JW: Trying to move beyond our psychological and emotional issues by si การแปล - JW: Trying to move beyond our psychological and emotional issues by si ไทย วิธีการพูด

JW: Trying to move beyond our psych


JW: Trying to move beyond our psychological and emotional issues by sidestepping them is dangerous. It sets up a debilitating split between the buddha and the human within us. And it leads to a conceptual, one-sided kind of spirituality where one pole of life is elevated at the expense of its opposite: Absolute truth is favored over relative truth, the impersonal over the personal, emptiness over form, transcendence over embodiment, and detachment over feeling. One might, for example, try to practice nonattachment by dismissing one’s need for love, but this only drives the need underground, so that it often becomes unconsciously acted out in covert and possibly harmful ways instead.

TF: Might this account for some of the messiness in our sangha communities?

JW: Definitely. It is easy to use the truth of emptiness in this one-sided way: “Thoughts and feelings are empty, a mere play of samsaric appearances, so pay them no heed. See their nature as emptiness, and simply cut through them on the spot.” In the realm of practice, this could be helpful advice. But in life situations these same words could also be used to suppress or deny feelings or concerns that need our attention. I’ve seen this happen on a number of occasions.


TF: What interests you most about spiritual bypassing these days?

JW: I’m interested in how it plays out in relationships, where spiritual bypassing often wreaks its worst havoc. If you were a yogi in a cave doing years of solo retreat, your psychological wounding might not show up so much because your focus would be entirely on your practice, in an environment that may not aggravate your relational wounds. It’s in relationships that our unresolved psychological issues tend to show up most intensely. That’s because psychological wounds are always relational — they form in and through our relationships with our early caretakers.

The basic human wound, which is prevalent in the modern world, forms around not feeling loved or intrinsically lovable as we are. Inadequate love or attunement is shocking and traumatic for a child’s developing and highly sensitive nervous system. And as we internalize how we were parented, our capacity to value ourselves, which is also the basis for valuing others, becomes damaged. I call this a “relational wound“ or the “wound of the heart.”

TF: Yes, something we are all familiar with.

JW: There is a whole body of study and research in Western psychology showing how close bonding and loving attunement— what is known as “secure attachment” — have powerful impacts on every aspect of human development. Secure attachment has a tremendous effect on many dimensions of our health, well-being, and capacity to function effectively in the world: how our brains form, how well our endocrine and immune systems function, how we handle emotions, how subject we are to depression, how our nervous system functions and handles stress, and how we relate to others.

In contrast to the indigenous cultures of traditional Asia, modern child-rearing leaves most people suffering from symptoms of insecure attachment: self-hatred, disembodiment, lack of grounding, chronic insecurity and anxiety, overactive minds, lack of basic trust, and a deep sense of inner deficiency. So most of us suffer from an extreme degree of alienation and disconnection that was unknown in earlier times— from society, community, family, older generations, nature, religion, tradition, our body, our feelings, and our humanity itself.

TF: And how is this relevant for how we practice the dharma?

JW: Many of us— and I include myself here— originally turn to the dharma, at least in part, as a way of trying to overcome the pain of our psychological and relational wounding. Yet we are often in denial or unconscious about the nature or extent of this wounding. We only know that something isn’t right and we want to be free from suffering.

TF: We may turn towards the dharma from a wounded place that we're not even aware of?

JW: Yes. We turn to the dharma to feel better, but then may unwittingly wind up using spiritual practice as a substitute for facing our psychological issues.

TF: So how does our psychological wounding affect our spiritual practice?

JW: Being a good spiritual practitioner can become what I call a compensatory identity that covers up and defends against an underlying deficient identity, where we feel badly about ourselves, not good enough, or basically lacking. Then, although we may be practicing diligently, our spiritual practice can be used in the service of denial and defense. And when spiritual practice is used to bypass our real-life human issues, it becomes compartmentalized in a separate zone of our life, and remains unintegrated with our overall functioning.

TF: Can you give some more examples of how this shows up in Western practitioners?

JW: In my psychotherapy practice I often work with dharma students who have engaged in spiritual practice for decades. I respect how their practice has been beneficial for them. Yet despite the sincerity as practitioners, their practice is not fully penetrating their life. They seek out psychological work because they remain wounded and not fully developed on the emotional/relational/personal level, and they may be acting out their wounding in harmful ways.

It’s not uncommon to speak beautifully about the basic goodness or innate perfection of our true nature, but then have difficulty trusting it when one’s psychological wounds are triggered. Often dharma students who have developed some kindness and compassion for others are hard on themselves for falling short of their spiritual ideals, and, as a result, their spiritual practice becomes dry and solemn. Or being of benefit to others turns into a duty, or a way of trying to feel good about themselves. Others may unconsciously use their spiritual brilliance to feed their narcissistic inflation and devalue others or treat them in manipulative ways.

People with depressive tendencies who may have grown up with a lack of loving attunement in childhood and therefore have a hard time valuing themselves, may use teachings on non-self to reinforce their sense of deflation. Not only do they feel bad about themselves, but they regard their insecurity about this as a further fault—a form of me-fixation, the very antithesis of the dharma— which further fuels their shame or guilt. Thus they become caught in a painful struggle with the very self they are trying to deconstruct.

The sangha often becomes an arena where people play out their unresolved family issues. It’s easy to project onto teachers or gurus, seeing them as parental figures, and then trying to win their love or else rebelling against them. Sibling rivalry and competition with other sangha members over who is the teacher’s favorite is also common.

Meditation is also frequently used to avoid uncomfortable feelings and unresolved life situations. For those in denial about their personal feelings or wounds, meditation practice can reinforce a tendency toward coldness, disengagement, or interpersonal distance. They are at a loss when it comes to relating directly to their feelings or to expressing themselves personally in a transparent way. It can be quite threatening when those of us on a spiritual path have to face our woundedness, or emotional dependency, or primal need for love.

I’ve often seen how attempts to be nonattached are used in the service of sealing people off from their human and emotional vulnerabilities. In effect, identifying oneself as a spiritual practitioner becomes used as a way of avoiding a depth of personal engagement with others that might stir up old wounds and longings for love. It’s painful to see someone maintaining a stance of detachment when underneath they are starving for positive experiences of bonding and connection.


TF: So, how do we reconcile the ideal of nonattachment with the need for human attachment?

JW: That’s a good question. If Buddhism is to fully take root in the Western psyche, in my view, it needs to become more savvy about the dynamics of the Western psyche, which is rather different from the Asian psyche. We need a larger perspective that can recognize and include two different tracks of human development— which we might call growing up and waking up, healing and awakening, or becoming a genuine human person and going beyond the person altogether. We are not just humans learning to become buddhas, but also buddhas waking up in human form, learning to become fully human. And these two tracks of development can mutually enrich each other.

While the fruition of dharma practice is awakening, the fruition of becoming a fully developed person is the capacity to engage in I-Thou relatedness with others. This means risking being fully open and transparent with others, while appreciating and taking an interest in what they are experiencing and how they are different from oneself. This capacity for open expressiveness and deep attunement is very rare in this world. It’s especially difficult if you are relationally wounded.

In short, dharma is all too often used as a way to deny our human side. As one Western Zen teacher profiled in The New York Times told of being advised by one of his teachers: “What you need to do is put aside all human feelings.” When entering psychotherapy decades later, he recognized this had not been helpful advice, and it had taken him decades to realize this.

But if we hold a perspective that includes the two developmental tracks, then we will not use absolute truth to belittle relative truth. Instead of the either/or logic of, “Your feelings are empty, so just let them go,” we could take a both/and approach: “Feelings are empty, and sometimes we need to pay close attention to them.” In light of absolute truth, personal needs are insubstantial like a mirage, and fixating on them causes suffering.
0/5000
จาก: -
เป็น: -
ผลลัพธ์ (ไทย) 1: [สำเนา]
คัดลอก!
โรงแรมเจดับบลิว: พยายามย้ายนอกเหนือจากปัญหาทางอารมณ์ และจิตใจของเรา โดย sidestepping พวกเขาเป็นอันตราย มันตั้งแยก debilitating ระหว่างพระและมนุษย์ในตัวเรา และมันนำไปสู่แนวคิด ด้านเดียวแบบจิตวิญญาณซึ่งการยกระดับชีวิตขั้วหนึ่งค่าใช้จ่ายเป็น: เป็นปลอดความจริงเหนือความจริงสัมพัทธ์ ไม้มีมากกว่าส่วนบุคคล ความว่างเปล่าผ่านแบบฟอร์ม ปรองดองมากกว่าลื่น และปลดผ่านความรู้สึก หนึ่ง เช่น กล่าวถึง nonattachment ปฏิบัติ โดย dismissing ของต้องรัก แต่นี้เฉพาะไดรฟ์ต้องใต้ดิน เพื่อให้มันมักจะรับดำเนินออกวิธีแอบแฝง และอาจเป็นอันตรายแทน รหัส: ที่นี้อาจบัญชีของ messiness ในชุมชนของเรา sangha โรงแรมเจดับบลิว: แน่นอน ง่ายต่อการใช้ความจริงของความว่างเปล่าในลักษณะนี้ด้านเดียว: "ความคิดและความรู้สึกว่างเปล่า การเล่นเพียงของนัด samsaric ดังนั้นจ่ายให้ไม่เคร่งครัด ดูธรรมชาติของพวกเขาเป็นความว่างเปล่า และเพียงแต่ตัดผ่านพวกเขาในจุด" ในขอบเขตของการปฏิบัติ นี้อาจเป็นคำแนะนำที่เป็นประโยชน์ แต่ในสถานการณ์ชีวิต คำเดียวกันนี้สามารถยังสามารถใช้เพื่อระงับ หรือปฏิเสธความรู้สึกหรือข้อสงสัยที่ต้องการความสนใจของเรา ผมเคยเห็นนี้เกิดขึ้นในหลายโอกาส รหัส: อะไรคุณสนใจมากที่สุดเกี่ยวกับจิตวิญญาณต่อวันนี้ โรงแรมเจดับบลิว: ผมสนใจวิธีมันเล่นออกในความสัมพันธ์ ที่ต่อจิตวิญญาณมักจะ wreaks ของความเสียหายเลวร้ายที่สุด ถ้าคุณโยคีในถ้ำทำปีผ่อนเดี่ยว wounding จิตใจของคุณอาจไม่แสดงค่ามากเนื่องจากโฟกัสของคุณจะเป็นในการปฏิบัติงาน ในสภาพแวดล้อมที่อาจซ้ำเติมบาดแผลของคุณสัมพันธ์กัน มันเป็นความสัมพันธ์ที่มีปัญหาทางจิตใจของเรายังมักจะ แสดงความมากที่สุด เนื่องจากมีบาดแผลทางจิตใจมักสัมพันธ์ — พวกเขาฟอร์มใน และความสัมพันธ์ของเรากับ caretakers ของเราก่อน พื้นฐานมนุษย์แผล ซึ่งเป็นที่แพร่หลายในโลกสมัยใหม่ แบบรอบไม่รู้สึกรัก หรือน่ารักทำเป็นเรา ความรักไม่เพียงพอหรือ attunement คือขยัน และเจ็บปวดสำหรับเด็กมีความไวสูง และพัฒนาระบบประสาท และเรา internalize วิธีเรามี parented กำลังของเราค่าตนเอง ซึ่งเป็นข้อมูลพื้นฐานสำหรับการกำหนดค่าอื่น ๆ เสียหาย ฉันโทรนี้ "แผลเชิง" หรือ "แผลของหัวใจ" รหัส: ใช่ สิ่งที่เราคุ้นทั้งหมด เจดับบลิว: มีร่างกายทั้งการศึกษา และวิจัยในจิตวิทยาตะวันตกแสดงว่าปิดยึด และรัก attunement — สิ่งที่เรียกว่าเป็น "สิ่งที่แนบทาง" ซึ่งมีผลกระทบที่มีประสิทธิภาพในทุกด้านของการพัฒนามนุษย์ ทางที่แนบมีผลมหาศาลในหลายมิติของสุขภาพ สุขภาพ และความสามารถในการทำงานอย่างมีประสิทธิภาพในโลก: ว่าสมองของเราแบบ วิธีการที่ดีของเราไร้ท่อและระบบภูมิคุ้มกันทำงาน วิธีที่เราจัดการกับอารมณ์ ชื่อเรื่องว่าเราจะต้องซึมเศร้า วิธีจับและฟังก์ชันของระบบประสาทของเราเครียด และว่าเราเกี่ยวข้องกับผู้อื่น ตรงข้ามวัฒนธรรมพื้นเมืองของเอเชียแบบดั้งเดิม สมัยเด็กแม่ออกจากคนส่วนใหญ่ทุกข์ทรมานจากอาการของสิ่งที่แนบที่ไม่ปลอดภัย: self-hatred, disembodiment ขาดจากดิน เรื้อรังวิตกกังวล ดงจิต และความไม่มั่นคงขาดความเชื่อถือพื้นฐาน และความลึกของขาดภายใน ดังนั้นส่วนมากของเราประสบจากองศามากสุดและ disconnection ที่ไม่รู้จักในครั้งก่อนหน้า — จากสังคม ชุมชน ครอบครัว รุ่นเก่า ธรรมชาติ ศาสนา ประเพณี ร่างกาย ความรู้สึกของเรา และมวลมนุษยชาติของเราเอง รหัส: และวิธีนี้จะเกี่ยวข้องกับวิธีที่เราปฏิบัติธรรมกับ โรงแรมเจดับบลิว: จำนวนมากของเรา — และฉันเองที่นี่ — เดิม เปิดธรรม น้อยในส่วน การพยายามเอาชนะความเจ็บปวดของเราทางจิตวิทยา และเชิง wounding แต่ เรามักปฏิเสธหรืออสัญเกี่ยวกับธรรมชาติหรือขอบเขตของ wounding นี้ เพียงเรารู้ว่า บางสิ่งบางอย่างไม่เหมาะสม และเราต้องการเป็นอิสระจากทุกข์ รหัส: ที่เราอาจหันมาธรรมจากได้รับบาดเจ็บที่เราไม่ได้ตระหนักถึง โรงแรมเจดับบลิว: ใช่ เราเปิดธรรมให้รู้สึกดีขึ้น แต่แล้ว ลมขึ้นใช้ปฏิบัติทางจิตวิญญาณเป็นการเผชิญปัญหาทางจิตใจของเราอาจไม่ รหัส: ดังนั้นไม่ wounding จิตใจของเรามีผลต่อการปฏิบัติทางจิตวิญญาณของเรา โรงแรมเจดับบลิว: ถูกดีจิตวิญญาณผู้ประกอบการสามารถเป็น อะไรฉันเรียกตัวชดเชยที่ครอบคลุมขึ้น และปกป้องจากประจำขาดสารต้นแบบ ที่เรารู้สึกไม่ดีเกี่ยวกับตนเอง ไม่ดีพอ หรือโดยทั่วไปขาด แล้ว แม้ว่าเราอาจจะฝึกหมั่น ปฏิบัติทางจิตวิญญาณของเราสามารถใช้บริการของการปฏิเสธและการป้องกัน และเมื่อปฏิบัติทางจิตวิญญาณถูกใช้เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาของมนุษย์ชีวิต มันกลายเป็น compartmentalized ในโซนแยกของชีวิตของเรา และยังคง unintegrated กับการทำงานของเราโดยรวม รหัส: คุณสามารถให้ตัวอย่างเพิ่มเติมวิธีนี้แสดงขึ้นในตะวันตกผู้ โรงแรมเจดับบลิว: จิตแพทย์ฝึกหัดของฉันฉันมักจะทำงานกับเรียนธรรมที่มีหมั้นในการปฏิบัติทางจิตวิญญาณสำหรับทศวรรษที่ผ่านมา เคารพวิธีฝึกของพวกเขาได้ประโยชน์สำหรับพวกเขา แต่ แม้ มีความจริงใจเป็นผู้ ปฏิบัติตนเป็นไม่เต็มเจาะชีวิต พวกเขาหางานจิตวิทยา เพราะพวกเขายังคงได้รับบาดเจ็บ และไม่พัฒนาอย่างสมบูรณ์ในระดับอารมณ์เชิง/ส่วนตัว และอาจทำหน้าที่ได้ออก wounding ในอันตราย มันไม่ใช่ การพูดเกี่ยวกับความดีพื้นฐานหรือข้อสอบความสมบูรณ์ของธรรมชาติที่แท้ของเราสวยงาม แล้ว มีปัญหาโดยเมื่อทริกเกอร์แผลทางจิตใจ มักจะเรียนธรรมที่ได้พัฒนาเมตตาและเมตตาผู้อื่นบางยากในตัวเองสำหรับตกขาดอุดมคติทางจิตวิญญาณของพวกเขา และ เป็นผล การปฏิบัติทางจิตวิญญาณจะแห้ง และปฏิญาณตน หรือเป็นประโยชน์กับคนอื่น ๆ จะเป็นหน้าที่ หรือวิธีการพยายามรู้สึกดีเกี่ยวกับตัวเอง นอกจากนี้บุคคลอื่น ๆ รับอาจใช้ความหมายของจิตวิญญาณตัวดึงข้อมูลของอัตราเงินเฟ้อซึ่งบูชาตัวเอง และ devalue คน หรือรักษาพวกเขาด้วยวิธีการปฏิบัติ คน มีแนวโน้ม depressive อาจได้เติบโตขึ้นไม่พอ attunement รักในวัยเด็กจึงมีเวลายากคะเนเอง อาจใช้ธรรมในตนเองไม่ใช่หนุนความภาวะเงินฝืด ไม่เพียงแต่พวกเขารู้สึกไม่ดีเกี่ยวกับตัวเอง แต่พวกเขาเกี่ยวกับความไม่มั่นคงของพวกเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้เป็นความผิดพลาดเพิ่มเติม — ฟอร์มของฉันเบี แอนติเธซิสมากใฝ่ทางธรรม — อับอายหรือความผิดของพวกเขาที่มาเพิ่มเติม ดังนั้น พวกเขาเป็นจับในการต่อสู้ความเจ็บปวดด้วยตนเองมากที่พวกเขาพยายาม deconstruct Sangha มักจะกลายเป็น สำนักที่คนเล่นหมดปัญหาครอบครัวของพวกเขายังไม่ได้แก้ไข มีโครงการไปยังครูหรือกูรูส์ พวกเขาเห็นเป็นตัวเลขโดยผู้ปกครอง และพยายามชนะความรักหรืออื่น ๆ กบฎกับพวกเขา พี่น้องเริ่มและการแข่งขันกับสมาชิก sangha กว่าใครคือใจของครูก็ทั่วไป Meditation is also frequently used to avoid uncomfortable feelings and unresolved life situations. For those in denial about their personal feelings or wounds, meditation practice can reinforce a tendency toward coldness, disengagement, or interpersonal distance. They are at a loss when it comes to relating directly to their feelings or to expressing themselves personally in a transparent way. It can be quite threatening when those of us on a spiritual path have to face our woundedness, or emotional dependency, or primal need for love. I’ve often seen how attempts to be nonattached are used in the service of sealing people off from their human and emotional vulnerabilities. In effect, identifying oneself as a spiritual practitioner becomes used as a way of avoiding a depth of personal engagement with others that might stir up old wounds and longings for love. It’s painful to see someone maintaining a stance of detachment when underneath they are starving for positive experiences of bonding and connection. TF: So, how do we reconcile the ideal of nonattachment with the need for human attachment? JW: That’s a good question. If Buddhism is to fully take root in the Western psyche, in my view, it needs to become more savvy about the dynamics of the Western psyche, which is rather different from the Asian psyche. We need a larger perspective that can recognize and include two different tracks of human development— which we might call growing up and waking up, healing and awakening, or becoming a genuine human person and going beyond the person altogether. We are not just humans learning to become buddhas, but also buddhas waking up in human form, learning to become fully human. And these two tracks of development can mutually enrich each other. While the fruition of dharma practice is awakening, the fruition of becoming a fully developed person is the capacity to engage in I-Thou relatedness with others. This means risking being fully open and transparent with others, while appreciating and taking an interest in what they are experiencing and how they are different from oneself. This capacity for open expressiveness and deep attunement is very rare in this world. It’s especially difficult if you are relationally wounded. In short, dharma is all too often used as a way to deny our human side. As one Western Zen teacher profiled in The New York Times told of being advised by one of his teachers: “What you need to do is put aside all human feelings.” When entering psychotherapy decades later, he recognized this had not been helpful advice, and it had taken him decades to realize this. But if we hold a perspective that includes the two developmental tracks, then we will not use absolute truth to belittle relative truth. Instead of the either/or logic of, “Your feelings are empty, so just let them go,” we could take a both/and approach: “Feelings are empty, and sometimes we need to pay close attention to them.” In light of absolute truth, personal needs are insubstantial like a mirage, and fixating on them causes suffering.
การแปล กรุณารอสักครู่..
ผลลัพธ์ (ไทย) 2:[สำเนา]
คัดลอก!

เจดับบลิว: พยายามที่จะย้ายที่อยู่นอกเหนือปัญหาทางด้านจิตใจและอารมณ์ของเราโดยการพลิ้วไหวของพวกเขาเป็นสิ่งที่อันตราย มันตั้งค่าแยกบั่นทอนระหว่างมนุษย์และพระพุทธรูปภายในตัวเรา และมันจะนำไปสู่ความคิดแบบด้านเดียวของจิตวิญญาณที่ขั้วหนึ่งของชีวิตคือการยกระดับค่าใช้จ่ายของฝั่งตรงข้ามของ: ความจริงแอบโซลูทเป็นที่ชื่นชอบมากกว่าความจริงญาติที่ไม่มีตัวตนมากกว่าส่วนบุคคลความว่างเปล่ามากกว่ารูปแบบการมีชัยเหนือศูนย์รวมและ ออกมากกว่าความรู้สึก หนึ่งอาจยกตัวอย่างเช่นการพยายามที่จะปฏิบัติ nonattachment โดยไล่ความจำเป็นสำหรับความรักของคน ๆ หนึ่ง แต่เพียงไดรฟ์ความต้องการใต้ดินเพื่อที่จะมักจะกลายเป็นทำหน้าที่โดยไม่รู้ตัวออกมาในรูปแบบที่เป็นความลับและเป็นอันตรายอาจแทน. TF: Might บัญชีนี้สำหรับบางส่วนของ สกปรกสังฆะในชุมชนของเราหรือไม่เจดับบลิว: แน่นอน มันเป็นเรื่องง่ายที่จะใช้ความจริงของความว่างเปล่าในเรื่องนี้ทางด้านเดียว: "ความคิดและความรู้สึกที่ว่างเปล่าเป็นเพียงการเล่นของปรากฏ samsaric เพื่อจ่ายพวกเขาไม่ระวัง ดูธรรมชาติของพวกเขาเป็นความว่างเปล่าและก็ตัดผ่านพวกเขาในจุด. "ในขอบเขตของการปฏิบัตินี้อาจจะแนะนำที่เป็นประโยชน์ แต่ในสถานการณ์ในชีวิตคำเดียวกันนี้ยังสามารถนำมาใช้ในการปราบปรามหรือปฏิเสธความรู้สึกหรือข้อสงสัยที่ต้องการความสนใจของเรา ฉันได้เห็นนี้เกิดขึ้นในหลายครั้ง. TF: สิ่งที่คุณสนใจมากที่สุดเกี่ยวกับการแยกทางจิตวิญญาณของวันนี้? เจดับบลิว: ฉันสนใจในวิธีการที่จะเล่นออกในความสัมพันธ์ที่อ้อมจิตวิญญาณมักจะ wreaks ความเสียหายที่เลวร้ายที่สุด ถ้าคุณเป็นโยคีในถ้ำทำปีของการถอยเดี่ยวการกระทบกระทั่งทางด้านจิตใจของคุณอาจไม่แสดงขึ้นมากเพราะความสำคัญของคุณจะเป็นทั้งในการปฏิบัติของคุณในสภาพแวดล้อมที่ไม่อาจซ้ำเติมบาดแผลสัมพันธ์ของคุณ มันอยู่ในความสัมพันธ์ที่ปัญหาทางด้านจิตใจของเราได้รับการแก้ไขมีแนวโน้มที่จะแสดงขึ้นอย่างเข้มข้นมากที่สุด นั่นเป็นเพราะบาดแผลทางด้านจิตใจอยู่เสมอสัมพันธ์ -. พวกเขาในรูปแบบและผ่านทางความสัมพันธ์ของเรากับของเราเริ่มต้นดูแลแผลขั้นพื้นฐานของมนุษย์ซึ่งเป็นที่แพร่หลายในโลกสมัยใหม่ในรูปแบบรอบไม่ได้รู้สึกรักหรือภายในน่ารักที่เราเป็น ความรักไม่เพียงพอหรือไกล้เป็นที่น่าตกใจและเจ็บปวดสำหรับการพัฒนาเด็กและระบบประสาทที่มีความสำคัญสูง และที่เรา internalize วิธีการที่เราถูก parented, ความสามารถของเราที่จะเห็นคุณค่าของตัวเองซึ่งเป็นพื้นฐานสำหรับการประเมินมูลค่าผู้อื่นได้รับความเสียหาย ที่ผมเรียกนี้ "แผลสัมพันธ์" หรือ "แผลของหัวใจ." TF: ใช่สิ่งที่เราทุกคนคุ้นเคยกับ. เจดับบลิว: มีร่างกายทั้งหมดของการศึกษาและการวิจัยในด้านจิตวิทยาตะวันตกแสดงให้เห็นว่าพันธะใกล้ชิดและความรักเป็น attunement- สิ่งที่เรียกว่า "สิ่งที่แนบมารักษาความปลอดภัย" - มีผลกระทบที่มีประสิทธิภาพในด้านของการพัฒนามนุษย์ทุกคน สิ่งที่แนบมารักษาความปลอดภัยที่มีผลอย่างมากในหลายมิติของสุขภาพของเราเป็นอยู่ที่ดีและความสามารถที่จะทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพในโลก: วิธีการที่สมองของเราในรูปแบบวิธีที่ดีที่ต่อมไร้ท่อและระบบภูมิคุ้มกันของเราฟังก์ชั่นวิธีการที่เราจัดการกับอารมณ์ความรู้สึกว่าเรื่องที่เราจะ . ซึมเศร้า, วิธีการทำงานของเราระบบประสาทและจัดการความเครียดและวิธีการที่เรามีความสัมพันธ์กับคนอื่น ๆในทางตรงกันข้ามกับวัฒนธรรมพื้นบ้านแบบดั้งเดิมเอเชียที่ทันสมัยเด็กเลี้ยงออกจากคนส่วนใหญ่ที่ทุกข์ทรมานจากอาการของสิ่งที่แนบที่ไม่ปลอดภัย: ด้วยตนเองเกลียดชัง disembodiment ขาด ดินไม่มั่นคงเรื้อรังและความวิตกกังวลใจที่โอ้อวดขาดความไว้วางใจขั้นพื้นฐานและความรู้สึกลึก ๆ ของการขาดภายใน ดังนั้นส่วนใหญ่ของเราต้องทนทุกข์ทรมานจากระดับที่รุนแรงของการโอนและการเชื่อมต่อที่เป็นที่รู้จักใน times- ก่อนหน้านี้จากสังคมชุมชนครอบครัวรุ่นเก่า, ธรรมชาติ, ศาสนาประเพณีร่างกายของเราความรู้สึกของเราและความเป็นมนุษย์ของเราเอง. TF: และวิธีการนี้เกี่ยวข้องกับวิธีการที่เราปฏิบัติธรรมะหรือไม่เจดับบลิว: หลาย US-และผมรวมถึงตัวเอง here- เดิมหันไปธรรมะอย่างน้อยในส่วนที่เป็นวิธีการพยายามที่จะเอาชนะความเจ็บปวดจากบาดแผลทางจิตใจและความสัมพันธ์ของเรา แต่เรามักจะอยู่ในการปฏิเสธหรือหมดสติเกี่ยวกับลักษณะหรือขอบเขตของการกระทบกระทั่งนี้ เรารู้ว่าสิ่งที่ไม่เหมาะสมและเราต้องการที่จะเป็นอิสระจากความทุกข์ทรมาน. TF: เราอาจจะหันไปทางธรรมะจากสถานที่ที่ได้รับบาดเจ็บที่เราไม่ได้ตระหนักถึง? เจดับบลิว: ใช่ เราหันไปธรรมจะรู้สึกดีขึ้น แต่แล้วโดยไม่เจตนาอาจลมขึ้นใช้ปฏิบัติทางจิตวิญญาณแทนเผชิญปัญหาทางด้านจิตใจของเรา. TF: ดังนั้นวิธีที่จะกระทบกระทั่งทางด้านจิตใจของเรามีผลต่อการปฏิบัติทางจิตวิญญาณของเราหรือไม่เจดับบลิว: เป็นผู้ประกอบการทางจิตวิญญาณที่ดีจะกลายเป็นสิ่งที่ ที่ผมเรียกว่าเป็นเอกลักษณ์ชดเชยที่ครอบคลุมและปกป้องตัวตนที่ขาดพื้นฐานที่เรารู้สึกไม่ดีเกี่ยวกับตัวเองไม่ดีพอหรือขาดพื้น จากนั้นถึงแม้ว่าเราอาจจะได้รับการฝึกอย่างขยันขันแข็งปฏิบัติทางจิตวิญญาณของเราสามารถนำมาใช้ในการให้บริการของการปฏิเสธและการป้องกัน และเมื่อการปฏิบัติทางจิตวิญญาณที่ถูกนำมาใช้เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาของมนุษย์ในชีวิตจริงของเราก็จะกลายเป็น compartmentalized ในโซนที่แยกต่างหากจากชีวิตของเราและยังคง unintegrated กับการทำงานโดยรวมของเรา. TF: คุณสามารถให้บางตัวอย่างของวิธีการนี้แสดงให้เห็นในผู้ปฏิบัติตะวันตก ? เจดับบลิว: ในทางปฏิบัติจิตบำบัดของฉันฉันมักจะทำงานกับนักเรียนธรรมะที่มีส่วนร่วมในการปฏิบัติทางจิตวิญญาณมานานหลายทศวรรษ ผมเคารพวิธีการปฏิบัติของพวกเขาได้รับประโยชน์สำหรับพวกเขา แต่แม้จะมีความจริงใจในฐานะผู้ปฏิบัติงานการปฏิบัติของพวกเขาจะไม่เจาะชีวิตของพวกเขา พวกเขาพยายามที่ทำงานทางด้านจิตใจเพราะพวกเขายังคงได้รับบาดเจ็บและไม่ได้พัฒนาอย่างเต็มที่ในอารมณ์ / สัมพันธ์ / ระดับบุคคลและพวกเขาอาจจะทำหน้าที่ออกกระทบกระทั่งของพวกเขาในรูปแบบที่เป็นอันตราย. มันไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะพูดอย่างสวยงามเกี่ยวกับความดีขั้นพื้นฐานหรือความสมบูรณ์แบบโดยธรรมชาติของที่แท้จริงของเรา ธรรมชาติ แต่แล้วก็มีปัญหาในการไว้วางใจเมื่อบาดแผลทางด้านจิตใจของคน ๆ หนึ่งจะมีการหารือ บ่อยครั้งที่นักเรียนธรรมที่มีการพัฒนาบางน้ำใจและความเมตตาสำหรับคนอื่น ๆ มีความยากในตัวเองสำหรับล้มสั้นของอุดมคติทางจิตวิญญาณของพวกเขาและเป็นผลให้การปฏิบัติทางจิตวิญญาณของพวกเขาจะกลายเป็นแห้งและเคร่งขรึม หรือเป็นประโยชน์กับคนอื่น ๆ จะกลายเป็นหน้าที่หรือวิธีการในการพยายามที่จะรู้สึกดีกับตัวเอง อื่น ๆ โดยไม่รู้ตัวอาจจะใช้ความฉลาดทางจิตวิญญาณของพวกเขาที่จะเลี้ยงเงินเฟ้อหลงตัวเองของพวกเขาและคนอื่น ๆ หรือลดค่ารักษาพวกเขาในรูปแบบที่บิดเบือน. คนที่มีแนวโน้มซึมเศร้าที่อาจจะมีการเติบโตขึ้นมาด้วยการขาดความไกล้ความรักในวัยเด็กและดังนั้นจึงมีช่วงเวลาที่ยากคุณค่าตัวเองอาจจะใช้ คำสอนของตัวเองไม่ใช่เพื่อเสริมสร้างความรู้สึกของภาวะเงินฝืด พวกเขาไม่เพียง แต่รู้สึกไม่ดีเกี่ยวกับตัวเอง แต่พวกเขาเกี่ยวกับความไม่มั่นคงของพวกเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้เป็นความผิดรูปแบบต่อไปของฉันตรึงสิ่งที่ตรงกันข้ามมาก dharma- ซึ่งเชื้อเพลิงต่อความอับอายหรือความผิด ทำให้พวกเขากลายเป็นที่ติดอยู่ในการต่อสู้ที่เจ็บปวดกับตัวเองมากที่พวกเขากำลังพยายามที่จะแยกแยะ. สังฆะมักจะกลายเป็นเวทีที่ผู้คนเล่นออกปัญหาได้รับการแก้ไขครอบครัวของพวกเขา มันง่ายที่จะเข้าสู่โครงการครูหรือผู้เชี่ยวชาญด้านการเห็นพวกเขาเป็นตัวเลขของผู้ปกครองและจากนั้นพยายามที่จะชนะรักของพวกเขาหรืออื่น ๆ ที่ต่อต้านพวกเขา พี่น้องและการแข่งขันกับสมาชิกคนอื่น ๆ สังฆะขึ้นไปที่เป็นที่ชื่นชอบของครูก็เป็นธรรมดา. การทำสมาธิยังใช้บ่อยเพื่อหลีกเลี่ยงความรู้สึกอึดอัดและสถานการณ์ในชีวิตยังไม่ได้แก้ไข สำหรับผู้ที่อยู่ในการปฏิเสธเกี่ยวกับความรู้สึกส่วนตัวของพวกเขาหรือบาดแผลการปฏิบัติสมาธิสามารถเสริมสร้างความโน้มเอียงไปสู่ความหนาวเย็น, หลุดพ้นหรือระยะห่างระหว่างบุคคล พวกเขาเป็นที่สูญเสียเมื่อมันมาถึงที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับความรู้สึกของตนหรือเพื่อแสดงตัวเองเองในทางที่โปร่งใส มันอาจจะเป็นอันตรายมากเมื่อพวกเราอยู่บนเส้นทางจิตวิญญาณต้องเผชิญ woundedness ของเราหรือการพึ่งพาทางอารมณ์หรือความจำเป็นสำหรับความรักครั้งแรก. ฉันมักจะเห็นว่าความพยายามที่จะได้รับการ nonattached ถูกนำมาใช้ในการให้บริการของการปิดผนึกคนออกจากพวกเขา ช่องโหว่ของมนุษย์และอารมณ์ ผลการระบุตัวเองเป็นผู้ประกอบการทางจิตวิญญาณจะกลายเป็นใช้เป็นวิธีในการหลีกเลี่ยงความลึกของการมีส่วนร่วมส่วนบุคคลกับคนอื่น ๆ ที่อาจกระทบบาดแผลเก่าและความปรารถนาสำหรับความรัก มันเป็นความเจ็บปวดที่จะเห็นใครบางคนที่ยังคงรักษาจุดยืนของการปลดเมื่ออยู่ภายใต้พวกเขากำลังจะอดตายประสบการณ์ในเชิงบวกของการยึดเกาะและการเชื่อมต่อ. TF: ดังนั้นวิธีการที่เราจะตกลงกันได้ในอุดมคติของ nonattachment ที่มีความจำเป็นสำหรับสิ่งที่แนบมาของมนุษย์? เจดับบลิว: นั่นเป็นคำถามที่ดี ถ้าศาสนาพุทธเป็นอย่างเต็มที่หยั่งรากในจิตใจของตะวันตกในมุมมองของฉันมันต้องเป็นความเข้าใจเพิ่มเติมเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงของจิตใจตะวันตกซึ่งค่อนข้างแตกต่างจากจิตใจเอเชีย เราจำเป็นต้องมีมุมมองขนาดใหญ่ที่สามารถรับรู้และรวมถึงสองแทร็คที่แตกต่างกันของมนุษย์ที่พัฒนาซึ่งเราอาจเรียกเติบโตขึ้นและตื่นขึ้นมารักษาและการกระตุ้นหรือกลายเป็นมนุษย์ของแท้และจะเกินคนทั้งหมด เราไม่ได้เป็นเพียงแค่มนุษย์เรียนรู้ที่จะกลายเป็นพระพุทธรูป แต่ยังมีพระพุทธรูปตื่นขึ้นมาในรูปแบบของมนุษย์เรียนรู้ที่จะกลายเป็นมนุษย์อย่างเต็มที่ และทั้งสองแทร็คของการพัฒนาร่วมกันสามารถเสริมสร้างซึ่งกันและกัน. ในขณะที่การบรรลุผลของการปฏิบัติที่เป็นธรรมกระตุ้นการบรรลุผลของการเป็นคนที่พัฒนาอย่างเต็มที่คือความสามารถในการมีส่วนร่วมในความสัมพันธ์ฉันพระองค์กับคนอื่น ๆ ซึ่งหมายความว่าเสี่ยงเป็นอย่างเต็มที่เปิดและโปร่งใสกับคนอื่น ๆ ในขณะที่การแข็งค่าขึ้นและความสนใจในสิ่งที่พวกเขากำลังประสบและวิธีการที่พวกเขามีความแตกต่างจากตัวเอง ความสามารถในการแสดงออกที่เปิดกว้างและลึกไกล้นี้หายากมากในโลกนี้ มันเป็นเรื่องยากโดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าคุณได้รับบาดเจ็บ relationally. ในระยะสั้นเป็นธรรมทั้งหมดก็มักจะใช้เป็นวิธีการปฏิเสธด้านมนุษย์ของเรา ในฐานะที่เป็นครูคนหนึ่งเซนตะวันตก profiled ในนิวยอร์กไทม์สบอกว่าถูกแนะนำโดยหนึ่งในอาจารย์ของเขา: ". สิ่งที่คุณต้องทำคือการใส่กันความรู้สึกของมนุษย์ทุกคน" เมื่อเข้าสู่ทศวรรษที่ผ่านมาจิตบำบัดต่อมาเขาได้รับการยอมรับนี้ไม่ได้รับการให้คำแนะนำที่เป็นประโยชน์ และมันก็พาเขามานานหลายทศวรรษที่จะตระหนักถึงนี้. แต่ถ้าเราถือมุมมองที่มีแทร็คที่สองการพัฒนาแล้วเราจะไม่ใช้ความจริงที่แน่นอนที่จะดูถูกความจริงญาติ แทนการอย่างใดอย่างหนึ่ง / หรือตรรกะของ "ความรู้สึกของคุณเป็นที่ว่างเปล่าดังนั้นเพียงแค่ให้พวกเขาไป" เราอาจจะใช้ทั้งสอง / และวิธีการของ "ความรู้สึกที่ว่างเปล่าและบางครั้งเราต้องให้ความสนใจใกล้เคียงกับพวกเขา." ในแง่ ของจริงแน่นอนความต้องการส่วนบุคคลไร้สาระเหมือนภาพลวงตาและวุ่นวายกับพวกเขาทำให้เกิดความทุกข์ทรมาน





















































การแปล กรุณารอสักครู่..
ผลลัพธ์ (ไทย) 3:[สำเนา]
คัดลอก!

พยายามที่จะย้ายเกินปัญหาจิตใจและอารมณ์ของเราโดย sidestepping พวกเขาอันตราย มันตั้งค่าแยก debilitating ระหว่างพระพุทธเจ้าและมนุษย์ภายในเรา และมันนำไปสู่ความคิดข้างเดียวชนิดของจิตวิญญาณที่ขั้วเดียวของชีวิตที่เพิ่มขึ้นในค่าใช้จ่ายของตรงกันข้าม : ความจริงคือได้เปรียบความจริงสัมพัทธ์ ตัวตนผ่านส่วนบุคคลความว่างเปล่าเหนือกว่ารูปแบบ วิมุตติศูนย์รวม และการหลุดพ้นมากกว่าความรู้สึก คนหนึ่งอาจจะ ตัวอย่าง ลองฝึก nonattachment โดยการตัดหนึ่งต้องการความรัก แต่จะต้องอยู่ใต้ดิน มันมักจะกลายเป็นโดยไม่รู้ตัวแสดงในที่กำบังและอาจเป็นอันตรายวิธีแทน

TF : อาจบัญชีสำหรับบางส่วนของความไม่เป็นระเบียบในชุมชนสงฆ์ของเรา ?

3 :แน่นอน มันเป็นเรื่องง่ายที่จะใช้ความจริงว่างเปล่าในทางข้างเดียวนี้ " ความคิดและความรู้สึกว่างเปล่า เล่นเพียงนัด samsaric ดังนั้นจ่ายพวกเขาไม่ฟัง ดูธรรมชาติของพวกเขาเป็นเพียงความว่างเปล่า และตัดพวกเขาในจุด . " ในแง่ของการปฏิบัตินี้สามารถให้คำแนะนำที่เป็นประโยชน์แต่ในสถานการณ์ชีวิต คำพูดเดียวกันนี้สามารถใช้เพื่อระงับ หรือปฏิเสธความรู้สึกหรือข้อสงสัยที่ต้องการความสนใจของเรา ผมเห็นสิ่งนี้เกิดขึ้นบนหมายเลขของโอกาส


TF : อะไรที่คุณสนใจมากที่สุดมโนมัยผ่านวันเหล่านี้

ผมก็สนใจว่ามันเล่นออกในความสัมพันธ์ที่จิตวิญญาณผ่านมักจะทำความเสียหายที่เลวร้ายที่สุดถ้าคุณเป็นโยคีในถ้ำทำปีเดี่ยวถอย จิตใจของคุณไปอาจจะไม่แสดงขึ้นมามาก เพราะโฟกัสของคุณจะถูกทั้งหมดเกี่ยวกับการปฏิบัติของคุณในสภาพแวดล้อมที่ไม่อาจซ้ำเติมบาดแผลของคุณสัมพันธ์ มันอยู่ในความสัมพันธ์ที่ประเด็นที่ค้างคาจิตใจของเรามีแนวโน้มที่จะแสดงมากที่สุดตลอดนั่นเป็นเพราะบาดแผลทางจิตใจมักจะสัมพันธ์ - พวกเขาแบบฟอร์มในและผ่านทางความสัมพันธ์ของเรากับผู้ดูแลของเราก่อน

แผลพื้นฐานของมนุษย์ซึ่งเป็นที่แพร่หลายในโลกสมัยใหม่ , รูปแบบรอบ ๆไม่ค่อยชอบหรือภายในน่ารักเหมือนเรา ความรักไม่เพียงพอหรือไกล้จะตกตะลึงและสะเทือนใจต่อการพัฒนาของเด็ก และละเอียดอ่อนมาก ระบบประสาทและเมื่อเราขึ้นว่าเราถูก parented ความจุของเราค่า ตัวเรา ซึ่งเป็นฐานสำหรับคุณค่าผู้อื่น กลายเป็นเสียหาย ที่ผมเรียกนี้ " แผลสัมพันธ์ " หรือ " บาดแผลของหัวใจ "

TF ครับ บางสิ่งบางอย่างที่เราทุกคนคุ้นเคยกับ

3 :มีร่างกายที่สมบูรณ์ของการศึกษาและวิจัยในจิตวิทยาตะวันตกแสดงวิธีเชื่อมสนิทและรักไกล้ - สิ่งที่เรียกว่า " การยึดติด " มีผลกระทบที่มีประสิทธิภาพในการทุกด้านของการพัฒนามนุษย์ การรักษาความปลอดภัยสิ่งที่แนบมาที่มีผลอย่างมากต่อหลายมิติของสุขภาพของเราได้อยู่ดีกินดี และความสามารถในการทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพในแบบโลก : วิธีสมองของเราว่าต่อมไร้ท่อและการทำงานของระบบภูมิคุ้มกันของเราวิธีที่เราจัดการกับอารมณ์ แล้วเรื่องเรากับภาวะซึมเศร้าว่าฟังก์ชั่นระบบประสาทของเรา และจัดการกับความเครียด และวิธีการที่เราสร้างความสัมพันธ์กับผู้อื่น

ในทางตรงกันข้ามกับวัฒนธรรมพื้นเมืองของเอเชียดั้งเดิม การอบรมเลี้ยงดูที่ทันสมัยทิ้งคนส่วนใหญ่ทุกข์ทรมานจากอาการของสิ่งที่แนบที่ไม่ปลอดภัย : ความเกลียดชัง , การทำให้วิญญาณหลุดออกจากร่างตนเองขาดดิน ,
การแปล กรุณารอสักครู่..
 
ภาษาอื่น ๆ
การสนับสนุนเครื่องมือแปลภาษา: กรีก, กันนาดา, กาลิเชียน, คลิงออน, คอร์สิกา, คาซัค, คาตาลัน, คินยารวันดา, คีร์กิซ, คุชราต, จอร์เจีย, จีน, จีนดั้งเดิม, ชวา, ชิเชวา, ซามัว, ซีบัวโน, ซุนดา, ซูลู, ญี่ปุ่น, ดัตช์, ตรวจหาภาษา, ตุรกี, ทมิฬ, ทาจิก, ทาทาร์, นอร์เวย์, บอสเนีย, บัลแกเรีย, บาสก์, ปัญจาป, ฝรั่งเศส, พาชตู, ฟริเชียน, ฟินแลนด์, ฟิลิปปินส์, ภาษาอินโดนีเซี, มองโกเลีย, มัลทีส, มาซีโดเนีย, มาราฐี, มาลากาซี, มาลายาลัม, มาเลย์, ม้ง, ยิดดิช, ยูเครน, รัสเซีย, ละติน, ลักเซมเบิร์ก, ลัตเวีย, ลาว, ลิทัวเนีย, สวาฮิลี, สวีเดน, สิงหล, สินธี, สเปน, สโลวัก, สโลวีเนีย, อังกฤษ, อัมฮาริก, อาร์เซอร์ไบจัน, อาร์เมเนีย, อาหรับ, อิกโบ, อิตาลี, อุยกูร์, อุสเบกิสถาน, อูรดู, ฮังการี, ฮัวซา, ฮาวาย, ฮินดี, ฮีบรู, เกลิกสกอต, เกาหลี, เขมร, เคิร์ด, เช็ก, เซอร์เบียน, เซโซโท, เดนมาร์ก, เตลูกู, เติร์กเมน, เนปาล, เบงกอล, เบลารุส, เปอร์เซีย, เมารี, เมียนมา (พม่า), เยอรมัน, เวลส์, เวียดนาม, เอสเปอแรนโต, เอสโทเนีย, เฮติครีโอล, แอฟริกา, แอลเบเนีย, โคซา, โครเอเชีย, โชนา, โซมาลี, โปรตุเกส, โปแลนด์, โยรูบา, โรมาเนีย, โอเดีย (โอริยา), ไทย, ไอซ์แลนด์, ไอร์แลนด์, การแปลภาษา.

Copyright ©2025 I Love Translation. All reserved.

E-mail: