The entire world stops, not revolvi

The entire world stops, not revolving, and it’s very lonely
Walking by the seaside counting fireflies is so baffling
How is it that the life I want has a hundred different kinds
I don’t want to fall into this unending vortex

The entire ocean pendulates, gently lifting me up
Solitariness gave me freedom and I’m hesitantly touched
How is it that the life I want has a hundred different kinds
Where should I go? Who will tell me? Wo~

Everytime I hug the earth with my back facing the sky
I realize that I’m actually weak, holding back from speaking

When my back faces the sky, I continuously fumble about

Love gradually withers up and I can’t figure out why

Where is the life that I want in this infinite universe

**


Everytime I hug the earth with my back facing the sky

I realize that I’m actually weak, holding back from speaking

When my back faces the sky, I continuously fumble about

Love gradually withers up and I can’t figure out why

Where is the life that I want in this infinite universe

It turns out that everyone will only understand in the far future

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

โลกทั้งโลกหยุดหมุนได้และก็โดดเดี่ยวมาก
เดินโดยหิ่งห้อยนับริมทะเลเพื่อให้ยุ่งเหยิง
มันเป็นวิธีการที่ชีวิตฉันต้องการมีร้อยชนิดที่แตกต่างกัน
ผมไม่ต้องการที่จะตกอยู่ในกระแสน้ำวนนี้ไม่รู้จักจบpendulates ทั้งมหาสมุทร เบา ๆ ยกฉันขึ้นอ้างว้างให้ฉันเสรีภาพและฉันสัมผัสลังเลมันเป็นวิธีการที่ชีวิตฉันต้องการมีร้อยชนิดที่แตกต่างกันที่ฉันควรจะไป? ใครจะบอกผมได้ไหม Wo ~ ทุกครั้งที่ผมกอดแผ่นดินด้วยหันหน้าไปทางด้านหลังของฉันท้องฟ้าฉันรู้ว่าฉันอ่อนแอจริงถือกลับมาจากการพูดเมื่อฉันกลับใบหน้าท้องฟ้าที่ฉันอย่างต่อเนื่องเกี่ยวกับการคลำหารักค่อย ๆ เหี่ยวแห้งและฉันไม่สามารถคิดออกว่าทำไมที่ไหน เป็นชีวิตที่ฉันต้องการในจักรวาลไม่มีที่สิ้นสุดนี้** ทุกครั้งที่ผมกอดแผ่นดินด้วยหันหน้าไปทางด้านหลังของฉันท้องฟ้าฉันรู้ว่าฉันอ่อนแอจริงถือกลับมาจากการพูดเมื่อฉันกลับใบหน้าท้องฟ้าที่ฉันอย่างต่อเนื่องเกี่ยวกับการคลำหารักค่อย ๆ เหี่ยวแห้ง และฉันไม่สามารถคิดออกว่าทำไมอยู่ที่ไหนชีวิตที่ฉันต้องการในจักรวาลไม่มีที่สิ้นสุดนี้ปรากฎว่าทุกคนจะเข้าใจในอนาคตอันไกล

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ทั้งโลกหยุดนิ่ง ไม่หมุน แล้วมันก็เหงา
เดินริมทะเลนับหิ่งห้อยจึงยุ่งเหยิง
ช่างเป็นชีวิตที่ผมต้องการมีเป็นร้อยชนิด
ฉันไม่อยากอยู่ในนี้ไม่รู้จักจบวอร์

pendulates มหาสมุทรทั้งหมด ค่อยๆ ยกฉันขึ้น
โดดเดี่ยวให้ฉัน เสรีภาพและฉันอ้อมแอ้มสัมผัส
มันเป็นชีวิตที่ผมต้องการมีเป็นร้อยชนิด
ฉันควรจะไปที่ไหน ? ใครบอก ? โว้ ~

ทุกครั้งที่ฉันกอดโลกด้วยหลังที่หันหน้าไปทางท้องฟ้า
ฉันตระหนักว่าฉันกำลังอ่อนแอ ถือกลับจากการพูด

เมื่อกลับมาหน้าฟ้า ผมก็หัวปั่น

รักค่อยๆเหี่ยวเฉาและฉันไม่สามารถคิดออกว่าทำไม

ซึ่งเป็นชีวิตที่ฉันต้องการใน นี้อนันต์จักรวาล

* *


ทุกครั้งที่ฉันกอดโลกด้วยหลังที่หันหน้าไปทางท้องฟ้า

ฉันรู้ว่าฉันกำลังอ่อนแอ ถือกลับจากการพูด

เมื่อกลับมาหน้าฟ้า ผมก็หัวปั่น

รักค่อยๆเหี่ยวเฉาและฉันไม่สามารถคิดออกว่าทำไม

ซึ่งเป็นชีวิตที่ฉันต้องการในนี้อนันต์จักรวาล

แต่กลับกลายเป็นว่าทุกคนจะเข้าใจในที่ไกล อนาคต