Food feeds the soul. To the extent

Food feeds the soul. To the extent that we all eat food, and we all have souls, food is the single great unifier across cultures. But what feeds your soul?

For me, a first-generation Korean-American, comfort food is a plate of kimchi, white rice, and fried Spam. Such preferences are personally meaningful — and also culturally meaningful. Our comfort foods map who are, where we come from, and what happened to us along the way. Notes Jennifer 8. Lee (TED Talk: Jennifer 8. Lee looks for General Tso), “what you want to cook and eat is an accumulation, a function of your experiences — the people you’ve dated, what you’ve learned, where you’ve gone. There may be inbound elements from other cultures, but you’ll always eat things that mean something to you.”

In much of China, only the older generations still shop every day in the wet market, then go home and cook traditional dishes.

Jennifer Berg, director of graduate food studies at New York University, notes that food is particularly important when you become part of a diaspora, separated from your mother culture. “It’s the last vestige of culture that people shed,” says Berg. “There’s some aspects of maternal culture that you’ll lose right away. First is how you dress, because if you want to blend in or be part of a larger mainstream culture the things that are the most visible are the ones that you let go. With food, it’s something you’re engaging in hopefully three times a day, and so there are more opportunities to connect to memory and family and place. It’s the hardest to give up.”

Food as identity

The “melting pot” in American cuisine is a myth, not terribly unlike the idea of a melting pot of American culture, notes chef Dan Barber (TED Talk: How I fell in love with a fish). “Most cultures don’t think about their cuisine in such monolithic terms,” he says. “French, Mexican, Chinese, and Italian cuisines each comprise dozens of distinct regional foods. And I think “American” cuisine is moving in the same direction, becoming more localized, not globalized.”

Most cultures don’t think about their cuisine in monolithic terms. Mexican, Chinese and French cuisines each comprise dozens of distinct regional foods.

American cuisine is shaped by the natural wealth of the country. Having never faced agricultural hardship, Americans had the luxury of not relying on rotating crops, such as the Japanese, whose food culture now showcases buckwheat alongside rice, or the Indians, or the French and Italians, who feature lentils and beans alongside wheat. “That kind of negotiation with the land forced people to incorporate those crops in to the culture,” says Barber. And so eating soba noodles becomes part of what it means to be Japanese, and eating beans becomes part of what it means to be French.

Illustration by Andrea Turvey for TED.So if what we eat is what we are, what are Americans? Well, meat. “If Americans have any unifying food identity, I would say we are a (mostly white) meat culture,” says Barber. “The protein-centric dinner plate, whether you’re talking about a boneless chicken breast, or a 16-ounce steak, as an everyday expectation is something that America really created, and now exports to the rest of the world.”

Every single culture and religion uses food as part of their celebrations, says Ellen Gustafson, co-founder of the FEED Project and The 30 Project, which aims to tackle both hunger and obesity issues globally. (Watch her TED Talk: Obesity + hunger = 1 global food issue.) “The celebratory nature of food is universal. Every season, every harvest, and every holiday has its own food, and this is true in America as well. It helps define us.”

Food as survival

Sometimes food means survival. While the Chinese cooks who exported “Chinese” food around the world ate authentic cooking at home, the dishes they served, thus creating new cuisines entirely, were based on economic necessity. Chinese food in America, for example, is Darwinian, says Lee. It was a way for Chinese cooks to survive in America and earn a living. It started with the invention of chop suey in the late 1800s, followed by fortune cookies around the time of World War II, and the pervasive General Tso’s Chicken, in the 1970s. Waves of more authentic Chinese food followed, as Hunan and Sichuan cooking came to the U.S. by way of Taiwan.

In Chinese cities, meanwhile, only grandparents are cooking and eating the way that people from outside of China might imagine “Chinese” food. The older generation still would shop every day in the wet market, bargain for tomatoes, then go home that night and cook traditional dishes, says Crystyl Mo, a food writer based in Shanghai. But most people born after the Cultural Revolution don’t know how to cook. “That generation was focused purely on studying, and their parents never taught them how to cook,” says Mo. “So they’re very educated, but they’re eating takeout or going back to their parents’ homes for meals.”

Food as status

Those slightly younge

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ฟีดอาหารจิตวิญญาณ เท่าที่เราทุกคนกินอาหารและเราทุกคนมีจิตวิญญาณของอาหารเป็น unifier ดีเดียวข้ามวัฒนธรรม แต่สิ่งที่ฟีดจิตวิญญาณของคุณ? สำหรับผมเป็นรุ่นแรกเกาหลีอเมริกัน, อาหารความสะดวกสบายเป็นจานของกิมจิข้าวขาวและสแปมทอด การตั้งค่าดังกล่าวเป็นบุคคลที่มีความหมาย - และมีความหมายทางวัฒนธรรม อาหารที่สะดวกสบายของเราที่มีแผนที่ที่เรามาจากและสิ่งที่เกิดขึ้นกับเราไปพร้อมกัน หมายเหตุ 8. เจนนิเฟอร์ลี (TED Talk: เจนนิเฟอร์ลี 8. มองหาทั่วไป Tso), "สิ่งที่คุณต้องการในการปรุงอาหารและการกินคือการสะสมเป็นหน้าที่ของประสบการณ์ของคุณ - คนที่คุณได้ลงวันที่สิ่งที่คุณได้เรียนรู้ ที่คุณได้ไป อาจจะมีองค์ประกอบขาเข้าจากวัฒนธรรมอื่น ๆ แต่คุณจะกินสิ่งที่หมายถึงสิ่งที่คุณ. "ในมากของจีนเพียงคนรุ่นเก่าที่ยังคงซื้อสินค้าทุกวันในตลาดเปียกแล้วไปที่บ้านและปรุงอาหารแบบดั้งเดิม. เจนนิเฟอร์ Berg, ผู้อำนวยการการศึกษาอาหารปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยนิวยอร์กตั้งข้อสังเกตว่าอาหารเป็นสิ่งสำคัญโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคุณเป็นส่วนหนึ่งของพลัดถิ่นที่แยกออกมาจากวัฒนธรรมแม่ของคุณ "มันเป็นร่องรอยที่ผ่านมาของวัฒนธรรมที่ผู้คนหลั่งน้ำตา" เบิร์กกล่าวว่า "มีบางแง่มุมของวัฒนธรรมของมารดาที่คุณจะสูญเสียทันทีคือ ครั้งแรกเป็นวิธีที่คุณแต่งตัวเพราะถ้าคุณต้องการที่จะผสมผสานหรือเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมกระแสหลักมีขนาดใหญ่สิ่งที่จะมองเห็นได้มากที่สุดคนที่คุณปล่อยให้ไป กับอาหารเป็นสิ่งที่คุณกำลังหวังว่าจะมีส่วนร่วมในสามครั้งต่อวันและเพื่อให้มีโอกาสมากขึ้นเพื่อเชื่อมต่อกับหน่วยความจำและครอบครัวและสถานที่ . มันยากที่จะให้ขึ้น "อาหารเป็นตัวตนว่า" หม้อละลาย "ในด้านอาหารอเมริกันเป็นตำนานไม่มากแตกต่างจากความคิดของการหลอมรวมของวัฒนธรรมอเมริกันบันทึกเชฟแดนบาร์เบอร์ (TED Talk: ฉันตกหลุมรักกับ ปลา). "วัฒนธรรมส่วนใหญ่ไม่ได้คิดเกี่ยวกับอาหารของพวกเขาในแง่เสาหินดังกล่าว" เขากล่าว "ฝรั่งเศส, เม็กซิกัน, จีน, และอาหารอิตาเลี่ยนแต่ละประกอบด้วยหลายสิบของอาหารที่แตกต่างกันในระดับภูมิภาค และผมคิดว่า "อเมริกัน" อาหารที่มีการเคลื่อนไหวในทิศทางเดียวกันกลายเป็นภาษาท้องถิ่นมากขึ้นไม่โลกาภิวัตน์. "วัฒนธรรมส่วนใหญ่ไม่ได้คิดเกี่ยวกับอาหารของพวกเขาในแง่เสาหิน เม็กซิกัน, อาหารจีนและอาหารฝรั่งเศสแต่ละประกอบด้วยหลายสิบของอาหารที่แตกต่างกันในระดับภูมิภาค. อาหารอเมริกันมีรูปร่างโดยธรรมชาติความมั่งคั่งของประเทศ มีความยากลำบากไม่เคยต้องเผชิญกับการเกษตรชาวอเมริกันที่มีความหรูหราของการไม่พึ่งพาพืชหมุนเช่นญี่ปุ่นมีวัฒนธรรมอาหารในขณะนี้โชว์ผลงานควบคู่ไปกับบัควีทข้าวหรืออินเดียหรือฝรั่งเศสและอิตาลีที่มีถั่วและถั่วข้าวสาลีข้าง "ชนิดของการเจรจาต่อรองกับที่ดินที่ถูกบังคับให้คนที่จะรวมพืชผลผู้ที่อยู่ในวัฒนธรรมที่" ตัดผมกล่าว และเพื่อให้การกินบะหมี่โซบะกลายเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่มันหมายถึงการเป็นญี่ปุ่นและถั่วกินกลายเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่มันหมายถึงการเป็นฝรั่งเศส. ภาพประกอบจากเอนเดรีย Turvey สำหรับ TED.So ถ้าสิ่งที่เรากินเป็นสิ่งที่เราเป็นสิ่งที่ชาวอเมริกัน? ดีเนื้อ "ถ้าชาวอเมริกันที่มีเอกลักษณ์ของอาหารรวมกันใด ๆ ผมจะบอกว่าเราเป็น (ส่วนใหญ่เป็นสีขาว) วัฒนธรรมเนื้อ" ตัดผมกล่าว "การจานอาหารค่ำโปรตีนเป็นศูนย์กลางไม่ว่าคุณจะพูดคุยเกี่ยวกับเต้านมไก่ไม่มีกระดูกหรือสเต็ก 16 ออนซ์ในขณะที่ความคาดหวังในชีวิตประจำวันเป็นสิ่งที่อเมริกาสร้างจริงๆและตอนนี้ส่งออกไปยังส่วนที่เหลือของโลก." ทุกคนเดียว วัฒนธรรมและศาสนาใช้อาหารเป็นส่วนหนึ่งของการเฉลิมฉลองของพวกเขาเอลเลนกุสตาฟ, ผู้ร่วมก่อตั้งโครงการอาหารและ 30 โครงการซึ่งมีจุดมุ่งหมายที่จะแก้ไขปัญหาทั้งหิวและปัญหาโรคอ้วนทั่วโลกกล่าวว่า (ชมพูดคุย TED เธอ: โรคอ้วน + หิว = 1 ปัญหาอาหารทั่วโลก.) "ธรรมชาติฉลองของอาหารที่เป็นสากล ทุกฤดูกาลเก็บเกี่ยวทุกคนและทุกวันหยุดมีอาหารของตัวเองและนี้เป็นจริงในอเมริกาเช่นกัน มันจะช่วยให้กำหนดเรา. "อาหารเป็นความอยู่รอดบางครั้งหมายถึงความอยู่รอดของอาหาร ในขณะที่พ่อครัวจีนที่ส่งออก "จีน" อาหารทั่วโลกกินการปรุงอาหารที่บ้านของแท้อาหารที่พวกเขาทำหน้าที่ดังนั้นการสร้างอาหารใหม่ทั้งหมดขึ้นอยู่กับความจำเป็นทางเศรษฐกิจ อาหารจีนในอเมริกาเช่นเป็นดาร์วินลีกล่าวว่า มันเป็นวิธีการที่พ่อครัวจีนที่จะอยู่รอดในอเมริกาและได้อาศัยอยู่ มันเริ่มต้นด้วยการประดิษฐ์ของ Suey สับในช่วงปลายปี 1800 ตามด้วยคุกกี้โชครอบเวลาของสงครามโลกครั้งที่สองและไก่ทั่วไป Tso ของที่แพร่หลายในปี 1970 คลื่นของอาหารจีนจริงมากขึ้นตามมาเช่นหูหนานเสฉวนและการปรุงอาหารมาถึงสหรัฐโดยวิธีการของไต้หวัน. ในเมืองจีนขณะที่ปู่ย่าตายายเพียง แต่การปรุงอาหารและการรับประทานอาหารด้วยวิธีการที่ผู้คนจากนอกประเทศจีนอาจคิด "จีน" อาหาร รุ่นเก่าจะยังคงซื้อสินค้าทุกวันในตลาดเปียกต่อรองราคามะเขือเทศแล้วกลับบ้านในคืนนั้นและปรุงอาหารแบบดั้งเดิม, Crystyl Mo, นักเขียนอาหารอยู่ในเซี่ยงไฮ้กล่าวว่า แต่คนส่วนใหญ่ที่เกิดหลังการปฏิวัติทางวัฒนธรรมไม่ทราบวิธีการปรุงอาหาร "รุ่นที่เน้นหมดจดในการศึกษาและผู้ปกครองของพวกเขาพวกเขาไม่เคยสอนวิธีการปรุงอาหาร" โม "ดังนั้นพวกเขากำลังศึกษามาก แต่พวกเขากำลังรับประทานอาหารซื้อกลับบ้านหรือจะกลับไปที่บ้านของพ่อแม่สำหรับมื้ออาหาร." กล่าวว่าอาหารสถานะผู้ Younge เล็กน้อย