Do I need to open a space near my j

Do I need to open a space near my jaw and force the meal from there to eat? But, my nose and mouth will become visible… However, even for the wolfman tribe, their faces didn’t differ that much from a human’s, so, I don’t think there would be any problems in particular.

But, at that moment, a thought was raised inside my mind. Is it already alright to show my face? Honestly, it is troublesome to cover my whole body with protection whenever I need to go outside.

In this one month, I have tried to win their favor. I think the time for it is ripe.



[ED: Shouldn’t it be two months? Eh, whatever…]

[TL: I didn’t know why it only one month here, probably the author made a mistake]

When I think about this, without asking for the chief’s opinion, I took off my goggles, helmet and face mask.



“Ah…”



“Eh…?”



Some people noticed my appearance.

“Fu-Fujiwara-sama!” Chief Jiharu called my name, flustered.



“Hu….man….?”



Some people muttered.



There was a large disparity between the location of my ears and the wolfmen’s ears. My ears were at the side of my head while theirs were at the top of their head. It was obvious when I took off my helmet.

They were surprised when they saw that I am a human, and commotion spread out like a ripples on clear water.



But, I’ve already expected this.



“That is right. As you can see, I am a human!” Somehow, I shouted.



I might be excited because of the liquor.



[ED: This idiot… *facepalms*]



I continued my speech. “But, I am different from other humans! I am a human that came from a different continent! I showed my face today because I want you people to trust me!”



That reminds me, I forgot to use polite speech. It seems like I am drunk; as expected.



“I want to develop this town with everyone! However, that is not-”



-my only wish.



However, when I wanted to say that, I was disturbed by a banging noise.

Everybody, including me, turned their eyes to the source of the sound. There, a desk and a dish were turned over. The preparator was a girl who has an adult’s build, but still with a trace of innocence on her face.

It was a face which I have seen several times. There was always a shadow of grief on her face. That girl glared harshly at me, and said.



“We can’t trust what the human says! Because of hunger, my mother became sick and died in the middle of the journey! If the humans didn’t take our home, my mother would not have died!”



I see. I can understand the reason behind her grieving face now. However, it was still within my expectations.



However, as I wanted to retort back…



“How can you treat food poorly like this?!” The fist of a young man sent the girl flying.

Eh…?

I was stunned by this excessive response. I will say it once more. The young man ran to the girl suddenly, and beat her up.



The man didn’t seem to be going easy on her. Strong punches were dealt to this weak girl.



For me who was against violence, I wanted to look away from something this intense. But, I didn’t, and unconsciously placed my hand on the gun holster on my waist in fear that something might happen.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ต้องการเปิดพื้นที่ใกล้ฟัน และบังคับให้อาหารจากนั้นไปกินหรือไม่ แต่ จมูกและปากของฉันจะเห็น... อย่างไรก็ตาม แม้สำหรับเผ่าหมาป่า ใบหน้าไม่แตกต่างกันที่มากจากมนุษย์ ดังนั้น ผมไม่คิดว่า จะมีปัญหาใด ๆ โดยเฉพาะแต่ ในขณะ คิดขึ้นภายในใจของฉัน เป็นแล้วไม่เป็นไรจะแสดงใบหน้าของฉัน อย่างสุจริต ก็ลำบากจะครอบคลุมร่างกายป้องกันทุกครั้งที่ต้องไปข้างนอกในเดือนนี้ ฉันได้พยายามชนะโปรดปรานของพวกเขา ผมคิดว่า เวลาสำหรับเป็นสุก [ED: มันไม่ควรจะสองเดือน เอ๊ะ อิ่ม...][TL: ฉันไม่รู้ทำไมมันเพียงหนึ่งเดือนที่นี่ ผู้เขียนอาจจะทำผิด]เมื่อฉันคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ โดยไม่ต้องขอความเห็นของหัวหน้า ผมเอาแว่นตาของฉัน ปิดหน้ากากหมวกกันน็อคและใบหน้า "อา..." "เอ๊ะ...? " บางคนสังเกตเห็นลักษณะของฉัน"ฟู Fujiwara-จา" ประธาน Jiharu ชื่อของผม ความสับสน "ฮู...คน...? " บางคนญี่ปุ่น ความเหลื่อมล้ำที่ใหญ่ระหว่างตำแหน่งของหูของฉันและ wolfmen หูได้ หูของฉันที่ด้านข้างของหัวของฉันในขณะที่พวกเขาที่ด้านบนของหัวของพวกเขา มันเป็นที่ชัดเจนเมื่อผมเอาปิดหมวกของฉันพวกเขาก็ประหลาดใจเมื่อเห็นว่า ผมมนุษย์ และกระจายออกที่ทันสมัยเช่นระลอกน้ำใส แต่ ผมแล้วคาดว่านี้ "ถูกต้อง คุณสามารถเห็น ผมมนุษย์" อย่างใด ตะโกนบอก ฉันอาจจะตื่นเต้น เพราะการสุรา [ED: idiot นี้... * facepalms *] ฉันยังคงพูดของฉัน "แต่ แตกต่างจากมนุษย์คนอื่น ๆ ผมมนุษย์ที่มาจากทวีปอื่น ผมพบใบหน้าของฉันวันนี้เนื่องจากไม่ต้องการคนที่ไว้ใจผม" ที่เตือนฉัน ฉันลืมการใช้คำพูดที่สุภาพ เหมือนว่าฉันเมา ตามที่คาดไว้ "ฉันต้องการพัฒนาเมืองนี้กับทุกคน อย่างไรก็ตาม ที่จะไม่-" -ทางของฉันเท่านั้น อย่างไรก็ตาม เมื่อฉันอยากบอกว่า ฉันคือถูกรบกวน โดยเสียงต่อสู้ทุกคน รวมถึง me เปิดตาของพวกเขาไปแหล่งของเสียง มี โต๊ะและจานที่หันไป Preparator ที่เป็นผู้หญิงที่มีผู้ใหญ่สร้าง แต่ยังคง มีการสืบค้นกลับความบริสุทธิ์บนใบหน้าของเธอมันเป็นใบหน้าซึ่งผมเห็นหลายครั้ง มักจะมีเงาของความเศร้าโศกบนใบหน้าของเธอ ที่สาว glared ที่ฉันอย่างรุนแรง และกล่าว "เราไม่เชื่อว่ามนุษย์พูดอะไร เนื่องจากความหิว แม่ของฉันกลายเป็นคนป่วย และเสียชีวิตในระหว่างการเดินทาง ถ้ามนุษย์ไม่ใช้บ้านของเรา แม่ของฉันก็ไม่ตาย" เข้าใจแล้ว ตอนนี้ผมสามารถเข้าใจเหตุผลเบื้องหลังใบหน้าของเธอ grieving อย่างไรก็ตาม ก็อยู่ในความคาดหมาย อย่างไรก็ตาม เท่าที่ต้องตอบโต้กลับ... "วิธีสามารถคุณรักษาอาหารไม่ดีเช่นนี้!" กำปั้นของชายหนุ่มส่งหญิงสาวบินเอ๊ะ...ฉันเสร็จ โดยการตอบสนองที่มากเกินไป ฉันจะพูดอีกครั้ง ชายหนุ่มวิ่งไปสาวทันใดนั้น และชนะเธอขึ้น คนไม่ได้ดูเหมือนจะ เป็นไปได้ง่ายใน หมัดที่แข็งแกร่งถูกจัดการกับผู้หญิงคนนี้อ่อนแอ สำหรับฉันผู้ต่อต้านความรุนแรง อยากมองออกไปจากสิ่งที่เข้มข้น แต่ ฉันไม่ได้ และโดยไม่รู้ตัวมือวางบนซองปืนในเอวกลัวว่า สิ่งที่อาจเกิดขึ้นใน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ฉันจำเป็นต้องเปิดพื้นที่ใกล้กรามของฉันและบังคับให้อาหารจากที่นั่นไปกิน? แต่จมูกและปากของฉันจะกลายเป็นมองเห็น ... แต่แม้สำหรับชนเผ่า Wolfman, ใบหน้าของพวกเขาไม่แตกต่างกันมากจากมนุษย์ดังนั้นผมไม่คิดว่าจะมีปัญหาใด ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง. แต่ในขณะนั้น ซึ่งเป็นความคิดที่ถูกยกขึ้นภายในใจของฉัน มันเป็นเรื่องถูกต้องแล้วที่จะแสดงใบหน้าของฉันได้อย่างไร ตรงไปตรงมาก็จะลำบากที่จะครอบคลุมทั้งร่างกายของฉันที่มีการป้องกันทุกครั้งที่ผมต้องออกไปข้างนอก. ในหนึ่งเดือนนี้ผมได้พยายามที่จะชนะโปรดปรานของพวกเขา ผมคิดว่าเวลามันจะสุก. [Ed: ไม่ควรจะเป็นสองเดือน? เอ๊ะอะไรก็ตาม ... ] [TL: ผมไม่ทราบว่าทำไมมันเพียงหนึ่งเดือนที่นี่น่าจะเป็นผู้เขียนทำผิด] เมื่อฉันคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้โดยไม่ต้องขอความเห็นของหัวหน้าผมถอดแว่นตา, หมวกกันน็อกและใบหน้าของฉันหน้ากาก . "อา ... " "เอ๊ะ ... ?" บางคนสังเกตเห็นการปรากฏตัวของฉัน. "Fu-Fujiwara-sama!" หัวหน้า Jiharu เรียกชื่อของฉันลน. "Hu ... .man ... .?" บางคนพึมพำ. มีความแตกต่างกันขนาดใหญ่ ระหว่างสถานที่ตั้งของหูของฉันและหู wolfmen ฯ หูของฉันอยู่ที่ด้านข้างของหัวของฉันในขณะที่พวกเขาอยู่ที่ด้านบนของหัวของพวกเขา มันเห็นได้ชัดเมื่อผมถอดหมวกกันน็อกของฉัน. พวกเขาประหลาดใจเมื่อเขาเห็นว่าผมก็เป็นมนุษย์และความวุ่นวายกระจายออกเหมือนระลอกคลื่นในน้ำใส. แต่ผมคาดว่านี้แล้ว. "นั่นเป็นสิทธิ ที่คุณสามารถดูผมมนุษย์ "ยังไงก็เถอะผมตะโกน!. ฉันอาจจะตื่นเต้นเพราะสุรา. [เอ็ด: งี่เง่านี้ ... * facepalms *] ฉันยังคงพูดของฉัน " แต่ผมแตกต่างจากมนุษย์คนอื่น ๆ ! ฉันเป็นมนุษย์ที่มาจากทวีปแตกต่างกัน! ฉันพบว่าใบหน้าของฉันในวันนี้เพราะฉันต้องการให้คุณคนที่จะเชื่อฉัน! " นั่นทำให้ผมนึกถึงฉันลืมที่จะใช้คำพูดที่สุภาพ ดูเหมือนว่าผมเมา ตามที่คาดไว้. "ผมต้องการที่จะพัฒนาเมืองนี้กับทุกคน! แต่ที่ not- " -My เพียงต้องการ. แต่เมื่อผมอยากจะบอกว่าผมถูกรบกวนจากเสียงการต่อสู้. ทุกคนรวมทั้งผมหันสายตาของพวกเขาไปยังแหล่งที่มาของเสียง มีโต๊ะทำงานและจานถูกหันไป preparator เป็นผู้หญิงที่มีความเป็นผู้ใหญ่สร้าง แต่ยังคงมีร่องรอยของความบริสุทธิ์บนใบหน้าของเธอ. มันเป็นใบหน้าที่ฉันได้เห็นหลายต่อหลายครั้ง มีเสมอเงาของความเศร้าโศกบนใบหน้าของเธอ ผู้หญิงคนนั้นจ้องอย่างรุนแรงที่ผมและบอกว่า. "เราไม่สามารถไว้วางใจสิ่งที่มนุษย์กล่าวว่า! เพราะความหิวแม่ของฉันเริ่มป่วยและเสียชีวิตในช่วงกลางของการเดินทาง! ถ้ามนุษย์ไม่ได้ใช้บ้านของเราแม่ของฉันจะไม่ต้องตาย! " ฉันเห็น ฉันสามารถเข้าใจเหตุผลที่อยู่เบื้องหลังใบหน้าเศร้าเสียใจของเธอในขณะนี้ อย่างไรก็ตามมันก็ยังอยู่ในความคาดหวังของฉัน. แต่ที่ผมอยากจะย้อนกลับ ... "วิธีที่คุณสามารถรักษาอาหารไม่ดีเช่นนี้ ?!" กำปั้นของชายหนุ่มหญิงสาวที่ส่งบิน. เอ๊ะ ... ? ผมตะลึงโดยมากเกินไป คำตอบ ผมจะบอกว่ามันอีกครั้ง ชายหนุ่มวิ่งไปที่หญิงสาวกระทันหันและทุบตีเธอ. คนที่ไม่ได้ดูเหมือนจะเป็นไปได้ง่ายในของเธอ หมัดที่แข็งแกร่งได้กระทำกับผู้หญิงที่อ่อนแอนี้. สำหรับผมซึ่งเป็นผู้ต่อต้านความรุนแรงผมอยากที่จะมองออกไปจากบางสิ่งบางอย่างที่รุนแรงนี้ แต่ผมไม่ได้และไม่รู้ตัววางมือของฉันในซองปืนเอวของฉันในความหวาดกลัวว่าสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้น

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ผมต้องเปิดพื้นที่ใกล้ขากรรไกรของฉันและบังคับอาหารไปกิน แต่ จมูกและปากของฉันจะกลายเป็นมองเห็นได้ . . . . . . . อย่างไรก็ตาม แม้สำหรับมนุษย์หมาป่า เผ่า หน้าตาไม่แตกต่างจากมนุษย์ ดังนั้น ผมไม่คิดว่าจะมีปัญหาใด ๆโดยเฉพาะแต่ ณตอนนั้น คิดขึ้นในใจของฉัน แล้ว ก็ได้เห็นหน้าของฉัน จริงๆแล้ว มันก็ลำบากที่จะครอบคลุมร่างกายทั้งหมดของฉันกับการป้องกันเมื่อใดก็ตามที่ฉันต้องไปข้างนอกในหนึ่งเดือนที่ฉันได้พยายามที่จะเอาชนะใจของตนเอง ฉันคิดว่าเวลามันสุกแล้ว[ Ed : น่าจะสองเดือน ? เอ๊ะยังไง . . . ][ TL : ฉันไม่รู้ว่าทำไมมันถึงแค่เดือนเดียวนี่ อาจจะเขียนผิด ]เมื่อฉันคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ โดยไม่ถามความเห็นของหัวหน้า ฉันถอดแว่นผม , หมวกและหน้ากากใบหน้า" อ่า . . . . . . . "" เอ๋ . . . ? "บางคนสังเกตลักษณะของฉัน" ฟู่ ฟูจิวาระ ซามะ ! " หัวหน้า jiharu เรียกชื่อของฉันแน่" โฮ . . . . . . . เพื่อน . . . . . . . ? "บางคนพึมพำมีความแตกต่างใหญ่ระหว่างตำแหน่งของหูและหู wolfmen . หูของฉันอยู่ที่ด้านข้างของหัวของฉันในขณะที่พวกเขาอยู่ที่ด้านบนของหัวของพวกเขา มันชัดเจน เมื่อผมถอดหมวกกันน็อกออก .พวกเขาประหลาดใจเมื่อพวกเขาเห็น ว่าผมเป็นมนุษย์ และความวุ่นวายที่แผ่ออกมาเป็นระลอกน้ําใสแต่ ฉันคาดไว้แล้วนี้" ใช่ อย่างที่คุณเห็น ฉันเป็นมนุษย์ ! " ฉันตะโกนผมอาจจะตื่นเต้นเพราะเหล้า[ Ed : ไอ้บ้า . . . . . . . * facepalms * ]ผมต่อประโยคของฉัน " แต่ฉันแตกต่างจากมนุษย์อื่น ๆ ! ฉันเป็นมนุษย์ที่มาจากทวีปที่แตกต่างกัน ฉันพบหน้าในวันนี้ เพราะผมต้องการคนที่คุณเชื่อใจฉัน "ทำให้ฉันนึกได้ ฉันลืมที่จะใช้คำสุภาพ . ดูเหมือนฉันจะเมา ตามที่คาดไว้" ผมต้องการจะพัฒนาเมืองนี้กับทุกคน แต่นั่นไม่ใช่ "- ความปรารถนาเดียวของฉันแต่เมื่อฉันต้องการที่จะบอกว่า ผมถูกรบกวนด้วยเสียง .ทุกคนรวมทั้งผมหันสายตาไปยังที่มาของเสียง มีโต๊ะและจานถูกเปลี่ยนไป การ preparator คือเด็กสาวที่ผู้ใหญ่สร้าง แต่ยังคงมีร่องรอยของความบริสุทธิ์บนใบหน้าของเธอมันเป็นใบหน้าที่ผมได้เห็นหลายๆ ครั้ง มันมักจะมีเงาของความเศร้าโศกบนใบหน้าของเธอ ผู้หญิงคนนั้นก็หยาบคายใส่ฉัน และกล่าวว่า" เราไม่สามารถเชื่อในสิ่งที่มนุษย์พูด เพราะหิว แม่ก็ป่วยและเสียชีวิตในช่วงกลางของการเดินทาง ! ถ้ามนุษย์ไม่ได้ใช้ที่บ้าน แม่ของฉันจะไม่ได้ตาย ! "ผมเห็น ฉันสามารถเข้าใจเหตุผลที่อยู่เบื้องหลังใบหน้าเศร้าของเธอแล้ว แต่มันยังอยู่ในความคาดหมายอย่างไรก็ตาม อยากจะตอกกลับ . . ." วิธีที่คุณสามารถรักษาอาหารไม่ดีแบบนี้ ! ! ! " หมัดของชายหนุ่มส่งหญิงสาวที่บินเอ๋ . . . ?ผมตะลึงโดยการตอบสนองที่มากเกินไปนี้ ผมจะพูดอีกครั้ง ชายหนุ่มวิ่งไปหาหญิงสาวทันที และทำร้ายเธอเขาไม่ได้ดูเหมือนจะง่ายกับเธอ หมัดที่แข็งแกร่งถูกแจกให้ผู้หญิงอ่อนแอนี้สำหรับผมที่ต่อต้านความรุนแรง ผมต้องการมองออกไปจากเรื่องรุนแรง แต่ ผมไม่ได้ และโดยไม่รู้ตัว วางมือลงบนปืนซองปืนที่เอวของฉันกลัวว่าบางอย่างอาจจะเกิดขึ้น