Lucille Clifton’s “Inner City,” art

Lucille Clifton’s “Inner City,” articulates that a sense of “home” cannot be contained in money and order and debunks the myth of “home” as a community of neatly lined, beige colored houses. With echoing prose and diction, “In the Inner City” paints a metaphor comparing the life of the inner city against cold of the uptown neighborhood.

Clifton communicates the sense of the warmth of the inner city with effective enjambments and metaphors. The poem begins in fragments, isolating “or” and “we like to call it.” The caesura addresses the stereotype of “the inner city” as underprivileged, uncivilized, and unclean before quickly softening that rough impression with “home.” The word “home” echoes here and at the end of the poem, carrying a warm and soothing sound.

It then shifts its focus to an inner city inhabitant’s impression of “uptown.” There, the neatness and rigidity of uptown homes resembles those of lined up coffins. Clifton elucidates this chilling impression by isolating “dead men,” for the word “dead” carries a weight that sinks the freedom of the inner city. Then the narrator returns to the inner city, or “our no place,” as if for a breath of relief. To outsiders, “no place” literally translates as lost and homeless, but it is also a freedom that thrives in the disorder of the inner city and wilts in the tidiness of the uptown neighborhood. Understandably, inner city inhabitants are “happy to be alive” in a community with a warmth and liberty worthy of to call “home.”

I quickly fell in love with this poem’s impression of the urban environment. It reminded me of my first visit to Los Angeles. As an [My suburban city]-nian, I felt a sense of freedom in the activity and diversity of downtown Los Angeles that the poem articulates. In the inner city, there’s a beauty under the vignettes of the graffiti on the wall, the business man passing a homeless beggar, and the bustle of the subway station that an uptown neighborhood like mine would quickly paint over with beige.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

อย่างไร Lucille ฟตัน "ภายในเมือง articulates ความรู้สึกของ"บ้าน"ไม่ประกอบด้วยเงินและลำดับ และ debunks ตำนานของ"บ้าน"เป็นชุมชนตัวอย่างเรียง บ้านสีเบจ มีห้องพักร้อยแก้วและ diction, "ในเมือง" วาดอุปมัยเปรียบเทียบชีวิตของตัวเมืองกับเย็นของพื้นที่ใกล้เคียงโรงคลิฟตั้นสื่อสารความรู้สึกของความอบอุ่นในตัวเมืองมีประสิทธิภาพ enjambments และคำอุปมาอุปมัย กลอนเริ่มกระจายตัว แยก "หรือ" และ "เรา ต้องเรียกว่า" Caesura อยู่ในภาพพจน์ของ "การเมือง" เป็นแน่ว uncivilized และอโยธยาก่อนอย่างรวดเร็วนุ่มนวลประทับใจหยาบที่ มี "บ้าน" คำว่า "บ้าน" echoes ที่นี่ และ ในตอนท้ายของบทกวี แบกอบอุ่น และฝ่าเสียงแล้วกะความมันกับความประทับใจของพลเมืองเมืองของ "อัพทาวน์" มี neatness และความแข็งแกร่งของบ้านโรงมีลักษณะที่มีเส้นบรรทัดค่า coffins คลิฟตั้น elucidates นี้ถือความประทับใจ โดยแยก "ตายคน สำหรับคำว่า"ตาย"นำน้ำหนักที่เสรีภาพในการเมืองภายในอ่างล้างมือ จากนั้น เล่ากลับไปภายในเมือง หรือ "ของเราไม่มีสถานที่ ว่าสำหรับลมบรรเทา แก่บุคคลภายนอก "ไม่ทำ" แปลอย่างแท้จริงสูญหาย และประชาชนกว่า แต่ก็เป็นเสรีภาพที่เจริญเติบโตในโรคของเมืองภายใน และ wilts ในตั้งอยู่ใจกลางของย่านโรง ความเข้าใจ คนเมืองยินดีที่ "มีชีวิต" ในชุมชนด้วยความอบอุ่นและเสรีภาพน่าจะเรียกว่า "บ้าน"อย่างรวดเร็วฉันล้มลงในความรักกับความประทับใจของบทกวีนี้สภาพแวดล้อมเมือง มันเตือนฉันของฉันเดินไปลอสแอนเจลิส เป็นการ [ฉันเมืองชานเมือง] -เนียน ฉันรู้สึกความเป็นอิสระในกิจกรรมและความหลากหลายของเมืองลอสแองเจลิสที่กลอน articulates ในตัวเมือง มีความสวยงามภายใต้ vignettes ของรอยขูดขีดเขียนบนผนัง ธุรกิจคนช่วยขอทานจรจัด และความวุ่นวายของสถานีรถไฟใต้ดินที่มีพื้นที่ใกล้เคียงโรงเช่นเหมืองจะรวดเร็วสีเกินกับสีเบจ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ลูซิลล์คลิฟตัน "ในเมือง" ที่เชื่อมโยงความรู้สึกของ "บ้าน" ไม่สามารถที่มีอยู่ในเงินและการสั่งซื้อและหักล้างตำนานของ "บ้าน" ที่เป็นชุมชนของเรียงรายอย่างเป็นระเบียบบ้านสีเบจ ด้วยการสะท้อนร้อยแก้วและพจน์ "ในภายในเมือง" สีอุปมาเปรียบเทียบชีวิตของเมืองกับความหนาวเย็นของย่านเมืองได้. คลิฟตันสื่อสารความรู้สึกของความอบอุ่นของเมืองชั้นในที่มี enjambments ที่มีประสิทธิภาพและคำอุปมาอุปมัยที่ บทกวีที่จะเริ่มขึ้นในชิ้นส่วนแยก "หรือ" และ "เราชอบที่จะเรียกมันว่า." การ caesura อยู่ตายตัวของ "เมืองชั้นใน" ที่ด้อยโอกาสป่าเถื่อนและไม่สะอาดได้อย่างรวดเร็วก่อนชะลอความประทับใจที่หยาบกร้านด้วย "บ้าน." คำว่า "บ้าน" ก้องที่นี่และในตอนท้ายของบทกวีถือเสียงที่อบอุ่นและผ่อนคลาย. จากนั้นก็เลื่อนโฟกัสไปที่การแสดงผลที่อาศัยอยู่ในเมืองชั้นในของ "เมือง." มีความเรียบร้อยและความแข็งแกร่งของบ้านเมืองมีลักษณะคล้ายกับผู้ที่ขึ้นเรียงราย โลงศพ คลิฟตัน elucidates นี้ประทับใจหนาวโดยการแยก "คนตาย" สำหรับคำว่า "ตาย" ดำเนินน้ำหนักที่จมเสรีภาพในเมืองชั้นใน แล้วเล่าเรื่องกลับไปในเมืองหรือ "ไม่มีสถานที่ของเรา" ราวกับว่าสำหรับการหายใจด้วยความโล่งอก ให้กับบุคคลภายนอก "สถานที่" แปลตามตัวอักษรที่หายไปและไม่มีที่อยู่อาศัย แต่ก็ยังเป็นเสรีภาพที่ปลูกสร้างอยู่ในความผิดปกติของเมืองชั้นในและ Wilts ในความเป็นระเบียบเรียบร้อยของย่านเมืองที่ เข้าใจคนที่อาศัยอยู่ในเมืองที่มี "ความสุขที่จะมีชีวิต" ในชุมชนที่มีความอบอุ่นและความคุ้มค่าของเสรีภาพจะเรียกว่า "บ้าน." ฉันได้อย่างรวดเร็วตกหลุมรักกับการแสดงผลของบทกวีของสภาพแวดล้อมของเมือง มันทำให้ผมนึกถึงครั้งแรกของฉันไปยัง Los Angeles ในฐานะที่เป็น [เมืองชานเมืองของฉัน] -nian ผมรู้สึกความรู้สึกของเสรีภาพในการทำกิจกรรมและความหลากหลายของเมือง Los Angeles ว่าปวารณาบทกวี ในเมืองที่มีความงามภายใต้สะเปะสะปะของภาพวาดบนผนังที่มนุษย์ธุรกิจผ่านขอทานจรจัดและคึกคักของสถานีรถไฟใต้ดินที่ย่านเมืองเช่นเหมืองได้อย่างรวดเร็วจะมีสีมากกว่าสีเบจ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

The children are the best gift.The children are the best gift.The children are the best gift.The children are the best gift.The children are the best gift.The children are the best gift.