In this paper, we evaluate the chan

In this paper, we evaluate the changes in carbon dioxide emissions from energy consumption in China's

food industry from 1986 to 2010 based on the Logarithmic Mean Divisia Index (LMDI) method. The

results show that energy intensity (EI) and industrial activity (IA) are the main determinants of the

changes in carbon dioxide. Energy intensity (EI) contributes to decrease in emissions within 25 years

while industrial activity (IA) acts in a positive way to increase the emissions level. Industry scale (IS)

mostly contributes to increase in emissions except for the time interval 1996–2000. However, for both

carbon intensity (CI) and energy structure (ES), they have a volatile but not significant influence on

emissions in the different time intervals. To further understand the effects, we analyze the cumulative

emission during the whole period 1986–2010. The results further testify that energy intensity and industrial activity are the most important factors affecting reduction and growth of carbon emissions. The

results indicate that efforts to reduce emission in China's food industry should focus on the enhancement

of energy efficiency, the optimization of industrial scale and the restructuring energy use. Finally, recommendations are provided for the reduction of carbon dioxide in China's food industry.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ในเอกสารนี้ เราประเมินการเปลี่ยนแปลงในการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์จากการใช้พลังงานในประเทศจีนอุตสาหกรรมอาหารจาก 1986 ถึง 2553 ตามวิธีลอการิทึมหมายถึง Divisia ดัชนี (LMDI) ที่ผลลัพธ์แสดงว่า กิจกรรมอุตสาหกรรม (IA) และความเข้มพลังงาน (EI) เป็นดีเทอร์มิแนนต์หลักของการการเปลี่ยนแปลงในคาร์บอนไดออกไซด์ ความเข้มพลังงาน (EI) สนับสนุนการลดปล่อยก๊าซเรือนกระจกภายในปี 25ในขณะที่กิจกรรมอุตสาหกรรม (IA) ทำหน้าที่ในทางบวกเพื่อเพิ่มระดับการปล่อยก๊าซ เครื่องชั่งอุตสาหกรรม (IS)ส่วนใหญ่จัดสรรไปเพิ่มในปล่อยยกเว้นช่วงเวลาปี 1996-2000 อย่างไรก็ตาม สำหรับทั้งความเข้มของคาร์บอน (CI) และโครงสร้างพลังงาน (ES), มีอิทธิพลเปลี่ยนแปลงได้ แต่ไม่สำคัญในปล่อยในช่วงเวลาที่แตกต่างกัน เข้าใจผลกระทบเพิ่มเติม เราวิเคราะห์การสะสมมลพิษระหว่างปี 1986-2010 รอบระยะเวลาทั้งหมด ผลลัพธ์เพิ่มเติมเป็นพยานว่า ความเข้มพลังงานและกิจกรรมอุตสาหกรรมเป็นปัจจัยสำคัญที่มีผลต่อการเจริญเติบโตของการปล่อยก๊าซเรือนกระจกและลด ที่ผลลัพธ์บ่งชี้ว่า ความพยายามในการลดมลพิษในอุตสาหกรรมอาหารของจีนควรเน้นการเพิ่มประสิทธิภาพของพลังงาน การเพิ่มประสิทธิภาพของเครื่องชั่งอุตสาหกรรมและพลังงานโครงสร้างใช้ สุดท้าย คำแนะนำจัดไว้สำหรับการลดลงของคาร์บอนไดออกไซด์ในอุตสาหกรรมอาหารของจีน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในบทความนี้เราประเมินการเปลี่ยนแปลงในการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์จากการใช้พลังงานในของจีนอุตสาหกรรมอาหาร 1986-2010 ขึ้นอยู่กับลอการิทึมดัชนีเฉลี่ยดิวิ (LMDI) วิธีการ ผลปรากฏว่าความเข้มพลังงาน (EI) และกิจกรรมทางอุตสาหกรรม (IA) เป็นปัจจัยหลักของการเปลี่ยนแปลงในการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ ความเข้มพลังงาน (EI) ก่อให้เกิดการลดการปล่อยก๊าซภายใน 25 ปีในขณะที่กิจกรรมทางอุตสาหกรรม(IA) ทำหน้าที่ในทางบวกที่จะเพิ่มระดับการปล่อยก๊าซ อุตสาหกรรมขนาด (IS) ส่วนใหญ่ก่อให้เกิดการเพิ่มขึ้นในการปล่อยยกเว้นช่วงเวลา 1996-2000 แต่สำหรับทั้งความเข้มของคาร์บอน (CI) และโครงสร้างพลังงาน (ES) พวกเขามีอิทธิพลต่อความผันผวน แต่ไม่สำคัญในการปล่อยก๊าซเรือนกระจกในช่วงเวลาที่แตกต่าง เพื่อเป็นการเข้าใจถึงผลที่เราวิเคราะห์สะสมปล่อยก๊าซเรือนกระจกในช่วงตลอดระยะเวลา 1986-2010 ผลต่อไปเป็นพยานว่าความเข้มพลังงานและกิจกรรมทางอุตสาหกรรมเป็นปัจจัยที่สำคัญที่สุดที่มีผลต่อการลดลงและการเติบโตของการปล่อยก๊าซคาร์บอน ผลการศึกษาพบว่ามีความพยายามที่จะลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกในอุตสาหกรรมอาหารของจีนควรมุ่งเน้นไปที่การเพิ่มประสิทธิภาพของประสิทธิภาพการใช้พลังงานเพิ่มประสิทธิภาพของการระดับอุตสาหกรรมและการปรับโครงสร้างการใช้พลังงาน สุดท้ายคำแนะนำที่มีให้สำหรับการลดลงของก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ในประเทศจีนของอุตสาหกรรมอาหาร

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ในกระดาษนี้เราประเมินการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์จากการใช้พลังงานในอุตสาหกรรมอาหารของจีน

จาก 1986 2010 ตามลอการิทึมหมายถึง Divisia Index ( lmdi ) วิธี

แสดงว่าพลังงานที่เข้ม ( EI ) และกิจกรรมอุตสาหกรรม ( IA ) เป็นหลักปัจจัยของ

เปลี่ยนคาร์บอนไดออกไซด์ความหนาแน่นพลังงาน ( EI ) มีส่วนช่วยในการลดการปล่อยก๊าซภายใน 25 ปี

ขณะที่กิจกรรมอุตสาหกรรม ( IA ) การกระทำในทางที่บวกเพิ่มไอเสียระดับ ระดับอุตสาหกรรม ( )

ส่วนใหญ่คาดการณ์เพิ่มขึ้นในการปล่อย ยกเว้นช่วงเวลา 1996 – 2000 อย่างไรก็ตาม ทั้ง

คาร์บอน ( CI ) และโครงสร้างพลังงาน ( ES ) พวกเขามีความผันผวนแต่ไม่มีผลต่อ

การปล่อยมลพิษในช่วงเวลาที่แตกต่างกัน ที่จะเข้าใจผลกระทบที่เราวิเคราะห์การสะสม

ตลอดระยะเวลา 1986 – 2010 ผลลัพธ์เพิ่มเติม เบิกความว่า ความเข้มพลังงานและกิจกรรมอุตสาหกรรม เป็นปัจจัยที่สำคัญที่สุดที่มีผลต่อการเติบโตของการปล่อยก๊าซคาร์บอน

ผลการวิจัย พบว่า ความพยายามที่จะลดการปล่อยก๊าซในอุตสาหกรรมอาหารของจีนควรมุ่งเน้นการเสริมสร้าง

ของประสิทธิภาพการใช้พลังงาน , การเพิ่มประสิทธิภาพของอุตสาหกรรม และการปรับโครงสร้างการใช้พลังงาน . สุดท้าย แนะนำให้ลดปริมาณคาร์บอนไดออกไซด์ในอุตสาหกรรมอาหารของจีน