In the early part of the twentieth

In the early part of the twentieth century, researchers identified the hypothalamus as a key structure in the control of the autonomic nervous system (Karplus and Kreidl, 1927). On the basis of these early observations, and their own work (Cannon and Britton, 1925), Cannon and Bard proposed a hypothalamic theory of emotion that consisted of three major points: (1) the hypothalamus evaluates the emotional relevance of environmental events; (2) the expression of emotional responses is mediated by the discharge of impulses from the hypothalamus to the brainstem; (3)projectionsfromthehypothalamustothecortexmediatetheconsciousexperience of emotion (Bard, 1928; Cannon, 1929). In 1937 Papez added additional anatomi-cal circuits in the forebrain to the theory, but retained the central role of ascending and descending connections of the hypothalamus. The Papez theory, in turn, was extended by MacLean (1949, 1952), who called the forebrain emotional circuits the visceral brain, and later, the limbic system.

Although the term limbic system is still used to refer to the emotional circuits of the brain, the limbic system theory has come under attack on several grounds (see Brodal, 1980; Kotter and Meyer, 1992; LeDoux, 1987, 1991, 1996; Swanson, 1983).First, there are no widely accepted criteria for deciding what is and what is not a limbic area. Second, however defined, the limbic system theory does not explain how the brain makes emotions. It points to a broad area of the forebrain located roughly between the neocortex and hypothalamus, but does not account for how specific aspects of any given emotion might be mediated.

The amygdala was part of the MacLean’s limbic system theory. However, it did not stand out as an especially important limbic area until 1956 when Weiskrantz showed that the emotional components of the so-called Kluver and Bucy syndrome (KluverandBucy,1937),aconstellationofbehavioralconsequencesoftemporallobe damage, were due to the involvement of the of the amygdala. Weiskrantz proposed that amygdala lesions dissociate the affective or reinforcing properties of stimuli from their sensory representations.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ในส่วนต้นของศตวรรษที่ยี่สิบ นักวิจัย identified hypothalamus เป็นโครงสร้างสำคัญในการควบคุมของระบบประสาทอัตโนมัติ (Karplus และ Kreidl, 1927) โดยสังเกตต้นเหล่านี้ และการทำงานของตนเอง (ปืนใหญ่และ Britton, 1925), ปืนใหญ่และ Bard เสนอทฤษฎี hypothalamic ของอารมณ์ที่ประกอบด้วยจุดสำคัญ 3 จุด: (1) hypothalamus ประเมินความเกี่ยวข้องทางอารมณ์ของเหตุการณ์สิ่งแวดล้อม (2)ค่าของการตอบสนองทางอารมณ์เป็น mediated โดยการปล่อยออกของแรงกระตุ้นจาก hypothalamus เพื่อ brainstem projectionsfromthehypothalamustothecortexmediatetheconsciousexperience (3) ออก (Bard, 1928 ปืนใหญ่ 1929) ในปี 1937 Papez เพิ่มวงจร anatomi-cal ที่เพิ่มเติมใน forebrain ทฤษฎี ได้เก็บบทบาทศูนย์กลางจากน้อยไปมาก และจากมากไปน้อยของ hypothalamus ในการเชื่อมต่อ ทฤษฎี Papez กลับ ถูกขยาย MacLean (1949, 1952), ที่เรียกว่าวงจรอารมณ์ forebrain สมองอวัยวะภายใน และ ระบบลิมบิกแม้ว่ายังคงใช้ระบบลิมบิกระยะไปถึงวงจรอารมณ์ของสมอง ทฤษฎีระบบลิมบิกมาภายใต้การโจมตีจากหลายที่ (ดู Brodal, 1980 Kotter และ Meyer, 1992 LeDoux, 1987, 1991, 1996 Swanson, 1983) ครั้งแรก มีไม่มีเกณฑ์ที่ยอมรับอย่างกว้างขวางสำหรับการตัดสินใจคืออะไรและสิ่งใดไม่ใช่บริเวณ limbic ที่สอง แต่ defined ทฤษฎีระบบลิมบิกอธิบายว่า สมองทำให้อารมณ์ไม่ มันไปอยู่ในพื้นที่กว้างของ forebrain ตั้งอยู่ประมาณระหว่าง neocortex และ hypothalamus แต่ไม่บัญชีสำหรับวิธีอาจ mediated specific ลักษณะของอารมณ์ใด ๆ กำหนดยัง amygdala เป็นส่วนหนึ่งของทฤษฎีของ MacLean ระบบลิมบิก อย่างไรก็ตาม จะได้ไม่โดดเด่นเป็นสำคัญโดยเฉพาะอย่างยิ่งพื้นที่ limbic จนถึงปี 1956 เมื่อ Weiskrantz แสดงให้เห็นว่า ส่วนประกอบของเรียกว่า Kluver และ Bucy กลุ่มอาการ (KluverandBucy, 1937), ความเสียหาย aconstellationofbehavioralconsequencesoftemporallobe อารมณ์ได้เนื่องจากมีส่วนร่วมของการของ amygdala Weiskrantz เสนอว่า amygdala ได้ dissociate คุณสมบัติเสริม หรือผลของสิ่งเร้าจากการเป็นตัวแทนของทางประสาทสัมผัส

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในช่วงต้นของศตวรรษที่ยี่สิบนักวิจัยระบุสาย ed มลรัฐเป็นโครงสร้างที่สำคัญในการควบคุมของระบบประสาทอัตโนมัติ (Karplus และ Kreidl, 1927) บนพื้นฐานของการสังเกตต้นเหล่านี้และทำงานของตัวเอง (แคนนอนและบริท 1925), แคนนอนและกวีเสนอทฤษฎี hypothalamic ของอารมณ์ความรู้สึกที่ประกอบด้วยสามจุดหลักคือ (1) มลรัฐประเมินความเกี่ยวข้องทางอารมณ์ของเหตุการณ์สิ่งแวดล้อม (2) การแสดงออกของตอบสนองทางอารมณ์ที่มีการไกล่เกลี่ยโดยการปล่อยของแรงกระตุ้นจากการมลรัฐก้านนั้น (3) projectionsfromthehypothalamustothecortexmediatetheconsciousexperience ของอารมณ์ความรู้สึก (กวี, 1928; แคนนอน, 1929) ในปี 1937 เพิ่ม Papez วงจร anatomi-เสียเพิ่มเติมใน forebrain ทฤษฎี แต่ยังคงมีบทบาทสำคัญในการเชื่อมต่อจากน้อยไปมากจากมากไปน้อยและของมลรัฐ ทฤษฎี Papez ในที่สุดก็ถูกขยายโดยคลีน (1949, 1952) ที่เรียกว่าวงจรอารมณ์ forebrain สมองอวัยวะภายในและหลังจากนั้นระบบ limbic. แม้ว่าระยะระบบ limbic ยังคงใช้เพื่ออ้างถึงวงจรอารมณ์ของ สมองทฤษฎีระบบ limbic ได้มาอยู่ภายใต้การโจมตีในหลายพื้นที่ (ดู Brodal 1980; Kotter และเมเยอร์, ​​1992; LeDoux, 1987, 1991, 1996; สเวนสัน, 1983) .First ไม่มีเกณฑ์ที่ยอมรับกันอย่างกว้างขวางสำหรับการตัดสินใจในสิ่งที่เป็น และสิ่งที่ไม่ได้เป็นพื้นที่ limbic ประการที่สองอย่างไรก็ตามนิยามทฤษฎีระบบ limbic ไม่ได้อธิบายวิธีการที่สมองทำให้อารมณ์ มันชี้ไปยังพื้นที่ในวงกว้างของ forebrain อยู่ประมาณระหว่างเทกซ์และมลรัฐ แต่ไม่บัญชีสำหรับวิธีการที่ระบุไว้ด้านสายคของอารมณ์ความรู้สึกใดก็ตามอาจจะมีการไกล่เกลี่ย. ต่อมทอนซิลเป็นส่วนหนึ่งของทฤษฎีระบบ limbic ของคลีน แต่ก็ไม่ได้โดดเด่นเป็นพื้นที่สำคัญโดยเฉพาะอย่างยิ่ง limbic จนกระทั่ง 1956 เมื่อ Weiskrantz แสดงให้เห็นว่าองค์ประกอบทางอารมณ์ของสิ่งที่เรียกว่า Kluver และโรค Bucy (KluverandBucy, 1937) ความเสียหาย aconstellationofbehavioralconsequencesoftemporallobe ได้เกิดจากการมีส่วนร่วมของของต่อมทอนซิลที่ . Weiskrantz เสนอว่ารอยโรคต่อมทอนซิลแยกตัวออกคุณสมบัติอารมณ์หรือเสริมของการกระตุ้นประสาทสัมผัสจากการแสดงของพวกเขา