Once upon a time there were four li

Once upon a time there were four little rabbits, and their names were Flopsy, Mopsy, Cotton-tail and Peter.

They lived with their mother in a sand-bank, underneath the root of a very big fir tree. “Now, my dears,” said old Mrs. Rabbit one morning, “You may go into the fields or down the lane, but don’t go into Mr. McGregor’s garden. “Your father had an accident there; he was put in a pie by Mrs. McGregor.”

Now run along and don’t get into mischief. I am going out.” Then old Mrs. Rabbit took a basket and her umbrella and went through the wood to the baker’s.

She bought a loaf of brown bread and five currant buns. Flopsy, Mopsy and Cotton-tail who were good little bunnies went down the lane together to gather blackberries.

But Peter who was very naughty, ran straight away to Mr. McGregor’s garden and squeezed under the gate! First he ate some lettuces and some French beans and then he ate some radishes. And then, feeling rather sick, he went to look for some parsley.

But round the end of a cucumber frame, whom should he meet but Mr. McGregor! Mr. McGregor was on his hands and knees planting out young cabbages, but he jumped up and ran after Peter, waving a rake and calling out “Stop thief!”

Peter was most dreadfully frightened; he rushed all over the garden, for he had forgotten the way back to the gate. He lost one shoe among the cabbages, and the other amongst the potatoes. After losing them, he ran on four legs and went faster. So that I think he might have got away altogether if he had not unfortunately run into a gooseberry net and got caught by the large buttons on his jacket. It was a blue jacket with brass buttons, quite new.

Peter gave himself up for lost and shed big tears. But his sobs were overheard by some friendly sparrows, who flew to him in great excitement and implored him to exert himself. Mr. McGregor came up with a sieve which he intended to pop on the top of Peter, but Peter wriggled out just in time, leaving his jacket behind him. He rushed into the tool-shed and jumped into a can.

It would have been a beautiful thing to hide in, if it had not had so much water in it. Mr. McGregor was quite sure that Peter was somewhere in the tool-shed, perhaps hidden underneath a flower-pot. He began to turn them over carefully, looking under each. Presently Peter sneezed “Kertyschoo!” Mr. McGregor was after him in no time, and tried to put his foot upon Peter, who jumped out of a window, upsetting three plants.

Peter sat down to rest; he was out of breath and trembling with fright, and he had not the least idea which way to go. Also he was very damp with sitting in that can. After a time he began to wander about, going lippity– lippity– not very fast and looking all around. He found a door in a wall; but it was locked and there was no room for a fat little rabbit to squeeze underneath. An old mouse was running in and out over the stone doorstep, carrying peas and beans to her family in the wood. Peter asked her the way to the gate but she had such a large pea in her mouth she could not answer. She only shook her head at him.

Peter began to cry. Then he tried to find his way straight across the garden, but he became more and more puzzled. Presently he came to a pond where Mr. McGregor filled his water-cans. A white cat was staring at some gold-fish; she sat very, very still, but now and then the tip of her tail twitched as if it were alive. Peter thought it best to go away without speaking to her.

He had heard about cats from his cousin, little Benjamin Bunny. He went back towards the tool-shed, but suddenly, quite close to him, he heard the noise of a hoe–scr-r-ritch, scratch, scratch, scritch. Peter scuttered underneath the bushes, but presently as nothing happened, he came out and climbed upon a wheelbarrow, and peeped over. The first thing he saw was Mr. McGregor hoeing onions. His back was turned towards Peter and beyond him was the gate! Peter got down very quietly off the wheel-barrow and started running as fast as he could go, along a straight walk behind some black currant bushes. Mr. McGregor caught sight of him at the corner, but Peter did not care. He slipped underneath the gate and was safe at last in the wood outside the garden. Mr. McGregor hung up the little jacket and the shoes for a scare-crow to frighten the blackbirds.

Peter never stopped running or looked behind him till he got home to the big fir-tree. He was so tired that he flopped down upon the nice soft sand on the floor of the rabbit hole, and shut his eyes. His mother was busy cooking; she wondered what he had done with his clothes. It was the second little jacket and pair of shoes that Peter had lost in a fortnight! I am sorry to say that Peter was not very well during the evening. His mother put him to bed and made some camomile tea and she gave a dose of it to Peter! “One teaspoonful to be taken at bedtime.”

But, Flopsy, Mopsy and Cottontail had bread and milk and blackberries for supper.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

กาลครั้งหนึ่งมีอยู่สี่กระต่ายน้อยและชื่อของพวกเขา flopsy, mopsy ฝ้ายหางและ peter.

ที่พวกเขาอาศัยอยู่กับแม่ของพวกเขาในทรายของธนาคารภายใต้รากของต้นสนขนาดใหญ่มาก "ตอนนี้ Dears ของฉัน" นางชรากล่าวว่า กระต่ายในเช้าวันหนึ่ง "คุณอาจจะไปลงในเขตข้อมูลหรือลงช่องทาง แต่ไม่ได้ไปลงใน mr สวนเกรเกอร์ "คุณพ่อของคุณมีอุบัติเหตุมี;เขาถูกขังอยู่ในวงกลมโดย mrs McGregor. "

ตอนนี้วิ่งไปตามและไม่ได้รับในความลำบากยากเย็น ฉันจะออก. "จากนั้นนางเก่า กระต่ายเอาตะกร้าและร่มของเธอและเดินผ่านไม้ขนมปัง.

เธอซื้อขนมปังสีน้ำตาลและขนมปังลูกเกดห้า flopsy mopsy และฝ้ายหางที่เป็นกระต่ายน้อยที่ดีไปลงช่องทางที่ร่วมกันเพื่อรวบรวมแบล็ก.

แต่ peter ที่ซนมากวิ่งตรงไปที่นาย สวน McGregor และบีบภายใต้ประตู! ครั้งแรกที่เขากินผักกาดหอมและถั่วฝรั่งเศสบางส่วนและจากนั้นเขากินหัวไชเท้าบาง แล้วความรู้สึกที่ค่อนข้างป่วยเขาก็จะมองหาผักชีฝรั่งบาง.

แต่รอบปลายของกรอบแตงกวาซึ่งเขาควรจะตอบสนอง แต่ mr McGregor! mr McGregor เป็นที่มือและหัวเข่าของการปลูกกะหล่ำปลีออกสาวของเขาแต่เขาก็กระโดดขึ้นและวิ่งตามหลัง peter โบกคราดและโทรออก

ปีเตอร์เป็นส่วนใหญ่กลัวอย่างหวาดกลัว "หยุดขโมย!"; เขารีบไปทั่วสวนเพราะเขาได้ลืมทางกลับไปที่ประตู เขาสูญเสียอย่างใดอย่างหนึ่งในหมู่รองเท้ากะหล่ำปลีและอื่น ๆ ในหมู่มันฝรั่ง หลังจากที่สูญเสียเหล่านั้นจึงวิ่งสี่ขาและไปได้เร็วขึ้นเพื่อที่ฉันคิดว่าเขาอาจจะได้ออกไปโดยสิ้นเชิงถ้าเขาไม่ได้ทำงาน แต่น่าเสียดายที่เข้าสุทธิผลไม้ชนิดหนึ่งและถูกจับได้โดยปุ่มขนาดใหญ่บนแจ็คเก็ตของเขา มันเป็นแจ็คเก็ตสีฟ้าที่มีปุ่มทองเหลืองค่อนข้างใหม่.

peter ทำให้ตัวเองขึ้นสำหรับการสูญหายและหลั่งน้ำตาใหญ่ แต่สะอื้นของเขาถูกได้ยินโดยบางส่วนเป็นมิตรนกกระจอกที่บินกับเขาในความตื่นเต้นที่ดีและอ้อนวอนให้เขาออกแรงตัวเอง mrMcGregor ขึ้นมาด้วยตะแกรงซึ่งเขาตั้งใจจะปรากฏอยู่ด้านบนของ peter แต่ peter wriggled ออกเพียงในเวลาที่ออกจากแจ็คเก็ตของเขาอยู่ข้างหลังเขา เขาวิ่งเข้าไปในโรงเก็บเครื่องมือและกระโดดลงไปในกระป๋อง.

มันจะได้รับสิ่งที่สวยงามซ่อนตัวอยู่ในถ้ามันไม่ได้มีน้ำมากอยู่ในนั้น mr McGregor ค่อนข้างแน่ใจว่าปีเตอร์เป็นหนึ่งในเครื่องมือเพิงอาจซ่อนอยู่ใต้ดอกหม้อเขาเริ่มที่จะทำให้พวกเขาไปอย่างระมัดระวังมองในแต่ละ ปัจจุบัน peter จาม "kertyschoo" mr McGregor เกิดขึ้นหลังจากที่เขาในเวลาไม่นานและพยายามที่จะวางเท้าของเขาเมื่อปีเตอร์ที่กระโดดออกมาจากหน้าต่าง upsetting สามพืช

ปีเตอร์นั่งลงกับส่วนที่เหลือ. เขาออกมาจากลมหายใจและตัวสั่นด้วยความตกใจและเขาไม่ได้ ความคิดน้อยที่สุดวิธีการที่จะไป เขาก็ยังชื้นมากกับการนั่งอยู่ในกระป๋องที่หลังจากเวลาเขาเริ่มที่จะเดินเรื่องไป lippity-lippity ไม่อย่างรวดเร็วและมองไปรอบ ๆ เขาก็พบว่าประตูในผนัง; แต่ถูกขังและมีห้องพักสำหรับกระต่ายน้อยไขมันจะบีบภายใต้ไม่มี เมาส์เก่าได้รับการทำงานในและออกไปบันไดหน้าประตูหินถือถั่วและถั่วกับครอบครัวของเธอในไม้peter ถามเธอทางไปที่ประตู แต่เธอก็เช่นถั่วขนาดใหญ่ในปากของเธอที่เธอไม่สามารถตอบ เธอส่ายหัวของเธอที่เขา.

peter เริ่มร้องไห้ แล้วเขาก็พยายามที่จะหาทางของเขาตรงข้ามสวน แต่เขาก็กลายเป็นมากขึ้นและมากขึ้นงง ปัจจุบันเขามาถึงบ่อที่นาย McGregor เต็มไปด้วยน้ำกระป๋องของเขา แมวสีขาวได้รับการจ้องมองที่บางทองปลาที่เธอนั่งมากยังคงมากแต่ตอนนี้แล้วปลายหางของเธอกระตุกราวกับว่ามันยังมีชีวิตอยู่ peter คิดว่ามันที่ดีที่สุดที่จะหายไปโดยไม่พูดกับเธอ.

เขาเคยได้ยินเกี่ยวกับแมวจากลูกพี่ลูกน้องของเบนจามิกระต่ายน้อยของเขา เขาเดินกลับไปยังโรงเก็บเครื่องมือ แต่ก็ค่อนข้างใกล้เคียงกับเขาเขาก็ได้ยินเสียงจอบ SCR-r-ritch รอยขีดข่วนรอยขีดข่วน, scritch peter scuttered อยู่ใต้พุ่มไม้แต่ในปัจจุบันเป็นอะไรเกิดขึ้นเขาออกมาและปีนขึ้นไปอยู่บนรถเข็นและ peeped กว่า สิ่งแรกที่เขาเห็นก็คือนาย McGregor hoeing หัวหอม หลังของเขาถูกหันไปทาง peter และเกินเขาเป็นประตู! peter ได้ลงอย่างเงียบ ๆ ออกจากล้อรถเข็นและเริ่มทำงานให้เร็วที่สุดเท่าที่เขาจะได้ไปพร้อมเดินตรงหลังพุ่มไม้บางลูกเกดดำ mrMcGregor จับสายตาของเขาที่มุม แต่ปีเตอร์ไม่ได้สนใจ เขาหลบอยู่ใต้ประตูและมีความปลอดภัยที่ผ่านมาในไม้นอกสวน mr McGregor แขวนเสื้อและรองเท้าที่เล็ก ๆ น้อย ๆ สำหรับความหวาดกลัว-กาที่จะขู่ blackbirds.

peter ไม่เคยหยุดทำงานหรือมองหลังเขาจนกว่าเขาจะได้กลับไปที่เฟอร์ต้นไม้ใหญ่เขาก็เหนื่อยที่เขาล้มลงบนทรายนุ่มดีบนพื้นของหลุมกระต่ายและปิดตาของเขา แม่ของเขาเป็นปรุงอาหารที่ว่างเธอสงสัยว่าสิ่งที่เขาทำกับเสื้อผ้าของเขา มันเป็นแจ็คเก็ตเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่สองและคู่ของรองเท้าที่ปีเตอร์ได้หายไปในปักษ์! ฉันเสียใจที่จะบอกว่าปีเตอร์ไม่ได้เป็นอย่างดีในช่วงเย็นแม่ของเขาทำให้เขาไปที่เตียงและทำให้ชาดอกแคมะไมล์และเธอให้ปริมาณของมันที่จะ peter! "หนึ่งช้อนชาจะต้องดำเนินการก่อนนอน."

แต่ flopsy mopsy และหางมีขนมปังและนมและแบล็กสำหรับอาหารมื้อเย็น

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

กาลครั้งหนึ่งมีกระต่ายน้อย 4 และชื่อของพวกเขาถูก Flopsy, Mopsy หางฝ้ายและปีเตอร์

พวกเขาอาศัยอยู่กับแม่ในทรายธนาคาร ภายใต้รากของต้นไม้ใหญ่มากเฟอร์ "ตอนนี้ ฉัน dears กระต่ายนางเก่ากล่าวว่า เช้าวันหนึ่ง "คุณจะไปลง ในเขตข้อมูล หรือ ลงช่องทาง แต่อย่าไปสวนนายแม็คเกรเกอร์"คุณพ่อมีอุบัติเหตุมี เขาถูกใส่ในเป็นวงกลม โดยเกรเกอร์นาง"

ตอนนี้วิ่งไปตาม และไม่ได้เป็นการเสียหาย ฉันจะออก" จาก นั้นกระต่ายนางเก่าเอาตะกร้าและร่มของเธอ และไปผ่านไม้ของเบเกอร์

เธอซื้อก้อนขนมปังสีน้ำตาลและขนมปัง currant ห้า Flopsy, Mopsy และ หางฝ้ายที่กระต่ายน้อยดีไปลงเลนกันกับ blackberries ได้

แต่ปีเตอร์ที่ซนมาก วิ่งตรงไปถึงนายแม็คเกรเกอร์ในสวน และค็อฟภายใต้ประตู ก่อนเขากิน lettuces บางและถั่วบางฝรั่งเศสแล้ว เขากินบาง radishes แล้ว เขารู้สึกค่อนข้างป่วย ไปหาผักชีฝรั่งบาง

แต่รอบปลายเฟรมแตงกวา ที่ควรเขาตามแต่แม็คเกรเกอร์นาย นายแม็คเกรเกอร์อยู่มือและปลูกออกสาวกาด หัวเข่าของเขา แต่เขาขึ้นไป และวิ่งหลังจากปีเตอร์ โบกการคราด และการโทรออก "หยุดขโมย"

ปีเตอร์ถูกสุด dreadfully กลัว เขาวิ่งไปสวน สำหรับเขาลืมวิธีไปประตู เขาแพ้รองเท้าข้างหนึ่งกาด และอื่น ๆ อยู่มัน หลังจากสูญเสียพวกเขา เขาวิ่งบน 4 ขา และไปได้เร็วขึ้น ให้คิดว่า เขาอาจมีเก็บกันถ้าเขาได้ไม่แต่ทำงานเข้ากูสเบอร์รีสุทธิ และได้จับ ด้วยปุ่มขนาดใหญ่บนเสื้อของเขา มันเป็นเสื้อสีฟ้า มีปุ่มเหลือง ค่อนข้างใหม่

ปีเตอร์ให้ตัวเองสำหรับการสูญหาย และ shed น้ำตาขนาดใหญ่ แต่ได้ตก overheard sobs ของเขา โดยนกบางดีกระจอก ที่บินกับเขาตื่นเต้นมากใน implored เขาออกแรงเอง นายอภิรักษ์โกษะโยธิน แม็คเกรเกอร์มากับตะแกรง ที่เขาตั้งใจจะปรากฏบนปีเตอร์ ปีเตอร์ wriggled ออกในเวลา ออกจากเสื้อของเขาหลังเขา เขาวิ่งเข้าไปในโรงเครื่องมือ และไปสามารถได้

ก็จะได้รับสิ่งสวยงามซ่อนใน ถ้ามันไม่เคยมีน้ำมากในการ นายแม็คเกรเกอร์ได้ค่อนข้างแน่ใจว่า ปีเตอร์อยู่ในการเครื่องมือโรง อาจจะซ่อนอยู่ใต้กระถางดอกไม้ เขาเริ่มพลิกพวกเขาพิถีพิถัน มองภายใต้แต่ละ ปัจจุบันปีเตอร์ sneezed "Kertyschoo" นายแม็คเกรเกอร์ได้หลังจากเขาในเวลาไม่นาน และพยายามที่จะวางเท้าของเขาเมื่อปีเตอร์ ที่ไปออกจากหน้าต่าง upsetting พืช 3 .

ปีเตอร์นั่งลงพักผ่อน เขาคือลมหายใจและสะทกตกใจ และเขาไม่คิดอย่างน้อยวิธีที่จะไป ยัง เขาไม่ชื้นมาก ด้วยนั่งอยู่ในนั้น หลังจากเวลาเขาเริ่มร่อนเร่ ไป lippity– lippity– ไม่มากอย่างรวดเร็ว และมองรอบ ๆ เขาพบประตูที่ผนัง แต่มันถูกล็อค และมีห้องพักสำหรับกระต่ายน้อยไขมันเพื่อบีบภายใต้ เมาส์ตัวเก่ากำลังวิ่งออกไปหน้าประตูหิน แบกถั่วลันเตาและถั่วให้ครอบครัวของเธอในไม้ ปีเตอร์ถามเธอไปประตู แต่เธอมีถั่วขนาดใหญ่ในปากเธอเธออาจไม่ตอบ เธอจับหัวของเธอที่เขาเท่านั้น

ปีเตอร์เริ่มร้องไห้ เขาพยายามหาทางของเขาตรงข้ามสวน แต่เขาเป็นพิศวงมาก ปัจจุบันเขามาถึงบ่อที่นายแม็คเกรเกอร์เติมกระป๋องน้ำของเขา แมวสีขาวถูกจ้องทองปลา เธอนั่งมาก มากยังคง แต่ตอนนี้แล้วปลายหางของเธอ twitched นั้นมีชีวิตอยู่ ปีเตอร์คิดว่า ดีที่สุดไปโดยไม่ต้องพูดถึง her.

เขาได้ยินเกี่ยวกับแมวจากก. เบนจามินกระต่ายน้อย เขาก็กลับสู่โรงเครื่องมือ ได้ทันที ใกล้กับเขา เขาได้ยินเสียง hoe–scr-r-ritch ลบ ลบ scritch ปีเตอร์ scuttered ใต้พุ่มไม้ แต่ปัจจุบันไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาออกมา และปีนขึ้นรถสาลี่เป็น และ peeped เหนือ สิ่งแรกที่เขาเห็นมีเกรเกอร์ นาย hoeing หอม เขาเปิดไปทางปีเตอร์ และนอกเหนือจากเขาถูกประตู ปีเตอร์ได้ลงอย่างเงียบ ๆ ปิดล้อบาร์โร และเริ่มทำงานเร็วที่สุดเท่าที่เขาสามารถไป พร้อมเดินไปตรงหลังพุ่มไม้แบล็คเคอบาง นายอภิรักษ์โกษะโยธิน แม็คเกรเกอร์จับสายตาของเขาที่มุม แต่ปีเตอร์ไม่เลี้ยง เขาเล็ดรอดใต้ประตู และปลอดภัยที่สุดในไม้นอกสวน นายแม็คเกรเกอร์แขวนเสื้อเล็กและรองเท้าสำหรับแผลขันช็อกกาเหว่า

ปีเตอร์หยุดทำ หรือมองหลังเขาจนเขามีบ้านต้นเฟอร์ที่ใหญ่ไม่ เขาเหนื่อยเพื่อว่า เขา flopped ลงตามชายหาดดีบนชั้นของรูกระต่าย และปิดตา แม่ของเขามีอาหารว่าง เธอสงสัยว่า เขาได้ทำ ด้วยผ้า มันเป็นสองน้อยเสื้อและรองเท้าที่ปีเตอร์ได้หายไปในสั้น ๆ คู่ ผมขอพูดว่า ปีเตอร์ไม่ดีในตอนเย็น แม่ของเขาทำให้เขานอน และทำชาเวอร์ฟิลด์บาง และเธอให้ปริมาณของปีเตอร์ "หนึ่ง teaspoonful เวลานอน"

แต่ Flopsy, Mopsy และ Cottontail มีขนมปัง และนม และ blackberries ซุปเปอร์

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เมื่อเมื่อเวลาที่มีสี่กระต่ายน้อยมากและชื่อของเขาคือฟล็อปซี่ม็อปซี่ผ้าฝ้ายคอตต้อน - เทล - หางและปีเตอร์.

พวกเขาอาศัยอยู่กับมารดาของตนในหาดทราย - ธนาคารที่อยู่ใต้รากของไม้สนสามใบขนาดใหญ่เป็นอย่างมาก "ตอนนี้ที่รัก"คุณนายกระต่ายเช้าวันหนึ่ง"คุณอาจเข้าไปในฟิลด์หรือบนถนนแต่คุณไม่ได้เข้าไปในสวนของนายเกรเกอร์ "พ่อของคุณมีประสบอุบัติเหตุที่นั่นเขาจะถูกจัดให้อยู่ในที่พายโดยนางเกรเกอร์"

ไปกันได้แล้วอย่าไปก่อเรื่อง ผมจะออกไปข้างนอก"แล้วคุณนายกระต่ายเก่าก็ตะกร้าและคว้าร่มเดินผ่านป่า' sbaker .

เธอซื้อขนมปังที่และขนมปังลูกเกดอีกห้าก้อนสีน้ำตาล ฟล็อปซี่ม็อปซี่และคอตต้อน - เทลซึ่งเป็นกระต่ายน้อยนิสัยดีพากันเดินไปตามถนนที่เข้าด้วยกันเพื่อไปเก็บลูกแบล็คเบอรี่.

แต่ปีเตอร์จอมซนเป็นอย่างมากวิ่งตรงไปที่สวนของนายเกรเกอร์และเบียดตามประตู ครั้งแรกเขาทานผักกาดหอมและถั่วแขกบางคนแล้วเขากินพอประมาณ และแล้วความรู้สึกไม่สบายมากเขาก็ไปหาผักชีฝรั่งบางคน.

แต่ร้านแตงกวาไปซึ่งเขาควรจะไปพบแต่นายเกรเกอร์ นายเกรเกอร์กำลังอยู่ในมือทั้งสองข้างและเข่าของเขาออกมาปลูกกะหล่ำปลีหนุ่มแต่เขากระโดดลุกขึ้นและวิ่งหลังจากปีเตอร์โบกมือไปและการโทรออกมา"หยุดนะเจ้าหัวขโมย!"

ปีเตอร์ตกใจกลัวเป็นที่สุดเขาวิ่งพล่านไปทั่วสวนเพราะเขาลืมทางกลับไปยังประตู เขาหายไปหนึ่งรองเท้าในกะหล่ำปลีและอื่นๆที่อยู่ท่ามกลางมันฝรั่ง หลังจากหมดแล้วเขาก็วิ่งไปสี่ขาและเข้าไปได้เร็วขึ้นดังนั้นผมคิดว่าเขาอาจจะได้ไปแน่ถ้าเขาไม่ได้วิ่งเข้าไปในมะเฟืองที่เป็นที่น่าเสียดายว่าจับได้และปุ่มขนาดใหญ่ที่อยู่บนเสื้อของเขา มันเป็นเสื้อแจ็คเก็ตสีน้ำเงินพร้อมด้วยปุ่มทำด้วยทองสัมฤทธิ์ค่อนข้างใหม่.

ปีเตอร์ทำให้ตัวเองขึ้นไปสำหรับสูญหายไปและน้ำตาขนาดใหญ่ แต่เสียงสะอื้นของเขาก็แว่วเข้าหูเหล่านกกระจอกใจดีซึ่งบินกับเขาในความน่าตื่นตาตื่นใจที่ดีเยี่ยมและขอให้เขาจะออกแรง นายแม็คมาพร้อมด้วยตะแกรงที่ตั้งใจจะอยู่ทางด้านบนของปีเตอร์แต่ปีเตอร์ดิ้นหนีออกไปในเวลาออกจากเสื้อของเขาอยู่ข้างหลังเขา เขาก็วิ่งเข้ามาในเครื่องมือที่ทำให้หลั่งและกระโดดลงไปในสามารถที่.

มันจะเป็นสิ่งที่สวยงามในการซ่อนในหากไม่มีน้ำมากในเรื่องนี้ นายเกรเกอร์แน่ใจทีเดียวว่าปีเตอร์ที่ใดที่หนึ่งในเครื่องมือที่โรงเก็บอาจจะซ่อนอยู่ใต้ดอกไม้ - หม้อเขาเริ่มพลิกมันขึ้นอย่างระมัดระวังเพื่อดูในแต่ละครั้ง ปัจจุบันปีเตอร์ก็จาม" kertyschoo !"นายเกรเกอร์หลังจากเขาไม่ว่าในเวลาและพยายามที่จะวางเท้าของเขาเมื่อปีเตอร์ที่กระโดดออกมาจากหน้าต่างที่สามถ้วย.

ปีเตอร์นั่งอยู่ลงในส่วนที่เหลือเขาจะได้ออกจากปากและตัวสั่นด้วยความตกใจและเขาก็ไม่ใช่ความคิดอย่างน้อยที่ไป ยังเป็นอย่างมากพร้อมด้วยที่นั่งพักในน้ำบิดพอหมาดที่สามารถหลังจากเวลาที่เขาก็เริ่มเดินไปเดินมาที่จะหมด - ซ้ำร้ายขน - ไม่ได้เร็วมากและกำลังมองหาอยู่โดยรอบ เขาพบประตูที่ผนังด้านหนึ่งแต่มันถูกล็อคและไม่มีห้องสำหรับกระต่ายน้อยอวบอ้วนที่จะบีบใต้ เมาส์ตัวเดิมที่ใช้งานอยู่ในและนอกเหนือแผ่นหินหน้าประตูเพื่อนำถั่วและเมล็ดถั่วลันเตาเพื่อครอบครัวของเธออยู่ในป่าปีเตอร์ถามเธอทางที่จะไปยังประตูแต่เธอก็ถั่วลันเตาขนาดใหญ่ในปากของเธอเธอไม่สามารถตอบคำถาม เธอเท่านั้นก็ส่ายหัวมาที่เขา.

ปีเตอร์จึงเริ่มร้องไห้ จากนั้นเขาก็พยายามหาทางกลับตรงด้านตรงข้ามสวนได้แต่เขากลายเป็นมากขึ้นและมากขึ้นทุกที ตอนนี้เขาเดินมาถึงสระน้ำที่คุณแม็คเกรเกอร์ตักน้ำรดต้นไม้ แมวสีขาวที่กำลังจ้องสีทอง - ปลาบางส่วนก็นั่งเป็นอย่างมากยังเป็นอย่างมากแต่ตอนนี้แล้วส่วนปลายของจะขยับหางของเธอว่ามันคือมีชีวิตอยู่. ปีเตอร์คิดว่ามันดีที่สุดในการไปออกไปโดยไม่ต้องพูดถึงเธอ.

เขาได้ยินเกี่ยวกับแมวจากญาติของเขาเบนจามินบันนี่ เขาเดินกลับไปทางโรงเก็บเครื่องมือแต่จู่ๆก็ได้ยินเสียงของจอบ - - กกรากกรากแกรกจอบดังขึ้นใกล้ตัวแกรรอยขีดข่วนรอยขีดข่วน ปีเตอร์รีบมุดเข้าไปแอบใต้ต้นไม้แต่เมื่อไม่มีอะไรเกิดขึ้นเขาก็ออกมาแล้วปีนขึ้นไปบนรถเข็นและแอบมอง สิ่งแรกที่เขาเห็นคือนายแม็คเกรเกอร์กำลังพรวนแปลงหัวหอมอยู่ เขาหันหลังให้ปีเตอร์และถัดออกไปนั่นคือประตู ปีเตอร์ลงเป็นอย่างมากอย่างเงียบๆปิดล้อรถสาลี่และเริ่มวิ่งเร็วเท่าที่เขาได้ไปตามทางเดินหลังพุ่มลูกเกดสีดำบางอย่าง นายเกรเกอร์เห็นเขาอยู่ที่มุมแต่ปีเตอร์ไม่สนใจ เขารีบมุดลอดใต้ประตูและก็ ปลอดภัย ในที่สุดในไม้ที่อยู่ทางด้านนอกสวน นายเกรเกอร์เอาเสื้อคลุมและรองเท้าคู่น้อยเพื่อทำให้กลัวกาเพื่อไล่นกแบล็คเบิร์ด.

ปีเตอร์ไม่เคยหยุดการทำงานหรือเหลียวหลังจนไปถึงบ้านต้นสนใหญ่เขาเหนื่อยที่เขาเอ่ยปากลงบนหาดทรายที่สวยงามให้ความนุ่มนวลที่อยู่บนชั้นที่ในหลุมกระต่ายและหลับตาลงของเขา แม่ของเขาก็ยุ่งอยู่กับการเตรียมเธอสงสัยว่าเขาทำอะไรลงไปกับเสื้อผ้าของเขา มันเป็นคู่และเสื้อแจ็คเก็ตตัวน้อยที่สองของรองเท้าที่ปีเตอร์หายไปในช่วงสองสัปดาห์ ผมขอ อภัย ที่ต้องบอกว่าปีเตอร์ไม่ใช่เป็นอย่างมากรวมถึงในระหว่างช่วงเย็นแม่ของเขาทำให้เขาไปที่เตียงนอนเครื่องชงน้ำชาดอกคาร์โมมายและทำให้บางส่วนและเธอก็ทำให้เป็นปีเตอร์ "หนึ่งช้อนชานึงจะได้ที่คอตต้อน - เทลเข้านอน"

แต่ฟล็อปซี่ม็อปซี่และ cottontail ก็ลูกแบล็คเบอร์รี่และนมและขนมปังสำหรับอาหารมื้อค่ำ