Summarizing the Philippines’ experi

Summarizing the Philippines’ experience with marine protec- tion, Arceo et al. (2013) explain that the first response of the government in the 1970s to confront the decreasing fish catches was to increase fishing efforts. This measure evidently did not yield the expected results, so in the 1990s the government moved to protection strategies and decentralized fisheries management. Advances comprised: the enactment of a Local Government Code, transferring the jurisdiction over marine resources to local governments; a Fisheries Code, defining municipal waters; and the formation of local councils for aquatic resources management with the participation of different sectors. Although not compul- sory, the councils are morally supported and local fisheries legislation needs to go through these councils. One characteristic of the Fisheries Code is that it explicitly acknowledges no-take MPAs as part of its fisheries management strategy and local governments are encouraged to allocate 15% of municipal waters as no-take areas. The authors observe that the initial success of the community-based management in the Philippines has been difficult to sustain. However, the collaboration between govern- ment and communities through co-management proved to be more effective than management by only the government or the community.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

สรุปประสบการณ์ของฟิลิปปินส์ทะเล protec-ทางการค้า Arceo et al. (2013) อธิบายว่า คำตอบแรกของรัฐบาลในปี 1970 ปะทะจับปลาลดลงเป็นการ เพิ่มความพยายามตกปลา วัดนี้อย่างเห็นได้ชัดได้ผลผลลัพธ์คาดไว้ ดังนั้นในปี 1990 รัฐบาลย้ายไปกลยุทธ์ป้องกัน และแบบกระจายศูนย์บริหารจัดการประมง ความก้าวหน้าในการประกอบ: ของรหัสรัฐบาลท้องถิ่น โอนย้ายในเขตทรัพยากรทางทะเลกับรัฐบาลท้องถิ่น รหัสประมง เทศบาลน้ำ การกำหนด และการก่อตัวของสภาท้องถิ่นเพื่อการจัดการทรัพยากรน้ำ ด้วยการมีส่วนร่วมของภาคต่าง ๆ แม้ว่าไม่ compul-เรื่องราว เทศบาลได้รับการสนับสนุนศีลธรรม และกฎหมายประมงท้องถิ่นจำเป็นต้องผ่านสภาเหล่านี้ ลักษณะหนึ่งของรหัสประมงเป็นที่ได้รับทราบอย่างชัดเจนไม่ใช้ทั้งเป็นส่วนหนึ่งของการประมงการจัดการกลยุทธ์ และรัฐบาลท้องถิ่นก็จัดสรร 15% ของน้ำเทศบาลเป็นพื้นที่ไม่ใช้ ผู้เขียนสังเกตว่า ความสำเร็จเริ่มต้นของการบริหารจัดการชุมชนในฟิลิปปินส์ได้รับการรักษา อย่างไรก็ตาม ร่วมกันระหว่างพยาบาลควบคุมและชุมชนร่วมจัดการพิสูจน์แล้วว่ามีประสิทธิภาพมากขึ้นกว่าการจัดการโดยเฉพาะรัฐบาลหรือชุมชน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

สรุปประสบการณ์ของฟิลิปปินส์ด้วยการคุ้มครองทางทะเล Arceo et al, (2013) อธิบายว่าการตอบสนองครั้งแรกของรัฐบาลในปี 1970 ที่จะเผชิญหน้ากับการลดลงของปลาที่จับได้ก็จะเพิ่มความพยายามในการตกปลา วัดนี้เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ผลผลที่คาดหวังดังนั้นในปี 1990 รัฐบาลได้ย้ายไปอยู่ที่กลยุทธ์การป้องกันและการกระจายอำนาจการจัดการประมง ความก้าวหน้าประกอบด้วยการตรากฎหมายของรัฐบาลท้องถิ่นรหัสถ่ายโอนอำนาจเหนือทรัพยากรทางทะเลให้กับรัฐบาลท้องถิ่น; รหัสประมงกำหนดน้ำเทศบาล และการก่อตัวของสภาท้องถิ่นในการบริหารจัดการทรัพยากรน้ำมีส่วนร่วมของภาคส่วนที่แตกต่างกัน แม้ว่า sory ไม่ compul- เทศบาลได้รับการสนับสนุนทางศีลธรรมและทางกฎหมายประมงท้องถิ่นต้องผ่านคณะกรรมการเหล่านี้ หนึ่งลักษณะของรหัสประมงก็คือว่ามันชัดเจนยอมรับไม่มีใช้ MPAs เป็นส่วนหนึ่งของกลยุทธ์การจัดการประมงและรัฐบาลท้องถิ่นได้รับการสนับสนุนในการจัดสรร 15% ของน้ำในเขตเทศบาลเมืองเป็นไม่ใช้พื้นที่ ผู้เขียนสังเกตว่าความสำเร็จครั้งแรกของการจัดการชุมชนในฟิลิปปินส์ได้รับยากที่จะรักษา อย่างไรก็ตามการทำงานร่วมกันระหว่างรัฐบาล ment และชุมชนผ่านการจัดการร่วมพิสูจน์แล้วว่ามีประสิทธิภาพมากกว่าการจัดการโดยเฉพาะการของรัฐหรือชุมชน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

สรุปฟิลิปปินส์ " พบกับทะเล , - tion arceo et al . ( 2013 ) อธิบายว่า ก่อนการตอบสนองของรัฐบาลในยุคนั้น เผชิญหน้ากับปลาที่จับได้ลดลงเพื่อเพิ่มความพยายามตกปลา วัดนี้เห็นได้ชัดไม่ได้ให้ผลลัพธ์ที่คาดไว้ ดังนั้น ในปี 1990 รัฐบาลย้ายกลยุทธ์การป้องกันและการจัดการประมงแบบกระจายอำนาจ . ประกอบด้วยการความก้าวหน้าของรัฐบาลท้องถิ่นถ่ายโอนอำนาจทรัพยากรทางทะเลให้กับรัฐบาลท้องถิ่น รหัสประมง กำหนดน้ำเทศบาล และการก่อตัวของคณะกรรมการท้องถิ่นเพื่อการจัดการทรัพยากรชายฝั่งโดยการมีส่วนร่วมของภาคต่าง ๆ แม้ว่าจะไม่ได้ compul - ซอ , เทศบาลมีศีลธรรมและกฎหมายประมงพื้นบ้านที่ต้องผ่านคณะกรรมการเหล่านี้ หนึ่งลักษณะของประมงรหัสนั้นอย่างชัดเจนรับทราบไม่รับ Mpas เป็นส่วนหนึ่งของกลยุทธ์การจัดการทรัพยากรประมง และรัฐบาลท้องถิ่นจะสนับสนุนให้มีการจัดสรรน้ำ 15% ของเทศบาลไม่ใช้พื้นที่ ผู้เขียนสังเกตว่า เริ่มต้นความสำเร็จของการจัดการโดยชุมชนในฟิลิปปินส์ได้รับยากที่จะรักษา อย่างไรก็ตาม ความร่วมมือระหว่างปกครอง - ment และชุมชนผ่านการจัดการร่วมพิสูจน์จะมีประสิทธิภาพมากกว่าการจัดการ โดยเฉพาะรัฐบาลหรือชุมชน