- ข้อความ
- ประวัติศาสตร์
This introduction provides a frame
This introduction provides a frame for the main narrative of The Scarlet Letter. The nameless narrator, who shares quite a few traits with the book’s author, takes a post as the “chief executive officer,” or surveyor, of the Salem Custom House. (“Customs” are the taxes paid on foreign imports into a country; a “customhouse” is the building where these taxes are paid.) He finds the establishment to be a run-down place, situated on a rotting wharf in a half-finished building. His fellow workers mostly hold lifetime appointments secured by family connections. They are elderly and given to telling the same stories repeatedly. The narrator finds them to be generally incompetent and innocuously corrupt.
The narrator spends his days at the customhouse trying to amuse himself because few ships come to Salem anymore. One rainy day he discovers some documents in the building’s unoccupied second story. Looking through the pile, he notices a manuscript that is bundled with a scarlet, gold-embroidered piece of cloth in the shape of the letter “A.” The narrator examines the scarlet badge and holds it briefly to his chest, but he drops it because it seems to burn him. He then reads the manuscript. It is the work of one Jonathan Pue, who was a customs surveyor a hundred years earlier. An interest in local history led Pue to write an account of events taking place in the middle of the seventeenth century—a century before Pue’s time and two hundred years before the narrator’s.
The narrator has already mentioned his unease about attempting to make a career out of writing. He believes that his Puritan ancestors, whom he holds in high regard, would find it frivolous and “degenerate.” Nevertheless, he decides to write a fictional account of Hester Prynne’s experiences. It will not be factually precise, but he believes that it will be faithful to the spirit and general outline of the original. While working at the customhouse, surrounded by uninspiring men, the narrator finds himself unable to write. When a new president is elected, he loses his politically appointed job and, settling down before a dim fire in his parlor, begins to write his “romance,” which becomes the body of The Scarlet Letter.
Analysis
This section introduces us to the narrator and establishes his desire to contribute to American culture. Although this narrator seems to have much in common with Nathaniel Hawthorne himself—Hawthorne also worked as a customs officer, lost his job due to political changes, and had Puritan ancestors whose legacy he considered both a blessing and a curse—it is important not to conflate the two storytellers. The narrator is not just a stand-in for Hawthorne; he is carefully constructed to enhance the book aesthetically and philosophically. Moreover, Hawthorne sets him up to parallel Hester Prynne in significant ways. Like Hester, the narrator spends his days surrounded by people from whom he feels alienated. In his case, it is his relative youth and vitality that separates him from the career customs officers. Hester’s youthful zest for life may have indirectly caused her alienation as well, spurring her to her sin. Similarly, like Hester, the narrator seeks out the “few who will understand him,” and it is to this select group that he addresses both his own story and the tale of the scarlet letter. The narrator points out the connection between Hester and himself when he notes that he will someday be reduced to a name on a custom stamp, much as she has been reduced to a pile of old papers and a scrap of cloth. The narrator’s identification with Hester enables the reader to universalize her story and to see its application to another society.
Despite his devotion to Hester’s story, the narrator has trouble writing it. First, he feels that his Puritan ancestors would find it frivolous, and indeed he is not able to write until he has been relieved of any real career responsibilities. Second, he knows that his audience will be small, mostly because he is relating events that happened some two hundred years ago. His time spent in the company of the other customhouse men has taught the narrator that it will be difficult to write in such a way as to make his story accessible to all types of people—particularly to those no longer young at heart. But he regards it as part of his challenge to try to tell Hester’s story in a way that makes it both meaningful and emotionally affecting to all readers. His last step in preparing to write is to stop battling the “real world” of work and small-mindedness and to give himself up to the “romance” atmosphere of his story.
The narrator finds writing therapeutic. Contrary to his Puritan ancestors’ assertions, he also discovers it to be practical: his introduction provides a cogent discourse on American history and culture. Hawthorne wrote at a time when America sought to distinguish itself from centuries of European tradition by producing uniquely “American” writers—those who, like Hawthorne, would encourage patriotism by enlarging the world’s sense of America’s comparatively brief history.
Yet Hawthorne, like the narrator, had to balance the need to establish a weighty past with the equally compelling need to write an interesting and relevant story. Neither the narrator nor Hawthorne wants to see his work pigeonholed as “only” American. Americanness remains both a promise and a threat, just as the eagle over the customhouse door both offers shelter and appears ready to attack. The tale of the scarlet letter may add to the legitimacy of American history and culture, but in order to do so it must transcend its Americanness and establish a universal appeal: only then can American culture hold its own in the world.
Hester’s story comes to us twice removed. It is filtered first through John Pue and then through the narrator. Awareness of the story’s various stages of treatment gives the reader a greater sense of its remoteness from contemporary life, of its antique qualities—it is a history with a history. Yet the story’s survival over the years speaks to the profundity of its themes: the narrator has found, in American history and in Hester’s life, a tale rich in philosophical meaning.
The narrator spends his days at the customhouse trying to amuse himself because few ships come to Salem anymore. One rainy day he discovers some documents in the building’s unoccupied second story. Looking through the pile, he notices a manuscript that is bundled with a scarlet, gold-embroidered piece of cloth in the shape of the letter “A.” The narrator examines the scarlet badge and holds it briefly to his chest, but he drops it because it seems to burn him. He then reads the manuscript. It is the work of one Jonathan Pue, who was a customs surveyor a hundred years earlier. An interest in local history led Pue to write an account of events taking place in the middle of the seventeenth century—a century before Pue’s time and two hundred years before the narrator’s.
The narrator has already mentioned his unease about attempting to make a career out of writing. He believes that his Puritan ancestors, whom he holds in high regard, would find it frivolous and “degenerate.” Nevertheless, he decides to write a fictional account of Hester Prynne’s experiences. It will not be factually precise, but he believes that it will be faithful to the spirit and general outline of the original. While working at the customhouse, surrounded by uninspiring men, the narrator finds himself unable to write. When a new president is elected, he loses his politically appointed job and, settling down before a dim fire in his parlor, begins to write his “romance,” which becomes the body of The Scarlet Letter.
Analysis
This section introduces us to the narrator and establishes his desire to contribute to American culture. Although this narrator seems to have much in common with Nathaniel Hawthorne himself—Hawthorne also worked as a customs officer, lost his job due to political changes, and had Puritan ancestors whose legacy he considered both a blessing and a curse—it is important not to conflate the two storytellers. The narrator is not just a stand-in for Hawthorne; he is carefully constructed to enhance the book aesthetically and philosophically. Moreover, Hawthorne sets him up to parallel Hester Prynne in significant ways. Like Hester, the narrator spends his days surrounded by people from whom he feels alienated. In his case, it is his relative youth and vitality that separates him from the career customs officers. Hester’s youthful zest for life may have indirectly caused her alienation as well, spurring her to her sin. Similarly, like Hester, the narrator seeks out the “few who will understand him,” and it is to this select group that he addresses both his own story and the tale of the scarlet letter. The narrator points out the connection between Hester and himself when he notes that he will someday be reduced to a name on a custom stamp, much as she has been reduced to a pile of old papers and a scrap of cloth. The narrator’s identification with Hester enables the reader to universalize her story and to see its application to another society.
Despite his devotion to Hester’s story, the narrator has trouble writing it. First, he feels that his Puritan ancestors would find it frivolous, and indeed he is not able to write until he has been relieved of any real career responsibilities. Second, he knows that his audience will be small, mostly because he is relating events that happened some two hundred years ago. His time spent in the company of the other customhouse men has taught the narrator that it will be difficult to write in such a way as to make his story accessible to all types of people—particularly to those no longer young at heart. But he regards it as part of his challenge to try to tell Hester’s story in a way that makes it both meaningful and emotionally affecting to all readers. His last step in preparing to write is to stop battling the “real world” of work and small-mindedness and to give himself up to the “romance” atmosphere of his story.
The narrator finds writing therapeutic. Contrary to his Puritan ancestors’ assertions, he also discovers it to be practical: his introduction provides a cogent discourse on American history and culture. Hawthorne wrote at a time when America sought to distinguish itself from centuries of European tradition by producing uniquely “American” writers—those who, like Hawthorne, would encourage patriotism by enlarging the world’s sense of America’s comparatively brief history.
Yet Hawthorne, like the narrator, had to balance the need to establish a weighty past with the equally compelling need to write an interesting and relevant story. Neither the narrator nor Hawthorne wants to see his work pigeonholed as “only” American. Americanness remains both a promise and a threat, just as the eagle over the customhouse door both offers shelter and appears ready to attack. The tale of the scarlet letter may add to the legitimacy of American history and culture, but in order to do so it must transcend its Americanness and establish a universal appeal: only then can American culture hold its own in the world.
Hester’s story comes to us twice removed. It is filtered first through John Pue and then through the narrator. Awareness of the story’s various stages of treatment gives the reader a greater sense of its remoteness from contemporary life, of its antique qualities—it is a history with a history. Yet the story’s survival over the years speaks to the profundity of its themes: the narrator has found, in American history and in Hester’s life, a tale rich in philosophical meaning.
0/5000
แนะนำนี้ให้กรอบสำหรับการเล่าเรื่องหลักของตัวอักษรสีแดง ผู้นิรนาม ผู้ร่วมเที่ยวลักษณะกับผู้เขียนของหนังสือ ใช้ลงเป็น "ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร" หรือเมเนจเมนท์ บ้าน Salem เอง (ภาษีจ่ายนำเข้าต่างประเทศเป็นประเทศ "ศุลกากร" "ขนอน" เป็นอาคารที่มีจ่ายภาษีเหล่านี้) เขาพบว่าสถานประกอบการจะ รับได้ อยู่บนเรือ rotting ในอาคารครึ่งเสร็จ ทำงานเพื่อนส่วนใหญ่เก็บอายุการใช้งานการนัดหมายด้วยเชื่อมต่อครอบครัว มีผู้สูงอายุ และให้บอกเรื่องราวเดียวกันซ้ำ ๆ ผู้พบพวกเขาไร้ความสามารถโดยทั่วไป และ innocuously เสียหายผู้ใช้วันของเขาที่คัสทอมเฮาส์พยายามตลกตัวเองเนื่องจากเรือน้อยมา Salem อีกต่อไป วันหนึ่งที่ฝนตกเขาพบเอกสารบางอย่างในอาคารที่ว่างอยู่สองเรื่อง มองผ่านกอง เขาสังเกตพบว่า ฉบับที่รวมอยู่กับตัวแดง ปักทองผ้าในรูปร่างของตัวอักษร "อ." ผู้ตรวจสอบป้ายแดง และเก็บสั้น ๆ กับหน้าอกของเขา แต่เขาหยดมัน เพราะเหมือนการเขียนเขา เขาอ่านต้นฉบับแล้ว การทำงานของหนึ่ง Jonathan Pue เจ้าเมเนจเมนท์ที่ศุลกากรร้อยปีก่อนหน้านี้ได้ ความสนใจในประวัติศาสตร์ท้องถิ่นนำ Pue เขียนบัญชีของจัดขึ้นกลางศตวรรษ seventeenth — ศตวรรษก่อนสองร้อยกว่าปีก่อนของ'ผู้บรรยาย'และเวลาของ Pueเล่าได้กล่าวถึงแล้ว unease ของเขาเกี่ยวกับการพยายามทำให้มีอาชีพจากการเขียน เขาเชื่อว่า บรรพบุรุษ Puritan ของเขา ซึ่งเขาถือเคารพ จะพบว่ามันไม่สำคัญ และ "เสื่อม โทรม" อย่างไรก็ตาม เขาตัดสินใจเขียนบัญชีสมมติของ Hester Prynne ประสบการณ์ จะไม่ส่งชัดเจน แต่เขาเชื่อว่า มันจะซื่อสัตย์กับจิตวิญญาณและเค้าโครงทั่วไปของต้นฉบับ ขณะคัสทอมเฮาส์ ล้อมรอบ ด้วยชาย uninspiring ผู้หาตัวเองไม่สามารถเขียน เมื่อเลือกประธานคนใหม่ เขาสูญเสียงานของเขาตกแต่งทางการเมือง แล้ว ชำระลงก่อนไฟมืดในห้องนั่งเล่นของเขา เริ่มต้นการเขียนของเขา "โรแมนติก ซึ่งกลายเป็นตัวหนังสือสีแดงการวิเคราะห์ส่วนนี้แนะนำเราเพื่อเล่า และตั้งความปรารถนาของเขาจะนำไปสู่วัฒนธรรมอเมริกัน แม้ว่า'ผู้บรรยาย'นี้น่าจะ มีมาก in common with แธเอง — Hawthorne ยังทำงานเป็นเจ้าหน้าที่ศุลกากร สูญเสียงานของเขาเนื่องจากการเปลี่ยนแปลงทางการเมือง และมี Puritan บรรพบุรุษดั้งเดิมซึ่งเขาถือว่าเป็นพระพรและสาป – สิ่งสำคัญคือไม่ต้อง conflate storytellers 2 ผู้ไม่เพียง stand-in ใน Hawthorne เขาถูกสร้างขึ้นเพื่อเพิ่มหนังสือสวยงาม และ philosophically อย่างระมัดระวัง นอกจากนี้ Hawthorne ชุดเขาถึงขนาน Hester Prynne วิธีที่สำคัญมา เช่น Hester ผู้ใช้วันของเขาล้อมรอบ ด้วยคนที่เขารู้สึก alienated ในกรณีของเขา เป็นเยาวชนสัมพันธ์ของเขาและพลังที่แยกเขาจากเจ้าหน้าที่ศุลกากรอาชีพ เซสท์อ่อนเยาว์ของ Hester ชีวิตอาจมีอ้อมเกิดเธอสุดเช่น หนุนเธอให้เธอทำบาป ในทำนองเดียวกัน เช่น Hester เล่าหาใน "สิ่งที่จะเข้าใจเขา" และเป็นกลุ่มนี้เลือกว่า เขาอยู่เรื่องราวของเขาเองและเรื่องของตัวอักษรสีแดง เล่าจุดออกการเชื่อมต่อระหว่าง Hester เองเมื่อเขาบันทึกว่า เขาจะวันลดลงชื่อบนแสตมป์เอง มากที่เธอถูกลดกองเอกสารเก่าและเศษผ้า รหัสของโปรแกรมผู้บรรยาย Hester ให้อ่าน universalize เรื่องราวของเธอ และดูแอพลิเคชันของสังคมอื่นแม้ มีการอุทิศตัวของเขาให้เรื่องราวของ Hester ผู้มีปัญหาในการเขียนนั้น ครั้งแรก เขารู้สึกว่า บรรพบุรุษของเขา Puritan จะพบว่ามันไม่สำคัญ และแน่นอนเขาไม่ได้เขียนจนเขาได้รับการปลดปล่อยของความรับผิดชอบการทำงานจริง สอง เขารู้ว่า ผู้ฟังจะมีขนาดเล็ก ส่วนใหญ่เนื่องจากเขาจะเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นบางสองร้อยปี เวลาที่ใช้ในบริษัทของคัสทอมเฮาส์คนได้สอนเล่าว่า มันจะยากที่จะเขียนในลักษณะดังกล่าวเป็นการทำให้เรื่องราวของเขาให้ทุกคนสามารถเข้าถึงตัวโดยเฉพาะอย่างยิ่งการที่มีเด็กในหัวใจ แต่เขาถือเป็นส่วนหนึ่งของความท้าทายของเขาพยายามที่จะบอกเรื่องราวของ Hester วิธีที่ทำให้ทั้งประโยชน์ และผลกระทบต่ออารมณ์ผู้อ่านทั้งหมด ขั้นตอนสุดท้ายของเขาในการเตรียมการเขียนคือการ หยุดการต่อสู้ "โลกจริง" ของการทำงานและ small-mindedness และ เพื่อให้ตัวเองได้บรรยากาศ "โรแมนซ์" ของเรื่องราวของเขาผู้ค้นหาเขียนรักษา ขัดกับของบรรพบุรุษของเขา Puritan assertions เขายังพบให้ปฏิบัติ: แนะนำเขาให้วาทกรรม cogent ในประวัติศาสตร์อเมริกันและวัฒนธรรมการ Hawthorne เขียนทีเมื่ออเมริกาพยายามที่จะแยกตัวเองจากศตวรรษของประเพณียุโรปผลิตโดยเฉพาะ "สหรัฐอเมริกา" เขียน — คน เช่น Hawthorne จะส่งเสริมให้หมี โดยขยายความในโลกของอเมริกาดีอย่างหนึ่งโดยย่อประวัติยัง Hawthorne เช่นเล่า ได้ดุลต้องสร้างอดีต weighty ด้วยน่าสนใจเท่า ๆ กันต้องเขียนเรื่องราวน่าสนใจ และเกี่ยวข้อง ไม่มีผู้บรรยายหรือ Hawthorne อยากดูงานของเขา pigeonholed เป็นอเมริกัน "เท่านั้น" Americanness ยังคง สัญญาและคุกคาม เหมือนนกอินทรีเหนือประตูคัสทอมเฮาส์มีกำบัง และปรากฏพร้อม เรื่องของตัวอักษรสีแดงอาจเพิ่มชอบธรรมอเมริกันประวัติ ศาสตร์และวัฒนธรรม แต่ทำจึงต้อง Americanness ของ transcend และสร้างอุทธรณ์สากล: เท่านั้น สามารถวัฒนธรรมอเมริกันเก็บตัวเองในโลกได้เรื่องราวของ Hester มาให้เราเอาสอง มันจะกรองก่อน โดย Pue จอห์น แล้ว ผ่านเล่า ตระหนักในเรื่องของขั้นตอนต่าง ๆ ของการรักษาให้ผู้อ่านสัมผัสความรู้สึกของ remoteness ของจากชีวิต ของคุณภาพของโบราณซึ่งมีประวัติ มีประวัติ แต่ความอยู่รอดของเรื่องปีพูดไป profundity ของชุดรูปแบบ: ผู้ค้นพบ ในประวัติศาสตร์อเมริกัน และ ใน ชีวิตของ Hester เรื่องที่อุดมไปด้วยความหมายปรัชญา
การแปล กรุณารอสักครู่..
This introduction provides a frame for the main narrative of The Scarlet Letter. The nameless narrator, who shares quite a few traits with the book’s author, takes a post as the “chief executive officer,” or surveyor, of the Salem Custom House. (“Customs” are the taxes paid on foreign imports into a country; a “customhouse” is the building where these taxes are paid.) He finds the establishment to be a run-down place, situated on a rotting wharf in a half-finished building. His fellow workers mostly hold lifetime appointments secured by family connections. They are elderly and given to telling the same stories repeatedly. The narrator finds them to be generally incompetent and innocuously corrupt.
The narrator spends his days at the customhouse trying to amuse himself because few ships come to Salem anymore. One rainy day he discovers some documents in the building’s unoccupied second story. Looking through the pile, he notices a manuscript that is bundled with a scarlet, gold-embroidered piece of cloth in the shape of the letter “A.” The narrator examines the scarlet badge and holds it briefly to his chest, but he drops it because it seems to burn him. He then reads the manuscript. It is the work of one Jonathan Pue, who was a customs surveyor a hundred years earlier. An interest in local history led Pue to write an account of events taking place in the middle of the seventeenth century—a century before Pue’s time and two hundred years before the narrator’s.
The narrator has already mentioned his unease about attempting to make a career out of writing. He believes that his Puritan ancestors, whom he holds in high regard, would find it frivolous and “degenerate.” Nevertheless, he decides to write a fictional account of Hester Prynne’s experiences. It will not be factually precise, but he believes that it will be faithful to the spirit and general outline of the original. While working at the customhouse, surrounded by uninspiring men, the narrator finds himself unable to write. When a new president is elected, he loses his politically appointed job and, settling down before a dim fire in his parlor, begins to write his “romance,” which becomes the body of The Scarlet Letter.
Analysis
This section introduces us to the narrator and establishes his desire to contribute to American culture. Although this narrator seems to have much in common with Nathaniel Hawthorne himself—Hawthorne also worked as a customs officer, lost his job due to political changes, and had Puritan ancestors whose legacy he considered both a blessing and a curse—it is important not to conflate the two storytellers. The narrator is not just a stand-in for Hawthorne; he is carefully constructed to enhance the book aesthetically and philosophically. Moreover, Hawthorne sets him up to parallel Hester Prynne in significant ways. Like Hester, the narrator spends his days surrounded by people from whom he feels alienated. In his case, it is his relative youth and vitality that separates him from the career customs officers. Hester’s youthful zest for life may have indirectly caused her alienation as well, spurring her to her sin. Similarly, like Hester, the narrator seeks out the “few who will understand him,” and it is to this select group that he addresses both his own story and the tale of the scarlet letter. The narrator points out the connection between Hester and himself when he notes that he will someday be reduced to a name on a custom stamp, much as she has been reduced to a pile of old papers and a scrap of cloth. The narrator’s identification with Hester enables the reader to universalize her story and to see its application to another society.
Despite his devotion to Hester’s story, the narrator has trouble writing it. First, he feels that his Puritan ancestors would find it frivolous, and indeed he is not able to write until he has been relieved of any real career responsibilities. Second, he knows that his audience will be small, mostly because he is relating events that happened some two hundred years ago. His time spent in the company of the other customhouse men has taught the narrator that it will be difficult to write in such a way as to make his story accessible to all types of people—particularly to those no longer young at heart. But he regards it as part of his challenge to try to tell Hester’s story in a way that makes it both meaningful and emotionally affecting to all readers. His last step in preparing to write is to stop battling the “real world” of work and small-mindedness and to give himself up to the “romance” atmosphere of his story.
The narrator finds writing therapeutic. Contrary to his Puritan ancestors’ assertions, he also discovers it to be practical: his introduction provides a cogent discourse on American history and culture. Hawthorne wrote at a time when America sought to distinguish itself from centuries of European tradition by producing uniquely “American” writers—those who, like Hawthorne, would encourage patriotism by enlarging the world’s sense of America’s comparatively brief history.
Yet Hawthorne, like the narrator, had to balance the need to establish a weighty past with the equally compelling need to write an interesting and relevant story. Neither the narrator nor Hawthorne wants to see his work pigeonholed as “only” American. Americanness remains both a promise and a threat, just as the eagle over the customhouse door both offers shelter and appears ready to attack. The tale of the scarlet letter may add to the legitimacy of American history and culture, but in order to do so it must transcend its Americanness and establish a universal appeal: only then can American culture hold its own in the world.
Hester’s story comes to us twice removed. It is filtered first through John Pue and then through the narrator. Awareness of the story’s various stages of treatment gives the reader a greater sense of its remoteness from contemporary life, of its antique qualities—it is a history with a history. Yet the story’s survival over the years speaks to the profundity of its themes: the narrator has found, in American history and in Hester’s life, a tale rich in philosophical meaning.
The narrator spends his days at the customhouse trying to amuse himself because few ships come to Salem anymore. One rainy day he discovers some documents in the building’s unoccupied second story. Looking through the pile, he notices a manuscript that is bundled with a scarlet, gold-embroidered piece of cloth in the shape of the letter “A.” The narrator examines the scarlet badge and holds it briefly to his chest, but he drops it because it seems to burn him. He then reads the manuscript. It is the work of one Jonathan Pue, who was a customs surveyor a hundred years earlier. An interest in local history led Pue to write an account of events taking place in the middle of the seventeenth century—a century before Pue’s time and two hundred years before the narrator’s.
The narrator has already mentioned his unease about attempting to make a career out of writing. He believes that his Puritan ancestors, whom he holds in high regard, would find it frivolous and “degenerate.” Nevertheless, he decides to write a fictional account of Hester Prynne’s experiences. It will not be factually precise, but he believes that it will be faithful to the spirit and general outline of the original. While working at the customhouse, surrounded by uninspiring men, the narrator finds himself unable to write. When a new president is elected, he loses his politically appointed job and, settling down before a dim fire in his parlor, begins to write his “romance,” which becomes the body of The Scarlet Letter.
Analysis
This section introduces us to the narrator and establishes his desire to contribute to American culture. Although this narrator seems to have much in common with Nathaniel Hawthorne himself—Hawthorne also worked as a customs officer, lost his job due to political changes, and had Puritan ancestors whose legacy he considered both a blessing and a curse—it is important not to conflate the two storytellers. The narrator is not just a stand-in for Hawthorne; he is carefully constructed to enhance the book aesthetically and philosophically. Moreover, Hawthorne sets him up to parallel Hester Prynne in significant ways. Like Hester, the narrator spends his days surrounded by people from whom he feels alienated. In his case, it is his relative youth and vitality that separates him from the career customs officers. Hester’s youthful zest for life may have indirectly caused her alienation as well, spurring her to her sin. Similarly, like Hester, the narrator seeks out the “few who will understand him,” and it is to this select group that he addresses both his own story and the tale of the scarlet letter. The narrator points out the connection between Hester and himself when he notes that he will someday be reduced to a name on a custom stamp, much as she has been reduced to a pile of old papers and a scrap of cloth. The narrator’s identification with Hester enables the reader to universalize her story and to see its application to another society.
Despite his devotion to Hester’s story, the narrator has trouble writing it. First, he feels that his Puritan ancestors would find it frivolous, and indeed he is not able to write until he has been relieved of any real career responsibilities. Second, he knows that his audience will be small, mostly because he is relating events that happened some two hundred years ago. His time spent in the company of the other customhouse men has taught the narrator that it will be difficult to write in such a way as to make his story accessible to all types of people—particularly to those no longer young at heart. But he regards it as part of his challenge to try to tell Hester’s story in a way that makes it both meaningful and emotionally affecting to all readers. His last step in preparing to write is to stop battling the “real world” of work and small-mindedness and to give himself up to the “romance” atmosphere of his story.
The narrator finds writing therapeutic. Contrary to his Puritan ancestors’ assertions, he also discovers it to be practical: his introduction provides a cogent discourse on American history and culture. Hawthorne wrote at a time when America sought to distinguish itself from centuries of European tradition by producing uniquely “American” writers—those who, like Hawthorne, would encourage patriotism by enlarging the world’s sense of America’s comparatively brief history.
Yet Hawthorne, like the narrator, had to balance the need to establish a weighty past with the equally compelling need to write an interesting and relevant story. Neither the narrator nor Hawthorne wants to see his work pigeonholed as “only” American. Americanness remains both a promise and a threat, just as the eagle over the customhouse door both offers shelter and appears ready to attack. The tale of the scarlet letter may add to the legitimacy of American history and culture, but in order to do so it must transcend its Americanness and establish a universal appeal: only then can American culture hold its own in the world.
Hester’s story comes to us twice removed. It is filtered first through John Pue and then through the narrator. Awareness of the story’s various stages of treatment gives the reader a greater sense of its remoteness from contemporary life, of its antique qualities—it is a history with a history. Yet the story’s survival over the years speaks to the profundity of its themes: the narrator has found, in American history and in Hester’s life, a tale rich in philosophical meaning.
การแปล กรุณารอสักครู่..
แนะนำตัวนี้ให้กรอบสำหรับการเล่าเรื่องหลักของจดหมายของ Scarlet เล่าเรื่องนิรนามใครหุ้นค่อนข้างน้อย ลักษณะของหนังสือ ผู้เขียน จะโพสต์เป็น " ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร " หรือ นักสำรวจ ของ Salem Custom House ( " ศุลกากร " มีภาษีจ่ายในต่างประเทศเข้าในประเทศ เป็น " ด่าน " เป็นอาคารที่เหล่านี้ภาษีจ่าย) เขาพบว่าสถานประกอบการจะวิ่งลง สถานที่ตั้งอยู่บนท่าเรือเน่าครึ่งอาคาร . เพื่อนร่วมงานส่วนใหญ่ยึดอายุการใช้งานการนัดหมายที่มีการเชื่อมต่อครอบครัว พวกเขาเป็นผู้สูงอายุ และให้บอกเรื่องเดิมๆ ซ้ำๆ เล่าเรื่องที่พบได้โดยทั่วไป และ innocuously
ไร้ทุจริตเล่าเรื่องใช้จ่ายวันของเขาที่ด่านศุลกากรพยายามที่จะชอบใจตัวเองเพราะเรือน้อยมาซาเล็มแล้ว หนึ่ง วันนี้ฝนตก เขาพบเอกสารบางอย่างในอาคารร้าง สองเรื่อง มองผ่านกอง เขาประกาศต้นฉบับที่ถูกรวมกับสีแดง สีทองปักชิ้นผ้าในรูปร่างของตัวอักษร " A" การตรวจสอบเครื่องหมายสีแดงและถือมันสั้นไปที่หน้าอกของเขา แต่เขาทิ้งมัน เพราะมันดูเหมือนว่าจะเผามัน จากนั้นเขาก็อ่านต้นฉบับ มันเป็นงานของโจนาธาน พู ซึ่งเป็นประเพณีเนจร้อยปีก่อนหน้านี้สนใจประวัติศาสตร์ท้องถิ่น นำความไปเขียนบัญชีของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงกลางของศตวรรษที่สิบเจ็ด century-a ก่อนที่เวลาพู และ สองร้อยปี ก่อนเล่า . .
ผู้บรรยายได้กล่าวถึงความกังวลของเขาเกี่ยวกับการพยายามที่จะสร้างอาชีพในการเขียน เขาเชื่อว่าบรรพบุรุษใน ซึ่งเขาถือในเรื่องสูงจะพบว่ามัน " และ " เสื่อม " อย่างไรก็ตาม เขาตัดสินใจเขียนประสบการณ์บัญชีสมมติของเฮสเตอร์พรินน์ . มันจะไม่แม่น factually แต่เขาเชื่อว่าจะซื่อสัตย์ต่อจิตวิญญาณและร่างการทั่วไปของต้นฉบับ ขณะที่ทำงานที่ด่านศุลกากร ล้อมรอบด้วยก็ยังไม่เข้าตาผู้ชายเล่าเรื่องพบว่าตัวเองไม่สามารถที่จะเขียน เมื่อท่านประธานใหม่เลือกเขาสูญเสียงานของเขาในทางการเมืองและการตกตะกอนลงก่อนที่ไฟสลัวในร้านของเขาเริ่มเขียนโรแมนติกของเขา " , " ซึ่งเป็นเนื้อความของจดหมายของสกาเล็ต
การวิเคราะห์
ส่วนนี้แนะนำให้เราเล่าเรื่องและสร้างความปรารถนาของเขาที่จะมีส่วนร่วมในวัฒนธรรมอเมริกันแม้ว่าบรรยายนี้ดูเหมือนว่ามีมากเหมือนกันกับนาธาเนียล ฮอว์ธอร์นตัวเอง Hawthorne ยังทำงานเป็นเจ้าหน้าที่ ศุลกากร สูญเสียงาน เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงทางการเมือง และมีในบรรพบุรุษที่มีมรดกเขาถือว่าเป็นทั้งพรและคำสาป มันเป็นสิ่งสำคัญที่จะไม่ conflate สองเล่านิทาน . ผู้บรรยายไม่ได้เป็นเพียงแค่ยืนอยู่ใน Hawthorne ;เขาสร้างเพื่อเพิ่มหนังสือ aesthetically และเยือกเย็น . นอกจากนี้ Hawthorne ชุดเขาขนานเฮสเตอร์พรินน์ในอย่างมีนัยสำคัญทาง ชอบเฮสเตอร์ เล่าเรื่องใช้จ่ายวันของเขาล้อมรอบไปด้วยผู้คนจากที่เขารู้สึกเบื่อหน่าย . ในกรณีของเขา มันเป็นญาติของเขาเยาวชนและพลังที่แยกเขาจาก ศุลกากร อาชีพข้าราชการเฮสเตอร์ หนุ่มเอร็ดอร่อยสำหรับชีวิตอาจมีทางอ้อมที่เกิดความของเธอเช่นกัน กระตุ้นให้เธอบาปของเธอ ในทำนองเดียวกัน เช่น เฮสเตอร์ ผู้บรรยายพยายามออกไม่กี่คนที่จะเข้าใจเขา และมันคือการเลือกกลุ่มนี้เขาที่อยู่ทั้งของตัวเองและเรื่องราวเรื่องราวของจดหมายของ Scarletผู้บรรยายจุดเชื่อมต่อระหว่าง เฮสเตอร์และตัวเองเมื่อเขาบันทึกว่าสักวันหนึ่งจะต้องลดลงชื่อบนแสตมป์เอง เท่าที่เธอได้ถูกลดลงไปกองเอกสารเก่า และเศษผ้า ของผู้เล่าระบุกับ เฮสเตอร์ ช่วยให้ผู้อ่าน universalize เรื่องราวของเธอ และเห็นการประยุกต์ใช้ในสังคมอื่น .
แม้เขาอุทิศตัวให้กับเรื่องราว เฮสเตอร์ ,ผู้บรรยายมีปัญหาในการเขียน ครั้งแรก เขารู้สึกว่า บรรพบุรุษของเขาในจะพบว่ามันไม่เอาจริงเอาจัง และแน่นอน เขาไม่ได้เขียนจนกว่าเขาจะถูกปลดออกจากความรับผิดชอบใด ๆอาชีพที่แท้จริง ประการที่สอง เขารู้ว่าผู้ชมของเขาจะมีขนาดเล็กส่วนใหญ่เพราะเขาเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น บางสองร้อยปีมาแล้วเขาใช้เวลาใน บริษัท ของผู้ชายอื่น ด่านศุลกากรได้สอนเล่าว่ามันคงจะยากที่จะเขียนในลักษณะที่ทำให้เรื่องราวของเขาสามารถเข้าได้กับทุกประเภทของผู้คนโดยเฉพาะผู้ที่ไม่มีหนุ่มสาวที่หัวใจ แต่เขาก็ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของความท้าทายของเขาพยายามที่จะบอกเรื่องราวของเฮสเตอร์ ในลักษณะที่ให้ทั้งความหมายและอารมณ์ส่งผลต่อผู้อ่านทั้งหมดขั้นตอนสุดท้ายของเขาในการเตรียมการเขียนคือการหยุดการต่อสู้ " โลกจริง " ของงานและพฤติกรรมขนาดเล็กและให้ตัวเองขึ้นเพื่อ " ความรัก " บรรยากาศของเรื่องราวของเขา . . . . . .
เล่าเรื่องพบการเขียนในการรักษา ตรงข้ามกับบรรพบุรุษของเขาในยืนยัน เขาก็ค้นพบมันเป็นทางปฏิบัติ : บทนำของเขามีวาทกรรมโน้มน้าวจิตใจในประวัติศาสตร์อเมริกัน และ วัฒนธรรมฮอว์ทอร์น เขียนในเวลาที่อเมริกาพยายามที่จะแยกตัวเองจากศตวรรษของประเพณียุโรป โดยผลิตเฉพาะ " นักเขียนชาวอเมริกันผู้เช่น Hawthorne , จะส่งเสริมความรักชาติ โดยการขยายโลกของความรู้สึกของประวัติศาสตร์โดยย่อของอเมริกา
แต่ชอบเล่าเรื่อง Hawthorne ,ต้องสมดุลต้องสร้างอดีตเป็นภาระกับความต้องการที่น่าสนใจอย่างเท่าเทียมกันเพื่อเขียนเรื่องราวที่น่าสนใจและมีความเกี่ยวข้อง . ไม่เล่าเรื่องหรือ Hawthorne อยากเห็นผลงานของเขา pigeonholed เป็น " เท่านั้น " อเมริกัน americanness ยังคงทั้งสัญญาและขู่ เหมือนนกอินทรีที่ผ่านด่านประตูทั้งสองมีพักพิงและปรากฏขึ้นพร้อมที่จะโจมตีเรื่องของความชอกช้ำ อาจเพิ่มความถูกต้องของวัฒนธรรม ประวัติศาสตร์ และสหรัฐอเมริกา แต่จะทำอย่างนั้นได้ มันต้องดีกว่าของ americanness และสร้างอุทธรณ์สากล : เมื่อนั้นวัฒนธรรมอเมริกันถือของตัวเองในโลก
ของเฮสเตอร์เรื่องราวมาให้เราสองครั้งแล้วลบออก มันคือกรองแรกผ่านจอห์นพูแล้วผ่านผู้เล่าเรื่องความตระหนักในเรื่องของขั้นตอนต่างๆของการรักษาให้อ่านความรู้สึกมากกว่าของมันห่างไกลจากชีวิตร่วมสมัยของโบราณ คุณภาพมันเป็นประวัติศาสตร์กับประวัติ แต่เรื่องของความอยู่รอดปีพูดกับความลึกซึ้งของรูปแบบ : เล่าเรื่องที่ได้พบในประวัติศาสตร์อเมริกันและในชีวิตของเฮสเตอร์ , นิทานมากมายในความหมายทางปรัชญา
ไร้ทุจริตเล่าเรื่องใช้จ่ายวันของเขาที่ด่านศุลกากรพยายามที่จะชอบใจตัวเองเพราะเรือน้อยมาซาเล็มแล้ว หนึ่ง วันนี้ฝนตก เขาพบเอกสารบางอย่างในอาคารร้าง สองเรื่อง มองผ่านกอง เขาประกาศต้นฉบับที่ถูกรวมกับสีแดง สีทองปักชิ้นผ้าในรูปร่างของตัวอักษร " A" การตรวจสอบเครื่องหมายสีแดงและถือมันสั้นไปที่หน้าอกของเขา แต่เขาทิ้งมัน เพราะมันดูเหมือนว่าจะเผามัน จากนั้นเขาก็อ่านต้นฉบับ มันเป็นงานของโจนาธาน พู ซึ่งเป็นประเพณีเนจร้อยปีก่อนหน้านี้สนใจประวัติศาสตร์ท้องถิ่น นำความไปเขียนบัญชีของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงกลางของศตวรรษที่สิบเจ็ด century-a ก่อนที่เวลาพู และ สองร้อยปี ก่อนเล่า . .
ผู้บรรยายได้กล่าวถึงความกังวลของเขาเกี่ยวกับการพยายามที่จะสร้างอาชีพในการเขียน เขาเชื่อว่าบรรพบุรุษใน ซึ่งเขาถือในเรื่องสูงจะพบว่ามัน " และ " เสื่อม " อย่างไรก็ตาม เขาตัดสินใจเขียนประสบการณ์บัญชีสมมติของเฮสเตอร์พรินน์ . มันจะไม่แม่น factually แต่เขาเชื่อว่าจะซื่อสัตย์ต่อจิตวิญญาณและร่างการทั่วไปของต้นฉบับ ขณะที่ทำงานที่ด่านศุลกากร ล้อมรอบด้วยก็ยังไม่เข้าตาผู้ชายเล่าเรื่องพบว่าตัวเองไม่สามารถที่จะเขียน เมื่อท่านประธานใหม่เลือกเขาสูญเสียงานของเขาในทางการเมืองและการตกตะกอนลงก่อนที่ไฟสลัวในร้านของเขาเริ่มเขียนโรแมนติกของเขา " , " ซึ่งเป็นเนื้อความของจดหมายของสกาเล็ต
การวิเคราะห์
ส่วนนี้แนะนำให้เราเล่าเรื่องและสร้างความปรารถนาของเขาที่จะมีส่วนร่วมในวัฒนธรรมอเมริกันแม้ว่าบรรยายนี้ดูเหมือนว่ามีมากเหมือนกันกับนาธาเนียล ฮอว์ธอร์นตัวเอง Hawthorne ยังทำงานเป็นเจ้าหน้าที่ ศุลกากร สูญเสียงาน เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงทางการเมือง และมีในบรรพบุรุษที่มีมรดกเขาถือว่าเป็นทั้งพรและคำสาป มันเป็นสิ่งสำคัญที่จะไม่ conflate สองเล่านิทาน . ผู้บรรยายไม่ได้เป็นเพียงแค่ยืนอยู่ใน Hawthorne ;เขาสร้างเพื่อเพิ่มหนังสือ aesthetically และเยือกเย็น . นอกจากนี้ Hawthorne ชุดเขาขนานเฮสเตอร์พรินน์ในอย่างมีนัยสำคัญทาง ชอบเฮสเตอร์ เล่าเรื่องใช้จ่ายวันของเขาล้อมรอบไปด้วยผู้คนจากที่เขารู้สึกเบื่อหน่าย . ในกรณีของเขา มันเป็นญาติของเขาเยาวชนและพลังที่แยกเขาจาก ศุลกากร อาชีพข้าราชการเฮสเตอร์ หนุ่มเอร็ดอร่อยสำหรับชีวิตอาจมีทางอ้อมที่เกิดความของเธอเช่นกัน กระตุ้นให้เธอบาปของเธอ ในทำนองเดียวกัน เช่น เฮสเตอร์ ผู้บรรยายพยายามออกไม่กี่คนที่จะเข้าใจเขา และมันคือการเลือกกลุ่มนี้เขาที่อยู่ทั้งของตัวเองและเรื่องราวเรื่องราวของจดหมายของ Scarletผู้บรรยายจุดเชื่อมต่อระหว่าง เฮสเตอร์และตัวเองเมื่อเขาบันทึกว่าสักวันหนึ่งจะต้องลดลงชื่อบนแสตมป์เอง เท่าที่เธอได้ถูกลดลงไปกองเอกสารเก่า และเศษผ้า ของผู้เล่าระบุกับ เฮสเตอร์ ช่วยให้ผู้อ่าน universalize เรื่องราวของเธอ และเห็นการประยุกต์ใช้ในสังคมอื่น .
แม้เขาอุทิศตัวให้กับเรื่องราว เฮสเตอร์ ,ผู้บรรยายมีปัญหาในการเขียน ครั้งแรก เขารู้สึกว่า บรรพบุรุษของเขาในจะพบว่ามันไม่เอาจริงเอาจัง และแน่นอน เขาไม่ได้เขียนจนกว่าเขาจะถูกปลดออกจากความรับผิดชอบใด ๆอาชีพที่แท้จริง ประการที่สอง เขารู้ว่าผู้ชมของเขาจะมีขนาดเล็กส่วนใหญ่เพราะเขาเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น บางสองร้อยปีมาแล้วเขาใช้เวลาใน บริษัท ของผู้ชายอื่น ด่านศุลกากรได้สอนเล่าว่ามันคงจะยากที่จะเขียนในลักษณะที่ทำให้เรื่องราวของเขาสามารถเข้าได้กับทุกประเภทของผู้คนโดยเฉพาะผู้ที่ไม่มีหนุ่มสาวที่หัวใจ แต่เขาก็ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของความท้าทายของเขาพยายามที่จะบอกเรื่องราวของเฮสเตอร์ ในลักษณะที่ให้ทั้งความหมายและอารมณ์ส่งผลต่อผู้อ่านทั้งหมดขั้นตอนสุดท้ายของเขาในการเตรียมการเขียนคือการหยุดการต่อสู้ " โลกจริง " ของงานและพฤติกรรมขนาดเล็กและให้ตัวเองขึ้นเพื่อ " ความรัก " บรรยากาศของเรื่องราวของเขา . . . . . .
เล่าเรื่องพบการเขียนในการรักษา ตรงข้ามกับบรรพบุรุษของเขาในยืนยัน เขาก็ค้นพบมันเป็นทางปฏิบัติ : บทนำของเขามีวาทกรรมโน้มน้าวจิตใจในประวัติศาสตร์อเมริกัน และ วัฒนธรรมฮอว์ทอร์น เขียนในเวลาที่อเมริกาพยายามที่จะแยกตัวเองจากศตวรรษของประเพณียุโรป โดยผลิตเฉพาะ " นักเขียนชาวอเมริกันผู้เช่น Hawthorne , จะส่งเสริมความรักชาติ โดยการขยายโลกของความรู้สึกของประวัติศาสตร์โดยย่อของอเมริกา
แต่ชอบเล่าเรื่อง Hawthorne ,ต้องสมดุลต้องสร้างอดีตเป็นภาระกับความต้องการที่น่าสนใจอย่างเท่าเทียมกันเพื่อเขียนเรื่องราวที่น่าสนใจและมีความเกี่ยวข้อง . ไม่เล่าเรื่องหรือ Hawthorne อยากเห็นผลงานของเขา pigeonholed เป็น " เท่านั้น " อเมริกัน americanness ยังคงทั้งสัญญาและขู่ เหมือนนกอินทรีที่ผ่านด่านประตูทั้งสองมีพักพิงและปรากฏขึ้นพร้อมที่จะโจมตีเรื่องของความชอกช้ำ อาจเพิ่มความถูกต้องของวัฒนธรรม ประวัติศาสตร์ และสหรัฐอเมริกา แต่จะทำอย่างนั้นได้ มันต้องดีกว่าของ americanness และสร้างอุทธรณ์สากล : เมื่อนั้นวัฒนธรรมอเมริกันถือของตัวเองในโลก
ของเฮสเตอร์เรื่องราวมาให้เราสองครั้งแล้วลบออก มันคือกรองแรกผ่านจอห์นพูแล้วผ่านผู้เล่าเรื่องความตระหนักในเรื่องของขั้นตอนต่างๆของการรักษาให้อ่านความรู้สึกมากกว่าของมันห่างไกลจากชีวิตร่วมสมัยของโบราณ คุณภาพมันเป็นประวัติศาสตร์กับประวัติ แต่เรื่องของความอยู่รอดปีพูดกับความลึกซึ้งของรูปแบบ : เล่าเรื่องที่ได้พบในประวัติศาสตร์อเมริกันและในชีวิตของเฮสเตอร์ , นิทานมากมายในความหมายทางปรัชญา
การแปล กรุณารอสักครู่..
ภาษาอื่น ๆ
การสนับสนุนเครื่องมือแปลภาษา: กรีก, กันนาดา, กาลิเชียน, คลิงออน, คอร์สิกา, คาซัค, คาตาลัน, คินยารวันดา, คีร์กิซ, คุชราต, จอร์เจีย, จีน, จีนดั้งเดิม, ชวา, ชิเชวา, ซามัว, ซีบัวโน, ซุนดา, ซูลู, ญี่ปุ่น, ดัตช์, ตรวจหาภาษา, ตุรกี, ทมิฬ, ทาจิก, ทาทาร์, นอร์เวย์, บอสเนีย, บัลแกเรีย, บาสก์, ปัญจาป, ฝรั่งเศส, พาชตู, ฟริเชียน, ฟินแลนด์, ฟิลิปปินส์, ภาษาอินโดนีเซี, มองโกเลีย, มัลทีส, มาซีโดเนีย, มาราฐี, มาลากาซี, มาลายาลัม, มาเลย์, ม้ง, ยิดดิช, ยูเครน, รัสเซีย, ละติน, ลักเซมเบิร์ก, ลัตเวีย, ลาว, ลิทัวเนีย, สวาฮิลี, สวีเดน, สิงหล, สินธี, สเปน, สโลวัก, สโลวีเนีย, อังกฤษ, อัมฮาริก, อาร์เซอร์ไบจัน, อาร์เมเนีย, อาหรับ, อิกโบ, อิตาลี, อุยกูร์, อุสเบกิสถาน, อูรดู, ฮังการี, ฮัวซา, ฮาวาย, ฮินดี, ฮีบรู, เกลิกสกอต, เกาหลี, เขมร, เคิร์ด, เช็ก, เซอร์เบียน, เซโซโท, เดนมาร์ก, เตลูกู, เติร์กเมน, เนปาล, เบงกอล, เบลารุส, เปอร์เซีย, เมารี, เมียนมา (พม่า), เยอรมัน, เวลส์, เวียดนาม, เอสเปอแรนโต, เอสโทเนีย, เฮติครีโอล, แอฟริกา, แอลเบเนีย, โคซา, โครเอเชีย, โชนา, โซมาลี, โปรตุเกส, โปแลนด์, โยรูบา, โรมาเนีย, โอเดีย (โอริยา), ไทย, ไอซ์แลนด์, ไอร์แลนด์, การแปลภาษา.
- mes "Have you finished the task? Good, s
- spell
- what're the measure to stabilise the pri
- ฉันไม่เข้าใจ
- ภาพยนต์เรื่องนี้สนุกมาก
- i,m girl
- ไม่สำคัญหรอกว่าตอนคุณรวยคุณจะอยู่กับใครแ
- ฉันเข้าใจถูกต้อง
- มีการปรับปรุงเพียงเล็กน้อย
- I’m sorry I didn’t get to see you while
- If you don't know meaning of a word, loo
- อยากไปอยู่เป็นข้างๆคุณ
- She is regarded by many as the Real Worl
- ฉันไม่ค่อยได้ใช้อีเมล์เพื่อพูดคุย
- สามารถยืนเคียงข้างแฟนที่ตัวสูงได้
- และค่าฟอสฟอรัสเท่ากับ
- ที่เคยบอก
- สิ่งอำนวยความสะดวกที่พักแรม มีบ้านพักอุท
- Pure จึงพูดว่า
- พ่อสอบเข้ารับราชการได้
- ไฟไหม้เขาสามารถช่วยสุนัขได้
- สปาเก้ตตี้แกงเขียวหวาน
- To evaluate the need for, and the develo
- Limitation in terms of measurement is an
