These places are, and must always b

These places are, and must always be, open and
accessible to all, with expressive activity limited only in very narrow cases. At the opposite end of the spectrum, the least open
public space is the non-public forum, which includes ‘public
property which is not by tradition or designation a forum for
public communication’ (460 US 37, p. 46). Who may use these
public spaces and how they may use them can be restricted to
specific groups and activities. Between these two extremes, the
US Supreme Court also defined a third type – the limited public
forum; this includes public property that, unlike parks and
streets, is not traditionally open but ‘which the State has opened
for the use of the public as a place for expressive activity’ (460
US 37, p. 45). The Canadian courts, citing the ‘reasonable limits’
clause of the Canadian Charter of Rights and Freedoms, rejected
this categorising approach in favour of case-by-case evaluations
(Moon, 1988).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

สถานเหล่านี้ และต้องเสมอถูก เปิด และสามารถเข้าถึงทั้งหมด มีกิจกรรมแสดงออกที่จำกัดเฉพาะในกรณีที่แคบมาก ที่สุดตรงกันข้ามของคลื่น เปิดน้อยพื้นที่สาธารณะเป็นเวทีสาธารณชน ซึ่งรวมถึง ' สาธารณะซึ่งไม่ตามประเพณีหรือกำหนดเป็นคุณสมบัติสำหรับสื่อสารสาธารณะ ' (460 ฿ 37, p. 46) ซึ่งอาจใช้เหล่านี้หรือไม่สาธารณะและพวกเขาอาจใช้ได้อย่างได้อย่างจำกัดกลุ่มและกิจกรรม ระหว่างนี้สองที่สุด การศาลฎีกาสหรัฐกำหนดชนิดที่สาม – ประชาชนจำกัดฟอรั่ม นี้มีคุณสมบัติสาธารณะที่ ซึ่งแตกต่างจากสวนสาธารณะ และถนน ไม่เปิดแบบดั้งเดิม แต่ ' ซึ่งรัฐได้เปิดสำหรับการใช้ของสาธารณะเป็นที่สำหรับกิจกรรมแสดงออก ' (460฿ 37, p. 45) ศาลแคนาดา การอ้างสมเหตุสมผลจำกัด'อนุประโยคของแคนาดากฎบัตรว่าด้วยสิทธิและเสรีภาพ ปฏิเสธวิธีการนี้ categorising ลงประเมินกรณีโดยกรณี(มูน 1988)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

สถานที่เหล่านี้และต้องเป็นมักจะเปิดและสามารถเข้าถึงได้ทั้งหมดโดยมีกิจกรรมที่แสดงออก จำกัด เฉพาะในกรณีที่แคบมาก
ในตอนท้ายตรงข้ามของสเปกตรัมเปิดอย่างน้อยพื้นที่สาธารณะเป็นฟอรั่มที่ไม่ใช่แบบสาธารณะซึ่งรวมถึง'สาธารณะสถานที่ให้บริการที่ไม่ได้เป็นตามประเพณีหรือการกำหนดเวทีสำหรับการสื่อสารสาธารณะ(สหรัฐ 460 37, น. 46) ที่อาจจะใช้เหล่านี้พื้นที่สาธารณะและวิธีการที่พวกเขาอาจจะใช้พวกเขาสามารถถูก จำกัด ให้เฉพาะกลุ่มและกิจกรรม ระหว่างทั้งสองสุดขั้วที่ศาลฎีกาสหรัฐยังกำหนดประเภทสาม - มหาชนฟอรั่ม; รวมถึงทรัพย์สินของประชาชนที่แตกต่างจากสวนสาธารณะและถนนไม่ได้เปิดแต่ประเพณีซึ่งรัฐได้เปิดสำหรับการใช้งานในที่สาธารณะเป็นสถานที่สำหรับกิจกรรมที่แสดงออกที่ (460 ดอลลาร์สหรัฐ 37 พี. 45) ศาลแคนาดาอ้าง 'ขอบเขตที่เหมาะสม' ข้อของแคนาดากฎบัตรสิทธิและเสรีภาพปฏิเสธวิธีการจัดหมวดหมู่นี้ในความโปรดปรานของการประเมินผลกรณีโดยกรณี(ดวงจันทร์, 1988)