Chemical, mechanical and thermal pr

Chemical, mechanical and thermal pretreatments have been used to reduce the effect of skin hydrophobicity and promote water transport during drying of whole berries. Chemical pretreatment involves immersion of the product in alkaline or acid solutions of oleate esters prior to drying. Alkaline dipping facilitates drying by forming cracks on the fruit surface (Salunkhe et al., 1991). However, the high temperature (100 °C) of the chemical solution and the long periods of soaking causes texture degradation and a low level of taste acceptability due to the incorporation of chemical residues in the fruit flesh (Grabowski and Marcotte, 2003). Mechanical pretreatments might replace or complement chemical pretreatments, mainly because of the higher acceptability levels (Grabowski et al., 2007). It consists of peeling, of abrasion of the surface, puncturing the skin or cutting the fruit in various shapes (Beaudry, 2001). Although effective in improving the end-product taste and in increasing the drying rate, these pretreatments may cause leaking and loss of internal mass during dehydration. Some other pretreatments include exposure to sulfur dioxide, and thermal pretreatments such as blanching (immersion in hot water) or steaming (Grabowski et al., 2007). These last thermal pretreatments enhance tissue permeability, increase weight loss of fruit during osmotic dehydration and favor solid gain in comparison to moisture loss (Ponting, 1973 and Torreggiani, 1993). However, blanching may cause the loss of soluble substances like proteins and mineral elements while high temperatures may induce the loss of heat labile substances such as nutrients and vitamins (Branger et al., 2007)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เคมี, การเตรียมกลไกและความร้อนได้ถูกนำมาใช้เพื่อลดผลกระทบจากการไฮโดรผิวและส่งเสริมการขนส่งทางน้ำระหว่างการอบแห้งของผลเบอร์รี่ทั้ง การปรับสภาพทางเคมีที่เกี่ยวข้องกับการแช่ของผลิตภัณฑ์ในอัลคาไลน์หรือสารละลายกรดของเอสเทอ oleate ก่อนที่จะมีการอบแห้ง จุ่มอัลคาไลน์อำนวยความสะดวกในการอบแห้งโดยการสร้างรอยแตกบนพื้นผิวผลไม้ (Salunkhe et al., 1991) อย่างไรก็ตามอุณหภูมิสูง (100 ° C) ของการแก้ปัญหาสารเคมีและเป็นเวลานานทำให้เกิดการย่อยสลายแบบพื้นผิวและระดับต่ำของการยอมรับรสชาติเนื่องจากการรวมตัวกันของสารเคมีตกค้างในเนื้อผลไม้ (ราบาวสกีและ Marcotte 2003) การเตรียมวิศวกรรมอาจเปลี่ยนหรือเสริมการเตรียมสารเคมีส่วนใหญ่เป็นเพราะการยอมรับระดับที่สูงขึ้น (Grabowski et al., 2007) มันประกอบด้วยการปอกเปลือกของการขัดสีของพื้นผิว, เจาะผิวหนังหรือการตัดไม้ในรูปทรงต่างๆ (Beaudry, 2001) แม้ว่าจะมีประสิทธิภาพในการปรับปรุงรสชาติแบบ end-ผลิตภัณฑ์และในการเพิ่มอัตราการอบแห้งที่เตรียมการเหล่านี้อาจก่อให้เกิดการรั่วไหลและการสูญเสียของมวลภายในระหว่างการคายน้ำ บางคนเตรียมการอื่น ๆ รวมถึงการสัมผัสกับสารซัลเฟอร์ไดออกไซด์และการเตรียมความร้อนเช่นการลวก (แช่ในน้ำร้อน) หรือนึ่ง (Grabowski et al., 2007) เหล่านี้การเตรียมความร้อนที่ผ่านมาเพิ่มการซึมผ่านเนื้อเยื่อเพิ่มการสูญเสียน้ำหนักของผลไม้ในระหว่างการคายน้ำออสโมติกและชอบกำไรที่มั่นคงในการเปรียบเทียบกับการสูญเสียความชุ่มชื้น (ติ้งปี 1973 และ Torreggiani, 1993) อย่างไรก็ตามลวกอาจก่อให้เกิดการสูญเสียของสารที่ละลายน้ำได้เช่นโปรตีนและแร่ธาตุในขณะที่อุณหภูมิสูงอาจทำให้เกิดการสูญเสียของสาร labile ความร้อนเช่นสารอาหารและวิตามิน (Branger et al., 2007)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เคมี การเตเชิงกลและความร้อนจะถูกใช้เพื่อลดผลกระทบของความไม่ชอบผิวหนังและส่งเสริมการขนส่งทางน้ำระหว่างการอบแห้งทั้งผลเบอร์รี่ เคมีที่เกี่ยวข้องกับการจมของผลิตภัณฑ์ในสารละลายของด่างหรือกรดโอลีเอทเทอร์ ก่อนการอบแห้ง การทำให้แห้งโดยการสร้างด่างรอยร้าวบนผิวผลไม้ ( salunkhe et al . , 1991 ) อย่างไรก็ตามอุณหภูมิสูง ( 100  ° C ) ของสารละลายเคมีและเป็นระยะเวลานาน ทำให้เกิดพื้นผิวการย่อยสลายและระดับต่ำของการยอมรับในรสชาติ เนื่องจากการรวมตัวของสารเคมีตกค้างในผลไม้เนื้อฉ่ำ ( เกรอบอว์สกี้ และ มาร์ค็อต , 2003 ) อาจจะเปลี่ยนหรือเสริมเคมีเครื่องกลการเตการเต ส่วนใหญ่เนื่องจากของระดับการยอมรับสูงกว่า ( เกรอบอว์สกี้ et al . ,2007 ) ประกอบด้วยการปอกเปลือกของการสึกกร่อนของพื้นผิว , เจาะผิว หรือการตัดไม้ในรูปทรงต่างๆ ( โบรดี้ , 2001 ) แม้ว่าประสิทธิภาพในการปรับปรุงผลิตภัณฑ์ที่ได้ลิ้มรสและเพิ่มอัตราการอบแห้ง การเตเหล่านี้อาจก่อให้เกิดการรั่วไหลและการสูญเสียมวลภายในระหว่างการขาดน้ำ บางอื่น ๆรวมถึงการเตการสัมผัสกับก๊าซซัลเฟอร์ไดออกไซด์ความร้อน เช่น การลวก และการเต ( แช่ในน้ำร้อนหรือไอน้ำ ( เกรอบอว์สกี้ et al . , 2007 ) สุดท้ายเพิ่มความร้อนเหล่านี้การเตผ่านเนื้อเยื่อ เพิ่มน้ําหนักของผลไม้ระหว่างแช่อิ่ม และชอบของแข็งที่เพิ่มขึ้นในการเปรียบเทียบกับการสูญเสียความชื้น ( ติ้ง , 1973 และ torreggiani    , 1993 ) อย่างไรก็ตามการลวกจะทำให้สูญเสียสารละลาย เช่น โปรตีน และแร่ธาตุในขณะที่อุณหภูมิสูงอาจทำให้เกิดการสูญเสียความร้อนที่สารบางอย่าง เช่น สารอาหาร และวิตามิน ( branger et al . , 2007 )