I sit up and wipe away the raindrop

I sit up and wipe away the raindrops from my tear-streaked face. I stare into the grey sky for a while, just thinking. I take a deep breath. It's time to go home before home comes to find me, like I know they will. Probably looking like I've been lost in the woods for days, I walk home, confused and unbearably numb.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

นั่ง และเช็ดตัวฝนจากใบหน้าของฉันลายฉีกขาด ฉันมองลงไปในท้องฟ้าสีเทาหนึ่ง เพียงแค่คิด ฉันมีลมหายใจ ถึงเวลากลับบ้านก่อนบ้านมาหาฉัน เช่นฉันรู้ว่า พวกเขาจะ อาจจะดูเหมือนได้รับหายไปในป่าวัน ฉันเดินบ้าน สับสน และระอุ numb

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ฉันนั่งขึ้นและเช็ดเม็ดฝ​​นจากใบหน้าฉีกลายของฉัน ฉันจ้องมองขึ้นไปบนท้องฟ้าสีเทาในขณะที่เพียงแค่ความคิด ฉันใช้เวลาหายใจเข้าลึก ๆ ถึงเวลาที่จะกลับบ้านก่อนที่จะมาถึงบ้านพบฉันเหมือนฉันรู้ว่าพวกเขาจะ อาจจะมองเหมือนฉันได้รับการสูญเสียในป่าวันที่ผมเดินกลับบ้าน, สับสนและเหลือทนชา

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ฉันลุกขึ้นและเช็ดน้ำตาเม็ดฝน จากลายหน้า ฉันจ้องมองไปยังท้องฟ้าสีเทาสักพัก กำลังคิด ฉันสูดลมหายใจลึกๆ ได้เวลากลับบ้าน ก่อนกลับบ้านมาหาฉันเหมือนฉันรู้ว่าพวกเขาจะ อาจจะดูเหมือนฉันหลงทางอยู่ในป่าหลายวัน ผมเดินกลับบ้าน สับสนและทำให้มึนงง