The social consequences of psychiat

The social consequences of psychiatric disorders, III: Probability of marital stability
Am J Psychiatry, 155 (1998), pp. 1092–1096
Abstract
Objective: The associations of prior DSM-III-R disorders with probability and timing of subsequent divorce were examined. Method: The data came from the part II subsample (N=5,877) of the National Comorbidity Survey. The respondents completed a structured diagnostic interview that retrospectively dated age at onset of each of 14 lifetime DSM-III-R disorders and recorded ages at first marriage and divorce. These data were used to estimate survival models describing the relationships between prior disorders and subsequent divorce. In addition, simulations were used to estimate the number of years spent out of marriage because of these causal relationships in the total U.S. population. Results: Prior psychiatric disorders were associated with a substantially higher risk of divorce. The simulations suggested that the effects of these associations in the U.S. population in the survey's age range are approximately 23 million lost years of marriage among men and 48 million lost years of marriage among women. Conclusions: Psychiatric disorders have a number of adverse consequences for those who suffer from them and for their families and communities. The results reported here suggest that an increase in the number of people who divorce and a decrease in the number of years of marriage in the population may be among them. The debate over whether society can afford to provide universal treatment for psychiatric disorders needs to take these costs into consideration.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ผลกระทบทางสังคมของความผิดปกติทางจิตเวช III: น่าเป็นความมั่นคงในชีวิตสมรสน.เจจิตเวช 155 (1998), นำ 1092-1096บทคัดย่อวัตถุประสงค์: ความสัมพันธ์ของโรค DSM-III-R ก่อนด้วยความน่าเป็นและช่วงเวลาของการหย่าร้างตามมาถูกตรวจสอบ วิธีการ: ข้อมูลมาจาก subsample II ส่วน (N = 5, 877) ของแบบสำรวจ Comorbidity ชาติ ผู้ตอบเสร็จสัมภาษณ์วิเคราะห์โครงสร้างที่อายุที่เริ่มมีอาการของโรค DSM-III-R อายุ 14 แต่ละวัน และบันทึกอายุแรกสมรสและหย่าร้างย้อนหลังได้ ข้อมูลเหล่านี้ถูกใช้ในการประเมินรุ่นรอดตายที่อธิบายความสัมพันธ์ระหว่างความผิดปกติก่อนและต่อมาหย่า นอกจากนี้ จำลองถูกใช้ในการประเมินจำนวนปีที่ใช้จากแต่งงานเนื่องจากความสัมพันธ์เชิงสาเหตุเหล่านี้ในสหรัฐอเมริกาประชากร ผลลัพธ์: ทราบความผิดปกติทางจิตเวชเกี่ยวข้องกับความเสี่ยงที่สูงมากการหย่า จำลองการแนะนำผลของการเชื่อมโยงเหล่านี้ในประชากรสหรัฐอเมริกาในช่วงยุคการสำรวจประมาณ 23 ล้านต่อปีของการแต่งงานระหว่างคนและ 48 ล้านปีที่หายไปของสตรีที่แต่งงาน บทสรุป: ความผิดปกติทางจิตเวชมีจำนวนผลร้ายสำหรับผู้ที่ต้องทนทุกข์ทรมาน จากพวกเขา และครอบครัวและชุมชน ผลรายงานที่นี่แนะนำว่า การเพิ่มจำนวนของคนที่หย่าและลดจำนวนปีของการแต่งงานในประชากรอาจในหมู่พวกเขา การอภิปรายมากกว่าว่ามีสังคมสามารถให้สากลรักษาโรคทางจิตเวชจำเป็นต้องคำนึงถึงต้นทุนเหล่านี้

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ผลที่ตามมาทางสังคมของโรคทางจิตเวช, III: ความน่าจะเป็นของความมั่นคงสมรส
Am J จิตเวชศาสตร์ 155 (1998), หน้า 1092-1096.
บทคัดย่อวัตถุประสงค์: สมาคมของความผิดปกติก่อน DSM-III-R ที่มีความน่าจะเป็นและระยะเวลาของการหย่าร้างต่อมามีการตรวจสอบ
วิธีการ: ข้อมูลมาจากส่วนที่สอง subsample (ยังไม่มี = 5877) ผลการสำรวจ comorbidity แห่งชาติ ผู้ตอบแบบสอบถามเสร็จสิ้นการสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้างการวินิจฉัยที่ลงวันที่ย้อนหลังอายุที่เริ่มมีอาการของแต่ละความผิดปกติอายุการใช้งาน 14 DSM-III-R และบันทึกทุกเพศทุกวัยแรกสมรสและการหย่าร้าง ข้อมูลเหล่านี้ถูกนำมาใช้ในการประเมินรูปแบบการอยู่รอดการอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างความผิดปกติก่อนที่ต่อมาและการหย่าร้าง นอกจากนี้ยังมีการจำลองถูกนำมาใช้ในการประมาณการจำนวนปีที่ใช้เวลาออกจากการแต่งงานเพราะความสัมพันธ์เชิงสาเหตุเหล่านี้ในประชากรสหรัฐรวม ผลการศึกษา: โรคทางจิตเวชก่อนที่มีความสัมพันธ์กับความเสี่ยงที่สูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญของการหย่าร้าง จำลองชี้ให้เห็นว่าผลกระทบของสมาคมเหล่านี้ในประชากรสหรัฐในช่วงอายุการสำรวจที่มีประมาณ 23 ล้านปีที่หายไปของการแต่งงานในหมู่มนุษย์และหายไป 48 ล้านปีของการแต่งงานในหมู่ผู้หญิง สรุป: ความผิดปกติทางจิตเวชมีจำนวนของผลกระทบที่ไม่พึงประสงค์สำหรับผู้ที่ประสบจากพวกเขาและสำหรับครอบครัวและชุมชนของพวกเขา ผลการรายงานที่นี่แสดงให้เห็นว่าการเพิ่มจำนวนของคนที่หย่าร้างและการลดลงของจำนวนปีของการแต่งงานในประชากรอาจจะเป็นในหมู่พวกเขา การอภิปรายมากกว่าว่าสังคมสามารถที่จะให้การรักษาสากลสำหรับความผิดปกติทางจิตเวชต้องใช้ค่าใช้จ่ายเหล่านี้มาพิจารณา

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ผลกระทบทางสังคมของโรคทางจิตเวช III : ความน่าจะเป็นของชีวิตสมรสมั่นคง
เป็น J , จิตเวชศาสตร์ , 155 ( 1998 ) , pp . 1011 – 1096

บทคัดย่อวัตถุประสงค์ : สมาคมโรค dsm-iii-r ก่อนกับความน่าจะเป็นและระยะเวลาภายหลังการหย่าร้างคือการตรวจสอบ วิธีการ : ข้อมูลมาจากส่วนที่ ii subsample ( n = 5877 ) การสำรวจกฤษณาแห่งชาติผู้ตอบแบบสอบถามที่สมบูรณ์แบบวินิจฉัยการสัมภาษณ์ที่อายุที่เริ่มมีอาการของแต่ละลงวันที่ย้อนหลัง 14 ชีวิต dsm-iii-r disorders และบันทึกอายุแรกสมรสกับการหย่าร้าง ข้อมูลเหล่านี้ถูกใช้เพื่อประเมินการอยู่รอดแบบอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างความผิดปกติก่อนและภายหลังการหย่าร้าง นอกจากนี้จำลองที่ใช้ในการประมาณการจำนวนของปีที่ใช้ในการแต่งงานเพราะความสัมพันธ์เหล่านี้ทั้งหมดสาเหตุในสหรัฐอเมริกาประชากร ผลลัพธ์ : ก่อนที่โรคทางจิตเวช มีความสัมพันธ์กับความเสี่ยงสูงขึ้นอย่างมากของการหย่าร้าง จำลอง พบว่าผลของสมาคมเหล่านี้ในสหรัฐอเมริกาประชากรในช่วงอายุของการสำรวจมีประมาณ 23 ล้านสูญเสียปีของการแต่งงานระหว่างชาย และ 48 ล้านสูญเสียปีของการแต่งงานระหว่างผู้หญิง สรุป : โรคทางจิตเวชมีจำนวนของผลกระทบที่ไม่พึงประสงค์สำหรับผู้ที่ประสบจากพวกเขาและสำหรับครอบครัวและชุมชนผลรายงานนี้ชี้ให้เห็นว่า การเพิ่มจำนวนของคนที่หย่าและลดจำนวนปีในประชากรของการแต่งงานอาจจะอยู่ในหมู่พวกเขา การอภิปรายว่า สังคมสามารถที่จะให้การรักษาสากลสำหรับโรคทางจิตเวชต้องใช้ค่าใช้จ่ายเหล่านี้มาพิจารณา