Maya society was rigidly divided be

Maya society was rigidly divided between nobles, commoners, serfs, and slaves. The noble class was complex and specialized. Noble status and the occupation in which a noble served were passed on through elite family lineages. Nobles served as rulers, government officials, tribute collectors, military leaders, high priests, local administrators, cacao plantation managers, and trade expedition leaders. Nobles were literate and wealthy, and typically lived in the central areas of Maya cities.

Commoners worked as farmers, laborers, and servants. It is believed that some commoners became quite wealthy through their work as artisans and merchants, and that upward mobility was allowed between classes through service in the military. Regardless, commoners were forbidden from wearing the clothes and symbols of nobility, and could not purchase or use luxury and exotic items. Commoners generally lived outside the central areas of towns and cities and worked individual and communal plots of land.

The Maya had a system of serfdom and slavery. Serfs typically worked lands that belonged to the ruler or local town leader. There was an active slave trade in the Maya region, and commoners and elites were both permitted to own slaves. Individuals were enslaved as a form of punishment for certain crimes and for failing to pay back their debts. Prisoners of war who were not sacrificed would become slaves, and impoverished individuals sometimes sold themselves or family members into slavery. Slavery status was not passed on to the children of slaves. However, unwanted orphan children became slaves and were sometimes sacrificed during religious rituals. Slaves were usually sacrificed when their owners died so that they could continue in their service after death. If a man married a slave woman, he became a slave of the woman's owner. This was was also the case for women who married male slaves.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

สังคมมายามีแบ่ง rigidly ระหว่างขุนนาง ไพร่ serfs และทาส เรียนโนเบิลซับซ้อน และเฉพาะ สถานะที่สูงส่งและอาชีพตระกูลให้บริการถูกส่งผ่านในทางเชื้อชาติตระกูลชนชั้นสูง ขุนนางทำหน้าที่เป็นนาม ราชการ ส่วยสะสม ทหาร พระสงฆ์สูง ผู้ดูแลท้องถิ่น cacao ไร่ผู้จัดการ และค้าเร่งนำ ขุนนางได้ literate และ มั่งคั่ง และโดยทั่วไปอาศัยอยู่ในพื้นที่กลางเมืองมายาไพร่ที่ทำงานเป็นเกษตรกร แรงของการบุกเบิก และข้าราชการ เชื่อว่า ไพร่บางก็ค่อนข้างรวยผ่านงานเป็นช่างฝีมือและพ่อค้า และเคลื่อนที่ขึ้นที่ได้รับอนุญาตระหว่างเรียนผ่านบริการทหาร ไม่คำนึงถึง ไพร่ถูกห้ามจากการสวมใส่เสื้อผ้าและสัญลักษณ์ของฐานันดร และไม่สามารถซื้อ หรือใช้หรูหราและสินค้าแปลกใหม่ ไพร่อาศัยอยู่นอกพื้นที่ศูนย์กลางของเมืองและเมือง และทำงานแต่ละคน และชุมชนผืนที่ดินทั่วไปมายาที่มีระบบทาสและระบบมาเนอร์ Serfs ทำงานโดยทั่วไปดินแดนที่อยู่ในไม้บรรทัดหรือผู้นำการเมืองท้องถิ่น มีการค้าทาสที่ใช้งานอยู่ในภูมิภาคมายา และไพร่และร่ำรวยได้ทั้งอนุญาตให้ทาสของตนเอง บุคคลถูก enslaved เป็นรูปแบบของการลงโทษ สำหรับอาชญากรรมบางอย่าง และการจ่ายคืนหนี้ เชลยศึกที่ได้เสียสละจะเป็น ทาส และจนบุคคลบางครั้งขายตัวเองหรือสมาชิกในครอบครัวไปเป็นทาส สถานะเป็นทาสไม่ถูกผ่านบนเด็กทาส อย่างไรก็ตาม ลูกสุดท้ายของย่อหน้ากลายเป็น ทาส และมีการเสียสละบางครั้งในระหว่างพิธีกรรมทางศาสนา ทาสมักจะได้เสียสละเมื่อเจ้าตายเพื่อให้พวกเขาสามารถดำเนินต่อในการให้บริการหลังความตาย ถ้าเป็นชายแต่งหญิงทาส เขาได้กลายเป็นทาสของเจ้าของผู้หญิง นี้ถูกยังกรณีผู้หญิงที่แต่งงานทาสชาย

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

สังคมมายาถูกแบ่งออกอย่างเหนียวแน่นระหว่างขุนนางไพร่ทาสและทาส ชั้นขุนนางซับซ้อนและความเชี่ยวชาญ สถานะโนเบิลและการประกอบอาชีพที่ขุนนางเสิร์ฟถูกส่งผ่าน lineages ครอบครัวชนชั้น ขุนนางทำหน้าที่เป็นผู้ปกครองข้าราชการสะสมส่วยผู้นำทหารนักบวชชั้นสูง, ผู้บริหารท้องถิ่นผู้จัดการไร่โกโก้และผู้นำการเดินทางการค้า ขุนนางมีความรู้และมั่งคั่งและอาศัยอยู่โดยทั่วไปในพื้นที่ภาคกลางของเมืองมายา. ไพร่ทำงานเป็นเกษตรกรแรงงานและข้าราชการ เป็นที่เชื่อว่าประชาชนบางส่วนกลายเป็นผู้มั่งคั่งผ่านการทำงานของพวกเขาเป็นช่างฝีมือและร้านค้าและที่สูงขึ้นการเคลื่อนไหวได้รับอนุญาตระหว่างเรียนผ่านบริการในทางทหาร โดยไม่คำนึงถึงไพร่ไม่ได้รับอนุญาตจากการสวมใส่เสื้อผ้าและสัญลักษณ์ของขุนนางและไม่สามารถซื้อหรือใช้สินค้าฟุ่มเฟือยและแปลกใหม่ สามัญชนทั่วไปที่อาศัยอยู่นอกพื้นที่ภาคกลางของเมืองและเมืองและทำงานแปลงของแต่ละบุคคลและชุมชนที่ดิน. มายามีระบบทาสและทาส เสิร์ฟมักจะทำงานในดินแดนที่เป็นผู้ปกครองหรือผู้นำท้องถิ่นเมือง มีการค้าทาสที่ใช้งานในภูมิภาคมายาเป็นและชนชั้นไพร่และทั้งสองคนได้รับอนุญาตให้เป็นเจ้าของทาส บุคคลที่ถูกกดขี่เป็นรูปแบบของการลงโทษในข้อหาก่ออาชญากรรมบางอย่างและล้มเหลวในการจ่ายคืนหนี้ของพวกเขา เชลยศึกที่ไม่เสียสละก็จะกลายเป็นทาสและประชาชนที่ยากจนบางครั้งขายตัวเองหรือสมาชิกในครอบครัวเป็นทาส สถานะการเป็นทาสไม่ได้ถูกส่งผ่านไปยังลูกหลานของพวกทาส อย่างไรก็ตามเด็กกำพร้าที่ไม่พึงประสงค์กลายเป็นทาสและเสียสละบางครั้งในระหว่างพิธีกรรมทางศาสนา ทาสมักจะเป็นคนเสียสละเมื่อเจ้าของของพวกเขาเสียชีวิตเพื่อให้พวกเขาสามารถดำเนินการต่อในการให้บริการของพวกเขาหลังจากการตาย ถ้าเป็นคนที่แต่งงานกับผู้หญิงเป็นทาสเขาก็กลายเป็นทาสของเจ้าของของผู้หญิง นี่คือยังเป็นกรณีสำหรับผู้หญิงที่แต่งงานกับทาสชาย

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

มายาสังคม rigidly แบ่งระหว่างสามัญชน ขุนนาง ไพร่ และทาส ชนชั้นขุนนาง ที่ซับซ้อนและเฉพาะ อริยฐานะและอาชีพ ซึ่งเป็นขุนนางรับใช้เป็นผ่านยอดครอบครัวพันธุ์ . ขุนนางทำหน้าที่เป็นผู้ปกครอง , เจ้าหน้าที่รัฐ , บรรณาการสะสมทหารผู้นำสูง , พระสงฆ์ , ผู้บริหารท้องถิ่น , ผู้จัดการไร่โกโก้ ,การค้าและกลุ่มผู้นำ ขุนนางรู้หนังสือ และร่ำรวย และมักจะอยู่ในพื้นที่ภาคกลางของเมืองมายา

คนธรรมดาทำงานเป็นเกษตรกร กรรมกร และคนรับใช้ เชื่อกันว่า บางสามัญชนก็ค่อนข้างรวยผ่านงานของพวกเขาเป็นช่างฝีมือและพ่อค้า และความคล่องตัวขึ้นได้ระหว่างเรียน ผ่านการให้บริการในกองทัพ ไม่คนธรรมดาที่ถูกห้ามจากการสวมเสื้อผ้าและสัญลักษณ์ของขุนนาง และไม่สามารถซื้อหรือใช้สินค้าหรูหราและแปลกใหม่ คนธรรมดาโดยทั่วไปอาศัยอยู่นอกพื้นที่ภาคกลางของเมืองและทำงานของบุคคลและชุมชนในที่ดิน

มายาได้ระบบของความเป็นทาสและความเป็นทาส . ข้าแผ่นดินมักจะทำงานที่ดินที่เป็นของผู้ปกครองหรือผู้นำเมืองท้องถิ่นมีการค้าทาสอยู่ในมายา ภูมิภาค และสามัญชน และชนชั้นสูงต่างอนุญาตให้ทาสเอง บุคคลที่ถูกกดขี่เป็นรูปแบบของการลงโทษสำหรับอาชญากรรมบางอย่าง และการจ่ายคืนหนี้ของพวกเขา เชลยศึกที่ไม่ได้เสียสละจะกลายเป็นทาส และบุคคลที่ยากจนบางครั้งขายเองหรือสมาชิกในครอบครัวให้เป็นทาสความเป็นทาสสภาพไม่ได้ถูกส่งผ่านไปยังลูกหลานของทาส อย่างไรก็ตาม เด็ก เด็กกำพร้าที่ไม่พึงประสงค์เป็นทาสและบางครั้งสังเวยในพิธีกรรมทางศาสนา ทาสที่ถูกมักจะเสียสละเมื่อเจ้าของเสียชีวิตเพื่อให้พวกเขาสามารถดำเนินการในการให้บริการของพวกเขาหลังจากความตาย ถ้าผู้ชายแต่งงานกับทาสหญิง เขาจึงกลายเป็นทาสของเจ้าของผู้หญิงนี้เป็นกรณีสำหรับผู้หญิงที่แต่งงานกับทาสชาย