There has been a shift away from an

There has been a shift away from an instrumental ethic as a basis of conduct for the use of nature, to a more conservation based ethic give the paradigm shift in winder development policy to sustainable development. This shift from instrumentalism to conservation, however, remains rooted in an anthropocentric context, based upon the realization that laissz-faire tourism development causes environmental problems remain as a scientific and externalized entity, largely devoid of any spiritual value. To govern our inaction with nature, would at this juncture seem unlikely in the immediate future. The acceptance of such a construct would require a conceptual shift in the belief system upon which decision making currently made, notably away from rationalized, scientific and externalized view of nature, to a more inclusive and spiritual one. In summary, there is no simple answer to the question of whether tourism needs a new environmental ethic. On the evidence of policy and management statements since the 80s, there is a strong argument to suggest that a new ethic of conservation now governs many tourism stakeholders’ interactions with the environment.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

มีแล้วกะจากจริยธรรมการบรรเลงเป็นพื้นฐานของการใช้ธรรมชาติ กับจริยธรรมการอนุรักษ์ที่ใช้เพิ่มเติมให้กระบวนทัศน์ในนโยบายการพัฒนาอย่างการพัฒนาที่ยั่งยืน นี้กะจาก instrumentalism การอนุรักษ์ ไร ยังคง rooted ในบริบทการ anthropocentric ตามรับรู้ว่า ภาคอีสาน laissz ท่องเที่ยวพัฒนาสาเหตุปัญหาสิ่งแวดล้อมยังคงเป็นวิทยาศาสตร์ และ externalized เอนทิตี ส่วนใหญ่ไร้ค่าใด ๆ จิตวิญญาณ ถวัลย์ inaction ของเรากับธรรมชาติ ที่ juncture นี้ดูเหมือนไม่น่าในอนาคตอันใกล้ ยอมรับโครงสร้างดังกล่าวจะต้องเปลี่ยนแนวคิดในระบบความเชื่อเมื่อตัดสินใจที่กำลังทำ ยวดจาก rationalized วิทยาศาสตร์ และ externalized ดูธรรมชาติ ไปรวมขึ้น และจิตวิญญาณ สรุป มีคำตอบคำถามที่ว่าท่องเที่ยวต้องมีจริยธรรมสิ่งแวดล้อมใหม่ไม่ได้ หลักฐานของนโยบายและการจัดการงบตั้งแต่ราว มีข้อโต้เถียงเพื่อแนะนำว่า จริยธรรมใหม่การอนุรักษ์นี้ควบคุมของเสียการท่องเที่ยวในการโต้ตอบกับสิ่งแวดล้อม

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

มีการเปลี่ยนแปลงไปจากเครื่องมือจริยธรรมเป็นพื้นฐานของการดำเนินการสำหรับการใช้งานของธรรมชาติเพื่อการอนุรักษ์มากขึ้นตามจริยธรรมให้เปลี่ยนกระบวนทัศน์ในการพัฒนานโยบายการหมุนการพัฒนาอย่างยั่งยืน การเปลี่ยนแปลงนี้จาก instrumentalism การอนุรักษ์ แต่ยังคงฝังรากอยู่ในบริบท anthropocentric ตามตระหนักว่าการพัฒนาการท่องเที่ยว laissz ชี้ทำให้เกิดปัญหาด้านสิ่งแวดล้อมยังคงเป็นองค์กรทางวิทยาศาสตร์และภายนอกส่วนใหญ่ไร้ค่าทางจิตวิญญาณใด ๆ ในการควบคุมของเราเฉยกับธรรมชาติจะอยู่ที่จุดเชื่อมต่อนี้ดูเหมือนไม่น่าอยู่ในอนาคตอันใกล้ การยอมรับดังกล่าวจะต้องมีการสร้างการเปลี่ยนแปลงแนวความคิดในระบบความเชื่อตามที่การตัดสินใจทำในขณะนี้โดยเฉพาะอย่างยิ่งอยู่ห่างจากเหตุผลมุมมองทางวิทยาศาสตร์และภายนอกของธรรมชาติที่จะรวมมากขึ้นและจิตวิญญาณอย่างใดอย่างหนึ่ง โดยสรุปไม่มีคำตอบง่ายๆคำถามที่ว่าการท่องเที่ยวต้องมีจรรยาบรรณในสิ่งแวดล้อมใหม่ หลักฐานของนโยบายและการจัดการตั้งแต่ยุค 80 ที่มีการโต้แย้งที่แข็งแกร่งที่จะชี้ให้เห็นว่าจริยธรรมใหม่ของการอนุรักษ์ในขณะนี้ควบคุมการโต้ตอบผู้มีส่วนได้เสียท่องเที่ยวหลายกับสภาพแวดล้อม

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

มีการเปลี่ยนแปลงไปจากสังคมบรรเลงเป็นพื้นฐานของพฤติกรรมการใช้ธรรมชาติเพื่อการอนุรักษ์เพิ่มเติมตามจรรยาบรรณให้กระบวนทัศน์ในการพัฒนานโยบายไขลานเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน นี้เปลี่ยนจาก instrumentalism เพื่อการอนุรักษ์ อย่างไรก็ตาม ยังคงฝังรากในบริบท anthropocentric ,ขึ้นอยู่กับการรับรู้ว่า การพัฒนาการท่องเที่ยว แฟร์ laissz ให้เกิดปัญหาสิ่งแวดล้อม ยังคงเป็นองค์กรทางวิทยาศาสตร์และ externalized ส่วนใหญ่ไร้วิญญาณค่า ปกครองความเฉื่อยชาของเรากับธรรมชาติ ต้องที่จุดนี้ดูเหมือนยากในอนาคตทันทีการยอมรับดังกล่าวสร้างจะต้องเปลี่ยนแนวคิดในระบบความเชื่อที่การตัดสินใจในปัจจุบันได้ โดยห่างจากเงินบาทมุมมองทางวิทยาศาสตร์และ externalized ของธรรมชาติที่จะรวมมากขึ้น และวิญญาณ สรุป ไม่มีง่าย ตอบคําถามว่า การท่องเที่ยวต้องมีจริยธรรมสิ่งแวดล้อมใหม่ในหลักฐานของนโยบายและการบริหารงบตั้งแต่ 80s มีอาร์กิวเมนต์ที่แข็งแกร่งที่จะชี้ให้เห็นว่า สังคมใหม่ของการอนุรักษ์แล้วบังคับของผู้มีส่วนได้เสียการท่องเที่ยวมากมาย ด้วยสภาพแวดล้อม