Causes
Panic disorder sometimes runs in families, but no one knows for sure why some people have it while others don't. Researchers have found that several parts of the brain are involved in fear and anxiety. By learning more about fear and anxiety in the brain, scientists may be able to create better treatments. Researchers are also looking for ways in which stress and environmental factors may play a role.
Signs & Symptoms
-People with panic disorder may have:
-Sudden and repeated attacks of fear
-A feeling of being out of control during a panic attack
-An intense worry about when the next attack will happen
-A fear or avoidance of places where panic attacks have occurred in the past
-Physical symptoms during an attack, such as a pounding or racing heart, sweating, breathing problems, weakness or dizziness, feeling hot or a cold chill, tingly or numb hands, chest pain, or stomach pain.
Who Is At Risk? Panic disorder affects about 6 million American adults and is twice as common in women as men. Panic attacks often begin in late adolescence or early adulthood, but not everyone who experiences panic attacks will develop panic disorder. Many people have just one attack and never have another. The tendency to develop panic attacks appears to be inherited.
Diagnosis Panic attacks can occur at any time, even during sleep. An attack usually peaks within 10 minutes, but some symptoms may last much longer. People who have full-blown, repeated panic attacks can become very disabled by their condition and should seek treatment before they start to avoid places or situations where panic attacks have occurred. For example, if a panic attack happened in an elevator, someone with panic disorder may develop a fear of elevators that could affect the choice of a job or an apartment, and restrict where that person can seek medical attention or enjoy entertainment.
Some people’s lives become so restricted that they avoid normal activities, such as grocery shopping or driving. About one-third become housebound or are able to confront a feared situation only when accompanied by a spouse or other trusted person. When the condition progresses this far, it is called agoraphobia, or fear of open spaces.
Early treatment can often prevent agoraphobia, but people with panic disorder may sometimes go from doctor to doctor for years and visit the emergency room repeatedly before someone correctly diagnoses their condition. This is unfortunate, because panic disorder is one of the most treatable of all the anxiety disorders, responding in most cases to certain kinds of medication or certain kinds of cognitive psychotherapy, which help change thinking patterns that lead to fear and anxiety.
Panic disorder is often accompanied by other serious problems, such as depression, drug abuse, or alcoholism.These conditions need to be treated separately. Symptoms of depression include feelings of sadness or hopelessness, changes in appetite or sleep patterns, low energy, and difficulty concentrating. Most people with depression can be effectively treated with antidepressant medications, certain types of psychotherapy, or a combination of the two.
First, talk to your doctor about your symptoms. Your doctor should do an exam to make sure that another physical problem isn't causing the symptoms. The doctor may refer you to a mental health specialist.
Treatments Panic disorder is generally treated with psychotherapy, medication, or both.
-Psychotherapy. A type of psychotherapy called cognitive behavior therapy is especially useful for treating panic disorder. It teaches a person different ways of thinking, behaving, and reacting to situations that help him or her feel less anxious and fearful.
-Medication. Doctors also may prescribe medication to help treat panic disorder. The most commonly prescribed medications for panic disorder are anti-anxiety medications and antidepressants. Anti-anxiety medications are powerful and there are different types. Many types begin working right away, but they generally should not be taken for long periods.
Antidepressants are used to treat depression, but they also are helpful for panic disorder. They may take several weeks to start working. Some of these medications may cause side effects such as headache, nausea, or difficulty sleeping. These side effects are usually not a problem for most people, especially if the dose starts off low and is increased slowly over time. Talk to your doctor about any side effects you may have.
สาเหตุความผิดปกติของความหวาดกลัว
บางครั้งทำงานในครอบครัว แต่ไม่มีใครรู้สำหรับแน่ใจว่าทำไมบางคนมีมันในขณะที่คนอื่นไม่ทำ วิจัยได้พบว่าหลายส่วนของสมองที่มีส่วนร่วมในความกลัวและความวิตกกังวล โดยการเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับความกลัวและความวิตกกังวลในสมองนักวิทยาศาสตร์อาจจะไม่สามารถที่จะสร้างการรักษาที่ดีขึ้นนักวิจัยยังมองหาวิธีการที่ความเครียดและปัจจัยด้านสิ่งแวดล้อมที่อาจมีบทบาทสำคัญ
สัญญาณ&อาการ
คนที่มีความผิดปกติของความหวาดกลัวอาจมี. การโจมตี
ฉับพลันและซ้ำของความกลัว
ความรู้สึกของการออกจากการควบคุมในระหว่างการตื่นตระหนก การโจมตี
กังวลที่รุนแรงเกี่ยวกับเมื่อการโจมตีต่อไปที่จะเกิดขึ้น
กลัวหรือหลีกเลี่ยงสถานที่ที่มีการโจมตีเสียขวัญที่เกิดขึ้นในอดีตที่ผ่านมา
อาการทางกายภาพในระหว่างการโจมตีเช่นหัวใจเต้นหรือการแข่งรถ, เหงื่อออกหายใจปัญหาความอ่อนแอหรือเวียนศีรษะรู้สึกร้อนหรือหนาวเย็นมือชารู้สึกเสียวซ่าหรือเจ็บหน้าอกหรืออาการปวดท้อง.
ที่เป็นความเสี่ยง? ความผิดปกติของความหวาดกลัวเกี่ยวกับผลกระทบต่อ 6 ล้านผู้ใหญ่ชาวอเมริกันและเป็นสองเท่าของที่พบมากในผู้หญิงที่เป็นผู้ชาย การโจมตีเสียขวัญมักจะเริ่มต้นในช่วงปลายวัยรุ่นหรือวัยผู้ใหญ่ตอนต้นแต่ทุกคนไม่ได้ที่มีประสบการณ์การโจมตีเสียขวัญจะพัฒนาความผิดปกติของความหวาดกลัว หลายคนมีเพียงหนึ่งในการโจมตีและไม่เคยมีอีก แนวโน้มที่จะพัฒนาโจมตีเสียขวัญดูเหมือนจะได้รับมรดก.
โจมตีเสียขวัญวินิจฉัยสามารถเกิดขึ้นได้ตลอดเวลาแม้ในระหว่างการนอนหลับ การโจมตียอดปกติภายใน 10 นาที แต่อาการบางอย่างอาจผ่านมานาน คนที่มีเต็มเป่า,ซ้ำแล้วซ้ำอีกการโจมตีเสียขวัญสามารถกลายเป็นผู้พิการมากโดยสภาพของพวกเขาและควรแสวงหาการรักษาก่อนที่จะเริ่มต้นเพื่อหลีกเลี่ยงสถานที่หรือสถานการณ์ที่การโจมตีเสียขวัญที่เกิดขึ้น ตัวอย่างเช่นถ้าตระหนกที่เกิดขึ้นในลิฟท์, คนที่มีความผิดปกติของความหวาดกลัวอาจจะพัฒนาความกลัวของลิฟท์ที่อาจส่งผลกระทบต่อทางเลือกของการงานหรืออพาร์ทเม้น,และ จำกัด การที่บุคคลที่สามารถแสวงหาการรักษาพยาบาลหรือเพลิดเพลินกับความบันเทิง.
ชีวิตของคนบางคนกลายเป็นข้อ จำกัด เพื่อให้พวกเขาหลีกเลี่ยงกิจกรรมปกติเช่นการช้อปปิ้งร้านขายของชำหรือการขับขี่ ประมาณหนึ่งในสามกลายเป็น housebound หรือสามารถที่จะเผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่กลัวเฉพาะเมื่อมาพร้อมกับคู่สมรสหรือบุคคลที่น่าเชื่อถืออื่น เมื่อภาวะต่อเนื่องได้ไกลถึงขนาดนี้มันถูกเรียกว่าไพรหรือความกลัวของการเปิดช่องว่าง.
ก่อนการรักษามักจะสามารถป้องกันไม่ให้อาทิเช่น แต่คนที่มีความผิดปกติของความหวาดกลัวในบางครั้งอาจจะไปจากแพทย์กับแพทย์ของปีที่ผ่านมาและเยี่ยมชมห้องฉุกเฉินซ้ำก่อนที่คนอย่างถูกต้องวินิจฉัยสภาพของพวกเขา นี้จะโชคร้ายเพราะความผิดปกติของความตื่นตระหนกเป็นหนึ่งในที่สุดที่สามารถเยียวยารักษาได้ทุกโรควิตกกังวล,การตอบสนองในกรณีส่วนใหญ่ที่บางชนิดของยาบางชนิดหรือจิตบำบัดองค์ความรู้ซึ่งช่วยเปลี่ยนแปลงรูปแบบการคิดที่นำไปสู่ความกลัวและความวิตกกังวล. ความผิดปกติของความหวาดกลัว
มักตามมาด้วยปัญหาร้ายแรงอื่น ๆ เช่นภาวะซึมเศร้ายาเสพติดหรือ alcoholism.these เงื่อนไขจำเป็นที่จะต้องได้รับการปฏิบัติที่แยกจากกัน อาการของภาวะซึมเศร้ารวมถึงความรู้สึกเศร้าหรือสิ้นหวัง,การเปลี่ยนแปลงในรูปแบบของความอยากอาหารหรือการนอนหลับพลังงานต่ำและความยากลำบากในการมุ่งเน้น คนส่วนใหญ่มีภาวะซึมเศร้าสามารถรักษาได้อย่างมีประสิทธิภาพด้วยการใช้ยายากล่อมประสาทบางประเภทของจิตบำบัดหรือการรวมกันของทั้งสอง.
แรกพูดคุยกับแพทย์ของคุณเกี่ยวกับอาการของคุณ แพทย์ของคุณควรจะทำอย่างไรการสอบเพื่อให้แน่ใจว่าอีกปัญหาทางกายภาพที่ไม่ก่อให้เกิดอาการแพทย์อาจแนะนำให้ท่านไปยังผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพจิต.
ความผิดปกติของความหวาดกลัวในการรักษาได้รับการปฏิบัติโดยทั่วไปกับจิตบำบัดยาหรือทั้งสองอย่าง.
จิตบำบัด- ประเภทของจิตบำบัดที่เรียกว่าการบำบัดพฤติกรรมทางปัญญาเป็นประโยชน์อย่างยิ่งสำหรับการรักษาความผิดปกติของความหวาดกลัว มันสอนวิธีการที่แตกต่างกันของบุคคลในการคิด, พฤติกรรม,และทำปฏิกิริยากับสถานการณ์ที่จะช่วยให้เขาหรือเธอรู้สึกกังวลน้อยและน่ากลัว.
ยา แพทย์อาจกำหนดยาที่จะช่วยรักษาความผิดปกติของความหวาดกลัว ยาตามที่กำหนดมากที่สุดสำหรับความผิดปกติของความหวาดกลัวเป็นยาต้านความวิตกกังวลและซึมเศร้า ยาต้านความวิตกกังวลที่มีประสิทธิภาพและมีชนิดที่แตกต่างกัน หลายประเภทเริ่มทำงานทันทีแต่โดยทั่วไปไม่ควรจะนำมาเป็นเวลานาน. ซึมเศร้า
ถูกนำมาใช้ในการรักษาภาวะซึมเศร้า แต่พวกเขายังจะเป็นประโยชน์สำหรับความผิดปกติของความหวาดกลัว พวกเขาอาจจะใช้เวลาหลายสัปดาห์ในการเริ่มต้นการทำงาน บางส่วนของยาเหล่านี้อาจก่อให้เกิดผลข้างเคียงเช่นปวดศีรษะคลื่นไส้หรือความยากลำบากในการนอนหลับ ผลข้างเคียงเหล่านี้มักจะไม่เป็นปัญหาสำหรับคนส่วนใหญ่โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าปริมาณรังสีที่ได้เริ่มต้นต่ำออกและจะเพิ่มขึ้นเมื่อเวลาผ่านไปอย่างช้าๆ พูดคุยกับแพทย์ของคุณเกี่ยวกับผลข้างเคียงใดที่คุณอาจมี.
การแปล กรุณารอสักครู่..
![](//thimg.ilovetranslation.com/pic/loading_3.gif?v=b9814dd30c1d7c59_8619)