Benglis's work is noted for an unus

Benglis's work is noted for an unusual blend of organic imagery and confrontation with newer media incorporating influences such as Barnett Newman and Andy Warhol.[9] Her early work used materials such as beeswax before moving on to large polyurethane pieces in the 1970s and later to gold-leaf, zinc, and aluminum.[9] The validity of much of her work was questioned until the 1980s due to its use of sensuality and physicality.[10]

Like other artists such as Yves Klein, Benglis mimicked Jackson Pollock's flinging and dripping methods of painting.[11] Works such as Fallen Painting (1968) inform the approach with a feminist perspective. For this work, Benglis smeared Day-Glo paint across the gallery floor invoking "the depravity of the 'fallen' woman" or, from a feminist perspective, a "prone victim of phallic male desire".[11] These brightly colored organic floor pieces were intended to disrupt the male-dominated minimalism movement with their suggestiveness and openness.[12]

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ทำงานของ Benglis เป็นสังเกตสำหรับการผสมปกติถ่ายอินทรีย์และเผชิญหน้ากับสื่อใหม่อีกทั้งยังมีอิทธิพลเช่นบาร์เนตนิวแมนและวอร์ฮอล Andy[9] ทำงานตอนต้นเธอใช้วัสดุเช่นขี้ก่อนที่จะย้ายระบบโพลียูรีชิ้นใหญ่ ในทศวรรษ 1970 และในภายหลัง กับทองคำเปลว สังกะสี อลูมิเนียม[9] ที่มีผลบังคับใช้มากในงานของเธอถูกสอบสวนจนกระทั่งทศวรรษ 1980 เนื่องจากการใช้อารมณ์ความรู้สึกและร่างกาย[10]เช่นศิลปินอื่น ๆ เช่น Yves Klein, Benglis mimicked Jackson Pollock flinging และขจีวิธีการวาดภาพ[11] งานเช่นทาสีลดลง (1968) บอกวิธีกับมุม feminist สำหรับงานนี้ Benglis ป้ายสี Day-Glo ข้ามชั้นเก็บเรียก "ติดอยู่ในกิเลสของผู้หญิง 'ลดลง' " หรือ จากมุม มอง feminist "มักตกเป็นเหยื่อของความปรารถนาเพศ phallic"[11] นี้สีสดใสชิ้นชั้นอินทรีย์มีวัตถุประสงค์เพื่อรบกวนการเคลื่อนไหวโดยมีเพศชายครอบงำ ด้วย suggestiveness และแขกของพวกเขา[12]

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ทำงาน Benglis จะสังเกตเห็นการผสมผสานที่ผิดปกติของภาพอินทรีย์และการเผชิญหน้ากับสื่อใหม่ที่ผสมผสานอิทธิพลเช่นบาร์เน็ตต์นิวแมนและแอนดี้วอร์ฮอ. [9] งานแรกของเธอที่ใช้วัสดุเช่นขี้ผึ้งก่อนจะย้ายไปชิ้นยูรีเทนที่มีขนาดใหญ่ในปี 1970 และต่อมา ทองสังกะสีและอลูมิเนียม. [9] ความถูกต้องของการทำงานของเธอถูกถามจนกระทั่งปี 1980 อันเนื่องมาจากการใช้งานของราคะและกายภาพ. [10] เช่นเดียวกับศิลปินอื่น ๆ เช่นอีฟไคลน์ Benglis เลียนแบบเหวี่ยงแจ็คสันพอลล็อคและ แหมะวิธีการวาดภาพ. [11] การทำงานเช่นจิตรกรรม Fallen (1968) แจ้งวิธีการที่มีมุมมองสตรีนิยม สำหรับงานนี้ Benglis ป้ายวัน Glo สีทั่วแกลเลอรี่ชั้นกล่าวอ้าง "ความชั่วช้าของ 'ลดลง' ผู้หญิง" หรือจากมุมมองของสตรี "เหยื่อที่มีแนวโน้มของความปรารถนาของชายลึงค์". [11] เหล่านี้ชั้นอินทรีย์สีสดใส ชิ้นมีเจตนาที่จะทำลายการเคลื่อนไหวศิลปะชายที่โดดเด่นด้วยนัยและการเปิดกว้างของพวกเขา. [12]