In Thailand, the incidence of pover

In Thailand, the incidence of poverty or wealth is dependent on a person's occupation, location of residence or work, and level of educational attainment. From the 1970s until the early 1990s the poor were mostly agricultural workers in the rural areas, particularly in the
GDP per Capita (US$)
Country 1975 1980 1985 1990 1998
Thailand 863 1,121 1,335 2,006 2,593
United States 19,364 21,529 23,200 25,363 29,683
China 138 168 261 349 727
Vietnam N/A N/A 183 206 331
SOURCE: United Nations. Human Development Report 2000; Trends in human development and per capita income.
north, northeast, or southern regions, whose highest level of education was 6 years of primary schooling. Meanwhile, those working in the manufacturing or service sectors in the major cities or in the central region— specifically in the Bangkok metropolitan region—who completed at least 12 years of formal education, were more likely to be economically well-off. Due to the concentration of economic activities in the capital, such as construction of physical infrastructure and job creation, the regional disparities in income and wealth slowly began to widen. As Thailand slowly shifted from an agrarian economy to an industrialized economy, economic resources were shifted to the industrial sector and huge demand for factory workers created huge differences in wage rates between farmers and factory workers. As the contribution of the agricultural sector to the economy decreased so did the demand for farm workers. In the latter years of the 1980s, 80 percent of the people living below the poverty line worked in the agricultural sector.

Poverty in Thailand is not so much a problem of an increasing number of families being unable to provide for their most basic needs, as it is a problem of the huge difference in income between the upper 30 percent and the rest of the population. Thailand's impressive economic growth in the 1980s and 1990s has improved overall living conditions, but the benefits of this national affluence have not been distributed equitably. Those belonging to the lower 30 percent of the population are
Distribution of Income or Consumption by Percentage Share: Thailand
Lowest 10% 2.8
Lowest 20% 6.4
Second 20% 9.8
Third 20% 14.2
Fourth 20% 21.2
Highest 20% 48.4
Highest 10% 32.4
Survey year: 1998
Note: This information refers to expenditure shares by percentiles of the population and is ranked by per capita expenditure.
SOURCE: 2000 World Development Indicators [CD-ROM].
merely surviving while the upper 30 percent are enjoying the fruits of the country's affluence with brand new houses and cars, overseas education for their children, and increased savings for emergencies. Despite the fact that more and more Thai families are climbing out of the poverty pit, their earning capacity remains low compared to that of the upper 30 percent.

The government has addressed the increasing incidence of poverty in the different national development plans that are formulated every 5 years. From the second to the seventh National Economic Development Plan, the government formulated different strategies in order to achieve a fairer distribution of income and social services, to create more employment opportunities in the rural areas, to assist parents in their children's education, and to provide credit facilities for small-time business ventures.
Before the Asian financial crisis hit Thailand in 1997, government efforts to alleviate poverty were slowly gaining ground with poverty levels falling from 33 percent in 1988 to 11.4 percent in 1996, according to the World Bank. However, the income distribution remained inequitable with the top 20 percent earning 12.2 times more than the bottom 20 percent in 1988. The disparity
Household Consumption in PPP Terms
Country All food Clothing and footwear Fuel and power a Health care b Education b Transport & Communications Other
Thailand 23 8 5 3 13 11 37
United States 13 9 9 4 6 8 51
China N/A N/A N/A N/A N/A N/A N/A
Vietnam 49 7 15 4 18 6 2
Data represent percentage of consumption in PPP terms.
a Excludes energy used for transport.
b Includes government and private expenditures.
SOURCE: World Bank. World Development Indicators 2000.
worsened further in 1993 with the top 20 percent earning 15.8 times more than the lowest 20 percent of the population. Average income in the most impoverished region in the northeast was 11.9 times lower compared to Bangkok in 1994. Consequently, rural workers tried to find work in the urban areas, especially in the Bangkok metropolitan area, causing the proliferation of slum areas in the urban cities.
In July 1997, as the Asian financial crisis ravaged the Thai economy, hundreds of workers in the construction and service industries in Bangkok were laid off. These newly unemployed workers moved back to the rural areas to find work in the agricultural sector which was performing strongly in those times. This migration caused the incidence of poverty to increase in the agricultural regions because not all of the unemployed could be absorbed in the agricultural sector. The northeast region experienced the largest increase in poverty during this period, rising from 19.4 percent in 1996 to 30.8 percent in 1999. Overall poverty incidence in Thailand rose from 11.4 percent in 1996 to 13 percent in 1998 as an additional 1.1 million people fell below the poverty line.
Poverty in Thailand can be attributed to several factors. First is the concentration of economic activities in Bangkok and a number of other urban areas. Investment, goods and services, government programs, and well-paying jobs are still largely concentrated in the capital and nearby urban areas despite government efforts to decentralize economic development. The concentration of resources and investment in Bangkok is evidenced by the fact that it contributes over 50 percent of the country's GDP despite hosting only about 10 percent of the population. In contrast, other regions, especially rural areas, suffer from inadequate investment and employment opportunities.
Another reason stems from the failure of the Thai government to provide social safety nets amid the country's rapid growth and industrialization. The government over-prioritized the implementation of financial and industrial reforms and neglected to formulate and implement a comprehensive social service program to protect the most unprepared sectors from the ill effects of rapid industrialization. Moreover, experts have expressed that, had Thai authorities given the same attention to the social sector, it might have even surpassed its current development and would have ensured its future development with a steady source of well-educated and multi-skilled labor as it shifts to technologically sophisticated industries.

A third problem is the weak educational system in the country. Inferior and inadequate education is the root of the growing income gap between city dwellers and villagers. As poverty in the rural areas worsened, many rural folk could not afford to send their children beyond the 6 years of compulsory schooling, making them unqualified for the higher paying jobs in the manufacturing and service sectors. As a consequence, these families were trapped in the vicious cycle of poverty where living conditions of the succeeding generations do not improve due to lack of education.
Another problem is the failure of the government to implement agricultural land reform policies. This failure has resulted in insecure land ownership and increasing tenancy, or production on rented land. As the population increased, people in the rural areas encroached into the forest areas to settle and plant. After several years of residence in these areas, they claim illegal ownership of the land which results in periodic conflicts with government authorities. Due to the government's refusal to issue land titles to legalize the ownership of the land to the farmers who are tilling it, rural workers lack the proper legal documents to secure agricultural support such as credit facilities and technical support and have no security of ownership over the land. This leads to low productivity from the land. Another problem is the increase in the number of farm tenants who till other peoples' land because they either have no land of their own or because they had to sell their own land to pay off accumulated debts. In 2000, the World Bank reported that Thailand has not fully recovered from its economic recession in 1997. The most recent data revealed that the number of poor increased from 11.4 percent in 1996 to 15.9 percent in 1999. Just like in the past, Bangkok remains affluent while other regions suffer. According to the World Bank's country report for 2000, poverty incidence in 1999 increased from 5.8 percent to 8.8 percent at the outskirts of the urban areas and 14.9 percent to 21.5 percent in the rural areas. At the same time, Thailand continues to suffer from unequal income distribution with the richest 30 percent accounting for some 80 percent of the aggregate national income while the other 70 percent account for roughly 20 percent of the aggregate national income.
According to the World Bank, during the 1990s the Thai government became more aggressive in addressing the root problems of poverty and the ever-widening income disparity. In 1993, the Ministry of Interior launched the Poverty Alleviation project which provides interest-free loans to poor rural households who want to engage in micro-enterprise. Meanwhile, the Ministry of Education is implementing the Educational Loans Program, which provides loans to students from low-income households to encourage them to continue their studies beyond the 6 years of compulsory schooling. The Thai government has likewise launched programs to create jobs in the rural areas by hiring villagers for the construction of rural infrastructure, such as in the case of the Tambon Development Program.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

อุบัติการณ์ของความยากจนหรือให้เลือกมากมายจะไม่ขึ้นอยู่กับอาชีพของบุคคล สถานพำนัก หรือทำงาน และระดับการศึกษาโดยในประเทศไทย จากทศวรรษ 1970 ถึงช่วงต้นทศวรรษ 1990 คนจนมีงานเกษตรส่วนใหญ่ในชนบท โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการGDP ต่อหัว (ดอลลาร์สหรัฐ)ประเทศ 1975 1980 1985 1990 ปี 1998ไทย 863 1,121 1,335 2,006 2,593สหรัฐอเมริกา 19,364 21,529 23,200 25,363 29,683จีน 138 168 261 349 727เวียดนาม n/a n/a 183 206 331ที่มา: สหประชาชาติ รายงานการพัฒนามนุษย์ 2000 แนวโน้มในการพัฒนามนุษย์และรายได้ต่อหัวเหนือ ตะวันออกเฉียงเหนือ หรือใต้ขอบเขต ระดับสูงสุดของการศึกษา 6 ปีการศึกษาหลักการ ในขณะเดียวกัน ผู้ที่ทำงานในการผลิตหรือภาคบริการ ในเมืองใหญ่ หรือ ในภาคกลาง — โดยเฉพาะในปริมณฑลของกรุงเทพมหานคร — ที่เสร็จสิ้นการศึกษาอย่างเป็นทางการ อย่างน้อย 12 ปีถูกมักปิดห้องพักสะอาด เนื่องจากความเข้มข้นของกิจกรรมทางเศรษฐกิจในเมืองหลวง เช่นการก่อสร้างโครงสร้างพื้นฐานทางกายภาพและการสร้างงาน ความแตกต่างภูมิภาคในรายได้และอีกมากมายให้ช้าเริ่มถ่าง เป็นไทยช้าเปลี่ยนจากเศรษฐกิจแผนการเศรษฐกิจอุตสาหกรรม ทรัพยากรทางเศรษฐกิจผลจากภาคอุตสาหกรรมและความต้องการขนาดใหญ่สำหรับโรงงานคนงานสร้างมากความแตกต่างในอัตราค่าจ้างระหว่างเกษตรกรและคนงานโรงงาน เป็นสัดส่วนของเศรษฐกิจภาคเกษตรลดลง เพื่อให้ได้ความต้องการแรงงานฟาร์ม ในปีหลังของทศวรรษ 1980 ร้อยละ 80 ของประชาชนที่อาศัยอยู่ต่ำกว่าเส้นความยากจนทำงานในภาคเกษตรความยากจนในประเทศไทยไม่ใช่ปัญหามากของจำนวนครอบครัวสามารถให้ความต้องการพื้นฐานของพวกเขา มันเป็นปัญหาใหญ่แตกต่างของรายได้ระหว่างบน 30 เปอร์เซ็นต์และส่วนเหลือของประชากรที่เพิ่มขึ้น ไทยประทับใจเศรษฐกิจในแถบเอเชียมีสภาพความเป็นอยู่โดยรวมดีขึ้น แต่ประโยชน์ของ affluence ชาตินี้ไม่ได้ถูกกระจาย equitably ต่ำกว่า 30 เปอร์เซ็นต์ของประชากรที่มีการกระจายรายได้หรือการใช้ตามสัดส่วนเปอร์เซ็นต์: ประเทศไทยต่ำสุด 10% 2.8ต่ำสุด 20% 6.4ที่สอง 20% 9.8สาม 20% 14.2สี่ 20% 21.2สูงสุด 20% 48.4สูงสุด 10% 32.4สำรวจปี: 1998หมายเหตุ: ข้อมูลนี้หมายถึงรายจ่ายของหุ้น โดย percentiles ของประชากร และการจัดอันดับ โดยค่าใช้จ่ายต่อหัวที่มา: 2000 โลกพัฒนาตัวบ่งชี้ [ซีดีรอม]รอดตายแต่ในขณะที่บน 30 เปอร์เซ็นต์จะเพลิดเพลินกับผลไม้ของ affluence ของประเทศกับบ้านใหม่ และรถยนต์ ศึกษาต่อต่างประเทศสำหรับเด็ก และประหยัดเพิ่มขึ้นสำหรับสถานการณ์ฉุกเฉิน ทั้ง ๆ ที่ครอบครัวไทยมากจะปีนออกจากหลุมความยากจน กำลังการผลิตรายได้ยังคงต่ำเปรียบเทียบกับร้อยละ 30 ด้านบนรัฐบาลได้ระบุอุบัติการณ์เพิ่มขึ้นของความยากจนในแผนพัฒนาแห่งชาติที่แตกต่างกันที่มีสูตรทุก 5 ปี จากที่สองในเจ็ดชาติเศรษฐกิจพัฒนาวางแผน รัฐบาลสูตรกลยุทธ์ต่าง ๆ เพื่อให้บรรลุการกระจายรายได้และบริการสังคม เพื่อสร้างโอกาสการจ้างงานเพิ่มเติมในพื้นที่ชนบท ช่วยเหลือผู้ปกครองในการศึกษาของบุตร และ เพื่อให้สินสำหรับกิจการธุรกิจ small-time เป็นธรรมก่อนวิกฤตการเงินเอเชียตีไทยในปี 1997 รัฐบาลพยายามบรรเทาความยากจนได้อย่างช้า ๆ ดึงดูดพื้นมีระดับความยากจนลดลงจากร้อยละ 33 ในปี 1988-11.4 เปอร์เซ็นต์ในปี 1996 ตามธนาคารโลก อย่างไรก็ตาม การกระจายรายได้ยังคง inequitable กับสูงสุด 20 เปอร์เซ็นต์รายได้ 12.2 ครั้งด้านล่างมากกว่าร้อยละ 20 ในปี 1988 Disparity ที่ปริมาณการใช้ในครัวเรือนในแง่ของ PPPประเทศอาหารเสื้อผ้า และรองเท้าน้ำมันเชื้อเพลิง และพลังงานบีดูแลสุขภาพการศึกษาบีขนส่ง และสื่อสารอื่น ๆไทย 23 8 5 3 13 11 37สหรัฐอเมริกา 13 9 9 4 6 8 51จีน n/a n/a n/a n/a n/a n/a n/aเวียดนาม 49 7 15 4 18 6 2ข้อมูลแสดงถึงเปอร์เซ็นต์ของปริมาณการใช้ในแง่ของ PPPพลังงาน Excludes ที่ใช้สำหรับการขนส่งรัฐบาล Includes b และค่าใช้จ่ายส่วนตัวที่มา: ธนาคารโลก ดัชนีการพัฒนาโลก 2000worsened เพิ่มเติมใน 1993 ด้วยรายได้ 15.8 ครั้งมากกว่าต่ำที่สุดร้อยละ 20 ของประชากรร้อยละ 20 ด้านบน รายได้ในภูมิภาคจนที่สุดในภาคอีสานได้ 11.9 ครั้งต่ำกว่าเมื่อเทียบกับกรุงเทพฯ ในปี 1994 ดังนั้น แรงงานชนบทพยายามที่จะหางานทำในพื้นที่เมือง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเขตกรุงเทพมหานคร ก่อให้เกิดการขยายตัวของชุมชนแออัดในเมืองเมืองในเดือน 1997 กรกฎาคม เป็นวิกฤตการเงินเอเชีย ravaged เศรษฐกิจ ของแรงงานในอุตสาหกรรมก่อสร้างและบริการในกรุงเทพมหานครได้ลอย แรงงานคนตกงานใหม่เหล่านี้ย้ายกลับไปชนบทเพื่อหางานทำในภาคการเกษตรซึ่งได้ดำเนินการขอในเวลาที่ ย้ายนี้เกิดอุบัติการณ์ของความยากจนเพื่อเพิ่มในภาคเกษตรเนื่องจากตกงานไม่ใช่ทั้งหมดที่สามารถดูดซึมในภาคการเกษตร ภูมิภาคตะวันออกเฉียงเหนือพบมากที่สุดเพิ่มความยากจนในช่วงเวลานี้ เพิ่มขึ้นจากร้อยละ 19.4 ในปี 1996 ร้อยละ 30.8 ในปี 1999 โดยรวม เกิดความยากจนในประเทศไทยโรสจากร้อยละ 11.4 ในปี 1996 ร้อยละ 13 ในปี 1998 เป็นการเพิ่มเติม 1.1 ล้านคนตกอยู่ใต้เส้นความยากจนความยากจนในประเทศไทยสามารถเกิดจากปัจจัยหลายประการ แรก คือความเข้มข้นของกิจกรรมทางเศรษฐกิจในกรุงเทพฯ และหลายพื้นที่เมืองอื่น ๆ ลงทุน สินค้า และบริการ โปรแกรมรัฐบาล และงานห้องชำระเงินได้ยังคงเข้มข้นส่วนใหญ่ ในเมืองหลวง และบริเวณใกล้ เคียงพื้นที่เมืองแม้มีความพยายามของรัฐบาลเพื่อพัฒนาเศรษฐกิจ decentralize ความเข้มข้นของทรัพยากรและการลงทุนในกรุงเทพอยู่เป็นหลักฐานความจริงที่ว่า รวมกว่าร้อยละ 50 ของ GDP ของประเทศแม้มีพื้นที่เพียงประมาณร้อยละ 10 ของประชากร ในทางตรงกันข้าม ภูมิภาคอื่น ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งชนบท ทุกข์จากโอกาสการลงทุนและการจ้างงานไม่เพียงพอAnother reason stems from the failure of the Thai government to provide social safety nets amid the country's rapid growth and industrialization. The government over-prioritized the implementation of financial and industrial reforms and neglected to formulate and implement a comprehensive social service program to protect the most unprepared sectors from the ill effects of rapid industrialization. Moreover, experts have expressed that, had Thai authorities given the same attention to the social sector, it might have even surpassed its current development and would have ensured its future development with a steady source of well-educated and multi-skilled labor as it shifts to technologically sophisticated industries.A third problem is the weak educational system in the country. Inferior and inadequate education is the root of the growing income gap between city dwellers and villagers. As poverty in the rural areas worsened, many rural folk could not afford to send their children beyond the 6 years of compulsory schooling, making them unqualified for the higher paying jobs in the manufacturing and service sectors. As a consequence, these families were trapped in the vicious cycle of poverty where living conditions of the succeeding generations do not improve due to lack of education.Another problem is the failure of the government to implement agricultural land reform policies. This failure has resulted in insecure land ownership and increasing tenancy, or production on rented land. As the population increased, people in the rural areas encroached into the forest areas to settle and plant. After several years of residence in these areas, they claim illegal ownership of the land which results in periodic conflicts with government authorities. Due to the government's refusal to issue land titles to legalize the ownership of the land to the farmers who are tilling it, rural workers lack the proper legal documents to secure agricultural support such as credit facilities and technical support and have no security of ownership over the land. This leads to low productivity from the land. Another problem is the increase in the number of farm tenants who till other peoples' land because they either have no land of their own or because they had to sell their own land to pay off accumulated debts. In 2000, the World Bank reported that Thailand has not fully recovered from its economic recession in 1997. The most recent data revealed that the number of poor increased from 11.4 percent in 1996 to 15.9 percent in 1999. Just like in the past, Bangkok remains affluent while other regions suffer. According to the World Bank's country report for 2000, poverty incidence in 1999 increased from 5.8 percent to 8.8 percent at the outskirts of the urban areas and 14.9 percent to 21.5 percent in the rural areas. At the same time, Thailand continues to suffer from unequal income distribution with the richest 30 percent accounting for some 80 percent of the aggregate national income while the other 70 percent account for roughly 20 percent of the aggregate national income.According to the World Bank, during the 1990s the Thai government became more aggressive in addressing the root problems of poverty and the ever-widening income disparity. In 1993, the Ministry of Interior launched the Poverty Alleviation project which provides interest-free loans to poor rural households who want to engage in micro-enterprise. Meanwhile, the Ministry of Education is implementing the Educational Loans Program, which provides loans to students from low-income households to encourage them to continue their studies beyond the 6 years of compulsory schooling. The Thai government has likewise launched programs to create jobs in the rural areas by hiring villagers for the construction of rural infrastructure, such as in the case of the Tambon Development Program.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในประเทศไทยมีอุบัติการณ์ของความยากจนหรือความมั่งคั่งจะขึ้นอยู่กับการประกอบอาชีพของคนที่ตั้งของถิ่นที่อยู่หรือที่ทำงานและระดับการศึกษาที่สำเร็จ จากปี 1970 จนถึงต้นปี 1990 ที่น่าสงสารคนงานเกษตรส่วนใหญ่อยู่ในพื้นที่ชนบทโดยเฉพาะอย่างยิ่งใน
GDP ต่อหัว (US $)
ประเทศ 1975 1980 1985 1990 1998
ประเทศไทย 863 1121 1335 2006 2593
สหรัฐอเมริกา 19,364 21,529 23,200 25,363 29,683
จีน 138 168 261 349 727
เวียดนามยังไม่มีข้อความ / AN / A 183 206 331
ที่มา: สหประชาชาติ รายงานการพัฒนามนุษย์ 2000; แนวโน้มในการพัฒนามนุษย์และรายได้ต่อหัว.
ภาคเหนือภาคตะวันออกเฉียงเหนือหรือภาคใต้ซึ่งเป็นระดับสูงสุดของการศึกษา 6 ปีของการศึกษาประถมศึกษา ในขณะเดียวกันผู้ที่ทำงานในภาคการผลิตหรือบริการในเมืองใหญ่หรือในภูมิภาคภาคกลางโดยเฉพาะในภูมิภาคที่กรุงเทพมหานครแล้วเสร็จอย่างน้อย 12 ปีของการศึกษาอย่างเป็นทางการมีแนวโน้มที่จะเป็นทางเศรษฐกิจดีออก เนื่องจากความเข้มข้นของกิจกรรมทางเศรษฐกิจในเมืองหลวงเช่นการก่อสร้างโครงสร้างพื้นฐานทางกายภาพและการสร้างงานที่มีความแตกต่างในระดับภูมิภาคในรายได้และความมั่งคั่งอย่างช้า ๆ เริ่มที่จะขยาย ในฐานะที่ประเทศไทยช้าเปลี่ยนจากเศรษฐกิจการเกษตรเพื่อเศรษฐกิจอุตสาหกรรมทรัพยากรทางเศรษฐกิจที่ถูกย้ายไปภาคอุตสาหกรรมและความต้องการอย่างมากสำหรับคนงานในโรงงานที่สร้างความแตกต่างอย่างมากในอัตราค่าจ้างแรงงานระหว่างเกษตรกรและคนงานในโรงงาน ในฐานะที่มีส่วนร่วมของภาคเกษตรที่มีต่อเศรษฐกิจลดลงเพื่อให้ได้ความต้องการสำหรับคนงานในไร่ ในปีหลังของปี 1980 ร้อยละ 80 ของคนที่อาศัยอยู่ใต้เส้นความยากจนทำงานในภาคเกษตรกรรม. ความยากจนในประเทศไทยไม่มากปัญหาที่เกิดจากการเพิ่มจำนวนของครอบครัวไม่สามารถที่จะจัดให้มีการขั้นพื้นฐานที่สุดของพวกเขาต้องการเป็น มันเป็นปัญหาที่เกิดจากความแตกต่างอย่างมากในการมีรายได้ระหว่างบนร้อยละ 30 และส่วนที่เหลือของประชากรที่ การเติบโตทางเศรษฐกิจของไทยที่น่าประทับใจในช่วงปี 1980 และ 1990 มีการปรับปรุงสภาพความเป็นอยู่โดยรวม แต่ประโยชน์ของความมั่งคั่งแห่งชาติยังไม่ได้รับการกระจายอย่างเท่าเทียมกัน ผู้ที่อยู่ในที่ต่ำกว่าร้อยละ 30 ของประชากรที่มีการแพร่กระจายของรายได้หรือการบริโภคโดยส่วนแบ่งร้อยละ: ประเทศไทยต่ำสุด10% 2.8 ต่ำสุด 20% 6.4 ที่สอง 20% 9.8 ที่สาม 20% 14.2 สี่ 20% 21.2 สูงสุด 20% 48.4 สูงสุด 10% 32.4 สำรวจ ปี: 1998. หมายเหตุ: ข้อมูลนี้หมายถึงหุ้นที่ค่าใช้จ่ายโดยเปอร์เซนต์ของประชากรและมีการจัดอันดับโดยค่าใช้จ่ายต่อหัวของประชากรที่มา:. 2000 การพัฒนาโลกชี้วัด [ซีดีรอม] เพียงยังมีชีวิตอยู่ในขณะที่บนร้อยละ 30 มีความสุขกับผลไม้ของประเทศ ความมั่งคั่งกับแบรนด์บ้านใหม่และรถยนต์การศึกษาในต่างประเทศสำหรับเด็กของพวกเขาและเงินฝากออมทรัพย์ที่เพิ่มขึ้นสำหรับกรณีฉุกเฉิน แม้จะมีความจริงที่ว่ามากขึ้นและครอบครัวไทยปีนออกมาจากหลุมความยากจน, ความจุรายได้ของพวกเขายังคงอยู่ในระดับต่ำเมื่อเทียบกับตอนบนร้อยละ 30. รัฐบาลได้ที่อุบัติการณ์ที่เพิ่มขึ้นของความยากจนในที่แตกต่างกันแผนพัฒนาแห่งชาติที่มีสูตรทุก 5 ปี. จากที่สองเพื่อพัฒนาเศรษฐกิจแห่งชาติที่เจ็ดแผนรัฐบาลสูตรกลยุทธ์ที่แตกต่างกันเพื่อให้บรรลุการกระจายเป็นธรรมของรายได้และการบริการทางสังคมเพื่อสร้างโอกาสการจ้างงานมากขึ้นในพื้นที่ชนบทที่จะช่วยให้พ่อแม่ผู้ปกครองในการศึกษาของบุตรหลานและเพื่อให้ สินเชื่อแก่กิจการธุรกิจขนาดเล็กเวลา. ก่อนที่จะเกิดวิกฤตทางการเงินในเอเชียตีประเทศไทยในปี 1997 ความพยายามของรัฐบาลในการบรรเทาความยากจนถูกช้าดึงดูดพื้นดินที่มีระดับความยากจนลดลงจากร้อยละ 33 ในปี 1988 เป็นร้อยละ 11.4 ในปี 1996 ตามที่ธนาคารโลก อย่างไรก็ตามการกระจายรายได้ยังคงเป็นธรรมกับด้านบนร้อยละ 20 รายได้ 12.2 ครั้งกว่าด้านล่างร้อยละ 20 ในปี 1988 ความแตกต่างการบริโภคในครัวเรือนในข้อตกลงPPP ประเทศเสื้อผ้าอาหารทุกชนิดและน้ำมันเชื้อเพลิงรองเท้าและอำนาจการดูแลสุขภาพการศึกษาขขการขนส่งและการสื่อสารอื่น ๆประเทศไทย 23 8 5 3 13 11 37 สหรัฐอเมริกา 13 9 9 4 6 8 51 ประเทศจีนยังไม่มีข้อความ / คน / คน / คน / คน / คน / AN / A เวียดนาม 49 7 15 4 18 6 2 ข้อมูลแสดงค่าร้อยละของการบริโภคในแง่ PPP ก. พลังงานไม่รวมใช้สำหรับการขนส่งขรวมถึงภาครัฐและใช้จ่ายภาคเอกชน. ที่มา: ธนาคารโลก ตัวชี้วัดการพัฒนาโลกปี 2000 แย่ลงต่อไปในปี 1993 ด้วยด้านบนร้อยละ 20 รายได้ 15.8 เท่าต่ำสุดร้อยละ 20 ของประชากร รายได้เฉลี่ยในภูมิภาคที่ยากจนที่สุดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือเป็น 11.9 เท่าต่ำเมื่อเทียบกับกรุงเทพฯในปี 1994 ส่งผลให้คนงานในชนบทพยายามที่จะหางานทำในพื้นที่เขตเมืองโดยเฉพาะอย่างยิ่งในเขตกรุงเทพมหานครที่ก่อให้เกิดการขยายตัวของชุมชนแออัดในเมืองเมือง . ในเดือนกรกฎาคมปี 1997 ในขณะที่วิกฤตทางการเงินในเอเชียทำลายเศรษฐกิจไทยหลายร้อยคนงานในอุตสาหกรรมการก่อสร้างและให้บริการในกรุงเทพฯถูกปลดออก เหล่าคนงานตกงานที่เพิ่งย้ายกลับไปยังพื้นที่ชนบทเพื่อหางานทำในภาคเกษตรกรรมซึ่งได้รับการปฏิบัติอย่างยิ่งในครั้งนั้น การโยกย้ายที่เกิดอุบัติการณ์นี้ของความยากจนที่จะเพิ่มขึ้นในภาคการเกษตรเพราะไม่ทั้งหมดของผู้ว่างงานสามารถถูกดูดซึมในภาคเกษตรกรรม ภาคตะวันออกเฉียงเหนือมีประสบการณ์เพิ่มขึ้นมากที่สุดในความยากจนในช่วงเวลานี้เพิ่มขึ้นจากร้อยละ 19.4 ในปี 1996 เป็นร้อยละ 30.8 ในปี 1999 ภาวะความยากจนโดยรวมในประเทศไทยเพิ่มขึ้นจากร้อยละ 11.4 ในปี 1996 เป็นร้อยละ 13 ในปี 1998 เป็นเพิ่มอีก 1.1 ล้านคนลดลงต่ำกว่า เส้นความยากจน. ความยากจนในประเทศไทยสามารถนำมาประกอบกับปัจจัยหลายประการ แรกคือความเข้มข้นของกิจกรรมทางเศรษฐกิจในเขตกรุงเทพฯและหลายพื้นที่ในเมืองอื่น ๆ การลงทุนสินค้าและบริการโครงการของรัฐบาลและงานดีจ่ายยังคงความเข้มข้นส่วนใหญ่ในเมืองหลวงและพื้นที่เขตเมืองที่อยู่ใกล้เคียงอย่างไรก็ตามความพยายามของรัฐบาลในการกระจายอำนาจการพัฒนาทางเศรษฐกิจ ความเข้มข้นของทรัพยากรและการลงทุนในกรุงเทพฯเป็นหลักฐานด้วยความจริงที่ว่ามันมีส่วนมากกว่าร้อยละ 50 ของ GDP ของประเทศแม้จะมีโฮสติ้งเพียงประมาณร้อยละ 10 ของประชากร ในทางตรงกันข้ามภูมิภาคอื่น ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งพื้นที่ชนบททนทุกข์ทรมานจากการลงทุนไม่เพียงพอและโอกาสการจ้างงาน. อีกเหตุผลหนึ่งที่เกิดจากความล้มเหลวของรัฐบาลไทยที่จะให้สังคมตาข่ายความปลอดภัยท่ามกลางการเติบโตอย่างรวดเร็วของประเทศและอุตสาหกรรม รัฐบาลจัดลำดับความสำคัญมากกว่าการดำเนินการปฏิรูปทางการเงินและอุตสาหกรรมและละเลยที่จะกำหนดและดำเนินโปรแกรมบริการสังคมที่ครอบคลุมเพื่อปกป้องภาคไม่ได้เตรียมตัวไว้มากที่สุดจากผลร้ายของอุตสาหกรรมอย่างรวดเร็ว นอกจากนี้ผู้เชี่ยวชาญได้แสดงว่ามีเจ้าหน้าที่ของไทยได้รับความสนใจเช่นเดียวกันกับภาคสังคมก็อาจได้เลยแม้แต่การพัฒนาในปัจจุบันและจะได้มั่นใจการพัฒนาในอนาคตที่มีแหล่งที่มาอย่างต่อเนื่องของดีมีการศึกษาและแรงงานหลายฝีมือในขณะที่มันกะ ให้กับอุตสาหกรรมเทคโนโลยีที่มีความซับซ้อน. ปัญหาที่สามคือระบบการศึกษาที่อ่อนแอในประเทศ การศึกษาที่ด้อยคุณภาพและไม่เพียงพอเป็นรากของช่องว่างรายได้ที่เพิ่มขึ้นระหว่างชาวเมืองและชาวบ้าน ในฐานะที่เป็นความยากจนในพื้นที่ชนบทแย่พื้นบ้านชนบทจำนวนมากไม่สามารถที่จะส่งบุตรหลานเกิน 6 ปีของการศึกษาภาคบังคับที่ทำให้พวกเขาอย่างไม่มีเงื่อนไขสำหรับงานจ่ายสูงในการผลิตและภาคบริการ เป็นผลให้ครอบครัวเหล่านี้ได้รับการติดอยู่ในวงจรของความยากจนที่สภาพความเป็นอยู่ของคนรุ่นที่ประสบความสำเร็จไม่ดีขึ้นเนื่องจากการขาดการศึกษา. ปัญหาก็คือความล้มเหลวของรัฐบาลที่จะดำเนินการตามนโยบายการปฏิรูปที่ดินเพื่อการเกษตร ความล้มเหลวนี้มีผลในการถือครองที่ดินที่ไม่ปลอดภัยและการเช่าที่เพิ่มขึ้นหรือการผลิตบนที่ดินที่เช่า ในขณะที่ประชากรเพิ่มขึ้นขอให้ประชาชนในพื้นที่ชนบทล้ำเข้าไปในพื้นที่ป่าที่จะชำระและโรงงาน หลังจากหลายปีของที่อยู่อาศัยในพื้นที่เหล่านี้ที่พวกเขาอ้างกรรมสิทธิ์ผิดกฎหมายของที่ดินซึ่งส่งผลให้เกิดความขัดแย้งเป็นระยะ ๆ กับหน่วยงานภาครัฐ เนื่องจากการปฏิเสธของรัฐบาลที่จะออกชื่อที่ดินให้ถูกต้องตามกฎหมายกรรมสิทธิ์ในที่ดินให้กับเกษตรกรที่มีการไถพรวนมันแรงงานในชนบทขาดเอกสารทางกฎหมายที่เหมาะสมในการรักษาความปลอดภัยการสนับสนุนการเกษตรเช่นวงเงินสินเชื่อและการสนับสนุนทางเทคนิคและไม่มีการรักษาความปลอดภัยของการเป็นเจ้าของมากกว่า ที่ดิน. นี้นำไปสู่การผลิตที่ต่ำจากดินแดน ปัญหาอีกประการหนึ่งคือการเพิ่มขึ้นในจำนวนของผู้เช่าที่ฟาร์มจนถึงแผ่นดินคนอื่น ๆ เพราะพวกเขาทั้งสองมีที่ดินของตัวเองหรือไม่เพราะพวกเขาจะขายที่ดินของตัวเองเพื่อชำระหนี้สะสม ในปี 2000 ธนาคารโลกรายงานว่าประเทศไทยยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่จากภาวะถดถอยทางเศรษฐกิจในปี 1997 ข้อมูลล่าสุดแสดงให้เห็นว่าจำนวนของคนยากจนที่เพิ่มขึ้นจากร้อยละ 11.4 ในปี 1996 เป็นร้อยละ 15.9 ในปี 1999 เช่นเดียวกับในอดีตที่ผ่านมากรุงเทพฯยังคงอยู่ ที่ร่ำรวยในขณะที่ภูมิภาคอื่น ๆ ต้องทนทุกข์ทรมาน ตามรายงานของประเทศโลกธนาคารสำหรับปี 2000 ภาวะความยากจนในปี 1999 เพิ่มขึ้นจากร้อยละ 5.8 เป็นร้อยละ 8.8 ในเขตชานเมืองของเขตเมืองและร้อยละ 14.9 ร้อยละ 21.5 ไปในพื้นที่ชนบท ในขณะเดียวกันประเทศไทยยังคงต้องทนทุกข์ทรมานจากการกระจายรายได้ที่ไม่เท่าเทียมกันกับที่ร่ำรวยที่สุดบัญชีร้อยละ 30 บางร้อยละ 80 ของรายได้ประชาชาติรวมในขณะที่บัญชีอื่น ๆ ร้อยละ 70 ประมาณร้อยละ 20 ของการรวมรายได้ประชาชาติ. ตามที่ธนาคารโลก ในช่วงปี 1990 รัฐบาลไทยได้กลายเป็นเชิงรุกมากขึ้นในการแก้ไขปัญหาความยากจนรากและความเหลื่อมล้ำรายได้ที่เคยขยับขยาย ในปี 1993 กระทรวงมหาดไทยได้เปิดตัวโครงการบรรเทาความยากจนซึ่งให้เงินกู้ปลอดดอกเบี้ยให้กับผู้ประกอบยากจนในชนบทที่ต้องการที่จะมีส่วนร่วมในองค์กรขนาดเล็ก ขณะเดียวกันกระทรวงศึกษาธิการคือการใช้โปรแกรมเงินให้กู้ยืมเพื่อการศึกษาซึ่งมีเงินให้กู้ยืมแก่นักเรียนจากครอบครัวที่มีรายได้ต่ำจะกระตุ้นให้พวกเขาที่จะดำเนินการศึกษาของพวกเขาเกิน 6 ปีของการศึกษาภาคบังคับ รัฐบาลไทยได้เปิดตัวโปรแกรมเช่นเดียวกันในการสร้างงานในชนบทโดยการว่าจ้างชาวบ้านในการก่อสร้างโครงสร้างพื้นฐานในชนบทเช่นในกรณีของโครงการพัฒนาตำบล

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ในประเทศไทย , อุบัติการณ์ของความยากจนหรือความมั่งคั่งจะขึ้นอยู่กับอาชีพของบุคคล สถานที่ปฎิบัติงานหรือที่อยู่อาศัย และระดับการศึกษา จากปี 1970 ถึง 1990 คนจนเป็นคนส่วนใหญ่เกษตรกรในชนบท โดยเฉพาะอย่างยิ่งใน
จีดีพีต่อหัว ( US $ )
ประเทศ 1975 1980 1990 ปี 1985
ไทย 863 1329 1274 2006 2593
สหรัฐอเมริกา 19364 21529 23200 25363 29683
จีน 138 168 261 349 727
เวียดนาม N / A N / A 179 206 331
ที่มา : สหประชาชาติ รายงานการพัฒนามนุษย์ปี แนวโน้มในการพัฒนามนุษย์และรายได้ต่อหัว .
เหนือ อีสาน หรือใต้ ภูมิภาคที่มีระดับสูงสุดของการศึกษาเป็น 6 ปีของตนเป็นหลัก ในขณะเดียวกันคนที่ทำงานในการผลิตหรือภาคบริการในเมืองใหญ่ หรือในภูมิภาค ภาคกลาง โดยเฉพาะในเขตกรุงเทพมหานครที่เสร็จสมบูรณ์อย่างน้อย 12 ปีของการศึกษาในระบบ มีแนวโน้มที่จะร่ำรวยทางเศรษฐกิจ เนื่องจากความเข้มข้นของกิจกรรมทางเศรษฐกิจในเมืองหลวง เช่น การก่อสร้างโครงสร้างพื้นฐานทางกายภาพและการสร้างงานภูมิภาคของความไม่เสมอภาคในรายได้และความมั่งคั่งก็เริ่มขยาย ไทยค่อยๆ เปลี่ยนจากเศรษฐกิจเกษตรเพื่อเศรษฐกิจอุตสาหกรรม ทรัพยากรทางเศรษฐกิจที่ถูกย้ายไปที่ภาคอุตสาหกรรมและความต้องการมากสำหรับคนงานในโรงงานที่สร้างความแตกต่างขนาดใหญ่ในอัตราค่าจ้างระหว่างเกษตรกรและคนงานในโรงงานเป็นส่วนร่วมของภาคการเกษตรต่อเศรษฐกิจลดลงแล้ว ความต้องการแรงงานในฟาร์ม ในช่วงปีหลังของยุค 80 เปอร์เซ็นต์ของประชาชนที่อาศัยอยู่ใต้เส้นความยากจนทำงานในภาคเกษตรกรรม

ความยากจนในไทยไม่ได้มาก ปัญหาของการเพิ่มจำนวนของครอบครัวที่ถูกไม่สามารถให้พวกเขามากที่สุดพื้นฐานความต้องการมันเป็นปัญหาของความแตกต่างกันมากในรายได้ระหว่างบน 30 เปอร์เซ็นต์ และส่วนที่เหลือของประชากร การเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจของประเทศไทยที่น่าประทับใจในช่วงปี 1980 และปี 1990 มีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นโดยรวม แต่ประโยชน์ของความมั่งคั่งของประเทศนี้ยังไม่ได้รับการกระจายอย่างเท่าเทียมกัน . เหล่านั้นเป็นของต่ำกว่า 30 เปอร์เซ็นต์ของประชากร
การกระจายรายได้หรือค่าหุ้นไทยต่ำสุด 10% 2.8

สุด 20% 4
2 20% 9.8
3
4 ที 20% 20% 21.2
สูงสุด 20% 48.4
สูงสุด 10% 32.4 ปี : 1998

( หมายเหตุ : ข้อมูลนี้หมายถึงค่าใช้จ่ายโดยหุ้นเปอร์เซ็นต์ของประชากรและได้รับการจัดอันดับโดยต่อรายจ่ายต่อหัว .
ที่มา : 2000 โลกการพัฒนาตัวบ่งชี้ [ ซีดี-รอม ] .
เพียงแค่อยู่รอดในขณะที่บน 30 เปอร์เซ็นต์จะเพลิดเพลินกับผลไม้ของความมั่งคั่งของประเทศกับแบรนด์บ้านใหม่และรถยนต์ , การศึกษาในต่างประเทศสำหรับเด็กของพวกเขาและเงินออมเพิ่มขึ้น เผื่อฉุกเฉิน แม้จะมีความจริงที่ว่ามากขึ้นและครอบครัวไทยจะปีนออกจากหลุมความยากจน ศักยภาพรายได้ของพวกเขายังคงต่ำเมื่อเทียบกับของบน

30 เปอร์เซ็นต์