In Texas v. Johnson, the Supreme Co

In Texas v. Johnson, the Supreme Court considered the constitutionality of a Texas statute that prohibited desecration of the United States flag with knowledge that the desecration would “seriously offend one or more persons.” In support of the statute, the state argued its interest in preventing breaches of the peace. Although it is possible that acts of flag burning can lead, in some circumstances, to breaches of the peace, the Court held that such a breach had not occurred and was not likely to occur on the facts of the case As the Court explained, “The State’s position, therefore, amounts to a claim that an audience that takes serious offense at particular expression is necessarily likely to disturb the peace and that the expression may be prohibited on this basis. Our precedents do not countenance such a presumption.” Rather, in order to prohibit speech, a state must show a clear nexus – in the particular circumstances at issue in the case – between the prohibited speech and the harm that the government is trying to prevent. The Court elaborated as follows:

[W]e have not permitted the government to assume that every expression of a provocative idea will incite a riot, but have instead required careful consideration of the actual circumstances surrounding such expression, asking whether the expression “is directed to inciting or producing imminent lawless action and is likely to incite or produce such action.” Brandenburg v. Ohio, 395 U.S. 444, 447 (1969) . . . . To accept Texas’ arguments that it need only demonstrate “the potential for a breach of the peace. . .” and that every flag burning necessarily possesses that potential, would be to eviscerate our holding in Brandenburg

Similarly, in the Cohen case described above, the Court found that the government’s interest in maintaining the peace was insufficient to justify the prohibition on public profanity. While acknowledging that some people might find the four-letter word on Cohen’s jacket offensive, the Court was unwilling to presume that it would cause a breach of the peace and cited the lack of any evidence showing that “substantial numbers of citizens are standing ready to strike out physically at whoever may assault their sensibilities with execrations like that uttered by Cohen.” Moreover, the Gertz Court held that, in a defamation case brought by a private individual, the First Amendment requires proof of actual injury because “the States have no substantial interest in securing for plaintiffs . . . gratuitous awards of money damages far in excess of any actual injury.”

The Court took the same view in Zacchini, a right of publicity case that the Court explicitly compared to copyright. There, the Court held that a state has a valid interest in regulating the defendant’s broadcast where “the broadcast of the petitioner’s entire performance, unlike the unauthorized use of another’s name for purposes of trade or the incidental use of a name or picture by the press, goes to the heart of petitioner’s ability to earn a living as an entertainer.” Thus, the Court indicated that speech regulation is appropriate where there is a strong likelihood of harm to the state’s interest in providing a right of publicity, but not where harm to that interest is less certain or minimal. In addition, the Court held that the state could compensate the injured person only for the actual net harm caused by the defendant’s speech

Perhaps the most important point here, however, is that whether copyright law is content-based or content-neutral, courts must apply at least intermediate scrutiny to copyright infringement cases. Although there is some variation among cases regarding how courts articulate the requirements of intermediate scrutiny, content-neutral speech restrictions must generally serve an important governmental interest in protecting against harm caused by the prohibited speech and must burden substantially no more speech than is necessary to achieve that interest.

For example, in Bartnicki v. Vopper, the Supreme Court considered a state wiretapping statute prohibiting the intentional disclosure of a communication with knowledge or reason to know that the communication was obtained through unauthorized interception. After determining that the statute was a content-neutral restriction on speech, the Court held that the First Amendment prevented its enforcement against a radio host who broadcasted the communication over the air after it was given to him by a third party The Court explained that although the government’s interest in “removing an incentive for parties to intercept private conversations” would be relevant in a case against the person who intercepted the conversation, it was not enforceable against a party who innocently received and published the information. According to the Court, it would be the “unusual” case in which enforcement of the statute against a non-intercepting publisher of the conversation would have any effect on the incentives of the person who intercepted the conversation The Court emphasized that the First Amendment requires more than “mere speculation” that enforcement of the law would serve the government’s interest in the particular case, even where enforcement of the law would be justified in other cases. Indeed, the Court noted that “even the burden of justifying restrictions on commercial speech requires more than ‘mere speculation or conjecture.’”

Likewise, the Turner II Court applied intermediate scrutiny to another content-neutral speech regulation, a “must-carry” provision of federal cable television legislation that required cable providers to dedicate some of their channels to local broadcast stations. Other scholars have argued persuasively that copyright laws are analogous to these communications laws and should be subject to the same level of scrutiny. But Turner II is also important for how it deals with the harm that the government was trying to prevent. The extensive record allowed the Court to “consider whether the must-carry provisions were designed to address a real harm, and whether those provisions will alleviate it in a material way.” Thus, the Court did not merely accept on faith the government’s interest in preserving the number and diversity of programs to which cable subscribers had access, but rather recited numerous findings in the record that showed vertical integration among cable operators and cable programming networks as well as monopolistic control by cable providers over local subscribers. Accordingly, it found a real threat to local broadcasting and communications policy generally.

Thus, applying either strict or intermediate scrutiny to individual copyright infringement suits, it is clear that the copyright holder, as the proponent of the speech restriction, must show that the defendant’s use of copyrighted material is likely to cause

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เท็กซัส v. จอห์นสัน ศาลฎีกาพิจารณา constitutionality ของกฎหมายเท็กซัสที่ห้ามผิดศีลของธงชาติสหรัฐอเมริกามีความรู้ว่า การผิดศีลจะ "อย่างจริงจังบาดหนึ่งบุคคลนั้น" สนับสนุนกฎหมาย รัฐโต้เถียงความสนใจในการป้องกันการละเมิดของเดอะพีซ แม้ว่าการที่ทำหน้าที่ของธงที่เขียน สามารถนำ ในบางกรณี การละเมิดของเดอะพีซ ศาลถือว่า ละเมิดดังกล่าวได้เกิดขึ้น และไม่น่าจะเกิดขึ้นในกรณีที่เป็นศาลอธิบาย ข้อเท็จจริง "ของรัฐตำแหน่ง ดังนั้น จำนวนการร้องเรียนว่าผู้ที่กระทำผิดร้ายแรงที่นิพจน์หนึ่ง ๆ อาจจำเป็นต้องไปรบกวนความสงบสุข และว่า นิพจน์อาจถูกห้ามตามนี้ เซลล์ที่ถูกอ้างของเราไม่สนับสนุนข้อสันนิษฐานดังกล่าว" ค่อนข้าง การพูด การห้ามไม่ให้ รัฐต้องแสดง nexus ชัดเจน – ในสถานการณ์เฉพาะที่ปัญหาในกรณี – ระหว่างคำพูดต้องห้ามและอันตรายที่รัฐบาลพยายามป้องกัน ศาล elaborated ดัง:

[W] e ได้ห้ามรัฐบาลถือว่า ทุกค่าของความคิดกระตุ้นจะให้เกิดการจลาจล แต่มีแต่สถานการณ์จริงรอบนิพจน์ดังกล่าว ถามว่า นิพจน์ที่ "เข้า inciting หรือจวนเจียนมร.เจอราร์ดเมสทราเยต์การดำเนินการผลิต และมีแนวโน้มที่จะให้เกิด หรือผลิตดำเนินการดังกล่าว" ต้องรอบคอบ บรันเดนบูร์ก v. โอไฮโอ 395 ฿ 444, 447 (1969) ... ยอมรับอาร์กิวเมนต์ของเท็กซัสที่มันต้องเท่าแสดงให้เห็นถึง "ศักยภาพการละเมิดของอุ่นแตะ" และว่า ธงทุกเขียนจำเป็นต้องมีศักยภาพที่ จะชำแหละเราโฮลดิ้งในบรันเดนบูร์ก

ในทำนองเดียวกัน ในกรณีของโคเฮนที่อธิบายไว้ข้างต้น ศาลพบว่า ดอกเบี้ยของรัฐบาลในการรักษาความสงบไม่เพียงพอในการ prohibition ในสาธารณะคำ ขณะจิตที่ บางคนอาจพบสี่–จดหมายคำถือเสื้อของโคเฮน ศาลไม่ยอมเหมาเอาว่า มันจะทำให้เกิดการละเมิดของเดอะพีซ และอ้างไม่มีหลักฐานใด ๆ ที่แสดงว่า "พบจำนวนประชาชนยืนพร้อมผละออกจริงที่ใครอาจโจมตี sensibilities ของพวกเขา ด้วย execrations เช่นที่พูด โดยโคเฮน" นอกจากนี้ ศาล Gertz จัดที่ ในกรณีหมิ่นประมาทโดยบุคคลส่วนตัว แก้ไขแรกต้องพิสูจน์การบาดเจ็บที่เกิดขึ้นจริงเนื่องจาก "อเมริกามีความสนใจไม่พบในการรักษาความปลอดภัยสำหรับฟ้อง...รางวัลดีของเงินความเสียหายที่ไกลเกินกว่าการบาดเจ็บจริงใด ๆ "

ศาลเอามุมมองเดียวกัน Zacchini สิทธิของประชาสัมพันธ์กรณีที่ศาลเปรียบเทียบกับลิขสิทธิ์อย่างชัดเจน มี ศาลถือว่า รัฐได้ดอกเบี้ยที่ใช้ในการควบคุมการออกอากาศของจำเลยซึ่ง "ออกอากาศในกรณีที่ทั้งประสิทธิภาพ ซึ่งแตกต่างจากการใช้ไม่ได้รับอนุญาตอื่นของชื่อสำหรับวัตถุประสงค์ทางการค้าหรือชื่อหรือรูปภาพ โดยกด ใช้เบ็ดเตล็ดไปแห่งในกรณีของความสามารถในการเป็นนักร้องที่กิน" ดังนั้น ศาลระบุว่า ระเบียบคำพูดที่เหมาะสมมีโอกาสอันตรายให้ประโยชน์ของรัฐในการให้สิทธิของประชาสัมพันธ์แข็งแกร่ง แต่ไม่อันตรายเพื่อดอกเบี้ยที่น้อยกว่าบาง หรือน้อยที่สุด นอกจากนี้ ศาลจัดว่า รัฐสามารถชดเชยคนป่วยสำหรับอันตรายสุทธิที่แท้จริงเกิดจากคำพูดของจำเลยเท่านั้น

ทีสำคัญสุดจุดที่นี่ อย่างไรก็ตาม เป็นที่ว่ากฎหมายลิขสิทธิ์ ตามเนื้อหา หรือเนื้อหา-กลาง ศาลต้องกับ scrutiny น้อยกลางกรณีละเมิดลิขสิทธิ์ แม้จะมีความแตกต่างระหว่างกรณีเกี่ยวกับวิธีเพื่อบอกความต้องการของกลาง scrutiny พูดเป็นกลางเนื้อหาข้อจำกัดทั่วไปต้องใช้ดอกเบี้ยรัฐบาลสำคัญในการป้องกันอันตรายที่เกิดจากคำพูดต้องห้าม และต้อง burden มากไม่มากพูดมากกว่าที่จำเป็นต้องให้ดอกเบี้ยที่สุด

ใน Bartnicki v. Vopper ตัวอย่าง ศาลฎีกาพิจารณากฎหมาย wiretapping รัฐห้ามเปิดเผยโดยตั้งใจสื่อสารกับความรู้หรือเหตุผลที่จะรู้ว่า การสื่อสารกล่าวถึงใช้ไม่ได้รับอนุญาต หลังจากกำหนดว่า กฎหมายที่เป็นกลางเนื้อหาข้อจำกัดเกี่ยวกับคำพูด ศาลถือว่า แก้ไขครั้งแรกทำให้ไม่สามารถบังคับการกับวิทยุ ซึ่งนำออกอากาศการสื่อสารทางอากาศหลังจากนั้นให้เขา โดยบุคคลสามศาลอธิบายว่า แม้ว่าดอกเบี้ยของรัฐบาลในการ "ลบสำหรับฝ่ายสกัดสนทนาส่วนตัว" จะเกี่ยวข้องกับคดีบุคคลที่ถูกสกัดการสนทนา, ไม่มีบุคลากรจากฝ่ายผู้รับ และเผยแพร่ข้อมูล innocently ตามศาล มันจะบังคับใช้กฎหมายกับผู้เผยแพร่ไม่ใช่ตรวจของการสนทนาจะมีแรงจูงใจของบุคคลที่สนทนาคอร์ทที่เน้นว่า การแก้ไขครั้งแรกต้องถูกสกัด ผลใด ๆ กรณี "ผิดปกติ" มากกว่า "เพียงเก็งกำไร" ที่บังคับใช้ของกฎหมายจะทำหน้าที่ของรัฐบาลดอกเบี้ยในกรณี แม้ที่บังคับใช้กฎหมายจะได้รับการพิสูจน์ในกรณีอื่น ๆ แน่นอน ศาลกล่าวว่า "แม้ภาระของ justifying จำกัดเสียงเชิงพาณิชย์ต้องมากกว่า 'เก็งกำไรเพียงหรือข้อความคาดการณ์'"

เดียว ศาลเทอร์เนอร์ II กับ scrutiny กลางอื่นพูดเป็นกลางเนื้อหาระเบียบ "ต้องมี" บทบัญญัติของกฎหมายรัฐบาลกลางเคเบิ้ลทีวีที่ต้องใช้เคเบิลผู้ทุ่มเทบางช่องของสถานีออกอากาศที่ท้องถิ่น นักวิชาการอื่น ๆ ได้โต้เถียง persuasively ว่า กฎหมายลิขสิทธิ์จะคล้ายคลึงกับกฎหมายสื่อสารเหล่านี้ และควร มี scrutiny ระดับเดียวกัน แต่ Turner II ยังมีความสำคัญสำหรับวิธีการเกี่ยวข้องกับอันตรายที่รัฐบาลพยายามที่จะป้องกัน ศาล "พิจารณาว่าบทบัญญัติที่ยกต้องถูกออกแบบเพื่อทำร้ายจริง และไม่ว่าบทบัญญัติเหล่านั้นจะบรรเทามันแบบวัสดุ" อนุญาตให้บันทึกอย่างละเอียด ดังนั้น ศาลไม่เพียงยอมรับในความเชื่อของรัฐบาลที่สนใจในการรักษาจำนวนและความหลากหลายของโปรแกรมเคเบิลที่สมาชิกมีเข้า แต่ค่อนข้าง อัลพบจำนวนมากในเรกคอร์ดที่แสดงให้เห็นการบูรณาการในแนวตั้งระหว่างผู้ประกอบการเคเบิล และสายเขียนโปรแกรมเครือข่าย รวมทั้งควบคุม monopolistic ผู้ให้บริการเคเบิลท้องถิ่นสมาชิก ดังนั้น มันพบภัยคุกคามภายในนโยบายการออกอากาศและสื่อสารโดยทั่วไป

ใช้ scrutiny เข้มงวด หรือระดับกลางให้เหมาะสมกับแต่ละการละเมิดลิขสิทธิ์ จึงชัดเจนว่า ผู้ถือลิขสิทธิ์ เป็น proponent ของการจำกัดเสียง ต้องแสดงว่า จะทำของจำเลยใช้ของลิขสิทธิ์

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ในเท็กซัสโวลต์จอห์นสัน , ศาลฎีกาพิจารณาความชอบด้วยรัฐธรรมนูญของกฎข้อห้ามของศาสนา ที่เท็กซัส สหรัฐอเมริกา มีความรู้ว่า สิ่งศักดิ์สิทธิ์จะ " จริงๆ ขัดใจ หนึ่งหรือมากกว่าหนึ่งคน " ในการสนับสนุนการชุมนุม รัฐเสนอดอกเบี้ยในการป้องกันการละเมิดสันติภาพ แม้ว่ามันจะเป็นไปได้ที่การเผาธงชาติ สามารถนำในบางสถานการณ์ เพื่อการละเมิดของสันติภาพ จัดขึ้นที่ศาลดังกล่าวมีการละเมิดไม่ได้เกิดขึ้นและไม่ได้มีแนวโน้มที่จะเกิดขึ้นในข้อเท็จจริงของคดีที่ศาลได้อธิบายว่า " ตำแหน่ง ของรัฐ ดังนั้นยอดเงินจะเรียกร้องว่า ผู้ชมที่ใช้เฉพาะความผิดที่ร้ายแรงสีหน้าเป็นแนวโน้มที่จะรบกวนความสงบสุขและการแสดงออกจะห้าม บนพื้นฐานนี้ ตัวอย่างของเราไม่สนับสนุนข้อสันนิษฐานดังกล่าว " แต่ในการห้ามพูดรัฐต้องแสดงชัดเจน Nexus –ในสถานการณ์โดยเฉพาะปัญหาในกรณี–ระหว่างห้ามการพูดและอันตรายที่รัฐบาลพยายามป้องกัน ศาลอธิบายดังนี้ :

[ W ] E จะไม่ได้รับอนุญาตให้รัฐบาลคิดว่าทุกการแสดงออกของเร้าใจคิดจะก่อการจลาจลแต่แทนที่จะต้องรอบคอบจริงสถานการณ์โดยรอบ เช่น การแสดงความคิดเห็น ถามว่าคำนี้เป็นผู้กํากับการกระทำหรือผลิตขอธรรมและมีแนวโน้มที่จะกระตุ้นหรือสร้างการกระทำดังกล่าว " บรันเดนบูร์กโวลต์โอไฮโอ 395 สหรัฐอเมริกา 444 , 445 ( 1969 ) . . . . . . . .รับอาร์กิวเมนต์ที่เท็กซัส ' ต้องการเพียงแสดงให้เห็นถึง " ศักยภาพสำหรับการละเมิดสันติภาพ . . . . . . . " และที่จำเป็นครบถ้วนทุกธงเขียนว่าอาจจะต้องชำแหละถือของเราในบรันเดนบูร์ก

เหมือนกับ , ในกรณีโคเฮนอธิบายไว้ข้างต้นศาลพบว่าดอกเบี้ยของรัฐบาลในการรักษาความสงบเพียงพอที่จะปรับการหยาบคายในที่สาธารณะ . ขณะที่ยอมรับว่า บางคนอาจจะพบสี่คำอักษรบนเสื้อของโคเฮนก้าวร้าวศาลก็ไม่คิดว่ามันจะเป็นเพราะการละเมิดสันติภาพและอ้างขาดหลักฐานที่แสดงให้เห็นว่า " อย่างมาก ตัวเลขของประชาชนยืนอยู่พร้อมที่จะออกไปทางร่างกายที่อาจทำร้ายความรู้สึกของคนที่ execrations เหมือนที่เปล่งโดย โคเฮน " นอกจากนี้ศาล น เกิร์ทซ์ จัดขึ้นที่ ในคดีหมิ่นประมาทนำ โดยบุคคลส่วนตัวก่อนอื่นต้องมีหลักฐานจริง บาดเจ็บ เพราะรัฐไม่มีความสนใจในการรักษาความปลอดภัยสำหรับโจทก์ . . . . . . . . ฟรีรางวัลเงินไกลเกินกว่าความเสียหายใด ๆที่เกิดขึ้นจริงได้รับบาดเจ็บ . "

ศาลเอามุมมองเดียวกันใน zacchini , ขวาของกรณีการเผยแพร่ที่ศาลอย่างชัดเจนเมื่อเทียบกับลิขสิทธิ์ มีศาลจัดขึ้นที่รัฐมีความสนใจที่ถูกต้องในการออกข้อบังคับของจำเลยออกอากาศว่า " การออกอากาศของงานทั้งหมดของผู้ร้องเรียน ซึ่งแตกต่างจากการไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้ชื่ออื่นเพื่อวัตถุประสงค์แห่งการค้า หรือโดยการใช้ชื่อหรือภาพ โดยกดไปถึงหัวใจของผู้ร้องสามารถหาเงิน เป็นนักร้อง " ดังนั้นศาลระบุว่า ระเบียบคำที่เหมาะสม ซึ่งมีความเป็นไปได้ที่แข็งแกร่งต่อรัฐของความสนใจในการให้สิทธิในการเผยแพร่ แต่ไม่ใช่ที่ ที่อันตราย ที่น่าสนใจไม่น้อยแน่นอน หรือน้อยที่สุด นอกจากนี้ ศาลที่จัดขึ้นว่า รัฐจะชดเชยให้ผู้เสียหายเท่านั้นสำหรับจริงสุทธิทำร้ายจำเลยพูด

โดยบางทีที่สำคัญที่สุดจุดที่นี่ , อย่างไรก็ตาม , คือว่ากฎหมายลิขสิทธิ์เป็นเนื้อหาหรือเนื้อหาที่เป็นกลาง ศาลต้องใช้อย่างน้อยกลางตรวจสอบกรณีการละเมิดลิขสิทธิ์ . แม้ว่าจะมีบางรูปแบบของกรณีเกี่ยวกับวิธีการออกเสียงกลางศาลความต้องการของการตรวจสอบพูดโดยทั่วไปให้บริการเนื้อหาที่เป็นกลาง จำกัด จะต้องมีความสนใจของรัฐสำคัญในการป้องกันอันตรายที่เกิดจากการห้ามพูด และต้องรับภาระอย่างมากไม่มีการพูดมากกว่าเป็นสิ่งจำเป็นเพื่อให้บรรลุใจ

ตัวอย่างเช่นใน bartnicki vopper โวลต์ ,ศาลฎีกาพิจารณารัฐธรรมนูญห้ามดักฟังเปิดเผยเจตนาของการสื่อสารกับความรู้หรือเหตุผลที่จะทราบว่าการสื่อสารผ่านการสกัดกั้นการลักลอบ หลังจากการชุมนุมที่เป็นเนื้อหาที่เป็นกลาง จำกัดกล่าวศาลจัดขึ้นที่การแก้ไขป้องกันการบังคับกับวิทยุโฮสต์ที่ถ่ายทอดการสื่อสารผ่านอากาศหลังจากที่เขาได้มันมาจากบุคคลที่สาม ศาลได้อธิบายว่า แม้ว่าดอกเบี้ยของรัฐบาลในการกระตุ้นให้ทุกฝ่ายดักฟังการสนทนา " ส่วนจะเกี่ยวข้องในคดีกับคนที่ดักการสนทนามันไม่ใช้บังคับกับบุคคลผู้ไร้เดียงสาที่ได้รับ และเผยแพร่ข้อมูล ตามที่ศาลมันจะเป็น " ปกติ " กรณีการบังคับใช้กฎหมายที่ต่อต้านไม่สกัดกั้นผู้เผยแพร่ของการสนทนาจะมีผลต่อแรงจูงใจของคนที่ดักฟังการสนทนาศาลย้ำว่า การแก้ไขต้องใช้มากกว่าแค่การเก็งกําไร " ว่า การบังคับใช้กฎหมายต้องใช้ดอกเบี้ยของรัฐบาลในกรณี โดยเฉพาะแม้แต่ที่การบังคับใช้กฎหมายต้องเป็นธรรม ในกรณีอื่น ๆ แน่นอน ศาลระบุว่า " แม้ภาระในการอธิบายข้อ จำกัด ในการพูดเชิงพาณิชย์ต้องมีมากกว่าเพียงแค่เก็งกำไร หรือการคาดเดา "

อนึ่ง เทอร์เนอร์ 2 ศาลใช้กลางตรวจสอบข้อเท็จจริงไปยังอีกเนื้อหาที่เป็นกลางเสียงการควบคุม" ต้องมี " บทบัญญัติของกฎหมายของรัฐบาลกลางที่ใช้ผู้ให้บริการเคเบิลทีวีบางช่องอุทิศของสถานีโทรทัศน์ท้องถิ่น นักวิชาการได้ถกเถียงกันว่า กฎหมายลิขสิทธิ์อื่น ๆเชิญชวนให้คล้ายคลึงกับเหล่านี้การสื่อสารกฎหมายและควรอยู่ในระดับเดียวกันของการพิจารณาแต่ยังเป็นสิ่งสำคัญสำหรับเทอร์เนอร์ 2 ว่ามันเกี่ยวข้องกับอันตรายที่รัฐบาลพยายามป้องกัน บันทึกอย่างละเอียดให้ศาลสามารถพิจารณาว่าต้องแบกเสบียงถูกออกแบบมาเพื่อที่อยู่ในอันตรายจริงและว่า บทบัญญัติดังกล่าวจะบรรเทาได้ในวัสดุ . " ดังนั้นศาลไม่เพียงรับดอกเบี้ยของรัฐบาล ความเชื่อในการรักษาจำนวนและความหลากหลายของโปรแกรมที่สมาชิกมีการเข้าถึงทีวี แต่เป็นข้อมูลมากมายในบันทึกที่พบในแนวตั้งรวมของผู้ประกอบการเคเบิลและเครือข่ายโปรแกรมเคเบิล ตลอดจนมีการควบคุมโดยผู้ให้บริการเคเบิลกว่าสมาชิกท้องถิ่น ตามพบภัยคุกคามที่จะกระจายเสียงท้องถิ่นและนโยบายการสื่อสารโดยทั่วไป

ดังนั้นใช้ให้เข้มงวดการตรวจสอบการละเมิดลิขสิทธิ์ หรือระดับกลาง แต่ละชุด มันเป็นที่ชัดเจนว่าผู้ถือลิขสิทธิ์เป็นผู้แสดงสุนทรพจน์จำกัด ต้องแสดงให้เห็นว่า จำเลยใช้วัสดุที่มีลิขสิทธิ์อาจก่อให้เกิด