Water quality threats associated wi

Water quality threats associated with using phosphate-based amendments to remediate Pb-contaminated soils are a concern, particularly in riparian areas. This study investigated the effects of P application rates to a Pb-contaminated alluvial soil on Pb and P loss via surface water runoff, Pb accumulation in tall fescue (Festuca arundinacea Schreb; Kentucky 31), and Pb speciation. An alluvial soil was treated with triple superphosphate at P to Pb molar ratios of 0:1 (control), 4:1, 8:1, and 16:1. After a 6-mo reaction period, rainfall simulation (RFS) studies were conducted, followed by tall fescue establishment and a second set of RFS studies (1 yr after treatment). Results from the first RFS study (unvegetated) demonstrated that the total Pb and P concentrations in the effluents of 8:1 and 16:1 (P:Pb molar ratio) treatment levels were significantly greater (p < 0.05) than the control. One year after P treatment and 6 mo after vegetation establishment, total P and Pb concentrations of the effluents from a second RFS decreased by one to three orders of magnitude. Total and dissolved P concentration in runoff from the 16:1 P:Pb treatment remained significantly greater than all other treatments. However, total Pb concentration in the runoff was comparable among the treatments. Phosphorus treatment also reduced Pb uptake into tall fescue by >55%. X-ray absorption near-edge structure spectroscopy data showed that pyromorphite [Pb5(PO4)3OH,Cl,F] abundance ranged from 0% (control) to 32% (16:1 P:Pb; 1 yr after treatment) of the total soil Pb. Although P treatment stimulated pyromorphite formation, pyromorphite abundance was comparable between the P-treated soils. These findings suggest that a 4:1 (P:Pb molar ratio) P treatment may be a sufficient means of reducing Pb bioavailability while minimizing concerns related to P loss in an alluvial setting.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

คุกคามคุณภาพน้ำที่เกี่ยวข้องกับการใช้แก้ไขใช้ฟอสเฟตเพื่อสำรอง Pb ปนเปื้อนดินเนื้อปูนมีความกังวล โดยเฉพาะอย่างยิ่งในพื้นที่ riparian การศึกษานี้ตรวจสอบผลกระทบของราคาโปรแกรม P ในดินทรายปนเปื้อนสารตะกั่วใน Pb และ P ขาดทุนผ่านผิวน้ำไหลบ่า Pb สะสมในา (arundinacea Festuca Schreb เคนตั๊กกี้ 31), และ Pb เกิดสปีชีส์ใหม่ ดินทรายถูกรับ superphosphate สามที่ P ให้อัตราส่วนสบ Pb 0:1 (ควบคุม), 4:1, 8:1 และ 16:1 หลังจากระยะเวลาปฏิกิริยา 6 mo ฝนจำลอง (RFS) ศึกษาได้ดำเนินการ ตาม ด้วยการก่อตั้งาและชุดที่สองศึกษา RFS (1 ปีหลังการรักษา) ผลจากการศึกษา RFS แรก (unvegetated) แสดงว่า การรวม Pb และ P ความเข้มข้นใน effluents 8:1 และ 16:1 (P:Pb สบอัตรา) รักษาระดับได้อย่างมีนัยสำคัญยิ่ง (p < 0.05) มากกว่าการควบคุม หนึ่งปีหลังการรักษา P และ mo 6 หลังจากก่อตั้งพืช รวม P และ Pb ความเข้มข้นของ effluents จาก RFS สองที่ลดลง โดยหนึ่งถึงสามอันดับของขนาด ความเข้มข้น P รวม และละลายในน้ำจากการบำบัด P:Pb 16:1 ยังคงมากมากกว่ารักษาอื่น ๆ อย่างไรก็ตาม ความเข้มข้น Pb รวมในไหลบ่าได้เปรียบระหว่างการรักษา รักษาฟอสฟอรัสยังลดการดูดซับ Pb เป็นาโดย > 55% เอ็กซ์เรย์ดูดซึมใกล้ขอบโครงสร้างกข้อมูลแสดงให้เห็นว่า pyromorphite [Pb5 (PO4) 3OH, Cl, F] ความอุดมสมบูรณ์อยู่ในช่วงจาก 0% (ควบคุม) % 32 (P:Pb 16:1; 1 ปีหลังการรักษา) ของดินรวม Pb แม้รักษา P ถูกกระตุ้นก่อ pyromorphite, pyromorphite ความได้เปรียบระหว่างดินเนื้อปูนรับ P ผลการวิจัยเหล่านี้แนะนำว่า รักษา P 4:1 (P:Pb สบอัตรา) อาจหมายความเพียงพอของ Pb ชีวปริมาณออกฤทธิ์ที่ลดลงในขณะที่ลดความกังวลที่เกี่ยวข้องกับการขาดทุน P ในมีทราย

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ภัยคุกคามที่มีคุณภาพน้ำที่เกี่ยวข้องกับการแก้ไขโดยใช้ฟอสเฟตที่ใช้ในการฟื้นฟูดินที่ปนเปื้อนตะกั่วเป็นกังวลโดยเฉพาะอย่างยิ่งในพื้นที่ชายฝั่ง การศึกษานี้เป็นการศึกษาผลกระทบของอัตราการใช้ P เพื่อดินลุ่มน้ำตะกั่วปนเปื้อนตะกั่วในและ P สูญเสียพื้นผิวที่ผ่านน้ำที่ไหลบ่าสะสมตะกั่วในจำพวกสูง (Festuca arundinacea Schreb; เคนตั๊กกี้ 31) และ speciation Pb ดินที่ลุ่มน้ำรับการรักษาด้วย superphosphate สามที่ P เพื่อ PB อัตราส่วนโมลของ 0: 1 (ควบคุม) 4: 1, 8: 1 และ 16: 1 หลังจากช่วงเวลาที่เกิดปฏิกิริยา 6 เดือนจำลองปริมาณน้ำฝน (RFS) การศึกษาได้ดำเนินการตามด้วยการจัดตั้งจำพวกสูงและชุดที่สองของการศึกษา RFS (1 ปีหลังการรักษา) ผลลัพธ์ที่ได้จากการศึกษาครั้งแรก RFS (unvegetated) แสดงให้เห็นว่าระดับความเข้มข้นรวม Pb และฟอสฟอรัสในน้ำทิ้งจาก 8: 1 และ 16: 1 (P: Pb อัตราส่วนโดยโมล) ระดับการรักษามากขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ (p <0.05) มากกว่าการควบคุม หนึ่งปีหลังการรักษา P และ 6 เดือนหลังจากการจัดตั้งพืช P รวมและความเข้มข้นของตะกั่วของน้ำทิ้งจาก RFS ที่สองลดลง 1-3 คำสั่งของขนาด ความเข้มข้นของ P รวมและละลายในน้ำที่ไหลบ่าจาก 16: 1 P: การรักษา Pb ยังคงอยู่อย่างมีนัยสำคัญมากกว่าการรักษาอื่น ๆ ทั้งหมด แต่ความเข้มข้นของตะกั่วรวมในการไหลบ่าได้เปรียบในหมู่การรักษา การรักษาฟอสฟอรัสยังช่วยลดการดูดซึมเข้าไปในจำพวกตะกั่วสูงโดย> 55% การดูดซึมเอ็กซ์เรย์ที่อยู่ใกล้ขอบข้อมูลสเปคโทรโครงสร้างแสดงให้เห็นว่า pyromorphite [PB5 (PO4) 3OH, Cl, F] ความอุดมสมบูรณ์ตั้งแต่ 0% (ควบคุม) ถึง 32% (16: 1 P: Pb; 1 ปีหลังการรักษา) ของ ดินรวม Pb แม้ว่าการรักษา P กระตุ้นการก่อตัว pyromorphite อุดมสมบูรณ์ pyromorphite เมื่อเปรียบเทียบระหว่างดิน P-รับการรักษา การค้นพบนี้ชี้ให้เห็นว่า 4: 1 (P: Pb อัตราส่วนโดยโมล) การรักษา P อาจจะเป็นวิธีการที่เพียงพอในการลดการดูดซึมตะกั่วในขณะที่ลดความกังวลเกี่ยวกับการสูญเสีย P ในการตั้งค่าลุ่มน้ำ