While reading the short story Miser

While reading the short story Misery by Anton Chekhov, one can understand why the author chose that particular name for the story. This is a story of how one man’s grief is ignored by the public, just when he needs someone’s attention the most. A story of how we blind ourselves to other people’s sufferings because we do not want to deal with the pain associated with it.
Iona Potapov had lost his son the week before this story takes place and he has no one to talk to about his pain. No matter how many times he brings up the fact that his son has just recently died, none of his fares seems to care about his suffering. Almost everyone in the world has been guilty of passing by someone in need, because it is simply not our problem. Whether it is someone stranded on the side of the road, a homeless person out in the cold, or a dirty child with no shoes on his feet, we rationalize that it is not our responsibility to solve everyone’s problems. It is a selfish thing to do, but it is all too prevalent in society.
Throughout the story Iona is succumbed by loneliness and grief, a couple of times he “bends himself double” over as if he wants to disappear, just to be rid of the pain. With no one to listen to his pain it is as if he is crumbling on himself, falling apart from the inside. I know that I try to bottle up my negative feelings and they end up growing, eventually if I do not talk about them, or write about them, than I myself breakdown.
The end of the story was what I truly loved. It was the natural healing power of an animal that finally eased Iona’s pain. When Iona felt as if he would never be able to find someone who would listen to him, he realized that the best thing he could do is talk to someone who would not talk back, and would not run away - his little white mare. That mare was the one thing that he still had that was true to him. I believe that animals have a way of helping to e...

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ขณะอ่านเรื่องความทุกข์ยาก โดยทวน เข้าใจทำไมผู้เขียนเลือกชื่อเฉพาะสำหรับเรื่องนั้น นี้เป็นเรื่องราวของความเศร้าโศกว่าหนึ่งคนจะถูกละเว้น โดยประชาชน เพียงเมื่อเขาต้องการความสนใจของคนมากที่สุด เรื่องราวของว่าเราตาบอดตนเองจะทุกข์ของคนอื่นเนื่องจากเราไม่ต้องการจัดการกับอาการปวดที่เกี่ยวข้องIona Potapov ได้หายบุตรสัปดาห์ก่อนเกิดเรื่องนี้ และคงไม่มีใครพูดถึงความเจ็บปวดของเขา ไม่ว่ากี่ครั้งที่เขาแสดงความจริงที่ว่าลูกชายของเขาเสียชีวิตเมื่อเร็ว ๆ นี้ ไม่มีค่าโดยสารของเขาน่าจะดูแลทุกข์ของเขา เกือบทุกคนในโลกได้รับความส่งผ่านบุคคลจำเป็น เนื่องจากไม่เพียงแต่ปัญหาของเรา ไม่ว่าจะเป็นคนขนด้านของถนน คนจรจัดออกเย็น หรือเด็กสกปรกกับไม่รองเท้าเท้าของเขา เรา rationalize ว่า ไม่รับผิดชอบของเราเพื่อแก้ไขปัญหาของทุกคน เป็นสิ่งที่เห็นแก่ตัวทำ แต่ก็ทั้งหมดพบมากเกินไปในสังคม ตลอดเรื่องราว Iona จะยอมจำนนต่อความเหงาและความเศร้าโศก สองครั้งเขา "ฟันตัวเองคู่" มากกว่าว่าอยาก จะหายไป เพียง เพื่อจะกำจัดความเจ็บปวด มีใครฟังความเจ็บปวดของเขา ได้ว่า เขาเป็นผุบนตัวเอง ตกจากภายใน ฉันรู้ว่า พยายามขวดค่าความรู้สึกของฉันลบ และจนเติบโต ในที่สุดถ้าฉันไม่พูดคุยเกี่ยวกับพวกเขา หรือเขียนเกี่ยวกับพวกเขา กว่าตัวแบ่งผม จบเรื่องเป็นสิ่งแท้จริงแต่ต้องยอมรับ มันเป็นพลังรักษาตามธรรมชาติของสัตว์ที่สุด บรรเทาอาการปวดของ Iona เมื่อ Iona รู้สึกว่าไม่สามารถหาคนที่จะฟังของเขา เขารู้ว่า สิ่งที่ดีที่สุดที่เขาไม่เป็นพูดคุยกับคนที่จะไม่พูดกลับ และจะไม่หนี - แมร์เขาขาวน้อย แมร์นั้นเป็นสิ่งหนึ่งที่ยังมีที่จริงเขา ผมเชื่อว่า สัตว์มีวิธีการช่วยให้อี...

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในขณะที่การอ่านเดือดร้อนเรื่องสั้นโดย Anton Chekhov หนึ่งสามารถเข้าใจว่าทำไมผู้เขียนเลือกชื่อเฉพาะว่าสำหรับเรื่องนี้ นี่คือเรื่องราวของความเศร้าโศกว่าชายคนหนึ่งถูกละเว้นจากประชาชนเพียงเมื่อเขาต้องการความสนใจของคนส่วนใหญ่ เรื่องราวของวิธีการที่เราตาบอดตัวเองเพื่อความทุกข์ของคนอื่นเพราะเราไม่ต้องการที่จะจัดการกับความเจ็บปวดที่เกี่ยวข้องกับมัน.
ไอโอ Potapov ได้สูญเสียลูกชายของเขาเมื่อสัปดาห์ก่อนเรื่องนี้จะเกิดขึ้นและเขามีไม่มีใครที่จะพูดคุยเกี่ยวกับความเจ็บปวดของเขา ไม่ว่ากี่ครั้งที่เขาจะทำให้ความจริงที่ว่าลูกชายของเขาที่เพิ่งเสียชีวิตเมื่อเร็ว ๆ นี้ไม่มีค่าโดยสารของเขาดูเหมือนว่าจะดูแลเกี่ยวกับความทุกข์ทรมานของเขา เกือบทุกคนในโลกได้รับความผิดที่ผ่านโดยคนที่อยู่ในความต้องการเพราะมันเป็นเพียงแค่ไม่ได้เป็นปัญหาของเรา ไม่ว่าจะเป็นคนที่ติดอยู่บนด้านข้างของถนนที่เป็นคนไร้ที่อยู่อาศัยออกในเย็นหรือเด็กสกปรกกับรองเท้าไม่มีที่เท้าของเขาเราหาเหตุผลเข้าข้างตนเองว่ามันไม่ได้เป็นความรับผิดชอบของเราในการแก้ปัญหาของทุกคน มันเป็นสิ่งที่เห็นแก่ตัวที่จะทำ แต่มันเป็นที่แพร่หลายมากเกินไปในสังคม.
ตลอดเรื่องไอโอจะยอมจำนนโดยความเหงาและความเศร้าโศกสองสามครั้งเขา "โค้งตัวเองคู่" มาเป็นถ้าเขาต้องการที่จะหายไปเพียงเพื่อจะกำจัด ของความเจ็บปวด ไม่มีใครที่จะรับฟังความเจ็บปวดของเขาจะเป็นถ้าเขาจะละลายในตัวเองล้มกันจากภายใน ฉันรู้ว่าฉันพยายามที่จะขวดขึ้นความรู้สึกเชิงลบของฉันและพวกเขาจบลงที่เพิ่มขึ้นในที่สุดถ้าฉันไม่ได้พูดคุยเกี่ยวกับพวกเขาหรือเขียนเกี่ยวกับพวกเขามากกว่าตัวผมเองสลาย.
ตอนจบของเรื่องนี้คือสิ่งที่ผมรักอย่างแท้จริง มันเป็นพลังบำบัดตามธรรมชาติของสัตว์ที่ในที่สุดก็ปลดเปลื้องความเจ็บปวดของไอโอ เมื่อไอโอรู้สึกราวกับว่าเขาจะไม่สามารถที่จะหาใครสักคนที่จะฟังเขาเขาก็ตระหนักว่าสิ่งที่ดีที่สุดที่เขาจะทำคือการพูดคุยกับคนที่จะไม่พูดคุยกลับมาและจะไม่วิ่งไป - เมียสีขาวเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขา ม้านั่นคือสิ่งหนึ่งที่เขายังคงมีที่เป็นความจริงกับเขา ผมเชื่อว่าสัตว์มีวิธีการที่จะช่วยให้อี ...

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ในขณะที่อ่านเรื่องสั้นความทุกข์ยากโดย ณัฐพงษ์ สมณะ หนึ่งสามารถเข้าใจว่าทำไมผู้เขียนเลือกชื่อที่เฉพาะเจาะจงสำหรับเรื่องราว นี่คือเรื่องราวของความเศร้าโศกของคนหนึ่งจะถูกละเว้นโดยประชาชนเมื่อเขาต้องการความสนใจมากที่สุด เรื่องราวของวิธีการที่เราตาบอดเองทุกข์ของคนอื่น เพราะเราไม่ต้องการที่จะจัดการกับอาการปวดที่เกี่ยวข้องกับมัน .
ไอโอนา potapov ได้สูญเสียลูกชายของเขาสัปดาห์ก่อนที่เรื่องนี้จะเกิดขึ้น และเขาไม่มีคนคุยเกี่ยวกับอาการของเขา ไม่ว่ากี่ครั้งที่เขานำขึ้นความจริงที่ว่าลูกชายของเขาเพิ่งเสียชีวิต เรื่องค่าโดยสารของเขาดูเหมือนจะดูแลเรื่อง ทุกข์ของเขา เกือบทุกคนในโลกได้รับความผิดของผ่านโดยคนที่ต้องการ เพราะมันก็ไม่ใช่ปัญหาของเราไม่ว่าจะเป็นใคร อยู่ข้าง ถนน คนไร้ที่อยู่อาศัย ใน เย็น หรือ สกปรก กับเด็กที่ไม่มีรองเท้าที่เท้าของเขา เราหาเหตุผลว่า ไม่ใช่ความรับผิดชอบของเราที่จะแก้ไขปัญหาของทุกคน มันเป็นเรื่องที่เห็นแก่ตัวไปบ้าง แต่มันก็แพร่หลายในสังคม
ทั้งเรื่องไอโอจะยอมจำนนโดยความเหงาและความเศร้าสองสามครั้ง เขาโค้งเองคู่ " มากกว่า ถ้าเขาอยากหายตัวไป เพื่อกำจัดความเจ็บปวด ไม่มีใครฟังความเจ็บปวดของเขาเป็นถ้าเขากำลังมีปัญหาในตัวเอง แตกแยกจากภายใน ฉันรู้ว่าฉันพยายามที่จะปิดกั้นความรู้สึกเชิงลบของฉันและพวกเขาสิ้นสุดขึ้นในที่สุด ถ้าผมไม่พูด หรือเขียนเกี่ยวกับพวกเขา กว่าตัวผมเองเกิด
ตอนจบของเรื่องคือสิ่งที่ฉันรักอย่างจริงใจ มันคือการรักษาธรรมชาติ พลังของสัตว์ที่ได้ปลดเปลื้องไอโอน่าปวด เมื่อไอโอรู้สึกราวกับว่าเขาจะไม่พบใครที่จะฟังเขา เขาก็ตระหนักได้ว่า สิ่งที่ดีที่สุดที่เขาทำได้คือ พูดกับใครก็ไม่พูด และจะไม่วิ่งหนี - ม้าขาวของเขาเล็ก ๆน้อย ๆที่ แมร์ เป็นสิ่งหนึ่งที่เขายังต้องถูกจริงกับเขา ผมเชื่อว่าสัตว์มีวิธีการช่วย . . . . .