1. IntroductionThis chapter reviews

1. Introduction
This chapter reviews cognitive therapy (CT) for bipolar disorder (BD). The poor outcome of
patients diagnosed with BD supports the addition of a psychosocial intervention for the
treatment of this recurring disorder. The psychoeducational nature of CT, the effectiveness
in increasing compliance to pharmacological treatment and the ability to prevent relapse in
unipolar depression are used in the treatment of mania and BD. Results indicate that CT
may be an effective intervention for the treatment of BD. Specifically CT may be useful in
improving quality of life and functioning, increasing compliance, helping early symptom
recognition, decrease relapse and decrease depressive and maniac symptomatology.
Understanding the cognitive process in BD can refine our cognitive interventions in BD.
This discussion is best initiated by considering some of the limitations of somatic treatment.
Despite the significant pharmacopeia for bipolar disorder, the most common outcome
continues to be a clinical course characterized by repeated episodes. For example, despite
the use of mood-stabilizing agents, longitudinal data suggests relapse rates as high as 40%
in 1 year, 60% in 2 years, and 73% in 5 or more years (Gitlin et al., 1995; see also O’Connell et
al., 1991). Resolution of bipolar depression is also characterized by poor outcomes for
patients despite the regular application of mood stabilizers (Keck et al., 1998), and overall,
adherence to medication treatment brings with it its own challenges, with poor medication
compliance evident in one-half to two-thirds of patients within the first 12 months of
treatment (Keck et al., 1998, Keck et al., 1996). All of these findings encourage the search for
additional modalities of intervention for bipolar disorder.
www.intechopen.com
Standard and Innovative Strategies in Cognitive Behavior Therapy
78
Between 1960 and 1998, there were over 30 published outcome studies describing the
combined use of psychological and pharmacological treatments in BP. However, the
majority were small scale, with an average sample size of about 25, giving a total sample for
all studies was just over 1000 participants.
The majority of the papers addressed group (n=14) or family approaches (n=13), with only
four papers reporting on individual therapy. Most importantly, about 20 of the studies were
open cohort studies with no control treatment to compare with the experimental
psychotherapy.
Although the studies also had many methodological limitations, it was clear in many of
these studies that those receiving adjunctive psychological treatments had better subjective
clinical and social outcomes than those receiving usual treatments (comprising mainly of
mood stabilizers and outpatient support), and there was some evidence of observer-rated
differences that reached statistical significance. These encouraging results facilitated the
development of randomized controlled trials of more targeted interventions that have now
been tested in more sophisticated randomized treatment trials.
The occurrence of negative life events has also been found to influence the course of
recovery from episodes in patients with bipolar disorder. For example, in a study of 67
patients recruited during hospitalization for mania or depression, negative life events were
associated with a threefold increase in time to recovery (Johnson and Miller, 1997). Similar
effects were evident in a study of relapse prevention. Ellicott et al. (1990) found that rates of
relapse were 4.5 times higher among patients with high negative life-event scores during a
2-year follow-up study.
Cognitive style also appears to play an important role in modulating the impact of life
events on symptoms. For example, in combination with negative life stressors, bipolar
individuals with dysfunctional attitudes or depressogenic attributional styles are more
likely to develop affective symptoms (Alloy et al., 1999). These findings support the
rationale for utilizing cognitive-behavioral interventions aimed at modifying maladaptive
cognitive styles and decreasing the impact of environmental stress.
In the last 5 years, interest in psychosocial interventions in BP has increased dramatically
with about 20 randomized controlled trials underway in the USA, UK and Europe. Given
the current emphasis on the use of brief evidence-based therapies in clinical guidelines for
the treatment of unipolar disorders, it is not surprising that the new treatment trials for BP
have focused on psychoeducational models, the three most well-researched manualized
psychological approaches: interpersonal social rhythms therapy (IPSRT), cognitive therapy
(CT) and family focused therapy (FFT), or techniques derived directly from these
manualized therapies. The latter are used primarily to improve illness awareness,
medication adherence, to teach recognition of prodromes and relapse prevention
techniques. Eight of the completed studies have produced data that can be included in a
systematic review of relapse rates and allow a meta-analysis of relapse rates for adjunctive
psychological treatments compared to usual psychiatric treatment (either routine or
standardized).
The first five studies (Lam et al., 2000; Perry et al., 1999; Scott et al., 2001; Frank et al., 1999)
were relatively small scale and used a variety of approaches, but predominantly focused on
www.intechopen.com
Cognitive-Behavioral Therapy for the Bipolar Disorder Patients
79
either cognitive behaviour therapy (CBT) or cognitive and behavioural techniques, or
interpersonal social rhythms therapy (IPSRT). These RCTs, which used either treatment as
usual or treatment as usual plus support or symptom management sessions as the control
condition, demonstrated that psychological treatments appear to have some benefit in
preventing relapse, but that the effect was more impressive for total relapses or depressive
relapses rather than manic relapses.
The three largest studies published in the literature used either CBT (Lam et al., 2003),
Family Therapy (Miklowitz et al., 2003) or Group Psycho-Education (Colom et al., 2003). A
separate meta-analysis of outcome data from these RCTs using fixed and random effects
models demonstrate that the odds ratio for relapse in the active as compared to the control
treatment groups is similar to that reported for the earlier studies. There appear to be some
differences in ORs between studies, but these may relate to sample characteristics (e.g.
proportion of participants who met criteria for BP I or BP II) as well as similarities or
differences in the style and content of the treatments. Importantly, the interventions all have
a significant effect on rates of depressive relapses as well as reducing the frequency of manic
episodes. So perhaps the treatment of syndromal and sub-syndromal depressive symptoms
of BP might be improved by the use of these more complex and more extended
interventions.
The basic aims of therapy in bipolar disorder (BP) are to alleviate acute symptoms, restore
psychosocial functioning, and prevent relapse and recurrence. The mainstay of treatment
has been and currently remains pharmacotherapy. However, there is a significant ‘efficacy–
effectiveness’ gap in the reported response rates to all mood stabilizers ( Scott, 2001; Scott
and Pope, 2002) and even under optimal clinical conditions, prophylaxis protects fewer than
50% of individuals with BP against further episodes (Dickson and Kendell, 1994). Given this
scenario, the development of specific psychological therapies for BP appears a necessary and
welcome advance. However, until recently, progress in this area was slow.
Historically, individuals with BP were not offered psychological therapies for three main
reasons (Scott, 1995). First, aetiologic models highlighting genetic and biological factors in
BP have dominated the research agenda and largely dictated that medication was not just
the primary, but the only appropriate treatment. Second, there was a misconception that
virtually all clients with BP made a full inter-episode recovery and returned to their
premorbid level of functioning. Third, psychoanalysts historically expressed greater
ambivalence about the suitability for psychotherapy of individuals with BP than those with
other severe mental disorders. Fromm-Reichman (1949) suggested that in comparison to
individuals with schizophrenia, clients with BP were poor candidates for psychotherapy
because they lacked introspection, were too dependent and were likely to discover and then
play on the therapist’s ‘Achilles heel’. Others, particularly clients and their significant others
argued strongly in favour of the use of psychological treatments (Goodwin and Jamison,
1990). However, the relative lack of empirical support (prior to the last 5 years, few
randomized controlled trials had been published) meant that clinicians had few indicators
of when or how to incorporate such approaches into day-to-day practice.
Over the last decade, two key aspects have changed. First, there is increasing acceptance of
stress-vulnerability models that highlight the interplay between psychological, social and
biological factors in the maintenance or frequency of recurrence of episodes of severe mental
www.intechopen.com
Standard and Innovative Strategies in Cognitive Behavior Therapy
80
disorders. Second, evidence has accumulated from randomized controlled treatment trials
regarding the benefits of psychological therapies as an adjunct to medication in treatmentresistant
schizophrenia and in severe and chronic depressive disorders (Thase et al., 1997;
Sensky et al., 2000). Although there has been only limited research on the use of similar
interventions in BP, there are encouraging reports from research groups exploring the role
of ‘manualized’ therapies in this population (American Psychiatric Association, 1994). For
persons with BP who reported about a quarter of a century ago that psychotherapy could
help

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

1. แนะนำ
บทนี้ทานรับรู้บำบัด (CT) สำหรับโรค bipolar (BD) ผลดีของ
แห่งการแทรกแซง psychosocial สำหรับรองรับผู้ป่วยการวินิจฉัย มี BD
บำบัดโรคนี้ซ้ำ ลักษณะ psychoeducational ของ CT ประสิทธิภาพ
ในการเพิ่มปฏิบัติรักษา pharmacological และความสามารถในการป้องกันการกลับไปเสพใน
ภาวะซึมเศร้า unipolar จะใช้ในการบำบัดรักษาของความบ้าคลั่ง และ bd.ผลลัพธ์บ่งชี้ว่า CT
อาจมีการแทรกแซงที่มีประสิทธิภาพสำหรับการรักษาของ bd.เฉพาะ CT อาจเป็นประโยชน์ใน
ปรับปรุงคุณภาพชีวิต และทำงาน ปฏิบัติตามกฎระเบียบเพิ่มขึ้น ช่วยอาการก่อน
รู้ ลดการกลับไปเสพ และลด symptomatology depressive และบ้ามอเตอร์ไซค์ได้
เข้าใจกระบวนการรับรู้ใน BD สามารถกลั่นกรองงานของเรารับรู้ใน bd.
สนทนานี้เป็นส่วนเริ่มต้น ด้วยการพิจารณาบางประการของ somatic รักษา
แม้ pharmacopeia สำคัญสำหรับโรค bipolar ผลทั่ว
ยังคงเป็นหลักสูตรทางคลินิกโดยตอนซ้ำกัน แม้มีตัวอย่าง
ใช้ stabilizing อารมณ์ตัวแทน ข้อมูลระยะยาวแนะนำให้กลับไปเสพราคาสูงถึง 40%
ใน 1 ปี 60% ใน 2 ปี และ 73% ใน 5 ปี (Gitlin et al., 1995 ดูยังโอคอนเนลสตร้อยเอ็ด
al., 1991) ผลไม่ดีสำหรับนอกจากนี้ลักษณะความละเอียดของไฟที่ไบโพลาร์
ผู้ป่วยแม้ มีแอพลิเคชันทั่วไปของอารมณ์ stabilizers (Keck et al., 1998), และโดย รวม,
ต่าง ๆ การรักษาโรคจะมีความท้าทายของตัวเอง มียาดี
ปฏิบัติในครึ่งหนึ่งถึงสองในสามของผู้ป่วยภายใน 12 เดือนแรกของ
รักษา (Keck et al., 1998, Keck et al., 1996) ทั้งหมดสิ่งเหล่านี้กระตุ้นให้ค้นหา
modalities เพิ่มเติมของการแทรกแซงในโรค bipolar
www.intechopen.com
มาตรฐาน และนวัตกรรมกลยุทธ์ในรับรู้พฤติกรรมบำบัด
78
ระหว่าง 1960 และ 1998 มี 30 กว่าเผยแพร่ผลศึกษาอธิบายการ
รวมใช้บำบัดจิตใจ และ pharmacological ใน BP อย่างไรก็ตาม การ
ส่วนใหญ่มีขนาดเล็ก ด้วยขนาดตัวอย่างโดยเฉลี่ยประมาณ 25 ให้ตัวอย่างรวมสำหรับ
ศึกษาทั้งหมดมีเพียงกว่า 1000 คน
เอกสารส่วนใหญ่อยู่ในกลุ่ม (n = 14) หรือแนวครอบครัว (n = 13), โดยเฉพาะ
4 เอกสารรายงานการรักษาแต่ละ สำคัญ มีประมาณ 20 ที่ศึกษา
เปิดการศึกษา cohort ไม่รักษาควบคุมเพื่อเปรียบเทียบกับการทดลอง
จิตแพทย์
ถึงแม้ว่าการศึกษายังมีจำกัดหลาย methodological ก็ชัดเจนในหลาย
การศึกษานี้ผู้รับการบำบัดทางจิตวิทยา adjunctive มีดีตามอัตวิสัย
ผลลัพธ์ทางคลินิก และสังคมกว่าผู้ที่ได้รับการรักษาตามปกติ (ประกอบส่วนใหญ่ของ
stabilizers อารมณ์และสนับสนุนการรักษา), และมีหลักฐานบางคะแนนนักการ
ความแตกต่างที่ถึงนัยสำคัญทางสถิติ เหล่านี้ส่งเสริมผลการอำนวยความสะดวกการ
พัฒนาทดลองควบคุม randomized มากกว่าเป้าหมายของงานวิจัยที่มีตอนนี้
ถูกทดสอบในทันสมัยมากรักษา randomized ทดลอง
เกิดเหตุการณ์ชีวิตลบได้ยังพบว่าอิทธิพลของ
กู้คืนจากตอนในผู้ป่วยที่มีโรค bipolar ตัวอย่าง ในการศึกษา 67
พิจารณาในระหว่างการรักษาในโรงพยาบาลบ้าหรือโรคซึมเศร้า ผู้ป่วย ชีวิตติดลบเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
เกี่ยวข้องกับการเพิ่ม threefold เวลาการกู้คืน (จอห์นสันและมิลเลอร์ 1997) คล้าย
ผลได้ชัดในการศึกษาการป้องกันการกลับไปเสพ Ellicott et al. (1990) พบที่ราคาของ
กลับไปเสพได้สูง 4.5 ครั้งในผู้ป่วยที่มีคะแนนติดลบสูงเหตุการณ์ชีวิตในระหว่างการ
ศึกษาติดตามผล 2 ปี
รับรู้ลักษณะยังปรากฏการ เล่นมีบทบาทสำคัญในการเกี่ยวผลกระทบของชีวิต
เหตุการณ์อาการ ตัวอย่าง ในชุดที่มีชีวิตติดลบลด ไฟที่ไบโพลาร์
เป็นบุคคลที่ มีทัศนคตินบาหรือลักษณะ attributional depressogenic
น่าจะพัฒนาอาการผล (แม็ก et al., 1999) ผลการวิจัยเหล่านี้สนับสนุนการ
เหตุผลสำหรับการใช้งานรับรู้พฤติกรรมมุ่งปรับเปลี่ยน maladaptive
รับรู้ลักษณะและการลดผลกระทบของสิ่งแวดล้อมความเครียด
ใน 5 ปี สนใจในงานวิจัย psychosocial ใน BP ได้เพิ่มขึ้นอย่างมาก
ด้วยประมาณ 20 randomized ควบคุมการทดลองระหว่างดำเนินในสหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร และยุโรป กำหนด
เน้นใช้โดยย่อตามหลักฐานบำบัดในแนวทางทางคลินิกในปัจจุบัน
การรักษาของโรค unipolar มันจะไม่น่าแปลกใจที่ทดลองรักษาใหม่สำหรับ BP
รู้รุ่น psychoeducational, 3 วิจัยดีที่สุด manualized
แนวจิตวิทยา: แบบมนุษยสัมพันธ์สังคมบำบัด (IPSRT), รักษาด้วยการรับรู้
(CT) และครอบครัวมุ่งเน้นการบำบัด (FFT), หรือเทคนิคได้โดยตรงจากเหล่านี้
manualized บำบัด หลังใช้เป็นหลักในการปรับปรุงรับรู้การเจ็บป่วย,
ยาต่าง ๆ การสอนการรู้จำของ prodromes และป้องกันการกลับไปเสพ
เทคนิค แปดศึกษาสมบูรณ์ได้ผลิตข้อมูลที่สามารถรวมอยู่ในตัว
ระบบตรวจทานการกลับไปเสพราคา และอนุญาต meta-analysis ของการกลับไปเสพราคาสำหรับ adjunctive
บำบัดจิตวิทยาเปรียบเทียบการรักษาทางจิตเวชปกติ (ขั้นตอนใด หรือ
มาตรฐาน)
(ลำและ al., 2000 การศึกษาห้าก่อน Perry et al., 1999 สก็อตและ al., 2001 แฟรงค์ et al., 1999)
มีขนาดค่อนข้างเล็ก และใช้วิธีที่หลากหลาย แต่ส่วนใหญ่เน้น
wwwintechopen.com
Cognitive พฤติกรรมบำบัดสำหรับผู้ป่วยโรค Bipolar
79
รับรู้พฤติกรรมบำบัด (ชุมชน) หรือเทคนิคการรับรู้ และพฤติกรรม หรือ
แบบมนุษยสัมพันธ์สังคมบำบัด (IPSRT) RCTs เหล่านี้ ซึ่งใช้รักษาอย่างใดอย่างหนึ่งเป็น
ปกติ หรือรักษาตามปกติพร้อมสนับสนุนหรืออาการจัดการเปิดตัวควบคุม
เงื่อนไข แสดงว่า การรักษาทางจิตใจจะ มีประโยชน์ใน
ป้องกันการกลับไปเสพ แต่ว่าผลได้น่าประทับใจมาก relapses รวมหรือ depressive
relapses แทนที่จะคลั่งไคล้ relapses.
(ลำและ al., 2003), ชุมชนใดใช้เผยแพร่ในเอกสารข้อมูลทางการศึกษาที่ใหญ่ที่สุดสาม
ครอบครัวบำบัด (Miklowitz et al., 2003) หรือกลุ่มไซโคศึกษา (Colom et al., 2003) A
แยก meta-analysis ของข้อมูลผลลัพธ์จาก RCTs เหล่านี้ใช้ลักษณะถาวร และสุ่ม
รุ่นแสดงให้เห็นว่า อัตราส่วนราคาสำหรับในการใช้งานเป็นการกลับไปเสพเมื่อเทียบกับตัวควบคุม
กลุ่มรักษาจะคล้ายคลึงกับรายงานการศึกษาก่อนหน้านี้ มีปรากฏ เป็นบาง
แตกใน ORs ศึกษา แต่เหล่านี้อาจเกี่ยวข้องกับตัวอย่างลักษณะ (e.g.
proportion ของผู้เรียนที่ตรงตามเงื่อนไขใน BP ผมหรือ BP II) และความคล้ายคลึง หรือ
ความแตกต่างในรูปแบบและเนื้อหาของการรักษา สำคัญ มีมาตรการทั้งหมด
ผลสำคัญราคาของ depressive relapses ตลอดจนลดความถี่ของการคลั่งไคล้
ตอน ดังนั้นบางทีการรักษาอาการย่อย syndromal และ syndromal depressive
ของ BP อาจปรับปรุงได้ โดยการใช้เหล่านี้ซับซ้อน และขยายเพิ่มเติม
แทรกแซงได้
มีจุดมุ่งหมายพื้นฐานของการรักษาในโรค bipolar (BP) เพื่อ บรรเทาอาการเฉียบพลัน คืน
ทำ psychosocial และป้องกันการกลับไปเสพและเกิดขึ้นได้ ซ่ารักษา
แล้ว และปัจจุบันยังคง pharmacotherapy อย่างไรก็ตาม มีความสำคัญ ' efficacy–
ช่องว่างของประสิทธิภาพพิเศษตอบรับรายงานทั้งหมดอารมณ์ stabilizers (สก็อต 2001 สก็อต
และสมเด็จพระ สันตะปาปา 2002) และแม้แต่ภายใต้เงื่อนไขทางคลินิกที่เหมาะสม prophylaxis ป้องกันน้อยกว่า
50 ของบุคคลที่มี BP กับต่อตอน (ดิกสันและ Kendell, 1994) กำหนดนี้
สถานการณ์ การพัฒนาจิตบำบัดเฉพาะ BP ปรากฏ เป็นความจำเป็น และ
ยินดีต้อนรับล่วงหน้า อย่างไรก็ตาม จนล่าสุด ความคืบหน้าในพื้นที่นี้ได้ช้า
ประวัติ บุคคลที่ มี BP ไม่เลือกรักษาจิตใจในหลักที่สาม
เหตุผล (สก็อต 1995) เน้นปัจจัยทางพันธุกรรม และชีวภาพในรุ่นแรก aetiologic
BP ได้ครอบงำวาระวิจัย และส่วนใหญ่บอกว่า ยาไม่เพียง
หลัก แต่การรักษาที่เหมาะสมเท่านั้น ที่สอง มีความเข้าใจที่
ลูกค้าแทบทั้งหมดที่ มี BP ทำเต็มระหว่างตอนฟื้นตัว และกลับไปของพวกเขา
ระดับ premorbid ทำงาน 3, psychoanalysts อดีตแสดงมากกว่า
ambivalence สำหรับจิตแพทย์ของบุคคลที่มี BP มากกว่าผู้ที่มีความเหมาะสม
โรคจิตรุนแรงอื่น ๆ แนะนำที่เปรียบเทียบ Fromm-Reichman (1949)
บุคคลที่ มีโรคจิตเภท ลูกค้าที่ มี BP ได้ผู้สมัครที่ดีสำหรับจิตแพทย์
เนื่องจากพวกเขาขาดวิปัสสนา ถูกอ้างอิงมากเกินไป และมีแนวโน้มที่จะค้นพบแล้ว
เล่นของนักบำบัด 'ส้นอคิลลีส' อื่น ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งลูกค้า และของสำคัญอื่น ๆ
ขอโต้เถียงลงใช้บำบัดจิตใจ (Goodwin และ Jamison,
1990) อย่างไรก็ตาม ขาดญาติสนับสนุนประจักษ์ (ก่อน 5 ปี ไม่กี่
randomized การทดลองควบคุมได้รับการเผยแพร่) หมายถึง ว่า clinicians มีตัวบ่งชี้น้อย
เมื่อหรือวิธีการรวมแนวทางดังกล่าวเป็นการปฏิบัติประจำวัน
มากกว่าทศวรรษ สองแง่มุมที่สำคัญมีการเปลี่ยนแปลง ครั้งแรก ไม่ยอมรับเพิ่มขึ้น
ความเครียดความเสี่ยงรุ่นที่เน้นล้อระหว่างสังคมจิตวิทยา และ
ชีวภาพปัจจัยในการบำรุงรักษาหรือความถี่ของการเกิดขึ้นตอนของรุนแรงจิต
www.intechopen.com
มาตรฐานและนวัตกรรมกลยุทธ์ในรับรู้พฤติกรรมบำบัด
80
โรค สอง มีสะสมหลักฐานจากการทดลองรักษาควบคุม randomized
เกี่ยวกับประโยชน์ของการบำบัดทางจิตวิทยาเป็นเกียรติคุณที่ให้ยาใน treatmentresistant
โรคจิตเภท และโรค depressive รุนแรง และเรื้อรัง (Thase และ al., 1997;
Sensky et al., 2000) ถึงแม้ว่าได้มีการวิจัยที่จำกัดเฉพาะการใช้คล้าย
งานใน BP มีรายงานนิมิตจากกลุ่มวิจัยสำรวจบทบาท
บำบัด 'manualized' ในประชากรนี้ (จิตแพทย์สมาคมอเมริกัน 1994) สำหรับ
คน BP ที่รายงานเกี่ยวกับไตรมาสของศตวรรษที่จิตแพทย์ สามารถ
ช่วย

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

1 . การแนะนำ
ซึ่งจะช่วยบทนี้จะตรวจสอบการเรียนรู้การบำบัด( ct )สำหรับโรคสวิตช์ Bipolar MOS ( BD ) ผลลัพธ์ที่น่าสงสารของ
ซึ่งจะช่วยคนไข้ที่แพทย์วินิจฉัยว่าด้วย BD สนับสนุนจากการที่มีการแทรกแซง psychosocial สำหรับ
ซึ่งจะช่วยการรักษาโรคซ้ำนี้ ธรรมชาติ psychoeducational ของ CT
ซึ่งจะช่วยเพิ่ม ประสิทธิภาพ ในการปฏิบัติตามกฎระเบียบที่เพิ่มขึ้นในการบำบัด pharmacological และความสามารถที่จะป้องกันไม่ให้กำเริบใน
ตามมาตรฐานพายุดีเปรสชันท่าจะใช้ในการรักษาของ BD , Water Mania , Medieval Times ,และ ผลการค้นหาแสดงว่า CT
อาจมีการแทรกแซงอย่างมี ประสิทธิภาพ สำหรับการปฏิบัติของหน่วยงาน CT โดยเฉพาะอาจจะเป็นประโยชน์ใน
ซึ่งจะช่วยปรับปรุง คุณภาพ ของชีวิตและการปฏิบัติตามกฎระเบียบการเพิ่มการทำงานช่วยให้ symptomatology กำเริบลดลงและลดลงยาแก้อาการซึมเศร้าและอาการบ้าคลั่ง!
ซึ่งจะช่วยการยอมรับช่วงต้น.
การทำความเข้าใจกระบวนการการเรียนรู้ใน BD สามารถแก้ไขการแทรกแซงทางด้านความคิดของเราใน BD .
การประชุมนี้เริ่มต้นขึ้นด้วยการพิจารณาข้อจำกัดของการบำบัด somatic บางอย่างที่ดีที่สุด.
แม้ว่าจะมีตำราปรุงยาอย่างมีนัยสำคัญสำหรับโรคสวิตช์ Bipolar MOS ผลลัพธ์ที่ใช้โดยทั่วไปส่วนใหญ่
ยังคงเป็นหลักสูตรทางการแพทย์ที่ตอนซ้ำ ตัวอย่างเช่นแม้ว่าจะใช้
agent อารมณ์ - ความมั่นคงข้อมูลตามยาวเสนออัตรากำเริบสูง 40%
ใน 1 ปี 60% ใน 2 ปีและ 73% ใน 5 ปีหรืออาจมากกว่า( gitlin et al . 1995 นอกจากนั้นยังจะได้รับชม O ' Connell et al .
1991 ) ความละเอียดของพายุดีเปรสชันสวิตช์ Bipolar MOS โดยผลลัพธ์สำหรับ
ซึ่งจะช่วยผู้ป่วยยากจนแม้ว่าจะมีแอปพลิเคชันการโค้งงออารมณ์( keck et al . 1998 )และ
ยังการยึดมั่นในการรักษายานำมาซึ่งความท้าทายของตัวเองพร้อมด้วยผู้น่าสงสารยา
การปฏิบัติตามกฎระเบียบอย่างเห็นได้ชัดในหนึ่งปีครึ่งถึงสองในสามของผู้ป่วย ภายใน 12 เดือนแรกของ
การบำบัด( keck et al . 1998 keck et al . 1996 ) จากการสำรวจพบทั้งหมดนี้ให้การค้นหาสำหรับ
รูปแบบเพิ่มเติมในการแทรกแซงสำหรับสวิตช์ Bipolar MOS โรค.
www.intechopen.com
กลยุทธ์ทางด้านนวัตกรรมและมาตรฐานในการเรียนรู้การทำงานด้วยการบำบัด 78

ซึ่งจะช่วยระหว่างปี 1960 และ 1998 มีมากกว่า 30 การศึกษาผลเผยแพร่อธิบายถึงการใช้
รวมของการบำบัดทางจิตวิทยาและ pharmacological ใน bp. แต่ถึงอย่างไรก็ตาม
ซึ่งจะช่วยโดยส่วนใหญ่จะมีขนาดเล็กพร้อมด้วยพื้นที่ขนาดโดยเฉลี่ยแล้วตัวอย่างที่ประมาณ 25 ตัวอย่างให้ทั้งหมดสำหรับ
ซึ่งจะช่วยการศึกษาทั้งหมดเป็นเพียงมากกว่า 1000 ผู้เข้าร่วมประชุม.
ส่วนใหญ่ของเอกสารที่ส่งมาถึงกลุ่ม( N = 14 )หรือวิธีการสำหรับครอบครัว( N = 13 )พร้อมด้วยเฉพาะ
สี่เอกสารการรายงานในการบำบัดแบบส่วนตัว ที่สำคัญที่สุดก็คือประมาณ 20 ของการศึกษาที่เป็นการศึกษากลุ่มคนสูงอายุ
ซึ่งจะช่วยเปิดโล่งพร้อมด้วยไม่มีการควบคุมเพื่อเปรียบเทียบกับทดลอง
psychotherapy ที่.
แม้ว่าการศึกษาที่ยังมีข้อจำกัดปวงชนจำนวนมากซึ่งเป็นที่ชัดเจนในจำนวนมากของ
การศึกษานี้ว่าผู้ที่ได้รับการบำบัดทางจิตวิทยา adjunctive ได้ดีกว่าเป็นอัตวิสัย
ซึ่งจะช่วยทางการแพทย์และทางสังคมมากกว่าผลลัพธ์ที่ได้รับตามปกติการบำบัด(ซึ่งส่วนใหญ่เป็นของ
ซึ่งจะช่วยสร้างอารมณ์โค้งงอและรักษาผู้ป่วยทั้ง ภายใน การสนับสนุน)และมีหลักฐานของผู้สังเกตระดับ
ความแตกต่างที่มาถึงทางสถิติความสำคัญ. ผลการกระตุ้นให้เกิดสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆที่
ตามมาตรฐานการพัฒนาของการทดลองแบบสุ่มตัวอย่างของการแทรกแซงการควบคุมมากกว่าเป้าหมายที่ได้รับการทดสอบในการทดลองใช้งานการบำบัดแบบสุ่มที่ซับซ้อน.
เกิดเหตุการณ์ชีวิตลบแล้ว
ซึ่งจะช่วยได้รับการพบจะมีอิทธิพลต่อการ
ซึ่งจะช่วยการกู้คืนข้อมูลจากตอนในผู้ป่วยที่มีโรคสวิตช์ Bipolar MOS ยัง ตัวอย่างเช่นในการศึกษาของ 67
ผู้ป่วยคัดเลือกในระหว่างโรงพยาบาลสำหรับพายุดีเปรสชั่นหรือ, Water Mania , Medieval Times ,ลบเหตุการณ์ชีวิตมี
ที่เกี่ยวข้องกับการเพิ่มขึ้นด้วยใจที่ในเวลาการกู้คืน(จอห์นสันมิลเลอร์และ 1997 ) ความเหมือน
ซึ่งจะช่วยส่งผลก็เห็นได้ชัดในการศึกษาของการป้องกันการกลับทรุด ellicott et al . ( 1990 )พบว่าอัตราดอกเบี้ยของ
กำเริบได้ 4.5 เท่ามากขึ้นในผู้ป่วยที่มีคะแนนสูงติดลบชีวิตเหตุการณ์ในระหว่างที่ศึกษาทำตาม - ขึ้น
2 ปี.
นอกจากนั้นยังมีสไตล์การเรียนรู้จะปรากฏขึ้นเพื่อแสดงบทบาทสำคัญใน modulating ผลกระทบของชีวิต
กิจกรรมในอาการ ตัวอย่างเช่นในการใช้งานร่วมกับ stressors อายุการใช้งานสวิตช์ Bipolar MOS
ซึ่งจะช่วยลบผู้ใช้บริการแบบเฉพาะรายพร้อมด้วยทัศนคติของหรือใช้รูปแบบ attributional depressogenic
ซึ่งจะช่วยได้มากขึ้นมีแนวโน้มที่จะพัฒนาอาการพวกเขา(อัลลอย et al . 1999 ) การค้นพบเหล่านี้ให้การสนับสนุนที่
ตามมาตรฐานเหตุผลของการใช้ประโยชน์จากการเรียนรู้ - พฤติกรรมการแทรกแซงโดยตั้งเป้าไปที่การแก้ไข maladaptive
ทางการเรียนรู้และมีสไตล์ที่ลดลงส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมความเครียด.
ใน 5 ปีที่น่าสนใจใน psychosocial การแทรกแซงใน BP มีเพิ่มขึ้นอย่างมากพร้อมด้วย
ซึ่งจะช่วยประมาณ 20 แบบสุ่มตัวอย่างการควบคุมการทดลองใช้งานผู้ช่วยผู้ว่าการในสหรัฐอเมริกา,อังกฤษและยุโรป. ได้รับตอบแทน
การให้ความสำคัญในปัจจุบันที่ในการใช้ที่ของการบำบัดมีหลักฐาน - ใช้บทสรุปแนวทางในการบำบัดทางการแพทย์สำหรับ
ซึ่งจะช่วยรักษาความผิดปกติของท่าที่ไม่น่าประหลาดใจเลยที่การทดลองใช้งานการบำบัดใหม่สำหรับ BP
ซึ่งจะช่วยให้ความสำคัญในทุกรุ่นมี psychoeducational สามแนวทางในเชิงจิตวิทยา manualized
อย่างดีที่สุด - วิจัยการบำบัดซึ่งจังหวะทางสังคมมนุษยสัมพันธ์( ipsrt )ทางการเรียนรู้การบำบัดโรคด้วย
( ct )และคนในครอบครัวที่มุ่งเน้นการบำบัด( FFT )หรือเทคนิคที่ได้โดยตรงจากการบำบัด
manualized เหล่านี้ หลังจะถูกนำไปใช้เป็นหลักในการสร้างความตระหนักถึงการเจ็บป่วยจากการ ภาค ยานุวัติ
ยาในการสอนให้เด็กๆรู้จักการยอมรับของ prodromes กำเริบและป้องกันการ
เทคนิค แปดของการศึกษาเสร็จแล้วได้ทำการผลิตข้อมูลที่สามารถรวมอยู่ในที่
การตรวจสอบอย่างเป็นระบบและมีอัตราค่าบริการของกำเริบช่วยให้การวิเคราะห์ของกำเริบอัตราสำหรับ adjunctive
ทางจิตวิทยาการบำบัดเมื่อเทียบกับปกติทางจิตวิทยาการบำบัด(ไม่ว่าจะเป็นประจำหรือ
ตามมาตรฐาน)..
ที่แรกห้าการศึกษา(ลำ et al ., 2000 , Perry , et al ., 1999 ,สก็อตต์ et al ., 2001 ,แฟร็งค์ et al ., 1999 )
มีขนาดเล็กมากและใช้ความหลากหลายของวิธีการ,แต่โดดเด่นไปด้วยที่มุ่งเน้นใน www .
intechopen.com
cognitive-behavioral การบำบัดโรคด้วยสำหรับสวิตช์ Bipolar MOS โรคผู้ป่วย

79 ทั้งการบำบัดพฤติกรรมการเรียนรู้( iBT )หรือการบำบัด
มนุษยสัมพันธ์ทางสังคมจังหวะหรือเทคนิคการเรียนรู้และพฤติกรรม( ipsrt ) rcts เหล่านี้ซึ่งใช้การบำบัดทั้งที่เป็น
ตามปกติหรือการปฏิบัติตามปกติรวมถึงเซสชันการจัดการอาการหรือการสนับสนุนการควบคุม
สภาพแสดงให้เห็นว่าทางจิตวิทยาการบำบัดจะต้องมีบางห้องได้รับประโยชน์ใน
ซึ่งจะช่วยป้องกันไม่ให้กำเริบ,แต่ที่น่าประทับใจมากขึ้นเป็นผลให้มีทั้งหมด relapses หรือยาแก้อาการซึมเศร้า
relapses มากกว่า manic relapses .
ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดการศึกษาทั้งสามไว้ในวรรณกรรมทั้ง CBT (ลำ et al ., 2003 ),
ครอบครัวบำบัด( miklowitz et al ., 2003 )หรือกลุ่ม psycho-education ( Porto Colom พร้อม et al ., 2003 ) ที่
ตามมาตรฐานแยกออกจากกันการวิเคราะห์ข้อมูลผลจาก rcts เหล่านี้โดยใช้ผลที่ติดอยู่กับที่และแบบสุ่ม
รุ่นที่แสดงให้เห็นถึงโอกาสที่อัตราสำหรับกำเริบในกลุ่ม
การบำบัดใช้งานอยู่เมื่อเทียบกับการควบคุมที่มีลักษณะที่คล้ายคลึงกันกับที่มีการรายงานการเรียนก่อนหน้าที่ มีปรากฏให้
ซึ่งจะช่วยในความแตกต่างกันบาง ors ระหว่างการศึกษาแต่สิ่งเหล่านี้อาจเกี่ยวข้องกับคุณลักษณะของตัวอย่าง(เช่น
สัดส่วนของผู้ร่วมประชุมที่ตรงตามเงื่อนไขสำหรับ BP I หรือ II BP )และความคล้ายคลึงกันหรือ
ความแตกต่างในเนื้อหาและมีสไตล์ของการบำบัดที่. ที่สำคัญที่สุดก็คือการแทรกแซงทั้งหมดมี
ซึ่งจะช่วยผลที่สำคัญในอัตราของ relapses ยาแก้อาการซึมเศร้าและการลดความถี่ของตอน manic
ดังนั้นอาจจะเป็นการรักษาของ syndromal และยาแก้อาการซึมเศร้าอาการย่อย - syndromal
BP อาจจะดีขึ้นได้ด้วยการใช้ที่ของการแทรกแซงความซับซ้อนมากขึ้นและมากขึ้น
ซึ่งจะช่วยขยายเหล่านี้.
ตั้งเป้าพื้นฐานของการบำบัดโรคในสวิตช์ Bipolar MOS ( BP )ได้รับการบรรเทาอาการเฉียบพลันเรียกคืนการทำงาน
psychosocial และป้องกันไม่ให้เกิดซ้ำและกลับทรุด หัวเรี่ยวหัวแรงที่สำคัญของการบำบัด
ซึ่งจะช่วยได้และอยู่ในขณะนี้จะยังคง pharmacotherapy แต่ถึงอย่างไรก็ตามยังมีความสำคัญมาก"ชะงัด -
ความมี ประสิทธิภาพ ของช่องว่างในที่ได้รับรายงานการตอบสนองอัตราค่าบริการทั้งหมดอารมณ์โค้งงอ( Scott , 2001 ,สก็อตต์
และพระสันตะปาปา, 2002 )และแม้ว่าจะอยู่ ภายใต้ เงื่อนไขทางการแพทย์อย่างมี ประสิทธิภาพ ,การป้องกันโรคป้องกันน้อยกว่า
50% ของผู้ใช้บริการแบบเฉพาะรายพร้อมด้วย BP ต่ออีกตอน( Dickson ' s Inlet และ kendell , 1994 )
ซึ่งจะช่วยให้เหตุการณ์นี้การพัฒนาของการบำบัดทางจิตวิทยาเฉพาะสำหรับ BP ล่วงหน้าจะปรากฏขึ้นและยินดีต้อนรับสู่
จำเป็นที่ แต่ถึงอย่างไรก็ตามจนเมื่อไม่นานมานี้ความคืบหน้าในพื้นที่แห่งนี้จะมาช้า.
ทางประวัติศาสตร์ผู้ใช้บริการแบบเฉพาะรายพร้อมด้วย BP ก็ไม่ได้เสนอการบำบัดทางจิตวิทยาสำหรับสามหลัก
เหตุผล( Scott 1995 ) รุ่นแรก aetiologic เน้นปัจจัยทางพันธุกรรมและทางชีววิทยาใน
BP มีอิทธิพลครอบงำวาระการวิจัยและส่วนใหญ่เป็นผู้กำหนดว่ายาไม่ได้เป็นแค่
หลักแต่มีเพียงการบำบัดที่เหมาะสม ที่สองมีความเข้าใจผิดว่า
ซึ่งจะช่วยลูกค้าทุก ประเภท ได้อย่างแท้จริงพร้อมด้วย BP ทำให้การกู้คืนข้อมูลทั้งหมดระหว่างเหตุการณ์และกลับมาสู่ระดับ
premorbid ของพวกเขาในการทำงาน บุคคลที่สามในประวัติศาสตร์ psychoanalysts
ซึ่งจะช่วยแสดงออกมากขึ้นสหรัฐเกี่ยวกับความเหมาะสมของ psychotherapy ของผู้ใช้บริการแบบเฉพาะรายพร้อมด้วย BP มากกว่าผู้ที่มีความผิดปกติทางจิตอย่างรุนแรง
อื่นๆ fromm-reichman (ปี 1949 )ที่แนะนำว่าในการเปรียบเทียบกับ
ตามมาตรฐานผู้ใช้บริการแบบเฉพาะรายพร้อมด้วยรังควานด้วย โรคจิตเภท BP สำหรับลูกค้าที่มีอยู่ให้ผู้สมัครรับเลือกตั้งผู้น่าสงสารสำหรับ psychotherapy
เพราะพวกเขาขาดหวังว่าวันหนึ่งก็ขึ้นอยู่กับมากเกินไปและมีแนวโน้มในการสำรวจแล้ว
ซึ่งจะช่วยในการเล่นของแห่ง'ส้นเท้าที่เอ็นข้อเท้า' ผู้อื่นโดยเฉพาะลูกค้าและผู้อื่นอย่างมีนัยสำคัญของเขา
ซึ่งจะช่วยให้เหตุผลอย่างมากในความสำคัญของการใช้ที่ของการบำบัดทางจิตวิทยา(กูดและ Jamison
1990 ) แต่ถึงอย่างไรก็ตามไม่มีญาติที่สนับสนุนในเชิงประจักษ์(การทดลองใช้งานก่อนถึง 5 ปีที่ผ่านมาไม่กี่
ซึ่งจะช่วยควบคุมแบบสุ่มได้รับการตีพิมพ์)หมายถึงว่าทำงานเกี่ยวกับสัญลักษณ์แสดง
ซึ่งจะช่วยได้เพียงไม่กี่แห่งเมื่อใดและอย่างไรในการประกอบด้วยวิธีการดังกล่าวเข้าสู่การปฏิบัติวันต่อวัน.
ในช่วงทศวรรษที่ผ่านมาทั้งสองด้านมีการเปลี่ยนแปลง ครั้งแรกมีการเพิ่มการยอมรับ
ตามมาตรฐานรุ่นความตึงเครียด - จุดอ่อนที่เน้นความเกี่ยวเนื่องกันระหว่างปัจจัยทางสังคมและ
ทางชีววิทยาทางจิตวิทยาในการบำรุงรักษาหรือความถี่ของการเกิดซ้ำของตอนของอย่างรุนแรงทางด้านจิตใจ
www.intechopen.com
standard กลยุทธ์และเป็นนวัตกรรมใหม่ในการเรียนรู้พฤติกรรมการบำบัดโรคด้วย

ความผิดปกติ 80 . ที่สองมีหลักฐานเพิ่มมากขึ้นจากการทดลองใช้งานการบำบัดแบบสุ่ม
ตามมาตรฐานการควบคุมเกี่ยวกับคุณประโยชน์ของการบำบัดทางจิตวิทยาและความผิดปกตินอกเหนือจากยาแก้อาการซึมเศร้ายาในรังควานด้วย โรคจิตเภท treatmentresistant
และอยู่ในขั้นรุนแรงและเรื้อรัง( thase et al . 1997
sensky et al . 2000 ) แต่ถึงอย่างไรก็ตามยังมีได้รับการเท่านั้นการวิจัยจำกัด(มหาชน)ในการใช้งานที่มีความเหมือน
ซึ่งจะช่วยในการแทรกแซง BP มีรายงานจากกลุ่มส่งเสริมงานวิจัยการสำรวจบทบาท
การบำบัดของ'' manualized ในประชากรนี้(อเมริกันทางจิตเวชการเชื่อมโยง 1994 )
ซึ่งจะช่วยให้ผู้ที่มี BP ที่รายงานเกี่ยวกับหนึ่งในสี่ของศตวรรษที่ผ่านมาว่า psychotherapy
ซึ่งจะช่วยไม่ให้ความช่วยเหลือ