Response of traditional and improve

Response of traditional and improved upland rice cultivars to
N and P fertilizer in northern Laos
Upland rice is typically grown without fertilization in slash-and-burn systems in the mountainous region of northern Laos by resource-poor farmers for subsistence. It yields an average of 1.7 t/ha versus 3.6 t/ha for wet season lowland rice, and accounts for about half of the total rice area in this region (National Statistical Center, 2004). Because of its low yield, upland rice is generally considered to be unsuitable for the intensive management practices aimed at high yields. However, the low yield of upland rice is largely a consequence of its production being limited to infertile or drought-prone uplands, and to low harvest index (HI) of traditional cultivars (George et al., 2001).
Traditional cultivars are generally tall, have few tillers, and produce low but stable yields under unfavorable environments. They tend to lodge under favorable conditions and are thus not suited to high-input management. In northern Laos, no improved upland rice cultivars have yet been released. The Lao-IRRI project has screened over 3000 traditional accessions to identify those that are more productive and perform better under slash-and-burn systems with shortened fallow. Currently, through participatory varietal selection (PVS) trials conducted over 4 years, two traditional cultivars (Nok and Mak hin sung) have been identified which yield 0.3–0.5 t/ha more, on average, than local check cultivars (an 18–27% increase in yield) (Songyikhangsuthor et al., 2002 and Linquist et al., 2004).
It is likely that little further improvement in yields can be achieved by selecting only among local traditional cultivars, and different approaches are required for further improving yields of upland rice. Improved, input-responsive upland rice cultivars have been developed in Southeast Asia which can achieve yields of more than 5 t/ha under relatively nutrient-rich and drought-free growing conditions (George et al., 2002). Improved upland cultivars have high HI relative to traditional cultivars (Atlin and Lafitte, 2002). But it is not known whether the cultivars are suitable for the uplands of northern Laos where traditional cultivars are considered to be adapted.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การตอบสนองของแบบดั้งเดิมและการปรับปรุงพันธุ์ข้าวไร่เพื่อ
ไนโตรเจนและฟอสฟอรัสปุ๋ยในภาคเหนือของลาว
ข้าวไร่ที่ปลูกโดยทั่วไปโดยไม่มีการปฏิสนธิในระบบการเฉือนและการเผาไหม้ในพื้นที่ภูเขาทางตอนเหนือของประเทศลาวโดยเกษตรกรที่ยากจนสำหรับการดำรงชีวิต มันให้เฉลี่ย 1.7 ตัน / เฮกตาร์เมื่อเทียบกับ 3.6 ตัน / ไร่สำหรับข้าวฤดูฝนที่ลุ่มและบัญชีสำหรับประมาณครึ่งหนึ่งของพื้นที่ปลูกข้าวทั้งหมดในภูมิภาคนี้ (สถิติแห่งชาติ, 2004) เพราะผลผลิตต่ำของข้าวไร่ได้รับการพิจารณาโดยทั่วไปจะไม่เหมาะสมสำหรับการจัดการเข้มข้นมุ่งเป้าไปที่ผลตอบแทนสูง อย่างไรก็ตามอัตราผลตอบแทนต่ำของข้าวไร่ส่วนใหญ่เป็นผลมาจากการผลิตที่ถูก จำกัด ให้โกรกที่มีบุตรยากหรือภัยแล้งได้ง่ายและดัชนีการเก็บเกี่ยวต่ำ (HI) สายพันธุ์ดั้งเดิม (จอร์จ et al., 2001).
สายพันธุ์ดั้งเดิมมักจะมีสูง มีหน่อน้อยและผลผลิตต่ำ แต่มีเสถียรภาพภายใต้สภาพแวดล้อมที่ไม่เอื้ออำนวย พวกเขามีแนวโน้มที่จะยื่นภายใต้เงื่อนไขที่ดีและจึงไม่เหมาะกับการจัดการสูงอินพุต ในภาคเหนือของลาวไม่มีการปรับปรุงพันธุ์ข้าวไร่ได้รับการปล่อยตัวยัง โครงการลาว IRRI ได้ฉายมากกว่า 3000 สายแบบดั้งเดิมที่จะระบุผู้ที่มีประสิทธิผลมากขึ้นและทำงานได้ดีขึ้นภายใต้ระบบการเฉือนและการเผาไหม้ที่มีสั้นลงรกร้าง ขณะนี้ผ่านการคัดเลือกพันธุ์แบบมีส่วนร่วม (PVS) การทดลองดำเนินการมากกว่า 4 ปีที่สองสายพันธุ์ดั้งเดิม (นกและหมากหินสูง) ได้รับการระบุซึ่งมีอัตรา 0.3-0.5 ตัน / เฮกตาร์มากขึ้นโดยเฉลี่ยกว่าพันธุ์ตรวจสอบท้องถิ่น (18-27 % เพิ่มขึ้นในอัตราผลตอบแทน) (Songyikhangsuthor et al., 2002 และ Linquist et al., 2004).
มันมีแนวโน้มว่าการปรับปรุงต่อไปเพียงเล็กน้อยในอัตราผลตอบแทนที่สามารถทำได้โดยการเลือกเฉพาะในหมู่สายพันธุ์ดั้งเดิมในท้องถิ่นและวิธีการที่แตกต่างกันเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการปรับปรุงอัตราผลตอบแทนเพิ่มเติม ของข้าวไร่ ที่ดีขึ้น, ดอนป้อนข้อมูลที่ตอบสนองต่อพันธุ์ข้าวที่ได้รับการพัฒนาในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ซึ่งสามารถบรรลุผลตอบแทนมากกว่า 5 ตัน / เฮกตาร์ภายใต้ค่อนข้างอุดมด้วยสารอาหารและภัยแล้งฟรีสภาพการเจริญเติบโต (จอร์จ et al., 2002) การปรับปรุงพันธุ์ดอนมีญาติ HI สูงให้กับสายพันธุ์ดั้งเดิม (Atlin และลาฟิ, 2002) แต่มันไม่เป็นที่รู้จักไม่ว่าจะเป็นสายพันธุ์ที่มีความเหมาะสมสำหรับโกรกทางตอนเหนือของประเทศลาวที่สายพันธุ์ดั้งเดิมที่มีการพิจารณาที่จะปรับตัว

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การตอบสนองของข้าวไร่พันธุ์ดั้งเดิมและปรับปรุง

และปุ๋ยฟอสฟอรัสในภาคเหนือของลาว
ข้าวไร่โดยปลูกโดยไม่มีการปฏิสนธิในเฉือนและการเผาไหม้ระบบในเขตภูเขาทางภาคเหนือของลาว โดยทรัพยากรของเกษตรกรที่ยากจน เพื่อยังชีพ ได้ผลผลิตเฉลี่ย 1.7 T / ฮา เมื่อเทียบกับ 3.6 ฮ่า T / สำหรับฤดูฝน ปลูกข้าวและบัญชีสำหรับประมาณครึ่งหนึ่งของพื้นที่ปลูกข้าวทั้งหมดในภูมิภาคนี้ ( ศูนย์สถิติแห่งชาติ , 2004 ) เนื่องจากผลผลิตน้อย ข้าวไร่จะถือโดยทั่วไปจะไม่เหมาะสมสำหรับเร่งรัดการจัดการการปฏิบัติที่มุ่งผลผลิตสูง อย่างไรก็ตาม ผลผลิตต่ำ ข้าวไร่ ส่วนใหญ่เป็น ผลของการผลิตที่ถูก จำกัด หรือภัยแล้งในเสี่ยงเป็นหมัน ,และดัชนีการเก็บเกี่ยวต่ำ ( Hi ) ของพันธุ์ดั้งเดิม ( จอร์จ et al . , 2001 ) .
พันธุ์ดั้งเดิมโดยทั่วไปจะสูง มีไม่กี่หน่อ และการผลิตต่ำ แต่เสถียรภาพผลผลิต ภายใต้สภาพแวดล้อมที่ไม่เหมาะสม พวกเขามีแนวโน้มที่จะพักภายใต้เงื่อนไขที่ดีและดังนั้นจึงไม่เหมาะกับการจัดการข้อมูลสูง ในภาคเหนือของลาว ไม่ปรับปรุงข้าวไร่พันธุ์ยังได้รับการปล่อยตัวแล้วลาวมีมากกว่า 3000 แบบดั้งเดิมจาก IRRI โครงการต่างๆเพื่อระบุผู้ที่มีประสิทธิผลมากขึ้นและแสดงขึ้นภายใต้ระบบการตัดและเผาสั้น รกร้าง ในปัจจุบัน ผ่านการคัดเลือกพันธุ์แบบมีส่วนร่วม ( PVS ) การทดลองวิจัยกว่า 4 ปี 2 แบบพันธุ์นกและหมากหินซอง ) ได้รับการระบุซึ่งผลผลิต 0.3 และ 0.5 ตันต่อไร่มากขึ้น เฉลี่ยกว่าพันธุ์ตรวจสอบท้องถิ่น ( 18 - 27 % เพิ่มผลผลิต ) ( songyikhangsuthor et al . , 2002 และ linquist et al . , 2004 ) .
คาดว่าการปรับปรุงเพิ่มเติมเล็กน้อยในผลผลิตสามารถทำได้โดยเลือกเฉพาะพันธุ์ท้องถิ่นแบบดั้งเดิม และวิธีการที่แตกต่างกันที่จำเป็นสำหรับการปรับปรุงต่อไปของข้าว . การปรับปรุงการป้อนข้าวไร่พันธุ์ได้รับการพัฒนาในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ซึ่งสามารถบรรลุผลตอบแทนมากกว่า 5 ตันต่อไร่ค่อนข้างอุดมไปด้วยสารอาหารและภัยแล้งฟรีภายใต้เงื่อนไขที่เติบโต ( จอร์จ et al . , 2002 ) การปรับปรุงพันธุ์ไร่มีสูงครับ เทียบกับพันธุ์ดั้งเดิมและ atlin ลาฟิตต์ , 2002 )แต่มันไม่เป็นที่รู้จักไม่ว่าจะเป็นพันธุ์ที่เหมาะสมสำหรับในทางภาคเหนือของลาว ซึ่งถือว่าเป็นพันธุ์ดั้งเดิม

ปรับ