลลิแวนและ Knutson, 2000) เช่นเดียวกับเด็ก
ที่มีปัญหาพฤติกรรม (Helton และครอส 2011) โดยใช้ข้อมูลจากการศึกษาในอนาคต
ของฝาแฝด Jaffee et al, (2004) ที่มีสี่ชิ้นจากหลักฐานที่สอดคล้องกับ
สมมติฐานที่ว่ากระทำผิดเป็นสาเหตุของพฤติกรรมต่อต้านสังคมเด็กค่อนข้าง
กว่าย้อนกลับ (1) การละเมิดที่เกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลาในเด็กของ
พฤติกรรมต่อต้านสังคม (2) มีปริมาณการตอบสนอง ความสัมพันธ์ระหว่างความรุนแรง
ของการละเมิดและความรุนแรงของพฤติกรรมต่อต้านสังคมของเด็ก ๆ (3) ปัจจัยทางพันธุกรรม
คิดเป็นส่วนเล็ก ๆ และไม่มีนัยสำคัญทางสถิติของการเปลี่ยนแปลง (7%) ใน
ประสบการณ์ของเด็กจากการล่วงละเมิดชี้ให้เห็นว่าปัจจัยทางพันธุกรรมที่เกี่ยวข้องกับเด็ก
พฤติกรรมได้ ไม่ก่อให้เกิดการมีระเบียบวินัยที่ไม่เหมาะสมและ (4) การละเมิดยังคงอยู่อย่างมีนัยสำคัญ
ทำนายพฤติกรรมต่อต้านสังคมเด็กควบคุมพฤติกรรมต่อต้านสังคมของผู้ปกครอง.
ดังนั้นข้อมูลเหล่านี้มีความสอดคล้องกับสมมติฐานที่ว่าลักษณะของ
พ่อแม่และครอบครัว แต่ไม่ได้เด็กที่อธิบายว่าทำไมบาง เด็กได้มากขึ้น
มีโอกาสมากกว่าคนอื่น ๆ ที่จะถูกทำร้าย ในทุกโอกาสที่ความสัมพันธ์ระหว่างเด็กที่
มารดาและทำนายครอบครัวของการละเมิดมีแนวโน้มที่จะซับซ้อนและ '' ผลกระทบหลัก ''
รุ่นจะไม่จับความเป็นไปได้ว่าพฤติกรรมที่ยากสำหรับเด็กมีแนวโน้มที่จะ
ก่อให้เกิดการมีระเบียบวินัยที่ไม่เหมาะสมตัวอย่างเช่นเมื่อผู้ดูแลผู้ป่วย ประสบการณ์อื่น ๆ อีกมากมาย
แหล่งที่มาของความเครียดและการขาดทรัพยากรภายในหรือภายนอกที่จะรับมืออย่างเพียงพอกับ
สภาพแวดล้อมที่เครียด (Belsky, 1993) ในอนาคตข้อมูลระยะยาวมีความจำเป็นที่จะ
จับทุลักทุเลพัฒนาการโดยไม่ยุ่งเกี่ยวเจ้าอารมณ์ของจิตเวช
ความผิดปกติของการเพิ่มขึ้นของความเสี่ยงภายใต้เงื่อนไขบางอย่างที่เด็ก ๆ จะได้สัมผัสกับ
การกระทำผิดและการกระทำผิดโดยเพิ่มความเสี่ยงว่าสิ่งเหล่านี้เจ้าอารมณ์
สารตั้งต้นที่จะพัฒนาไปสู่ความผิดปกติเต็มเป่า