Depending on the strain inoculate i

Depending on the strain inoculate in wounded lettuce leaves, discoloration
ranging from red to brown, sometimes associated with tissue
softening, was found throughout cold storage.
Table 2 reports the percentages of spoilage caused by Pseudomonas
strains on wounds in Iceberg lettuce midrib leaves after 2, 3 and
4 days of cold storage. An example of spoilage caused by one of the Pseudomonas
strains is shown in Fig. S1.
As shown in Table 2, after 2 days of cold storage the highest percentage
of spoiled wounds was detected for the strains P. viridiflava I1A, P.
cichorii I3C, P. putida I1B and P. fluorescens L1A and I3B (61.8%, on average).
After 4 days of cold storage, spoilage was observed on almost all
samples inoculated with all P. fluorescens, P. cichorii I3C, P. viridiflava
I1A and P. putida I1B strains, whereas the lowest percentages (35.7
and 38.7%, respectively) of spoiled wounds were found on samples inoculated
with P. jessenii I3A and P. koreensis I4C. Similar spoilage symptoms
were found by Pascoe and Premier (2000) on lettuce inoculated
with P. fluorescens, even though these authors, differently from our
data, did not observe any spoilage symptoms on control leaves. Our results
are in accordance with those of other studies demonstrating P.
cichorii's ability to cause tissue browning and bacterial rot in lettuce
(Grogan et al., 1977; Hikichi et al., 1996; Pauwelyn et al., 2011). Besides,
other pseudomonads have been found responsible for RTE endive spoilage
during cold storage (Nguyen-the and Prunier, 1989).
Among 14 Pseudomonas strains isolated from RTE lettuce and endive,
four (I2A, I2B, I1C, I2C) were unable to cause spoilage, showing
the same percentages (close to 30%) of spoiled wounds, calculated for
wounded leaves supplemented with sterile saline (control 2); the percentage
of spoiled wounds on Iceberg lettuce, without addition of sterile
saline solution (control 1) reached ca. 13% at the fourth day of storage
(Table 2). The percentage of spoiled wounds in control 2 compared
with that of control 1 could be due to the occurrence of autochthonous
bacteria; they can penetrate the host through cut surfaces or tissues
damaged by microbial pectolytic enzymes promoting browning (Jay et
al., 2005).
No spoilage was observed on inoculated and unwounded leaves
throughout six days of cold storage (controls 3 and 4); conversely, spoilage
was found only when microbial cells colonized wounded vegetable
tissues, as previously reported for other Pseudomonas species (Ferrante
and Scortichini, 2009; Sisto et al., 2002).
In the present work, the percentage of spoiled wounds increased on
leaves inoculated with all strains, except for I1A and I1B, and this was
correlated with the length of cold storage. No spoilage was observed
on celery and endive. Among all strains, P. fluorescens L1C and L1A, P.
cichorii I3C, P. viridiflava I1A and P. putida I1B spoiled over 65% of inoculated
wounds after 3 days of cold storage at 4 °C (Table 2). These strains
were assayed for their spoilage ability on Trocadero lettuce and escarole
chicory. The lowest percentage of spoiled wounds was found at each
sampling day on Trocadero lettuce inoculated with P. fluorescens L1A
(Table 3); spoiled wounds (ca 75%) were found only at the 5th day of
cold storage. A different spoilage ability was observed when this latter
strain was inoculated on escarole chicory (Table 3). A more severe spoilage
ability was displayed by the P. fluorescens L1C on both escarole chicory
and Trocadero lettuce (Table 3).
P. putida I1B was the strain with the highest rate of spoiled wounds
in both vegetables, whereas strains I3C and I1A displayed an intermediate
behavior on escarole chicory.
However, the ability of strains to induce spoilage was influenced by
the vegetable tissue: a higher percentage of spoiled wounds (by at least
ca. 85%) was observed, at the end of cold storage, on Trocadero lettuce
than on escarole chicory, inoculated with all Pseudomonas spp. Wounded
and uninoculated escarole chicory and Trocadero lettuce leaves registered
an increase in the percentage of spoiled wounds from 16.4 ± 1.9
(average values ± standard deviation) to 47.1 ± 2.7 and from 0 to
38.2 ± 3.2, respectively, during cold storage. These results were signifi-
cantly different from those recorded for inoculated wounds for all
strains but only starting from the fifth day of cold storage (Table 3).
These data suggest that part of the spoilage recorded for each Pseudomonas
strain could derive from autochthonous bacteria naturally occurring
on vegetables and not killed by chlorine treatment.
The spoilage pattern displayed by the five vegetables assayed suggests
that the appearance of off-colors depends on the Pseudomonas
strains inoculated, on the type of vegetable tissue as well as on their interactions.
Browning response caused by Pseudomonas strains could be
related to the phenolic composition of tissue, thus the spoilage ability of
strains could depend on their enzymatic activities (Lee et al., 2013) as
well as on differing plant tissue reactions to microbial colonization
among fresh-cut vegetables. In the light of these data, subsequent experiments
were carried out on Trocadero lettuce choosing P. cichorii
I3C, P. putida I1B, P. viridiflava I1A and P. fluorescens L1C strains as target
microorganisms.
3.3. Lactoferrin hydrolysis and antimicrobial in vitro assays
In order to control spoilage-related bacteria using antimicrobial peptides,
spoiler strains were evaluated for their sensitivity to lactoferrin
and its peptides released by three proteolytic enzymes (porcine pepsin,
rennin from calf stomach and papain from Carica papaya). Tricine SDSPAGE
analysis revealed that each enzyme was able to digest bovine
lactoferrin after 4 h of incubation, showing the complete disappearance
of the corresponding protein band (data not shown) in accordance with
previously reported data (Elbarbary et al., 2010; Quintieri et al., 2012;
Tomita et al., 1991). The resulting faint peptide bands, found in porcineand
papain-digested lactoferrin, displayed molecular mass ranging from
6.0 to 14.4 kDa, whereas the electrophoretic pattern of rennin hydrolysate
was similar to that found for pepsin; both showed six bands with
apparent molecular weights ranging from 2.5 to 14.0 kDa.
The preliminary assay carried out to define a useful concentration of
BLF and its LFH showed that antimicrobial activity increased with the
increase in BLF concentration; even though some strain-dependant
resistances to antimicrobial activity were found at the same BLF concentration;
broth supplemented with 50 mg/ml BLF produced an inhibition
index (IITR) of 0.6 ± 0.27, on average (see Table S1). This method was
used to choose the concentration for the subsequent experiments.
The antimicrobial activity of BLF and its peptide mixtures, monitored
up to 30 h by plate counting, was appreciable starting from the 24th h of
incubation at 30 °C, the usual growth temperature for these strains.
After 30 h of growth in LFH-free mPCB, the selected target strains increased
in viable cell loads, reaching values close to 9 log CFU/ml.
Table 4 shows the IIs recorded for all LFH against each selected strain
after 5, 24 and 30 h of incubation.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ขึ้นอยู่กับสายพันธุ์ฉีดในใบผักกาดหอมที่ได้รับบาดเจ็บ กระไปจนถึงสีแดงน้ำตาล บางครั้งเกี่ยวข้องกับเนื้อเยื่อนุ่มนวล พบตลอดทั้งเย็นตารางที่ 2 รายงานเปอร์เซ็นต์การเน่าเสียที่เกิดจาก Pseudomonasสายพันธุ์บนแผลในภูเขาน้ำแข็งผักกาดหอมใบ midrib หลัง 2, 3 และวันที่ 4 ของห้องเย็น ตัวอย่างหนึ่งของ Pseudomonas เป็นสาเหตุของการเน่าเสียสายพันธุ์จะแสดงในฟิก S1ดังแสดงในตารางที่ 2 หลัง 2 วันเย็นเปอร์เซ็นต์สูงสุดแผลบูดพบในสายพันธุ์ viridiflava P. I1A, P.cichorii I3C, putida P. I1B และ P. fluorescens L1A และ I3B (61.8% โดยเฉลี่ย)หลังจาก 4 วันของเย็น เน่าเสียถูกสังเกตบนเกือบทั้งหมดตัวอย่างที่ inoculated มีทั้งหมด P. fluorescens, P. cichorii I3C, P. viridiflavaสายพันธุ์ I1A และ P. putida I1B ในขณะที่เปอร์เซ็นต์ต่ำ (35.7และ 38.7% ตามลำดับ) แผลบูดพบในตัวอย่าง inoculatedกับ P. jessenii I3A และ P. koreensis I4C อาการเน่าเสียเหมือนกันพบโดย Pascoe พรีเมียร์ (2000) ในผักกาดหอม inoculatedมี P. fluorescens แม้เหล่านี้ผู้เขียน แตกต่างจากของเราข้อมูล ไม่ได้สังเกตเห็นอาการเน่าเสียการควบคุมจาก ผลของเราจะตามผู้ศึกษาอื่น ๆ เห็นพีของ cichorii ความสามารถในการทำให้เนื้อเยื่อ rot browning และแบคทีเรียในผักกาดหอม(Grogan et al., 1977 Hikichi et al., 1996 Pauwelyn et al., 2011) สำรองpseudomonads อื่น ๆ พบชอบ RTE endive เน่าเสียในช่วงเย็น (เหงียน และ Prunier, 1989)ระหว่างสายพันธุ์ Pseudomonas 14 ที่แยกต่างหากจาก RTE ผักกาดหอมและ endiveสี่ (I2A, I2B, I1C, I2C) ไม่สามารถทำให้เกิดการเน่าเสีย แสดงคำนวณเปอร์เซ็นต์เดียวกัน (ใกล้ 30%) แผลบูดเสริม ด้วยน้ำเกลือฆ่าเชื้อ (2); ควบคุมใบได้รับบาดเจ็บ เปอร์เซ็นต์แผลบูดบนผักกาดหอมภูเขาน้ำแข็ง ไม่เพิ่มกอซน้ำเกลือ (ควบคุม 1) ถึง ca 13% วันที่สี่ของการจัดเก็บ(ตารางที่ 2) เปอร์เซ็นต์ของแผลบูดในควบคุม 2 เปรียบเทียบกับค่าของตัวควบคุม 1 อาจเป็น เพราะการเกิดขึ้นของ autochthonousแบคทีเรีย พวกเขาสามารถเจาะตัดพื้นผิวหรือเนื้อเยื่อโฮสต์เสียหาย โดยเอนไซม์จุลินทรีย์ pectolytic ส่งเสริม browning (เจย์ร้อยเอ็ดal., 2005)เน่าเสียไม่ถูกตรวจสอบในใบ inoculated และดูจะตลอดหกวันของเย็น (ควบคุม 3 และ 4); เน่าเสียในทางกลับกันพบเฉพาะ เมื่อเซลล์จุลินทรีย์ยึดครองพืชที่ได้รับบาดเจ็บเนื้อเยื่อ ก่อนหน้านี้เป็นรายงานสำหรับสปีชีส์อื่น ๆ ลี (Ferranteและ Scortichini, 2009 ปอนเทซิสโท et al., 2002)ในงานนำเสนอ เปอร์เซ็นต์ของบูดแผลขึ้นบนใบ inoculated กับสายพันธุ์ทั้งหมด ยกเว้น I1A และ I1B และนี้correlated กับความยาวของห้องเย็น เน่าเสียไม่ถูกตรวจสอบขึ้นฉ่ายและ endive ระหว่างสายพันธุ์ทั้งหมด P. fluorescens L1C และ L1A, P.inoculated cichorii I3C, viridiflava P. I1A และ P. putida I1B เสียกว่า 65% ของแผลหลังจาก 3 วันเย็นที่ 4 ° C (ตาราง 2) สายพันธุ์เหล่านี้มี assayed สำหรับความเน่าเสียของผักกาดหอมเอลลิงตันและ escarolechicory เปอร์เซ็นต์ต่ำสุดของแผลบูดพบในแต่ละสุ่มตัวอย่างวันใน inoculated กับ P. fluorescens L1A สลัดเอลลิงตัน(ตาราง 3); บาดแผลบูด (ca 75%) พบเฉพาะในวัน 5เย็น ความเน่าเสียต่าง ๆ ถูกตรวจสอบเมื่อหลังนี้ต้องใช้เป็น inoculated บน escarole chicory (ตาราง 3) เน่าเสียรุนแรงมากขึ้นแสดงความสามารถ โดย P. fluorescens L1C บนทั้ง chicory escaroleและผักกาดหอมเอลลิงตัน (ตาราง 3)P. putida I1B มีพันธุ์อัตราสูงสุดของแผลบูดในผักทั้งสอง ในขณะที่สายพันธุ์ I3C และ I1A แสดงราคากลางลักษณะการทำงานบน escarole chicoryอย่างไรก็ตาม ความสามารถของสายพันธุ์เพื่อก่อให้เกิดการเน่าเสียได้รับอิทธิพลจากเนื้อเยื่อผัก: เปอร์เซ็นต์สูงแผลบูด (โดยน้อยca. 85%) ได้สังเกต จบเย็น บนผักกาดหอมเอลลิงตันกว่าใน escarole chicory, inoculated กับโอลีทั้งหมด Woundedและ uninoculated escarole chicory และเอลลิงตันผักกาดหอมใบลงทะเบียนการเพิ่มเปอร์เซ็นต์ของแผลบูดจาก 16.4 ± 1.9(ค่าเฉลี่ย±ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน) 47.1 ± 2.7 และ 0 เพื่อ38.2 ± 3.2 ตามลำดับ ในช่วงเย็น ผลลัพธ์เหล่านี้มีความ-cantly แตกต่างจากบันทึกสำหรับแผล inoculated ทั้งหมดสายพันธุ์แต่เท่านั้น ตั้งแต่วันเย็น (ตาราง 3)ข้อมูลเหล่านี้แนะนำว่า ส่วนหนึ่งของการเน่าเสียบันทึกสำหรับแต่ละลีต้องใช้ได้มาจากแบคทีเรีย autochthonous ที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติในผัก และไม่ตาย โดยรักษาคลอรีนแนะนำรูปแบบการเน่าเสียโดยผักห้าที่ assayedลักษณะของสีออกขึ้นอยู่กับลีสายพันธุ์ inoculated ชนิดของเนื้อเยื่อผัก ตลอดจนการโต้ตอบBrowning ตอบสนองที่เกิดจากสายพันธุ์ Pseudomonas อาจที่เกี่ยวข้องกับองค์ประกอบของเนื้อเยื่อ ดังนั้นความเน่าเสียของฟีนอสายพันธุ์สามารถขึ้นอยู่กับกิจกรรมของเอนไซม์ในระบบ (Lee et al., 2013) เป็นดีตามปฏิกิริยาเนื้อเยื่อพืชแตกต่างกันไปสนามจุลินทรีย์ระหว่างตัดผัก ข้อมูลเหล่านี้ การทดลองต่อไปนี้ได้ดำเนินการบนผักกาดหอมเฮลเวติกเลือก P. cichoriiI3C, P. putida I1B, viridiflava P. I1A และ P. fluorescens L1C สายพันธุ์เป็นเป้าหมายจุลินทรีย์3.3 ไฮโตรไลซ์ Lactoferrin และ assays จุลินทรีย์การเพาะเลี้ยงการควบคุมการใช้เปปไทด์จุลินทรีย์ แบคทีเรียที่เกี่ยวข้องกับการเน่าเสียสายพันธุ์สปอยเลอร์ได้ประเมินความไวของการ lactoferrinและเปปไทด์ที่ออก โดยเอนไซม์ proteolytic สาม (ช่วงเพพซินrennin จากท้องลูกและเอนไซม์ปาเปนจากมะละกอ Carica) Tricine SDSPAGEวิเคราะห์เปิดเผยว่า แต่ละเอนไซม์ได้ย่อยวัวlactoferrin หลัง h 4 ของคณะทันตแพทยศาสตร์ แสดงทั้งหมดหายตัวไปของแถบโปรตีนที่เกี่ยวข้อง (ข้อมูลไม่แสดง) สอดคล้องpreviously reported data (Elbarbary et al., 2010; Quintieri et al., 2012;Tomita et al., 1991). The resulting faint peptide bands, found in porcineandpapain-digested lactoferrin, displayed molecular mass ranging from6.0 to 14.4 kDa, whereas the electrophoretic pattern of rennin hydrolysatewas similar to that found for pepsin; both showed six bands withapparent molecular weights ranging from 2.5 to 14.0 kDa.The preliminary assay carried out to define a useful concentration ofBLF and its LFH showed that antimicrobial activity increased with theincrease in BLF concentration; even though some strain-dependantresistances to antimicrobial activity were found at the same BLF concentration;broth supplemented with 50 mg/ml BLF produced an inhibitionindex (IITR) of 0.6 ± 0.27, on average (see Table S1). This method wasused to choose the concentration for the subsequent experiments.The antimicrobial activity of BLF and its peptide mixtures, monitoredup to 30 h by plate counting, was appreciable starting from the 24th h ofincubation at 30 °C, the usual growth temperature for these strains.After 30 h of growth in LFH-free mPCB, the selected target strains increasedin viable cell loads, reaching values close to 9 log CFU/ml.Table 4 shows the IIs recorded for all LFH against each selected strainafter 5, 24 and 30 h of incubation.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับสายพันธุ์ฉีดวัคซีนในใบผักกาดหอมที่ได้รับบาดเจ็บ, การเปลี่ยนสีตั้งแต่สีแดงสีน้ำตาลบางครั้งเกี่ยวข้องกับเนื้อเยื่ออ่อนถูกพบได้ทั่วห้องเย็น. ตารางที่ 2 รายงานร้อยละของการเน่าเสียที่เกิดจาก Pseudomonas สายพันธุ์บนบาดแผลในผักกาดหอมภูเขาน้ำแข็งก้านใบหลังจากที่ 2 ที่ 3 และ4 วันของการจัดเก็บความเย็น ตัวอย่างของการเน่าเสียที่เกิดจากการเป็นหนึ่งใน Pseudomonas สายพันธุ์ที่แสดงในรูป S1. ดังแสดงในตารางที่ 2 หลังจาก 2 วันของการจัดเก็บเย็นเปอร์เซ็นต์สูงสุดของแผลเน่าเสียได้รับการตรวจพบสายพันธุ์พีviridiflava I1A พีcichorii I3C พี putida I1B พี fluorescens L1A และ I3B (61.8% โดยเฉลี่ย). หลังจาก 4 วันของการจัดเก็บเย็นเน่าเสียพบว่าในเกือบทุกตัวอย่างเชื้อที่มีทั้งหมดfluorescens พีพี cichorii I3C พี viridiflava I1A และสายพันธุ์พี putida I1B ในขณะที่ร้อยละต่ำที่สุด (35.7 และ 38.7% ตามลำดับ) จากบาดแผลใจแตกพบในตัวอย่างเชื้อกับพีjessenii I3A พี koreensis I4C อาการเน่าเสียที่คล้ายกันถูกพบโดยปาสคูและนายกรัฐมนตรี (2000) ในผักกาดหอมเชื้อกับfluorescens พีแม้ว่าผู้เขียนเหล่านี้แตกต่างจากของเราข้อมูลไม่ได้สังเกตอาการเน่าเสียใดๆ ในใบควบคุม ผลของเราเป็นไปตามที่ของการศึกษาอื่น ๆ แสดงให้เห็นถึงพีสามารถcichorii ที่จะทำให้เกิดสีน้ำตาลของเนื้อเยื่อและเน่าแบคทีเรียในผักกาดหอม(Grogan et al, 1977;. Hikichi et al, 1996;.. Pauwelyn et al, 2011) นอกจากนี้pseudomonads อื่น ๆ ที่ได้รับพบว่าผู้รับผิดชอบในการเน่าเสีย RTE พืชชนิดหนึ่งระหว่างการเก็บรักษาความเย็น(เหงียน-และพรูเนียร์, 1989). ในบรรดา 14 สายพันธุ์ Pseudomonas ที่แยกได้จากผักกาดหอม RTE และพืชชนิดหนึ่ง, สี่ (I2A, I2B, I1C, I2C) ไม่สามารถที่จะทำให้เกิด การเน่าเสียแสดงเปอร์เซ็นต์เดียวกัน(ใกล้เคียงกับ 30%) จากบาดแผลเสียคำนวณสำหรับใบที่ได้รับบาดเจ็บเสริมด้วยน้ำเกลือปลอดเชื้อ(ควบคุม 2) ร้อยละของแผลเน่าเสียในผักกาดหอมภูเขาน้ำแข็งโดยไม่ต้องผ่านการฆ่าเชื้อนอกเหนือจากน้ำเกลือ(ควบคุม 1) ถึงแคลิฟอร์เนีย 13% ในวันที่สี่ของการจัดเก็บข้อมูล(ตารางที่ 2) ร้อยละของแผลเน่าเสียในการควบคุม 2 เมื่อเทียบกับที่ของการควบคุม1 อาจเป็นเพราะการเกิดขึ้นของ autochthonous แบคทีเรีย พวกเขาสามารถเจาะโฮสต์ผ่านพื้นผิวหรือตัดเนื้อเยื่อที่เสียหายจากเอนไซม์จุลินทรีย์ pectolytic ส่งเสริมการเกิดสีน้ำตาล (เจ et al, 2005).. เน่าเสียไม่เป็นที่สังเกตบนใบเชื้อและกรี๊ดกร๊าดตลอดหกวันของการจัดเก็บเย็น (3 การควบคุมและ 4); ตรงกันข้ามการเน่าเสียพบเฉพาะเมื่อเซลล์จุลินทรีย์อาณานิคมได้รับบาดเจ็บผักเนื้อเยื่อตามที่รายงานก่อนหน้านี้สำหรับชนิดอื่นๆ Pseudomonas (Ferrante และ Scortichini 2009;. Sisto, et al, 2002). ในงานปัจจุบันที่ร้อยละของแผลเน่าเสียเพิ่มขึ้นในใบเชื้อกับทุกสายพันธุ์ยกเว้น I1A และ I1B และนี่คือความสัมพันธ์กับระยะเวลาของการจัดเก็บเย็น การเน่าเสียไม่มีการตั้งข้อสังเกตเกี่ยวกับผักชีฝรั่งและพืชชนิดหนึ่ง ในบรรดาทุกสายพันธุ์พี fluorescens L1C และ L1A พีcichorii I3C พี viridiflava I1A พี putida I1B นิสัยเสียมากกว่า 65% ของเชื้อบาดแผลหลังจาก3 วันของการเก็บรักษาความเย็นที่อุณหภูมิ 4 องศาเซลเซียส (ตารางที่ 2) สายพันธุ์เหล่านี้ถูก assayed สำหรับความสามารถในการเน่าเสียของพวกเขาในผักกาดหอมและ Trocadero escarole สีน้ำเงิน ร้อยละต่ำสุดของแผลเน่าเสียก็พบว่าในแต่ละวันในการเก็บตัวอย่างผักกาดหอม Trocadero เชื้อด้วยพี fluorescens L1A (ตารางที่ 3) แผลเน่าเสีย (CA 75%) พบเฉพาะในวันที่ 5 ของการเก็บรักษาความเย็น ความสามารถในการเน่าเสียที่แตกต่างกันพบว่าเมื่อหลังนี้สายพันธุ์ที่ได้รับเชื้อในสีน้ำเงิน escarole (ตารางที่ 3) เน่าเสียที่รุนแรงมากขึ้นความสามารถในการแสดงโดยพี fluorescens L1C ในสีน้ำเงิน escarole ทั้งสองและผักกาดหอมTrocadero (ตารางที่ 3). พี putida I1B เป็นสายพันธุ์ที่มีอัตราสูงสุดจากบาดแผลบูดในผักทั้งในขณะที่สายพันธุ์I3C และ I1A แสดงเป็นสื่อกลางพฤติกรรมสีน้ำเงินescarole. แต่ความสามารถของสายพันธุ์ที่จะทำให้เกิดการเน่าเสียได้รับอิทธิพลจากเนื้อเยื่อพืช: ร้อยละที่สูงขึ้นของเสีย บาดแผล (อย่างน้อยแคลิฟอร์เนียได้85%) พบว่าในตอนท้ายของห้องเย็นบนผักกาดหอม Trocadero กว่าสีน้ำเงิน escarole เชื้อกับทุก Pseudomonas spp ที่ได้รับบาดเจ็บและสีน้ำเงิน escarole uninoculated Trocadero และผักกาดหอมใบจดทะเบียนการเพิ่มขึ้นในอัตราร้อยละของแผลเน่าเสียจาก16.4 ± 1.9 (ค่าเฉลี่ย±ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน) เพื่อ 47.1 ± 2.7 และ 0 ไปจาก38.2 ± 3.2 ตามลำดับในช่วงเย็น ผลเหล่านี้เป็น signifi- อย่างมีนัยแตกต่างจากที่บันทึกไว้สำหรับบาดแผลเชื้อสำหรับทุกสายพันธุ์ แต่เพียงเริ่มต้นจากวันที่ห้าของการเก็บรักษาความเย็น (ตารางที่ 3). ข้อมูลเหล่านี้ชี้ให้เห็นส่วนหนึ่งของการเน่าเสียที่บันทึกไว้สำหรับแต่ละ Pseudomonas ว่าความเครียดอาจเป็นผลมาจากแบคทีเรียautochthonous ธรรมชาติ ที่เกิดขึ้นในผักและไม่ได้ถูกฆ่าตายโดยการรักษาคลอรีน. รูปแบบการเน่าเสียที่แสดงโดยห้าผัก assayed แสดงให้เห็นว่าลักษณะของสีที่ปิดขึ้นอยู่กับPseudomonas สายพันธุ์เชื้อ, อยู่กับชนิดของเนื้อเยื่อพืชเช่นเดียวกับการมีปฏิสัมพันธ์ของพวกเขา. การตอบสนองของบราวนิ่งที่เกิด โดยสายพันธุ์ Pseudomonas อาจจะเกี่ยวข้องกับองค์ประกอบของเนื้อเยื่อฟีนอลดังนั้นความสามารถในการเน่าเสียของสายพันธุ์อาจจะขึ้นอยู่กับกิจกรรมของเอนไซม์ของพวกเขา(ลี et al., 2013) เช่นเดียวกับที่แตกต่างกันปฏิกิริยาเนื้อเยื่อพืชเพื่อการล่าอาณานิคมของจุลินทรีย์ในกลุ่มผักสดตัด ในแง่ของข้อมูลเหล่านี้ทดลองต่อมาได้รับการดำเนินการเกี่ยวกับการเลือกผักกาดหอม Trocadero พี cichorii I3C พี putida I1B พี viridiflava I1A พี fluorescens สายพันธุ์ L1C เป็นเป้าหมายจุลินทรีย์. 3.3 การย่อยสลาย Lactoferrin และยาต้านจุลชีพในหลอดทดลองการวิเคราะห์เพื่อที่จะควบคุมเชื้อแบคทีเรียเน่าเสียที่เกี่ยวข้องกับการใช้ยาปฏิชีวนะpeptides, สายพันธุ์สปอยเลอร์ได้รับการประเมินเพื่อความไวของพวกเขาที่จะ lactoferrin และเปปไทด์ที่ปล่อยออกมาจากสามเอนไซม์โปรตีน (น้ำย่อยหมู, rennin จากกระเพาะอาหารลูกวัวและปาเปนจากมะละกอ) . Tricine SDSPAGE วิเคราะห์พบว่าในแต่ละเอนไซม์ก็สามารถที่จะแยกแยะวัวlactoferrin หลังจาก 4 ชั่วโมงของการบ่มแสดงการหายตัวไปอย่างสมบูรณ์ของวงโปรตีนที่สอดคล้องกัน(ไม่ได้แสดงข้อมูล) ให้สอดคล้องกับข้อมูลที่ได้รายงานไปแล้ว(Elbarbary et al, 2010;. Quintieri et al, . 2012;. โทมิตะ, et al, 1991) วงเปปไทด์ที่เกิดลมที่พบใน porcineand ปาเปนย่อย lactoferrin แสดงมวลโมเลกุลตั้งแต่6.0 ไป 14.4 กิโลดาลตันในขณะที่รูปแบบอิเลคไฮโดรไลเซ rennin เป็นแบบเดียวกับที่พบน้ำย่อย; แสดงให้เห็นว่าทั้งหกวงดนตรีที่มีน้ำหนักโมเลกุลที่เห็นได้ชัดตั้งแต่ 2.5-14.0 กิโลดาลตัน. การวิเคราะห์เบื้องต้นดำเนินการในการกำหนดความเข้มข้นของการใช้งานของBLF และ LFH มันแสดงให้เห็นว่าฤทธิ์ต้านจุลชีพที่เพิ่มขึ้นกับการเพิ่มขึ้นของความเข้มข้นBLF; แม้ว่าบางสายพันธุ์ที่ขึ้นอยู่กับความต้านทานการฤทธิ์ต้านจุลชีพที่พบที่ความเข้มข้น BLF เดียวกันน้ำซุปเสริมด้วย50 mg / ml BLF ผลิตยับยั้งดัชนี(IITR) 0.6 ± 0.27 โดยเฉลี่ย (ดูตาราง S1) วิธีการนี้ถูกนำมาใช้ในการเลือกความเข้มข้นสำหรับการทดลองที่ตามมา. กิจกรรมต้านจุลชีพของ BLF และสารผสมเปปไทด์ที่ตรวจสอบได้ถึง30 ชั่วโมงโดยการนับจานก็เห็นเริ่มจากเอช 24 ของการบ่มที่อุณหภูมิ30 องศาเซลเซียสอุณหภูมิการเจริญเติบโตตามปกติ สำหรับสายพันธุ์เหล่านี้. หลังจาก 30 ชั่วโมงของการเติบโตใน LFH ฟรี mPCB สายพันธุ์เป้าหมายที่เลือกเพิ่มขึ้นในการโหลดเซลล์ที่มีชีวิตถึงค่าใกล้เคียงกับ9 log CFU / มล. ตารางที่ 4 แสดงให้เห็น IIs ที่บันทึกไว้สำหรับ LFH ทั้งหมดกับแต่ละสายพันธุ์ที่เลือกหลังจาก5 24 และ 30 ชั่วโมงของการบ่ม

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ขึ้นอยู่กับสายพันธุ์ฉีดวัคซีนในบาดเจ็บใบผักกาดหอม , กระ
ตั้งแต่สีแดงกับสีน้ำตาล บางครั้งเกี่ยวข้องกับเนื้อเยื่ออ่อน พบ ตลอด

เก็บเย็น โต๊ะ 2 รายงานเปอร์เซ็นต์ของของเสียที่เกิดจากเชื้อ Pseudomonas
บนบาดแผลในผักกาดแก้ว เส้นกลางใบ ใบหลัง 2 , 3
4 วันของห้องเย็น ตัวอย่างของการเน่าเสียที่เกิดจากหนึ่งของ Pseudomonas
สายพันธุ์ที่แสดงในรูปที่ S1 .
ดังแสดงในตารางที่ 2 หลังจาก 2 วันของห้องเย็น เปอร์เซ็นต์สูงสุดของแผลเน่า
พบในสายพันธุ์หน้า viridiflava i1a , หน้า
cichorii i3c P.putida , i1b และ P . fluorescens และ l1a i3b ( 61.8% โดยเฉลี่ย ) .
หลังจาก 4 วันของเย็น กระเป๋า ความเสียหาย พบว่า ในเกือบทุกตัวอย่างเชื้อ P . fluorescens
ทั้งหมด , หน้า cichorii i3c , หน้า viridiflava