he focuses on creating unformed who

he focuses on creating unformed wholesome deeds. If virtue (sīla) is not a formed wholesome deed in oneself, he needs to develop virtue in him well. Next, if the concentration (samādhi) is not formed in oneself, he needs to develop that unformed wholesome deed as well. If the wisdom (paññā) is not formed in oneself, wholesome deeds are not formed. So, he thinks to develop wisdom and cultivates it.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เขาเน้นการสร้างความ unformed สรรค์ ถ้าคุณธรรม (sīla) ไม่ใช่หนังสือบริสุทธ์มีรูปแบบในตัวเอง เขาต้องพัฒนาคุณธรรมในพระองค์ดี ถัดไป ถ้าความเข้มข้น (samādhi) จะเกิดขึ้นในตัวเอง เขาต้องพัฒนาที่ unformed สรรค์หนังสือเช่น ถ้าปัญญา (paññā) จะเกิดขึ้นในตัวเอง ความบริสุทธ์จะไม่เกิด ดังนั้น เขาคิดเพื่อพัฒนาภูมิปัญญา และ cultivates มัน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เขามุ่งเน้นไปที่การสร้างการกระทำสุทธ์ยังไม่เป็น ถ้าคุณธรรม (ศิลา) ไม่ได้กระทำสุทธ์ที่เกิดขึ้นในตัวเองที่เขาต้องการที่จะพัฒนาคุณธรรมในตัวเขาเป็นอย่างดี ต่อไปถ้าความเข้มข้น (samādhi) ไม่ได้เกิดขึ้นในตัวเองที่เขาต้องการที่จะพัฒนาโฉนดสุทธ์ที่ยังไม่เป็นรูปเป็นอย่างดี ถ้าปัญญา (ปันนา) ไม่ได้เกิดขึ้นในตัวเองกระทำสุทธ์จะไม่ได้เกิดขึ้น ดังนั้นเขาจึงคิดที่จะพัฒนาความรู้ความสามารถและ cultivates มัน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เขามุ่งเน้นไปที่การสร้างไม่มีรูปแบบบริสุทธ์การกระทํา ถ้าคุณธรรม ( s ī la ) เป็นรูปแบบบริสุทธ์โฉนดในตัวเอง เขาต้องการที่จะพัฒนาคุณธรรมในตัวเขาด้วย ต่อไปถ้าความเข้มข้น ( แซมอุบาสก Dh ) จะไม่เกิดขึ้นในตัวเอง เขาต้องการที่จะพัฒนาที่ไม่มีรูปแบบบริสุทธ์เพราะด้วย ถ้าปัญญา ( PA ññā ) จะไม่เกิดขึ้นในตนเอง กุศลไม่เกิด ดังนั้นเขาคิดเพื่อพัฒนาภูมิปัญญาและมันมัน