- ข้อความ
- ประวัติศาสตร์
HE first saw her in his brother’s e
HE first saw her in his brother’s eyes. The palay stalks were taking on gold in the late afternoon sun, were losing their trampled, wind-swept look and stirring into little, almost inaudible whispers.
The rhythm of Fabian’s strokes was smooth and unbroken. So many palay stalks had to be harvested before sundown and there was no time to be lost in idle dallying. But when he stopped to heap up the fallen palay stalks he glanced at his brother as if to fathom the other’s state of mind in that one, side-long glance.
The swing of Vidal’s figure was as graceful as the downward curve of the crescent-shaped scythe. How stubborn, this younger brother of his, how hard-headed, fumed Fabian as he felled stalk after stalk. It is because he knows how very good-looking he is, how he is so much run-after by all the women in town. The obstinate, young fool! With his queer dreams, his strange adorations, his wistfulness for a life not of these fields, not of their quiet, colorless women and the dullness of long nights of unbroken silence and sleep. But he would bend… he must bend… one of these days.
Vidal stopped in his work to wipe off the heavy sweat from his brow. He wondered how his brother could work that fast all day without pausing to rest, without slowing in the rapidity of his strokes. But that was the reason the master would not let him go; he could harvest a field in a morning that would require three men to finish in a day. He had always been afraid of this older brother of his; there was something terrible in the way he determined things, how he always brought them to pass, how he disregarded the soft and the beautiful in his life and sometimes how he crushed, trampled people, things he wanted destroyed. There were flowers, insects, birds of boyhood memories, what Fabian had done to them. There was Tinay… she did not truly like him, but her widowed mother had some lands… he won and married Tinay.
I wonder what can touch him. Vidal thought of miracles, perhaps a vision, a woman… But no… he would overpower them…he was so strong with those arms of steel, those huge arms of his that could throttle a spirited horse into obedience.
“Harvest time is almost ended, Vidal.” (I must be strong also, the other prayed). “Soon the planting season will be on us and we shall have need of many carabaos. Milia’s father has five. You have but to ask her and Milia will accept you any time. Why do you delay…”
He stopped in surprise for his brother had sprung up so suddenly and from the look on his face it was as if a shining glory was smiling shyly, tremulously in that adoring way of his that called forth all the boyishness of his nature—There was the slow crunch, crunch of footsteps on dried soil and Fabian sensed the presence of people behind him. Vidal had taken off his wide, buri hat and was twisting and untwisting it nervously.
“Ah, it is my model! How are you, Vidal?” It was a voice too deep and throaty for a woman but beneath it one could detect a gentle, smooth nuance, soft as silk. It affected Fabian very queerly, he could feel his muscles tensing as he waited for her to speak again. But he did not stop in work nor turn to look at her.
She was talking to Vidal about things he had no idea of. He could not understand why the sound of her voice filled him with this resentment that was increasing with every passing minute. She was so near him that when she gestured, perhaps as she spoke, the silken folds of her dress brushed against him slightly, and her perfume, a very subtle fragrance, was cool and scented in the air about him.
“From now on he must work for me every morning, possibly all day.”
“Very well. Everything as you please.” So it was the master who was with her.
“He is your brother, you say, Vidal? Oh, your elder brother.” The curiosity in her voice must be in her eyes. “He has very splendid arms.”
Then Fabian turned to look at her.
He had never seen anyone like her. She was tall, with a regal unconscious assurance in her figure that she carried so well, and pale as though she had just recovered from a recent illness. She was not exactly very young nor very beautiful. But there was something disquieting and haunting in the unsymmetry of her features, in the queer reflection of the dark blue-blackness of her hair, in her eyes, in that mole just above her nether lips, that tinged her whole face with a strange loveliness. For, yes, she was indeed beautiful. One discovered it after a second, careful glance. Then the whole plan of the brow and lip and eye was revealed; one realized that her pallor was the ivory-white of rice grain just husked, that the sinuous folds of silken lines were but the undertones of the grace that flowed from her as she walked away from you.
The blood rushed hot to his very eyes and ears as he met her grave, searching look that swept him from head to foot. She approached him and examined his hot, moist arms critically.
“How splendid! How splendid!” she kept on murmuring.
Then “Thank you,” and taking and leaning on the arm of the master she walked slowly away.
The two brothers returned to their work but to the very end of the day did not exchange a word. Once Vidal attempted to whistle but gave it up after a few bars. When sundown came they stopped harvesting and started on their way home. They walked with difficulty on the dried rice paddies till they reached the end of the rice fields.
The stiffness, the peace of the twilit landscape was maddening to Fabian. It augmented the spell of that woman that was still over him. It was queer how he kept on thinking about her, on remembering the scent of her perfume, the brush of her dress against him and the look of her eyes on his arms. If he had been in bed he would be tossing painfully, feverishly. Why was her face always before him as though it were always focused somewhere in the distance and he was forever walking up to it?
A large moth with mottled, highly colored wings fluttered blindly against the bough, its long, feathery antennae quivering sensitively in the air. Vidal paused to pick it up, but before he could do so his brother had hit it with the bundle of palay stalks he carried. The moth fell to the ground, a mass of broken wings, of fluttering wing-dust.
After they had walked a distance, Vidal asked, “Why are you that way?”
“What is my way?”
“That—that way of destroying things that are beautiful like moths… like…”
“If the dust from the wings of a moth should get into your eyes, you would be blind.”
“That is not the reason.”
“Things that are beautiful have a way of hurting. I destroy it when I feel a hurt.”
To avoid the painful silence that would surely ensue Vidal talked on whatever subject entered his mind. But gradually, slowly the topics converged into one. He found himself talking about the woman who came to them this afternoon in the fields. She was a relative of the master. A cousin, I think. They call her Miss Francia. But I know she has a lovely, hidden name… like her beauty. She is convalescing from a very serious illness she has had and to pass the time she makes men out of clay, of stone. Sometimes she uses her fingers, sometimes a chisel.
One day Vidal came into the house with a message for the master. She saw him. He was just the model for a figure she was working on; she had asked him to pose for her.
“Brother, her loveliness is one I cannot understand. When one talks to her forever so long in the patio, many dreams, many desires come to me. I am lost… I am glad to be lost.”
It was merciful the darkness was up on the fields. Fabian could not see his brother’s face. But it was cruel that the darkness was heavy and without end except where it reached the little, faint star. For in the deep darkness, he saw her face clearly and understood his brother.
On the batalan of his home, two tall clay jars were full of water. He emptied one on his feet, he cooled his warm face and bathed his arms in the other. The light from the kerosene lamp within came in wisps into the batalan. In the meager light he looked at his arms to discover where their splendor lay. He rubbed them with a large, smooth pebble till they glowed warm and rich brown. Gently he felt his own muscles, the strength, the power beneath. His wife was crooning to the baby inside. He started guiltily and entered the house.
Supper was already set on the table. Tinay would not eat; she could not leave the baby, she said. She was a small, nervous woman still with the lingering prettiness of her youth. She was rocking a baby in a swing made of a blanket tied at both ends to ropes hanging from the ceiling. Trining, his other child, a girl of four, was in a corner playing siklot solemnly all by herself.
Everything seemed a dream, a large spreading dream. This little room with all the people inside, faces, faces in a dream. That woman in the fields, this afternoon, a colored, past dream by now. But the unrest, the fever she had left behind… was still on him. He turned almost savagely on his brother and spoke to break these two grotesque, dream bubbles of his life. “When I was your age, Vidal, I was already married. It is high time you should be settling down. There is Milia.”
“I have no desire to marry her nor anybody else. Just—just—for five carabaos.” There! He had spoken out at last. What a relief it was. But he did not like the way his brother pursed his lips tightly That boded not defeat. Vidal rose, stretching himself luxuriously. On the door of the silid where he slept he paused to watch his little niece. As she threw a pebble into the air he caught it and would not give it up. She pinched, bit, shook his pants furiously while he laughed in great amusement.
“What a very pretty woman Trining is going to be. Look at her skin; white as rice grains just husked; and her nose, what a high bridge. Ah, she is going to be a proud lady… and what deep, dark eyes. Let me see, let me see. Why, you have a little mole
The rhythm of Fabian’s strokes was smooth and unbroken. So many palay stalks had to be harvested before sundown and there was no time to be lost in idle dallying. But when he stopped to heap up the fallen palay stalks he glanced at his brother as if to fathom the other’s state of mind in that one, side-long glance.
The swing of Vidal’s figure was as graceful as the downward curve of the crescent-shaped scythe. How stubborn, this younger brother of his, how hard-headed, fumed Fabian as he felled stalk after stalk. It is because he knows how very good-looking he is, how he is so much run-after by all the women in town. The obstinate, young fool! With his queer dreams, his strange adorations, his wistfulness for a life not of these fields, not of their quiet, colorless women and the dullness of long nights of unbroken silence and sleep. But he would bend… he must bend… one of these days.
Vidal stopped in his work to wipe off the heavy sweat from his brow. He wondered how his brother could work that fast all day without pausing to rest, without slowing in the rapidity of his strokes. But that was the reason the master would not let him go; he could harvest a field in a morning that would require three men to finish in a day. He had always been afraid of this older brother of his; there was something terrible in the way he determined things, how he always brought them to pass, how he disregarded the soft and the beautiful in his life and sometimes how he crushed, trampled people, things he wanted destroyed. There were flowers, insects, birds of boyhood memories, what Fabian had done to them. There was Tinay… she did not truly like him, but her widowed mother had some lands… he won and married Tinay.
I wonder what can touch him. Vidal thought of miracles, perhaps a vision, a woman… But no… he would overpower them…he was so strong with those arms of steel, those huge arms of his that could throttle a spirited horse into obedience.
“Harvest time is almost ended, Vidal.” (I must be strong also, the other prayed). “Soon the planting season will be on us and we shall have need of many carabaos. Milia’s father has five. You have but to ask her and Milia will accept you any time. Why do you delay…”
He stopped in surprise for his brother had sprung up so suddenly and from the look on his face it was as if a shining glory was smiling shyly, tremulously in that adoring way of his that called forth all the boyishness of his nature—There was the slow crunch, crunch of footsteps on dried soil and Fabian sensed the presence of people behind him. Vidal had taken off his wide, buri hat and was twisting and untwisting it nervously.
“Ah, it is my model! How are you, Vidal?” It was a voice too deep and throaty for a woman but beneath it one could detect a gentle, smooth nuance, soft as silk. It affected Fabian very queerly, he could feel his muscles tensing as he waited for her to speak again. But he did not stop in work nor turn to look at her.
She was talking to Vidal about things he had no idea of. He could not understand why the sound of her voice filled him with this resentment that was increasing with every passing minute. She was so near him that when she gestured, perhaps as she spoke, the silken folds of her dress brushed against him slightly, and her perfume, a very subtle fragrance, was cool and scented in the air about him.
“From now on he must work for me every morning, possibly all day.”
“Very well. Everything as you please.” So it was the master who was with her.
“He is your brother, you say, Vidal? Oh, your elder brother.” The curiosity in her voice must be in her eyes. “He has very splendid arms.”
Then Fabian turned to look at her.
He had never seen anyone like her. She was tall, with a regal unconscious assurance in her figure that she carried so well, and pale as though she had just recovered from a recent illness. She was not exactly very young nor very beautiful. But there was something disquieting and haunting in the unsymmetry of her features, in the queer reflection of the dark blue-blackness of her hair, in her eyes, in that mole just above her nether lips, that tinged her whole face with a strange loveliness. For, yes, she was indeed beautiful. One discovered it after a second, careful glance. Then the whole plan of the brow and lip and eye was revealed; one realized that her pallor was the ivory-white of rice grain just husked, that the sinuous folds of silken lines were but the undertones of the grace that flowed from her as she walked away from you.
The blood rushed hot to his very eyes and ears as he met her grave, searching look that swept him from head to foot. She approached him and examined his hot, moist arms critically.
“How splendid! How splendid!” she kept on murmuring.
Then “Thank you,” and taking and leaning on the arm of the master she walked slowly away.
The two brothers returned to their work but to the very end of the day did not exchange a word. Once Vidal attempted to whistle but gave it up after a few bars. When sundown came they stopped harvesting and started on their way home. They walked with difficulty on the dried rice paddies till they reached the end of the rice fields.
The stiffness, the peace of the twilit landscape was maddening to Fabian. It augmented the spell of that woman that was still over him. It was queer how he kept on thinking about her, on remembering the scent of her perfume, the brush of her dress against him and the look of her eyes on his arms. If he had been in bed he would be tossing painfully, feverishly. Why was her face always before him as though it were always focused somewhere in the distance and he was forever walking up to it?
A large moth with mottled, highly colored wings fluttered blindly against the bough, its long, feathery antennae quivering sensitively in the air. Vidal paused to pick it up, but before he could do so his brother had hit it with the bundle of palay stalks he carried. The moth fell to the ground, a mass of broken wings, of fluttering wing-dust.
After they had walked a distance, Vidal asked, “Why are you that way?”
“What is my way?”
“That—that way of destroying things that are beautiful like moths… like…”
“If the dust from the wings of a moth should get into your eyes, you would be blind.”
“That is not the reason.”
“Things that are beautiful have a way of hurting. I destroy it when I feel a hurt.”
To avoid the painful silence that would surely ensue Vidal talked on whatever subject entered his mind. But gradually, slowly the topics converged into one. He found himself talking about the woman who came to them this afternoon in the fields. She was a relative of the master. A cousin, I think. They call her Miss Francia. But I know she has a lovely, hidden name… like her beauty. She is convalescing from a very serious illness she has had and to pass the time she makes men out of clay, of stone. Sometimes she uses her fingers, sometimes a chisel.
One day Vidal came into the house with a message for the master. She saw him. He was just the model for a figure she was working on; she had asked him to pose for her.
“Brother, her loveliness is one I cannot understand. When one talks to her forever so long in the patio, many dreams, many desires come to me. I am lost… I am glad to be lost.”
It was merciful the darkness was up on the fields. Fabian could not see his brother’s face. But it was cruel that the darkness was heavy and without end except where it reached the little, faint star. For in the deep darkness, he saw her face clearly and understood his brother.
On the batalan of his home, two tall clay jars were full of water. He emptied one on his feet, he cooled his warm face and bathed his arms in the other. The light from the kerosene lamp within came in wisps into the batalan. In the meager light he looked at his arms to discover where their splendor lay. He rubbed them with a large, smooth pebble till they glowed warm and rich brown. Gently he felt his own muscles, the strength, the power beneath. His wife was crooning to the baby inside. He started guiltily and entered the house.
Supper was already set on the table. Tinay would not eat; she could not leave the baby, she said. She was a small, nervous woman still with the lingering prettiness of her youth. She was rocking a baby in a swing made of a blanket tied at both ends to ropes hanging from the ceiling. Trining, his other child, a girl of four, was in a corner playing siklot solemnly all by herself.
Everything seemed a dream, a large spreading dream. This little room with all the people inside, faces, faces in a dream. That woman in the fields, this afternoon, a colored, past dream by now. But the unrest, the fever she had left behind… was still on him. He turned almost savagely on his brother and spoke to break these two grotesque, dream bubbles of his life. “When I was your age, Vidal, I was already married. It is high time you should be settling down. There is Milia.”
“I have no desire to marry her nor anybody else. Just—just—for five carabaos.” There! He had spoken out at last. What a relief it was. But he did not like the way his brother pursed his lips tightly That boded not defeat. Vidal rose, stretching himself luxuriously. On the door of the silid where he slept he paused to watch his little niece. As she threw a pebble into the air he caught it and would not give it up. She pinched, bit, shook his pants furiously while he laughed in great amusement.
“What a very pretty woman Trining is going to be. Look at her skin; white as rice grains just husked; and her nose, what a high bridge. Ah, she is going to be a proud lady… and what deep, dark eyes. Let me see, let me see. Why, you have a little mole
0/5000
HE first saw her in his brother’s eyes. The palay stalks were taking on gold in the late afternoon sun, were losing their trampled, wind-swept look and stirring into little, almost inaudible whispers.The rhythm of Fabian’s strokes was smooth and unbroken. So many palay stalks had to be harvested before sundown and there was no time to be lost in idle dallying. But when he stopped to heap up the fallen palay stalks he glanced at his brother as if to fathom the other’s state of mind in that one, side-long glance.The swing of Vidal’s figure was as graceful as the downward curve of the crescent-shaped scythe. How stubborn, this younger brother of his, how hard-headed, fumed Fabian as he felled stalk after stalk. It is because he knows how very good-looking he is, how he is so much run-after by all the women in town. The obstinate, young fool! With his queer dreams, his strange adorations, his wistfulness for a life not of these fields, not of their quiet, colorless women and the dullness of long nights of unbroken silence and sleep. But he would bend… he must bend… one of these days.Vidal stopped in his work to wipe off the heavy sweat from his brow. He wondered how his brother could work that fast all day without pausing to rest, without slowing in the rapidity of his strokes. But that was the reason the master would not let him go; he could harvest a field in a morning that would require three men to finish in a day. He had always been afraid of this older brother of his; there was something terrible in the way he determined things, how he always brought them to pass, how he disregarded the soft and the beautiful in his life and sometimes how he crushed, trampled people, things he wanted destroyed. There were flowers, insects, birds of boyhood memories, what Fabian had done to them. There was Tinay… she did not truly like him, but her widowed mother had some lands… he won and married Tinay.I wonder what can touch him. Vidal thought of miracles, perhaps a vision, a woman… But no… he would overpower them…he was so strong with those arms of steel, those huge arms of his that could throttle a spirited horse into obedience.“Harvest time is almost ended, Vidal.” (I must be strong also, the other prayed). “Soon the planting season will be on us and we shall have need of many carabaos. Milia’s father has five. You have but to ask her and Milia will accept you any time. Why do you delay…”He stopped in surprise for his brother had sprung up so suddenly and from the look on his face it was as if a shining glory was smiling shyly, tremulously in that adoring way of his that called forth all the boyishness of his nature—There was the slow crunch, crunch of footsteps on dried soil and Fabian sensed the presence of people behind him. Vidal had taken off his wide, buri hat and was twisting and untwisting it nervously.“Ah, it is my model! How are you, Vidal?” It was a voice too deep and throaty for a woman but beneath it one could detect a gentle, smooth nuance, soft as silk. It affected Fabian very queerly, he could feel his muscles tensing as he waited for her to speak again. But he did not stop in work nor turn to look at her.
She was talking to Vidal about things he had no idea of. He could not understand why the sound of her voice filled him with this resentment that was increasing with every passing minute. She was so near him that when she gestured, perhaps as she spoke, the silken folds of her dress brushed against him slightly, and her perfume, a very subtle fragrance, was cool and scented in the air about him.
“From now on he must work for me every morning, possibly all day.”
“Very well. Everything as you please.” So it was the master who was with her.
“He is your brother, you say, Vidal? Oh, your elder brother.” The curiosity in her voice must be in her eyes. “He has very splendid arms.”
Then Fabian turned to look at her.
He had never seen anyone like her. She was tall, with a regal unconscious assurance in her figure that she carried so well, and pale as though she had just recovered from a recent illness. She was not exactly very young nor very beautiful. But there was something disquieting and haunting in the unsymmetry of her features, in the queer reflection of the dark blue-blackness of her hair, in her eyes, in that mole just above her nether lips, that tinged her whole face with a strange loveliness. For, yes, she was indeed beautiful. One discovered it after a second, careful glance. Then the whole plan of the brow and lip and eye was revealed; one realized that her pallor was the ivory-white of rice grain just husked, that the sinuous folds of silken lines were but the undertones of the grace that flowed from her as she walked away from you.
The blood rushed hot to his very eyes and ears as he met her grave, searching look that swept him from head to foot. She approached him and examined his hot, moist arms critically.
“How splendid! How splendid!” she kept on murmuring.
Then “Thank you,” and taking and leaning on the arm of the master she walked slowly away.
The two brothers returned to their work but to the very end of the day did not exchange a word. Once Vidal attempted to whistle but gave it up after a few bars. When sundown came they stopped harvesting and started on their way home. They walked with difficulty on the dried rice paddies till they reached the end of the rice fields.
The stiffness, the peace of the twilit landscape was maddening to Fabian. It augmented the spell of that woman that was still over him. It was queer how he kept on thinking about her, on remembering the scent of her perfume, the brush of her dress against him and the look of her eyes on his arms. If he had been in bed he would be tossing painfully, feverishly. Why was her face always before him as though it were always focused somewhere in the distance and he was forever walking up to it?
A large moth with mottled, highly colored wings fluttered blindly against the bough, its long, feathery antennae quivering sensitively in the air. Vidal paused to pick it up, but before he could do so his brother had hit it with the bundle of palay stalks he carried. The moth fell to the ground, a mass of broken wings, of fluttering wing-dust.
After they had walked a distance, Vidal asked, “Why are you that way?”
“What is my way?”
“That—that way of destroying things that are beautiful like moths… like…”
“If the dust from the wings of a moth should get into your eyes, you would be blind.”
“That is not the reason.”
“Things that are beautiful have a way of hurting. I destroy it when I feel a hurt.”
To avoid the painful silence that would surely ensue Vidal talked on whatever subject entered his mind. But gradually, slowly the topics converged into one. He found himself talking about the woman who came to them this afternoon in the fields. She was a relative of the master. A cousin, I think. They call her Miss Francia. But I know she has a lovely, hidden name… like her beauty. She is convalescing from a very serious illness she has had and to pass the time she makes men out of clay, of stone. Sometimes she uses her fingers, sometimes a chisel.
One day Vidal came into the house with a message for the master. She saw him. He was just the model for a figure she was working on; she had asked him to pose for her.
“Brother, her loveliness is one I cannot understand. When one talks to her forever so long in the patio, many dreams, many desires come to me. I am lost… I am glad to be lost.”
It was merciful the darkness was up on the fields. Fabian could not see his brother’s face. But it was cruel that the darkness was heavy and without end except where it reached the little, faint star. For in the deep darkness, he saw her face clearly and understood his brother.
On the batalan of his home, two tall clay jars were full of water. He emptied one on his feet, he cooled his warm face and bathed his arms in the other. The light from the kerosene lamp within came in wisps into the batalan. In the meager light he looked at his arms to discover where their splendor lay. He rubbed them with a large, smooth pebble till they glowed warm and rich brown. Gently he felt his own muscles, the strength, the power beneath. His wife was crooning to the baby inside. He started guiltily and entered the house.
Supper was already set on the table. Tinay would not eat; she could not leave the baby, she said. She was a small, nervous woman still with the lingering prettiness of her youth. She was rocking a baby in a swing made of a blanket tied at both ends to ropes hanging from the ceiling. Trining, his other child, a girl of four, was in a corner playing siklot solemnly all by herself.
Everything seemed a dream, a large spreading dream. This little room with all the people inside, faces, faces in a dream. That woman in the fields, this afternoon, a colored, past dream by now. But the unrest, the fever she had left behind… was still on him. He turned almost savagely on his brother and spoke to break these two grotesque, dream bubbles of his life. “When I was your age, Vidal, I was already married. It is high time you should be settling down. There is Milia.”
“I have no desire to marry her nor anybody else. Just—just—for five carabaos.” There! He had spoken out at last. What a relief it was. But he did not like the way his brother pursed his lips tightly That boded not defeat. Vidal rose, stretching himself luxuriously. On the door of the silid where he slept he paused to watch his little niece. As she threw a pebble into the air he caught it and would not give it up. She pinched, bit, shook his pants furiously while he laughed in great amusement.
“What a very pretty woman Trining is going to be. Look at her skin; white as rice grains just husked; and her nose, what a high bridge. Ah, she is going to be a proud lady… and what deep, dark eyes. Let me see, let me see. Why, you have a little mole
She was talking to Vidal about things he had no idea of. He could not understand why the sound of her voice filled him with this resentment that was increasing with every passing minute. She was so near him that when she gestured, perhaps as she spoke, the silken folds of her dress brushed against him slightly, and her perfume, a very subtle fragrance, was cool and scented in the air about him.
“From now on he must work for me every morning, possibly all day.”
“Very well. Everything as you please.” So it was the master who was with her.
“He is your brother, you say, Vidal? Oh, your elder brother.” The curiosity in her voice must be in her eyes. “He has very splendid arms.”
Then Fabian turned to look at her.
He had never seen anyone like her. She was tall, with a regal unconscious assurance in her figure that she carried so well, and pale as though she had just recovered from a recent illness. She was not exactly very young nor very beautiful. But there was something disquieting and haunting in the unsymmetry of her features, in the queer reflection of the dark blue-blackness of her hair, in her eyes, in that mole just above her nether lips, that tinged her whole face with a strange loveliness. For, yes, she was indeed beautiful. One discovered it after a second, careful glance. Then the whole plan of the brow and lip and eye was revealed; one realized that her pallor was the ivory-white of rice grain just husked, that the sinuous folds of silken lines were but the undertones of the grace that flowed from her as she walked away from you.
The blood rushed hot to his very eyes and ears as he met her grave, searching look that swept him from head to foot. She approached him and examined his hot, moist arms critically.
“How splendid! How splendid!” she kept on murmuring.
Then “Thank you,” and taking and leaning on the arm of the master she walked slowly away.
The two brothers returned to their work but to the very end of the day did not exchange a word. Once Vidal attempted to whistle but gave it up after a few bars. When sundown came they stopped harvesting and started on their way home. They walked with difficulty on the dried rice paddies till they reached the end of the rice fields.
The stiffness, the peace of the twilit landscape was maddening to Fabian. It augmented the spell of that woman that was still over him. It was queer how he kept on thinking about her, on remembering the scent of her perfume, the brush of her dress against him and the look of her eyes on his arms. If he had been in bed he would be tossing painfully, feverishly. Why was her face always before him as though it were always focused somewhere in the distance and he was forever walking up to it?
A large moth with mottled, highly colored wings fluttered blindly against the bough, its long, feathery antennae quivering sensitively in the air. Vidal paused to pick it up, but before he could do so his brother had hit it with the bundle of palay stalks he carried. The moth fell to the ground, a mass of broken wings, of fluttering wing-dust.
After they had walked a distance, Vidal asked, “Why are you that way?”
“What is my way?”
“That—that way of destroying things that are beautiful like moths… like…”
“If the dust from the wings of a moth should get into your eyes, you would be blind.”
“That is not the reason.”
“Things that are beautiful have a way of hurting. I destroy it when I feel a hurt.”
To avoid the painful silence that would surely ensue Vidal talked on whatever subject entered his mind. But gradually, slowly the topics converged into one. He found himself talking about the woman who came to them this afternoon in the fields. She was a relative of the master. A cousin, I think. They call her Miss Francia. But I know she has a lovely, hidden name… like her beauty. She is convalescing from a very serious illness she has had and to pass the time she makes men out of clay, of stone. Sometimes she uses her fingers, sometimes a chisel.
One day Vidal came into the house with a message for the master. She saw him. He was just the model for a figure she was working on; she had asked him to pose for her.
“Brother, her loveliness is one I cannot understand. When one talks to her forever so long in the patio, many dreams, many desires come to me. I am lost… I am glad to be lost.”
It was merciful the darkness was up on the fields. Fabian could not see his brother’s face. But it was cruel that the darkness was heavy and without end except where it reached the little, faint star. For in the deep darkness, he saw her face clearly and understood his brother.
On the batalan of his home, two tall clay jars were full of water. He emptied one on his feet, he cooled his warm face and bathed his arms in the other. The light from the kerosene lamp within came in wisps into the batalan. In the meager light he looked at his arms to discover where their splendor lay. He rubbed them with a large, smooth pebble till they glowed warm and rich brown. Gently he felt his own muscles, the strength, the power beneath. His wife was crooning to the baby inside. He started guiltily and entered the house.
Supper was already set on the table. Tinay would not eat; she could not leave the baby, she said. She was a small, nervous woman still with the lingering prettiness of her youth. She was rocking a baby in a swing made of a blanket tied at both ends to ropes hanging from the ceiling. Trining, his other child, a girl of four, was in a corner playing siklot solemnly all by herself.
Everything seemed a dream, a large spreading dream. This little room with all the people inside, faces, faces in a dream. That woman in the fields, this afternoon, a colored, past dream by now. But the unrest, the fever she had left behind… was still on him. He turned almost savagely on his brother and spoke to break these two grotesque, dream bubbles of his life. “When I was your age, Vidal, I was already married. It is high time you should be settling down. There is Milia.”
“I have no desire to marry her nor anybody else. Just—just—for five carabaos.” There! He had spoken out at last. What a relief it was. But he did not like the way his brother pursed his lips tightly That boded not defeat. Vidal rose, stretching himself luxuriously. On the door of the silid where he slept he paused to watch his little niece. As she threw a pebble into the air he caught it and would not give it up. She pinched, bit, shook his pants furiously while he laughed in great amusement.
“What a very pretty woman Trining is going to be. Look at her skin; white as rice grains just husked; and her nose, what a high bridge. Ah, she is going to be a proud lady… and what deep, dark eyes. Let me see, let me see. Why, you have a little mole
การแปล กรุณารอสักครู่..
ครั้งแรกที่เขาเห็นเธอในสายตาพี่ชายของเขา ก้าน palay กำลังทองในดวงอาทิตย์ช่วงบ่ายได้รับการสูญเสียของพวกเขาเหยียบย่ำลมกวาดรูปลักษณ์และความกวนลงไปเล็ก ๆ น้อย ๆ เกือบไม่ได้ยินเสียงกระซิบ.
จังหวะของจังหวะเฟเบียนที่เป็นไปอย่างราบรื่นและติดต่อกัน ดังนั้นหลายก้าน palay จะต้องมีการเก็บเกี่ยวก่อนพระอาทิตย์ตกดินและมีเวลาที่จะหายไปในไม่ได้ใช้งานล้อเล่นไม่มี แต่เมื่อเขาหยุดการกองขึ้นลดลงก้าน palay เขาเหลือบมองไปที่พี่ชายของเขาราวกับจะเข้าใจรัฐอื่น ๆ ของจิตใจในการที่หนึ่งได้อย่างรวดเร็วด้านยาว.
แกว่งของตัวเลขของวิดัลเป็นที่สง่างามเป็นเส้นโค้งลงของ crescent- รูปเคียว วิธีปากแข็งนี้น้องชายของเขาอย่างหนักหัว fumed เฟเบียนขณะที่เขาโค่นหลังจากก้านก้าน มันเป็นเพราะเขารู้วิธีที่ดีมากที่มองเขาเป็นวิธีการที่เขาเป็นอย่างมากวิ่งตามหลังผู้หญิงทุกคนที่อยู่ในเมือง ดื้อรั้นคนโง่หนุ่ม! ด้วยความฝันประหลาดของเขา adorations แปลกของเขาโหยหาของเขาไม่ได้สำหรับชีวิตของเขตข้อมูลเหล่านี้ไม่ได้เงียบสงบของพวกเขาผู้หญิงที่ไม่มีสีและความหมองคล้ำของคืนที่ยาวนานติดต่อกันของความเงียบและการนอนหลับ แต่เขาจะโค้งงอ ... เขาจะต้องโค้งงอ ... หนึ่งในวันนี้.
วิดัลหยุดในการทำงานของเขาที่จะเช็ดออกเหงื่อหนักจากหน้าผากของเขา เขาสงสัยว่าพี่ชายของเขาสามารถทำงานในวันนั้นได้อย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องหยุดส่วนที่เหลือโดยไม่ชะลอตัวในความเร็วของจังหวะของเขา แต่นั่นก็เป็นเหตุผลหลักจะไม่ปล่อยให้เขาไปนั้น เขาจะเก็บเกี่ยวเขตข้อมูลในตอนเช้าที่จะต้องมีชายสามคนจะเสร็จสิ้นในวัน เขาเคยกลัวนี้พี่ชายของเขา; มีอะไรบางอย่างที่น่ากลัวในทางที่เขากำหนดสิ่งที่วิธีการที่เขามักจะพาพวกเขาไปผ่านวิธีการที่เขาไม่ใส่ใจนุ่มและสวยงามในชีวิตของเขาและบางครั้งวิธีการที่เขาบดเหยียบย่ำคนสิ่งที่เขาต้องการทำลาย มีดอกไม้เป็นแมลงนกความทรงจำในวัยเด็กของสิ่งที่เฟเบียนได้ทำกับพวกเขา มี Tinay เป็น ... เธอไม่ได้ชอบเขาอย่างแท้จริง แต่แม่ของเธอเป็นม่ายมีดินแดนบางอย่าง ... เขาได้รับรางวัลและ Tinay แต่งงาน.
ฉันสงสัยว่าสิ่งที่สามารถสัมผัสเขา วิดัลคิดว่าปาฏิหาริย์อาจจะมองเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง ... แต่ไม่ ... เขาจะเอาชนะพวกเขา ... เขาเป็นคนเข้มแข็งให้กับแขนของผู้เหล็กผู้ที่แขนใหญ่ของที่เขาสามารถเค้นม้าคะนองเข้าเชื่อฟัง.
"เวลาเก็บเกี่ยวจะสิ้นสุดลงเกือบ วิดัล. "(ฉันต้องมีความแข็งแรงยังที่อื่น ๆ อธิษฐาน) "เร็ว ๆ นี้ฤดูกาลเพาะปลูกจะอยู่ในเราและเราจะต้องมีความต้องการของหลาย carabaos พ่อของ Milia มีห้า คุณมี แต่จะขอให้เธอและ Milia จะยอมรับคุณตลอดเวลา ทำไมคุณถึงล่าช้า ...
"เขาหยุดในความประหลาดใจเพราะพี่ชายของเขาได้ผุดขึ้นมาอย่างกะทันหันและจากลักษณะบนใบหน้าของเขามันก็เป็นถ้าพระสิริส่องยิ้มเอียงอายงักๆในวิธีการที่ความรักของเขาที่เรียกว่ามาทั้งหมดboyishness ของ มีธรรมชาติของเขากระทืบช้าก็กระทืบฝีเท้าในดินที่แห้งและเฟเบียนรู้สึกการปรากฏตัวของคนที่อยู่เบื้องหลังเขา วิดัลได้นำตัวออกจากเขากว้างหมวกบุรีและเป็นบิดและ untwisting มันประหม่า.
"อามันเป็นรูปแบบของฉัน! วิธีที่คุณวิดัล? "มันเป็นเสียงที่ลึกเกินไปและลำคอสำหรับผู้หญิง แต่อยู่ภายใต้หนึ่งสามารถตรวจสอบอ่อนโยนแตกต่างกันนิดหน่อยเนียนนุ่มเป็นผ้าไหม ได้รับผลกระทบมาก Fabian อย่างประหลาดที่เขาจะรู้สึกเกร็งกล้ามเนื้อของเขาในขณะที่เขารอคอยเธอที่จะพูดอีกครั้ง แต่เขาก็ไม่ได้หยุดในการทำงานหรือหันมามองเธอ.
เธอได้พูดคุยกับวิดัลเกี่ยวกับสิ่งที่เขามีความคิดของ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเสียงของเสียงของเธอเต็มไปด้วยความแค้นเขาที่เพิ่มขึ้นกับทุกนาทีที่ผ่านไปนี้ เธอจึงอยู่ใกล้เขาว่าเมื่อเธอชี้บางทีที่เธอพูดพับไหมของการแต่งกายของเธอแปรงกับเขาเล็กน้อยและน้ำหอมของเธอกลิ่นหอมอ่อนมากเป็นเย็นและกลิ่นในอากาศเกี่ยวกับเขา.
"จากนี้ไปเขา ต้องทำงานให้ฉันทุกเช้าทุกวันอาจจะเป็น. "" ดีมาก
ทุกอย่างตามที่คุณโปรด.
"ดังนั้นมันจึงเป็นหลักที่อยู่กับเธอ." เขาเป็นพี่ชายของคุณคุณจะพูดว่าวิดัล? โอ้พี่ชายของคุณ. "อยากรู้อยากเห็นในเสียงของเธอจะต้องอยู่ในสายตาของเธอ "เขามีแขนที่สวยงามมาก."
จากนั้นเฟเบียนหันไปมองเธอ.
เขาไม่เคยเห็นใครเหมือนเธอ เธอเป็นคนที่สูงด้วยความเชื่อมั่นที่หมดสติของกษัตริย์ในรูปของเธอว่าเธอดำเนินการให้ดีและอ่อนราวกับว่าเธอได้เพียงกู้คืนจากการเจ็บป่วยที่ผ่านมา เธอเป็นคนที่ไม่ว่าหนุ่มสาวมากหรือที่สวยงามมาก แต่มีบางสิ่งบางอย่างคัมภีร์และครอบงำใน unsymmetry ของคุณสมบัติของเธอในการสะท้อนแปลกของสีฟ้ามืดมืดของผมของเธอในสายตาของเธอในการที่ไฝเหนือริมฝีปากใต้ของเธอที่แต่งแต้มใบหน้าของเธอที่มีความน่ารักที่แปลก . หาใช่เธอเป็นจริงที่สวยงาม หนึ่งค้นพบหลังจากที่สองอย่างรวดเร็วระมัดระวัง แล้วแผนทั้งหมดของคิ้วและปากและตาได้รับการเปิดเผย หนึ่งตระหนักว่าซีดของเธอเป็นงาช้างสีขาวของข้าวข้าวกล้องเพียงว่าเท่าที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมของเส้นไหมมี แต่แฝงของเกรซที่ไหลจากเธอขณะที่เธอเดินออกไปจากคุณ.
เลือดรีบร้อนเพื่อตาของเขาและ หูในขณะที่เขาได้พบกับหลุมศพของเธอค้นหาดูที่กวาดเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า เธอเดินเข้ามาใกล้เขาและการตรวจสอบของเขาร้อนแขนชื้นอย่างยิ่ง.
"วิธีที่สวยงาม! วิธีที่สวยงาม! "เธอเก็บไว้ในพึมพำ.
แล้ว" ขอบคุณ "และการและพิงบนแขนของต้นแบบที่เธอเดินช้าไป.
สองพี่น้องกลับไปทำงานของพวกเขา แต่ท้ายสุดของวันที่ไม่ได้แลกเปลี่ยนคำ . เมื่อวิดัลพยายามที่จะเป่านกหวีด แต่ให้มันขึ้นมาหลังจากที่ไม่กี่บาร์ เมื่อพระอาทิตย์ตกดินมาพวกเขาหยุดการเก็บเกี่ยวและการเริ่มต้นในบ้านของพวกเขา พวกเขาเดินไปด้วยความยากลำบากในนาข้าวแห้งจนกว่าพวกเขาจะถึงจุดสิ้นสุดของนาข้าว. the
ตึงที่สงบของภูมิทัศน์ที่ถูก twilit คลั่งไปเฟเบียน มันเติมมนต์สะกดของผู้หญิงคนหนึ่งที่ยังคงอยู่เหนือเขาว่า มันเป็นวิธีการที่เขาแปลกเก็บไว้ในความคิดเกี่ยวกับเธอในความทรงจำกลิ่นของน้ำหอมของเธอแปรงของการแต่งกายของเธอกับเขาและลักษณะของดวงตาของเธอในอ้อมแขนของเขา หากเขาได้รับในเตียงเขาจะโยนเจ็บปวดอย่างเอาเป็นเอาตาย ทำไมใบหน้าของเธอเสมอก่อนที่เขาราวกับว่ามันกำลังจดจ่ออยู่เสมอบางแห่งในระยะทางและเขาได้ตลอดไปเดินขึ้นไปได้หรือไม่มอดขนาดใหญ่ที่มีจุดด่างดำปีกสีสูง fluttered สุ่มสี่สุ่มห้ากับกิ่งไม้ที่ยาวของหนวดเบาสั่นละม่อมใน อากาศ
วิดัลหยุดชั่วคราวที่จะหยิบมันขึ้นมา แต่ก่อนที่เขาจะทำเช่นนั้นพี่ชายของเขาตีมันด้วยกำของก้าน palay ที่เขาดำเนินการ มอดล้มลงกับพื้นมวลของปีกหักของกระพือปีกฝุ่น.
หลังจากที่พวกเขาเดินระยะทางวิดัลถามว่า "คุณทำไมเป็นอย่างนั้น?"
"อะไรคือทางของฉัน?"
"วิธีการที่ที่ ทำลายสิ่งที่มีความสวยงามเหมือนแมลงเม่า ... เหมือน ...
"" ถ้าฝุ่นจากปีกของผีเสื้อที่ควรจะได้รับเข้าไปในดวงตาของคุณคุณจะเป็นคนตาบอด.
"" ที่ไม่ได้เป็นเหตุผล.
"" สิ่งที่มีความสวยงามมีวิธีการของ ทำร้าย ฉันทำลายมันเมื่อฉันรู้สึกเจ็บปวด.
"เพื่อหลีกเลี่ยงความเงียบเจ็บปวดที่แน่นอนจะตามมาวิดัลได้พูดคุยในสิ่งที่อาจมีเข้ามาในความคิดของเขา แต่ค่อยๆช้าหัวข้อที่แปรสภาพเป็นหนึ่ง เขาพบว่าตัวเองพูดคุยเกี่ยวกับผู้หญิงคนหนึ่งที่มากับพวกเขาช่วงบ่ายวันนี้อยู่ในทุ่งนา เธอเป็นญาติของต้นแบบ ญาติผมคิดว่า พวกเขาเรียกเธอนางสาวแฟรง แต่ฉันรู้ว่าเธอมีความน่ารักซ่อนชื่อ ... เหมือนความงามของเธอ เธอเป็นที่พักฟื้นจากการเจ็บป่วยที่รุนแรงมากเธอได้มีและที่จะผ่านเวลาที่เธอทำให้คนออกมาจากดินหิน บางครั้งเธอใช้นิ้วมือของเธอบางครั้งสิ่ว.
วันหนึ่งวิดัลเข้ามาในบ้านพร้อมกับข้อความสำหรับต้นแบบ เธอเห็นเขา เขาเป็นเพียงรูปแบบสำหรับรูปที่เธอกำลังทำงานอยู่ใน; เธอเคยถามเขาว่าจะก่อให้เกิดของเธอ.
"พี่ชายน่ารักของเธอเป็นหนึ่งฉันไม่สามารถเข้าใจ เมื่อหนึ่งพูดกับเธอตลอดไปตราบในลานฝันหลายความต้องการจำนวนมากมาให้ฉัน ฉันหายไป ... ฉันดีใจที่จะหายไป.
"มันเป็นความเมตตาความมืดขึ้นในทุ่งนา Fabian ไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของน้องชายของเขา แต่มันก็เป็นสิ่งที่โหดร้ายที่มืดหนักและโดยไม่มีที่สิ้นสุดนอกจากที่มันจะมาถึงเล็ก ๆ น้อย ๆ , ดาวลม เพราะในความมืดลึกเขาเห็นใบหน้าของเธออย่างชัดเจนและเข้าใจพี่ชายของเขา.
ใน batalan ของบ้านของเขาสองขวดดินสูงได้เต็มรูปแบบของน้ำ เขาอบหนึ่งบนเท้าของเขาเขาระบายความร้อนด้วยใบหน้าที่อบอุ่นของเขาและอาบน้ำในอ้อมแขนของเขาอีก แสงจากโคมไฟน้ำมันก๊าดภายในเดินเข้ามาในปอยเข้า batalan ในที่มีแสงน้อยเขามองไปที่แขนของเขาที่จะค้นพบความงดงามของพวกเขาที่วาง เขาลูบพวกเขามีขนาดใหญ่กรวดเรียบจนกว่าพวกเขาจะส่องแสงสีน้ำตาลอบอุ่นและอุดมไปด้วย เบา ๆ เขารู้สึกว่ากล้ามเนื้อของตัวเองความแรงของไฟใต้ ภรรยาของเขาถูกเห่กับลูกน้อยที่อยู่ภายใน เขาเริ่มรู้สึกผิดและเข้าไปในบ้าน.
Supper ถูกกำหนดไว้แล้วบนโต๊ะ Tinay จะไม่กิน เธอไม่สามารถปล่อยให้ลูกน้อยของเธอกล่าวว่า เธอเป็นคนที่มีขนาดเล็ก, หญิงประสาทยังคงอยู่กับความน่ารักเอ้อระเหยของเยาวชนของเธอ เธอได้รับการโยกทารกในวงสวิงที่ทำจากผ้าห่มผูกติดอยู่ที่ปลายทั้งสองเชือกห้อยลงมาจากเพดาน Trining เด็กอื่น ๆ ของเขาสาวของสี่อยู่ในการเล่นมุม siklot เคร่งขรึมทั้งหมดด้วยตัวเอง.
ทุกอย่างดูเหมือนความฝันความฝันที่แพร่กระจายขนาดใหญ่ ห้องพักเล็ก ๆ น้อย ๆ กับทุกคนที่อยู่ภายในใบหน้าใบหน้าในความฝัน ผู้หญิงคนหนึ่งที่อยู่ในทุ่งนาที่ช่วงบ่ายวันนี้เป็นสีความฝันที่ผ่านมาโดยขณะนี้ แต่ความไม่สงบไข้เธอได้ทิ้งไว้ข้างหลัง ... ก็ยังคงอยู่บนเขา เขาหันเกือบทารุณในพี่ชายของเขาและพูดที่จะทำลายทั้งสองประหลาดฟองฝันในชีวิตของเขา "เมื่อตอนที่ผมอายุของคุณวิดัลที่ผมกำลังจะแต่งงานแล้ว มันเป็นเวลาที่คุณควรจะนั่งลง มี Milia เป็น.
"" ผมมีความปรารถนาที่จะแต่งงานกับเธอหรือคนอื่นไม่มี เพียงแค่เพียงแค่สำหรับห้า carabaos. "มี! เขาได้พูดออกมาในที่สุด สิ่งบรรเทามันเป็น แต่เขาไม่ได้ชอบวิธีที่พี่ชายของเขาเม้มริมฝีปากของเขาแน่นที่ boded ไม่ได้พ่ายแพ้ วิดัลลุกขึ้นยืดตัวเองอย่างหรูหรา ประตู silid ที่เขานอนหลับที่เขาหยุดชั่วคราวเพื่อดูหลานสาวตัวน้อยของเขา ขณะที่เธอโยนก้อนกรวดในอากาศที่เขาจับมันและจะไม่ให้มันขึ้น เธอบีบบิตส่ายกางเกงของเขาในขณะที่เขาคึกหัวเราะในสวนสนุกที่ดี.
"สิ่งที่เป็นผู้หญิงที่สวยมาก Trining เป็นไปได้ ดูผิวของเธอ; สีขาวเป็นเมล็ดข้าวเพียงข้าวกล้อง; และจมูกของเธอสิ่งที่สะพานสูง อาเธอจะเป็นผู้หญิงที่มีความภาคภูมิใจ ... และสิ่งที่ลึกดวงตาสีเข้ม ผมขอดูให้ฉันดู ทำไมคุณมีไฝเล็ก ๆ น้อย ๆ
จังหวะของจังหวะเฟเบียนที่เป็นไปอย่างราบรื่นและติดต่อกัน ดังนั้นหลายก้าน palay จะต้องมีการเก็บเกี่ยวก่อนพระอาทิตย์ตกดินและมีเวลาที่จะหายไปในไม่ได้ใช้งานล้อเล่นไม่มี แต่เมื่อเขาหยุดการกองขึ้นลดลงก้าน palay เขาเหลือบมองไปที่พี่ชายของเขาราวกับจะเข้าใจรัฐอื่น ๆ ของจิตใจในการที่หนึ่งได้อย่างรวดเร็วด้านยาว.
แกว่งของตัวเลขของวิดัลเป็นที่สง่างามเป็นเส้นโค้งลงของ crescent- รูปเคียว วิธีปากแข็งนี้น้องชายของเขาอย่างหนักหัว fumed เฟเบียนขณะที่เขาโค่นหลังจากก้านก้าน มันเป็นเพราะเขารู้วิธีที่ดีมากที่มองเขาเป็นวิธีการที่เขาเป็นอย่างมากวิ่งตามหลังผู้หญิงทุกคนที่อยู่ในเมือง ดื้อรั้นคนโง่หนุ่ม! ด้วยความฝันประหลาดของเขา adorations แปลกของเขาโหยหาของเขาไม่ได้สำหรับชีวิตของเขตข้อมูลเหล่านี้ไม่ได้เงียบสงบของพวกเขาผู้หญิงที่ไม่มีสีและความหมองคล้ำของคืนที่ยาวนานติดต่อกันของความเงียบและการนอนหลับ แต่เขาจะโค้งงอ ... เขาจะต้องโค้งงอ ... หนึ่งในวันนี้.
วิดัลหยุดในการทำงานของเขาที่จะเช็ดออกเหงื่อหนักจากหน้าผากของเขา เขาสงสัยว่าพี่ชายของเขาสามารถทำงานในวันนั้นได้อย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องหยุดส่วนที่เหลือโดยไม่ชะลอตัวในความเร็วของจังหวะของเขา แต่นั่นก็เป็นเหตุผลหลักจะไม่ปล่อยให้เขาไปนั้น เขาจะเก็บเกี่ยวเขตข้อมูลในตอนเช้าที่จะต้องมีชายสามคนจะเสร็จสิ้นในวัน เขาเคยกลัวนี้พี่ชายของเขา; มีอะไรบางอย่างที่น่ากลัวในทางที่เขากำหนดสิ่งที่วิธีการที่เขามักจะพาพวกเขาไปผ่านวิธีการที่เขาไม่ใส่ใจนุ่มและสวยงามในชีวิตของเขาและบางครั้งวิธีการที่เขาบดเหยียบย่ำคนสิ่งที่เขาต้องการทำลาย มีดอกไม้เป็นแมลงนกความทรงจำในวัยเด็กของสิ่งที่เฟเบียนได้ทำกับพวกเขา มี Tinay เป็น ... เธอไม่ได้ชอบเขาอย่างแท้จริง แต่แม่ของเธอเป็นม่ายมีดินแดนบางอย่าง ... เขาได้รับรางวัลและ Tinay แต่งงาน.
ฉันสงสัยว่าสิ่งที่สามารถสัมผัสเขา วิดัลคิดว่าปาฏิหาริย์อาจจะมองเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง ... แต่ไม่ ... เขาจะเอาชนะพวกเขา ... เขาเป็นคนเข้มแข็งให้กับแขนของผู้เหล็กผู้ที่แขนใหญ่ของที่เขาสามารถเค้นม้าคะนองเข้าเชื่อฟัง.
"เวลาเก็บเกี่ยวจะสิ้นสุดลงเกือบ วิดัล. "(ฉันต้องมีความแข็งแรงยังที่อื่น ๆ อธิษฐาน) "เร็ว ๆ นี้ฤดูกาลเพาะปลูกจะอยู่ในเราและเราจะต้องมีความต้องการของหลาย carabaos พ่อของ Milia มีห้า คุณมี แต่จะขอให้เธอและ Milia จะยอมรับคุณตลอดเวลา ทำไมคุณถึงล่าช้า ...
"เขาหยุดในความประหลาดใจเพราะพี่ชายของเขาได้ผุดขึ้นมาอย่างกะทันหันและจากลักษณะบนใบหน้าของเขามันก็เป็นถ้าพระสิริส่องยิ้มเอียงอายงักๆในวิธีการที่ความรักของเขาที่เรียกว่ามาทั้งหมดboyishness ของ มีธรรมชาติของเขากระทืบช้าก็กระทืบฝีเท้าในดินที่แห้งและเฟเบียนรู้สึกการปรากฏตัวของคนที่อยู่เบื้องหลังเขา วิดัลได้นำตัวออกจากเขากว้างหมวกบุรีและเป็นบิดและ untwisting มันประหม่า.
"อามันเป็นรูปแบบของฉัน! วิธีที่คุณวิดัล? "มันเป็นเสียงที่ลึกเกินไปและลำคอสำหรับผู้หญิง แต่อยู่ภายใต้หนึ่งสามารถตรวจสอบอ่อนโยนแตกต่างกันนิดหน่อยเนียนนุ่มเป็นผ้าไหม ได้รับผลกระทบมาก Fabian อย่างประหลาดที่เขาจะรู้สึกเกร็งกล้ามเนื้อของเขาในขณะที่เขารอคอยเธอที่จะพูดอีกครั้ง แต่เขาก็ไม่ได้หยุดในการทำงานหรือหันมามองเธอ.
เธอได้พูดคุยกับวิดัลเกี่ยวกับสิ่งที่เขามีความคิดของ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเสียงของเสียงของเธอเต็มไปด้วยความแค้นเขาที่เพิ่มขึ้นกับทุกนาทีที่ผ่านไปนี้ เธอจึงอยู่ใกล้เขาว่าเมื่อเธอชี้บางทีที่เธอพูดพับไหมของการแต่งกายของเธอแปรงกับเขาเล็กน้อยและน้ำหอมของเธอกลิ่นหอมอ่อนมากเป็นเย็นและกลิ่นในอากาศเกี่ยวกับเขา.
"จากนี้ไปเขา ต้องทำงานให้ฉันทุกเช้าทุกวันอาจจะเป็น. "" ดีมาก
ทุกอย่างตามที่คุณโปรด.
"ดังนั้นมันจึงเป็นหลักที่อยู่กับเธอ." เขาเป็นพี่ชายของคุณคุณจะพูดว่าวิดัล? โอ้พี่ชายของคุณ. "อยากรู้อยากเห็นในเสียงของเธอจะต้องอยู่ในสายตาของเธอ "เขามีแขนที่สวยงามมาก."
จากนั้นเฟเบียนหันไปมองเธอ.
เขาไม่เคยเห็นใครเหมือนเธอ เธอเป็นคนที่สูงด้วยความเชื่อมั่นที่หมดสติของกษัตริย์ในรูปของเธอว่าเธอดำเนินการให้ดีและอ่อนราวกับว่าเธอได้เพียงกู้คืนจากการเจ็บป่วยที่ผ่านมา เธอเป็นคนที่ไม่ว่าหนุ่มสาวมากหรือที่สวยงามมาก แต่มีบางสิ่งบางอย่างคัมภีร์และครอบงำใน unsymmetry ของคุณสมบัติของเธอในการสะท้อนแปลกของสีฟ้ามืดมืดของผมของเธอในสายตาของเธอในการที่ไฝเหนือริมฝีปากใต้ของเธอที่แต่งแต้มใบหน้าของเธอที่มีความน่ารักที่แปลก . หาใช่เธอเป็นจริงที่สวยงาม หนึ่งค้นพบหลังจากที่สองอย่างรวดเร็วระมัดระวัง แล้วแผนทั้งหมดของคิ้วและปากและตาได้รับการเปิดเผย หนึ่งตระหนักว่าซีดของเธอเป็นงาช้างสีขาวของข้าวข้าวกล้องเพียงว่าเท่าที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมของเส้นไหมมี แต่แฝงของเกรซที่ไหลจากเธอขณะที่เธอเดินออกไปจากคุณ.
เลือดรีบร้อนเพื่อตาของเขาและ หูในขณะที่เขาได้พบกับหลุมศพของเธอค้นหาดูที่กวาดเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า เธอเดินเข้ามาใกล้เขาและการตรวจสอบของเขาร้อนแขนชื้นอย่างยิ่ง.
"วิธีที่สวยงาม! วิธีที่สวยงาม! "เธอเก็บไว้ในพึมพำ.
แล้ว" ขอบคุณ "และการและพิงบนแขนของต้นแบบที่เธอเดินช้าไป.
สองพี่น้องกลับไปทำงานของพวกเขา แต่ท้ายสุดของวันที่ไม่ได้แลกเปลี่ยนคำ . เมื่อวิดัลพยายามที่จะเป่านกหวีด แต่ให้มันขึ้นมาหลังจากที่ไม่กี่บาร์ เมื่อพระอาทิตย์ตกดินมาพวกเขาหยุดการเก็บเกี่ยวและการเริ่มต้นในบ้านของพวกเขา พวกเขาเดินไปด้วยความยากลำบากในนาข้าวแห้งจนกว่าพวกเขาจะถึงจุดสิ้นสุดของนาข้าว. the
ตึงที่สงบของภูมิทัศน์ที่ถูก twilit คลั่งไปเฟเบียน มันเติมมนต์สะกดของผู้หญิงคนหนึ่งที่ยังคงอยู่เหนือเขาว่า มันเป็นวิธีการที่เขาแปลกเก็บไว้ในความคิดเกี่ยวกับเธอในความทรงจำกลิ่นของน้ำหอมของเธอแปรงของการแต่งกายของเธอกับเขาและลักษณะของดวงตาของเธอในอ้อมแขนของเขา หากเขาได้รับในเตียงเขาจะโยนเจ็บปวดอย่างเอาเป็นเอาตาย ทำไมใบหน้าของเธอเสมอก่อนที่เขาราวกับว่ามันกำลังจดจ่ออยู่เสมอบางแห่งในระยะทางและเขาได้ตลอดไปเดินขึ้นไปได้หรือไม่มอดขนาดใหญ่ที่มีจุดด่างดำปีกสีสูง fluttered สุ่มสี่สุ่มห้ากับกิ่งไม้ที่ยาวของหนวดเบาสั่นละม่อมใน อากาศ
วิดัลหยุดชั่วคราวที่จะหยิบมันขึ้นมา แต่ก่อนที่เขาจะทำเช่นนั้นพี่ชายของเขาตีมันด้วยกำของก้าน palay ที่เขาดำเนินการ มอดล้มลงกับพื้นมวลของปีกหักของกระพือปีกฝุ่น.
หลังจากที่พวกเขาเดินระยะทางวิดัลถามว่า "คุณทำไมเป็นอย่างนั้น?"
"อะไรคือทางของฉัน?"
"วิธีการที่ที่ ทำลายสิ่งที่มีความสวยงามเหมือนแมลงเม่า ... เหมือน ...
"" ถ้าฝุ่นจากปีกของผีเสื้อที่ควรจะได้รับเข้าไปในดวงตาของคุณคุณจะเป็นคนตาบอด.
"" ที่ไม่ได้เป็นเหตุผล.
"" สิ่งที่มีความสวยงามมีวิธีการของ ทำร้าย ฉันทำลายมันเมื่อฉันรู้สึกเจ็บปวด.
"เพื่อหลีกเลี่ยงความเงียบเจ็บปวดที่แน่นอนจะตามมาวิดัลได้พูดคุยในสิ่งที่อาจมีเข้ามาในความคิดของเขา แต่ค่อยๆช้าหัวข้อที่แปรสภาพเป็นหนึ่ง เขาพบว่าตัวเองพูดคุยเกี่ยวกับผู้หญิงคนหนึ่งที่มากับพวกเขาช่วงบ่ายวันนี้อยู่ในทุ่งนา เธอเป็นญาติของต้นแบบ ญาติผมคิดว่า พวกเขาเรียกเธอนางสาวแฟรง แต่ฉันรู้ว่าเธอมีความน่ารักซ่อนชื่อ ... เหมือนความงามของเธอ เธอเป็นที่พักฟื้นจากการเจ็บป่วยที่รุนแรงมากเธอได้มีและที่จะผ่านเวลาที่เธอทำให้คนออกมาจากดินหิน บางครั้งเธอใช้นิ้วมือของเธอบางครั้งสิ่ว.
วันหนึ่งวิดัลเข้ามาในบ้านพร้อมกับข้อความสำหรับต้นแบบ เธอเห็นเขา เขาเป็นเพียงรูปแบบสำหรับรูปที่เธอกำลังทำงานอยู่ใน; เธอเคยถามเขาว่าจะก่อให้เกิดของเธอ.
"พี่ชายน่ารักของเธอเป็นหนึ่งฉันไม่สามารถเข้าใจ เมื่อหนึ่งพูดกับเธอตลอดไปตราบในลานฝันหลายความต้องการจำนวนมากมาให้ฉัน ฉันหายไป ... ฉันดีใจที่จะหายไป.
"มันเป็นความเมตตาความมืดขึ้นในทุ่งนา Fabian ไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของน้องชายของเขา แต่มันก็เป็นสิ่งที่โหดร้ายที่มืดหนักและโดยไม่มีที่สิ้นสุดนอกจากที่มันจะมาถึงเล็ก ๆ น้อย ๆ , ดาวลม เพราะในความมืดลึกเขาเห็นใบหน้าของเธออย่างชัดเจนและเข้าใจพี่ชายของเขา.
ใน batalan ของบ้านของเขาสองขวดดินสูงได้เต็มรูปแบบของน้ำ เขาอบหนึ่งบนเท้าของเขาเขาระบายความร้อนด้วยใบหน้าที่อบอุ่นของเขาและอาบน้ำในอ้อมแขนของเขาอีก แสงจากโคมไฟน้ำมันก๊าดภายในเดินเข้ามาในปอยเข้า batalan ในที่มีแสงน้อยเขามองไปที่แขนของเขาที่จะค้นพบความงดงามของพวกเขาที่วาง เขาลูบพวกเขามีขนาดใหญ่กรวดเรียบจนกว่าพวกเขาจะส่องแสงสีน้ำตาลอบอุ่นและอุดมไปด้วย เบา ๆ เขารู้สึกว่ากล้ามเนื้อของตัวเองความแรงของไฟใต้ ภรรยาของเขาถูกเห่กับลูกน้อยที่อยู่ภายใน เขาเริ่มรู้สึกผิดและเข้าไปในบ้าน.
Supper ถูกกำหนดไว้แล้วบนโต๊ะ Tinay จะไม่กิน เธอไม่สามารถปล่อยให้ลูกน้อยของเธอกล่าวว่า เธอเป็นคนที่มีขนาดเล็ก, หญิงประสาทยังคงอยู่กับความน่ารักเอ้อระเหยของเยาวชนของเธอ เธอได้รับการโยกทารกในวงสวิงที่ทำจากผ้าห่มผูกติดอยู่ที่ปลายทั้งสองเชือกห้อยลงมาจากเพดาน Trining เด็กอื่น ๆ ของเขาสาวของสี่อยู่ในการเล่นมุม siklot เคร่งขรึมทั้งหมดด้วยตัวเอง.
ทุกอย่างดูเหมือนความฝันความฝันที่แพร่กระจายขนาดใหญ่ ห้องพักเล็ก ๆ น้อย ๆ กับทุกคนที่อยู่ภายในใบหน้าใบหน้าในความฝัน ผู้หญิงคนหนึ่งที่อยู่ในทุ่งนาที่ช่วงบ่ายวันนี้เป็นสีความฝันที่ผ่านมาโดยขณะนี้ แต่ความไม่สงบไข้เธอได้ทิ้งไว้ข้างหลัง ... ก็ยังคงอยู่บนเขา เขาหันเกือบทารุณในพี่ชายของเขาและพูดที่จะทำลายทั้งสองประหลาดฟองฝันในชีวิตของเขา "เมื่อตอนที่ผมอายุของคุณวิดัลที่ผมกำลังจะแต่งงานแล้ว มันเป็นเวลาที่คุณควรจะนั่งลง มี Milia เป็น.
"" ผมมีความปรารถนาที่จะแต่งงานกับเธอหรือคนอื่นไม่มี เพียงแค่เพียงแค่สำหรับห้า carabaos. "มี! เขาได้พูดออกมาในที่สุด สิ่งบรรเทามันเป็น แต่เขาไม่ได้ชอบวิธีที่พี่ชายของเขาเม้มริมฝีปากของเขาแน่นที่ boded ไม่ได้พ่ายแพ้ วิดัลลุกขึ้นยืดตัวเองอย่างหรูหรา ประตู silid ที่เขานอนหลับที่เขาหยุดชั่วคราวเพื่อดูหลานสาวตัวน้อยของเขา ขณะที่เธอโยนก้อนกรวดในอากาศที่เขาจับมันและจะไม่ให้มันขึ้น เธอบีบบิตส่ายกางเกงของเขาในขณะที่เขาคึกหัวเราะในสวนสนุกที่ดี.
"สิ่งที่เป็นผู้หญิงที่สวยมาก Trining เป็นไปได้ ดูผิวของเธอ; สีขาวเป็นเมล็ดข้าวเพียงข้าวกล้อง; และจมูกของเธอสิ่งที่สะพานสูง อาเธอจะเป็นผู้หญิงที่มีความภาคภูมิใจ ... และสิ่งที่ลึกดวงตาสีเข้ม ผมขอดูให้ฉันดู ทำไมคุณมีไฝเล็ก ๆ น้อย ๆ
การแปล กรุณารอสักครู่..
ครั้งแรกที่เขาเห็นเธอในสายตาของพี่ชายของเขา การปาเลย์ดอกเอาทองในช่วงดึกหลังจากองเที่ยง Sun , การสูญเสียของพวกเขาเหยียบลมกวาดมองและกวนเข้าเล็กน้อย เกือบ inaudi อง ble กระซิบ .
จังหวะของ Fabian เป็นจังหวะราบเรียบไม่แตกสลาย ดอกปาเลย์มากมายต้องเก็บเกี่ยวก่อนพระอาทิตย์ตกดิน และก็ไม่มีเวลาจะสูญเสียไปในการพูดเล่นลิ้นไร้สาระ .แต่เมื่อเขาหยุดสุมลดลงปาเลย์ดอกเขาชายตามองพี่ชายของเขาราวกับจะหยั่งถึงของรัฐของจิตใจในที่ข้างเหลือบมองยาว .
สวิงของรูปของ วิดัล เป็นสง่างามเป็นเส้นโค้งลงของ ศอฉ. องร้อยรูปเคียว ดื้อจริงๆ นี่น้องชายของเขามากแค่ไหน เขาล้มหัวฟูม , ฟาเบียน ก้านหลังก้านมันเป็นเพราะว่าเขารู้ว่าเขาหน้าตาดีมากแค่ไหน เขาเป็นนักวิ่งตาม โดยผู้หญิงทั้งหมดในเมือง คนโง่ยังดื้อ ! กับความฝันประหลาดของเขา adorations แปลกของเขา ความโหยหาในชีวิตไม่ใช่ของเขตข้อมูลเหล่านี้ ไม่ใช่ความเงียบ ผู้หญิงไม่มีสีและความยาวของคืนเงียบไม่ขาดตอน และ นอน แต่เขาจะต้องโค้งงอ . . . . . . . เขา . . . . . . . สักวัน
วิดัล หยุดในการทำงานของเขาเพื่อเช็ดเหงื่อหนักจากหน้าผากของเขา เขาสงสัยว่าพี่ชายของเขาจะทำงานที่รวดเร็ว ตลอดทั้งวันโดยไม่มีการหยุดพัก กับ องออกช้าในความเร็วของจังหวะของเขา แต่นั่นคือเหตุผลที่อาจารย์จะไม่ให้เขาไป เขาสามารถเก็บเกี่ยวทุ่งนา ในตอนเช้า ต้องใช้คน 3 คน จบในวันเดียว เขามักจะกลัวพี่ชายของตนมีบางอย่างที่น่ากลัวในทางที่เขาห้ามปรามองขุดเรื่องต่างๆ ว่าเขามักจะนำพวกเขาผ่าน เขาไม่สนใจเสียนุ่มและสวยงาม ในชีวิตของเขา และบางครั้งเขายับ กระทืบคน สิ่งที่เขาต้องการทำลาย มีดอกไม้ แมลง นก ของความทรงจำวัยเด็ก สิ่งที่อาจารย์ได้ทำเพื่อพวกเขา มี tinay . . . เธอไม่ได้ชอบเขาแต่แม่ หม้าย เธอมีที่ดิน . . . . . . . เขาจะ และ มาร์อง รีด tinay .
ฉันสงสัยว่าสิ่งที่สามารถสัมผัสเขาได้ Vidal คิดปาฏิหาริย์บางทีวิสัยทัศน์ ผู้หญิง . . . . . . . แต่ไม่ . . . เขาจะเอาชนะพวกเขา . . . . . . . เขาแข็งแรงมากเลยกับแขนเหล็ก แขนใหญ่ของเขาที่สามารถเค้นม้าดีดกระโหลกเป็นวินัย .
" เวลาเก็บเกี่ยวเกือบสิ้นสุด วิดัล " ( ผมต้องเข้มแข็ง ยัง อื่น ๆ อธิษฐาน )" เร็วๆ นี้ฤดูปลูกจะอยู่ในเรา และเราจะต้องใช้หลาย carabaos . พ่อยังได้ห้า คุณมี แต่จะถามเธอ และยังจะยอมรับเธอได้ตลอดเวลา ทำไมคุณถึงล่าช้า . . . . . . . "
เขาหยุดในเซอร์ไพร์สน้องชายของเขามี sprung ขึ้นกระทันหัน และจากลักษณะบนใบหน้าของเขามันเหมือนกับเกียรติยิ้มแบบอายๆ ส่องแสง ,ขลาดกลัวอย่างนั้นที่รักของเขาที่เรียกมาทั้งหมด boyishness ธรรมชาติของเขามีการกระทืบกระทืบเท้าแห้งช้า ในดินและ Fabian รู้สึกการแสดงตนของคนที่อยู่ข้างหลังเขา วิดัล ได้ถอดเสื้อของเขากว้าง , หมวกและถูกบิดและ untwisting มันกระสับกระส่าย .
" อ๊ะ มันเป็นรูปแบบของฉัน เป็นไงบ้าง วิดัล ?" มันเป็นเสียงลึกเกินไป และซึ่งเปล่งเสียงจากลำคอสำหรับผู้หญิงแต่ภายใต้มันสามารถตรวจจับอ่อนโยน เรียบ นวล นุ่ม เช่น ผ้าไหม มันมีผลต่อ Fabian มากอย่างประหลาด เขารู้สึกได้ว่า กล้ามเนื้อของเขา tensing ที่เขารอให้เธอพูดอีกครั้ง แต่เขาไม่เคยหยุดทำงาน ไม่หันไปมองเธอ เธอคุยกับ Vidal
เรื่องที่เขาไม่เข้าใจเขาจะไม่อยู่ภายใต้องยืนทำไมเสียงของเธอเต็มไปด้วยความแค้นที่เขาเพิ่มขึ้นทุกนาที . เธอใกล้เขา เมื่อเธอชี้นิ้วบอกว่า บางทีที่เธอพูดเท่าไหมของชุดแปรงกับเขาเล็กน้อย และน้ำหอมของเธอ กลิ่นหอมมาก ละเอียด เย็นและกลิ่นในอากาศเกี่ยวกับเขา .
" จากนี้ไป เขาจะทำงานให้ฉันทุกเช้า
จังหวะของ Fabian เป็นจังหวะราบเรียบไม่แตกสลาย ดอกปาเลย์มากมายต้องเก็บเกี่ยวก่อนพระอาทิตย์ตกดิน และก็ไม่มีเวลาจะสูญเสียไปในการพูดเล่นลิ้นไร้สาระ .แต่เมื่อเขาหยุดสุมลดลงปาเลย์ดอกเขาชายตามองพี่ชายของเขาราวกับจะหยั่งถึงของรัฐของจิตใจในที่ข้างเหลือบมองยาว .
สวิงของรูปของ วิดัล เป็นสง่างามเป็นเส้นโค้งลงของ ศอฉ. องร้อยรูปเคียว ดื้อจริงๆ นี่น้องชายของเขามากแค่ไหน เขาล้มหัวฟูม , ฟาเบียน ก้านหลังก้านมันเป็นเพราะว่าเขารู้ว่าเขาหน้าตาดีมากแค่ไหน เขาเป็นนักวิ่งตาม โดยผู้หญิงทั้งหมดในเมือง คนโง่ยังดื้อ ! กับความฝันประหลาดของเขา adorations แปลกของเขา ความโหยหาในชีวิตไม่ใช่ของเขตข้อมูลเหล่านี้ ไม่ใช่ความเงียบ ผู้หญิงไม่มีสีและความยาวของคืนเงียบไม่ขาดตอน และ นอน แต่เขาจะต้องโค้งงอ . . . . . . . เขา . . . . . . . สักวัน
วิดัล หยุดในการทำงานของเขาเพื่อเช็ดเหงื่อหนักจากหน้าผากของเขา เขาสงสัยว่าพี่ชายของเขาจะทำงานที่รวดเร็ว ตลอดทั้งวันโดยไม่มีการหยุดพัก กับ องออกช้าในความเร็วของจังหวะของเขา แต่นั่นคือเหตุผลที่อาจารย์จะไม่ให้เขาไป เขาสามารถเก็บเกี่ยวทุ่งนา ในตอนเช้า ต้องใช้คน 3 คน จบในวันเดียว เขามักจะกลัวพี่ชายของตนมีบางอย่างที่น่ากลัวในทางที่เขาห้ามปรามองขุดเรื่องต่างๆ ว่าเขามักจะนำพวกเขาผ่าน เขาไม่สนใจเสียนุ่มและสวยงาม ในชีวิตของเขา และบางครั้งเขายับ กระทืบคน สิ่งที่เขาต้องการทำลาย มีดอกไม้ แมลง นก ของความทรงจำวัยเด็ก สิ่งที่อาจารย์ได้ทำเพื่อพวกเขา มี tinay . . . เธอไม่ได้ชอบเขาแต่แม่ หม้าย เธอมีที่ดิน . . . . . . . เขาจะ และ มาร์อง รีด tinay .
ฉันสงสัยว่าสิ่งที่สามารถสัมผัสเขาได้ Vidal คิดปาฏิหาริย์บางทีวิสัยทัศน์ ผู้หญิง . . . . . . . แต่ไม่ . . . เขาจะเอาชนะพวกเขา . . . . . . . เขาแข็งแรงมากเลยกับแขนเหล็ก แขนใหญ่ของเขาที่สามารถเค้นม้าดีดกระโหลกเป็นวินัย .
" เวลาเก็บเกี่ยวเกือบสิ้นสุด วิดัล " ( ผมต้องเข้มแข็ง ยัง อื่น ๆ อธิษฐาน )" เร็วๆ นี้ฤดูปลูกจะอยู่ในเรา และเราจะต้องใช้หลาย carabaos . พ่อยังได้ห้า คุณมี แต่จะถามเธอ และยังจะยอมรับเธอได้ตลอดเวลา ทำไมคุณถึงล่าช้า . . . . . . . "
เขาหยุดในเซอร์ไพร์สน้องชายของเขามี sprung ขึ้นกระทันหัน และจากลักษณะบนใบหน้าของเขามันเหมือนกับเกียรติยิ้มแบบอายๆ ส่องแสง ,ขลาดกลัวอย่างนั้นที่รักของเขาที่เรียกมาทั้งหมด boyishness ธรรมชาติของเขามีการกระทืบกระทืบเท้าแห้งช้า ในดินและ Fabian รู้สึกการแสดงตนของคนที่อยู่ข้างหลังเขา วิดัล ได้ถอดเสื้อของเขากว้าง , หมวกและถูกบิดและ untwisting มันกระสับกระส่าย .
" อ๊ะ มันเป็นรูปแบบของฉัน เป็นไงบ้าง วิดัล ?" มันเป็นเสียงลึกเกินไป และซึ่งเปล่งเสียงจากลำคอสำหรับผู้หญิงแต่ภายใต้มันสามารถตรวจจับอ่อนโยน เรียบ นวล นุ่ม เช่น ผ้าไหม มันมีผลต่อ Fabian มากอย่างประหลาด เขารู้สึกได้ว่า กล้ามเนื้อของเขา tensing ที่เขารอให้เธอพูดอีกครั้ง แต่เขาไม่เคยหยุดทำงาน ไม่หันไปมองเธอ เธอคุยกับ Vidal
เรื่องที่เขาไม่เข้าใจเขาจะไม่อยู่ภายใต้องยืนทำไมเสียงของเธอเต็มไปด้วยความแค้นที่เขาเพิ่มขึ้นทุกนาที . เธอใกล้เขา เมื่อเธอชี้นิ้วบอกว่า บางทีที่เธอพูดเท่าไหมของชุดแปรงกับเขาเล็กน้อย และน้ำหอมของเธอ กลิ่นหอมมาก ละเอียด เย็นและกลิ่นในอากาศเกี่ยวกับเขา .
" จากนี้ไป เขาจะทำงานให้ฉันทุกเช้า
การแปล กรุณารอสักครู่..
ภาษาอื่น ๆ
การสนับสนุนเครื่องมือแปลภาษา: กรีก, กันนาดา, กาลิเชียน, คลิงออน, คอร์สิกา, คาซัค, คาตาลัน, คินยารวันดา, คีร์กิซ, คุชราต, จอร์เจีย, จีน, จีนดั้งเดิม, ชวา, ชิเชวา, ซามัว, ซีบัวโน, ซุนดา, ซูลู, ญี่ปุ่น, ดัตช์, ตรวจหาภาษา, ตุรกี, ทมิฬ, ทาจิก, ทาทาร์, นอร์เวย์, บอสเนีย, บัลแกเรีย, บาสก์, ปัญจาป, ฝรั่งเศส, พาชตู, ฟริเชียน, ฟินแลนด์, ฟิลิปปินส์, ภาษาอินโดนีเซี, มองโกเลีย, มัลทีส, มาซีโดเนีย, มาราฐี, มาลากาซี, มาลายาลัม, มาเลย์, ม้ง, ยิดดิช, ยูเครน, รัสเซีย, ละติน, ลักเซมเบิร์ก, ลัตเวีย, ลาว, ลิทัวเนีย, สวาฮิลี, สวีเดน, สิงหล, สินธี, สเปน, สโลวัก, สโลวีเนีย, อังกฤษ, อัมฮาริก, อาร์เซอร์ไบจัน, อาร์เมเนีย, อาหรับ, อิกโบ, อิตาลี, อุยกูร์, อุสเบกิสถาน, อูรดู, ฮังการี, ฮัวซา, ฮาวาย, ฮินดี, ฮีบรู, เกลิกสกอต, เกาหลี, เขมร, เคิร์ด, เช็ก, เซอร์เบียน, เซโซโท, เดนมาร์ก, เตลูกู, เติร์กเมน, เนปาล, เบงกอล, เบลารุส, เปอร์เซีย, เมารี, เมียนมา (พม่า), เยอรมัน, เวลส์, เวียดนาม, เอสเปอแรนโต, เอสโทเนีย, เฮติครีโอล, แอฟริกา, แอลเบเนีย, โคซา, โครเอเชีย, โชนา, โซมาลี, โปรตุเกส, โปแลนด์, โยรูบา, โรมาเนีย, โอเดีย (โอริยา), ไทย, ไอซ์แลนด์, ไอร์แลนด์, การแปลภาษา.
- The new sound of his music combined with
- ส่วนมากคนจะเข้ามาเยอะในวันเสาร์แลอาทิตย์
- Phase separation between the two incompa
- ที่มีผู้คนอาศัยอยู่
- กางร่ม
- ฉันรู้จักคุณไหม
- บนยอดดอยอินทนนปกคลุมไปด้วยต้นไม้สีเขียวแ
- (1) Network engineers update the network
- ฉันทำการบ้านและดูโทรทัศน์
- มันเป็นเรื่องสำคัญ
- เขามีแฟนใหม่
- Chiang Mai is one of Thailand has intere
- วัดแก้วพิจิตร
- Our paper is also closely related to the
- and in rock weathering processes by lich
- I'm with u
- ในวันหยุดของฉัน ในตอนเช้าฉันได้ออกไปตลาด
- armed with a high-power Cu-Ka radioactiv
- มันเป็นเรื่องสำคัญ
- The Ce- and Y-associated F-center can be
- The target population in this study cons
- armed with a high-power Cu-Ka radioactiv
- 1.Additional knowledge of FCA process.
- ฉันได้เจอกับประสบการณ์ที่เลวร้ายสำหรับฉั
