The notion of ‘sustainability’ in t

The notion of ‘sustainability’ in tourism has led to the growth of sustainable tourism
development models which seek to reassign values of natural and cultural assets towards
preservation for utilisation as tourism assets. This leads to sustainability of the industry as
well as the original asset.
Ecotourism is one of the most common manifestations of sustainable tourism in LDCs. It is
easy to see the direct link between harnessing environmental assets for tourism over other
resource consumptive industries as a means of conservation which has financial returns
(Mvula, 2001). Value of an environmental asset is reassigned to its preservation over its
consumption, where the expectation that financial returns will be greater and for the longer
term than the alternative.
The conservation of natural assets also has implications for social benefit, by helping to
preserve the amenity of the resident community’s living environment. Ideally, this includes

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ความคิดของการพัฒนาอย่างยั่งยืน "ในการท่องเที่ยวได้นำไปสู่การเจริญเติบโตของการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนการพัฒนารูปแบบซึ่งพยายามที่จะกำหนดค่าของสินทรัพย์ทางธรรมชาติและวัฒนธรรมที่มีต่อการเก็บรักษาสำหรับการใช้เป็นสินทรัพย์การท่องเที่ยว นี้นำไปสู่การพัฒนาอย่างยั่งยืนของอุตสาหกรรมเช่นเดียวกับสินทรัพย์เดิม. การท่องเที่ยวเชิงนิเวศเป็นหนึ่งในอาการที่พบบ่อยที่สุดของการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนในประเทศพัฒนาน้อยที่สุด มันเป็นเรื่องง่ายที่จะเห็นการเชื่อมโยงโดยตรงระหว่างการควบคุมสินทรัพย์ด้านสิ่งแวดล้อมสำหรับการท่องเที่ยวในช่วงอื่น ๆ อุตสาหกรรมการบริโภคทรัพยากรที่เป็นวิธีการอนุรักษ์ที่มีผลตอบแทนทางการเงิน(Mvula, 2001) มูลค่าของสินทรัพย์สิ่งแวดล้อมกำหนดให้การเก็บรักษาในช่วงของการบริโภคที่คาดหวังว่าผลตอบแทนทางการเงินจะมากขึ้นและอีกต่อไประยะกว่าทางเลือก. อนุรักษ์ของสินทรัพย์ตามธรรมชาตินอกจากนี้ยังมีผลกระทบต่อผลประโยชน์ทางสังคมด้วยการช่วยรักษาสิ่งอำนวยความสะดวกของสภาพแวดล้อมชุมชนถิ่นที่อยู่ จะเป็นการดีที่นี้รวมถึง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ความคิดของ ' การท่องเที่ยวยั่งยืน ' ได้นำไปสู่การเจริญเติบโตของการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนการพัฒนารุ่นที่แสวงหาเพื่อเปลี่ยนค่าของสินทรัพย์ทางวัฒนธรรมและธรรมชาติที่มีการใช้เป็นสินทรัพย์
สำหรับการท่องเที่ยว นี้นำไปสู่ความยั่งยืนของอุตสาหกรรมรวมทั้งสินทรัพย์เดิม
.
การท่องเที่ยวเป็นหนึ่งในอาการที่พบบ่อยที่สุดของการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนใน ldcs . มันคือ
ง่ายเพื่อดูการเชื่อมโยงโดยตรงระหว่างการควบคุมสิ่งแวดล้อมเพื่อการท่องเที่ยว มากกว่าทรัพย์สินอีก
ทรัพยากรน้ำอุตสาหกรรมเป็นวิธีการอนุรักษ์ซึ่งได้ผลตอบแทนทางการเงิน
( mvula , 2001 ) มูลค่าของสินทรัพย์สิ่งแวดล้อมได้รับมอบหมายของการอนุรักษ์มากกว่าการบริโภค
ที่คาดว่าผลตอบแทนทางการเงินจะมากขึ้น และอีกระยะกว่าทางเลือก

.การอนุรักษ์ธรรมชาติของทรัพย์สินยังมีความหมายเพื่อประโยชน์ทางสังคม โดยการช่วยรักษาความสวยงามของ

มีชุมชนอาศัยอยู่สภาพแวดล้อม ใจกลาง ซึ่งรวมถึง