The ball that Isshiki smashed flew

The ball that Isshiki smashed flew in a large parabola and disappeared into the distance. It was gone, yet Isshiki had a triumphant smile going, “How’d you like that…!?” There’s no come-from-behind grand slam in table tennis, girl.
I went to pick up the ping pong ball. Although we resumed with my serve, I made some clumsy hits and it became Isshiki’s turn again to serve.
“Okay, so it’s my turn now, right?”
Isshiki bounced the ball on top of the table and took a serving stance. But as if she had noticed something, her gaze swam around and she lightly raised her hand to pause. “Oh, senpai, could you wai—HIYAH!”
Right about when she tried to pause the match, she made a sudden serve with all her energy. But I wasn’t one to fall for little acts like that. I calmly shifted over to the front of the ball and made a return ace to the opposite of where Isshiki stepped forward.
“…Too easy.”
My pops always used that trick with me in table tennis when I was younger, so in order to extract revenge, I’d do the same thing multiple times to Komachi, and she’d get so upset about it! I couldn’t have you underestimating the worthless genes of the Hikigaya household now! The way Komachi would really cry when she was a toddler and tell me, “I’m not gonna play table tennis with you anymore, onii-chan!” was just so cute…
Of course, Komachi had a tantrum since she was a child back then, but how would Irohasu, who was an adult now, react? When I looked at her, she was gritting her teeth as if her plans had been foiled.
“Grrr…”
“If you’re going to resort to things like that, I guess I’ll have to get serious…” I said, and took off my sweater. I rubbed the floor and took on the form of a table tennis athlete. When I did, Isshiki waved her racket in protest.
“S-Senpai, you’re being very childish!”
“Says you… Whatever, here I go. It’s my serve now.”
I was in a different mode from earlier’s handicapped mode for entertainment. I positioned myself at the corner and made a full-power serve. Even though Isshiki was complaining, she seemed awfully ready as she let out a short sigh and chased after the ball. “Uryah!”
And then, her racket cut through the air and the overenthusiastic Isshiki’s skirt fluttered. Crap, now that I think about it, she’s wearing a skirt, isn’t she…? I’d better avoid hitting too many fast balls…
After that, I returned back to handicapped mode and lightly returned the balls. But now that I was conscious of her skirt, my gaze would move on its own. Isshiki’s skirt flapping up and down just wouldn’t stop bothering me.
Tch! How cowardly!
What’s cowardly? It’s the table that would obscure my vision and absolutely keep me from seeing anything! What’s with this defective sport…!? Oh, I know. What if someone invented a table tennis board made of “Clear and See-Through” skeletal material? It’d definitely get popular. Heck, I should invent it and get rich.
Either it’s because I had idiotic thoughts or even the delusions about skirts, I repeatedly swung at air and Isshiki was able to score some points.
Isshiki let out a sigh and took out a mini-towel from her bag. She patted her face with her towel to wipe off the sweat and began counting something by bending her fingers.
“Ummm, so senpai has eight points right now, and I have… one, two, three, four… Oh, senpai, what time is it?”
As I pondered over this familiar and curious development, I looked at the clock on the wall and answered, “It’s about eleven.”
“Eleven. Okay. Ah, so my points are twelve, thirteen—“
“You have six points. Six.”
You’re being way too bold with the Time-Noodle4 act. Just how many numbers did you skip over? Then again, you’re pretty refined to know about an old rakugo story like that, Isshiki.
When I pointed it out to her, Isshiki pouted. But pouting wasn’t going to get her anything here.
“Here, let’s go.”
I called out to her and did a light serve. I held back on the speed of the ball, but I aimed for a considerably difficult spot. Isshiki ran to one end of the table, but the ping pong ball mercilessly struck the edge with a plonk and bounced away.
Seeing it off, Isshiki made a smile and faced me. “Ah, that was out, so I get the point, right?”
“There wouldn’t be a bouncing noise if it was out…”
What’s with the straight-faced lie…?
For a while now, weren’t her methods kind of unfair? And especially… the way her skirt was moving all around the place, I think that’s totally unfair!
From then on, I was able to amass my points, making the occasional misses due to her skirt, and there was finally a winner.
The result was my complete victory.
We both took a seat at the nearest sofa when we finished our game. My breathing was a little rough since it had been a while since I played table tennis.
On the other hand, Isshiki’s shoulders were dropped in dejection as if overcome with shock from losing… You’ve still gotta long way to go!
“…So it’s my win, right?” I asked to confirm with her.
Isshiki reluctantly nodded. “I guess that’s how it is… I’ll take the loss this time…”
She was surprisingly honest in accepting her defeat despite her cowardly tactics from earlier. Had this been a certain sore loser, first or foremost, she would’ve been the one who’d win the match.
I wasn’t one to dwell on my victories, but winning wasn’t a bad feeling. I unknowingly spilled an unpleasant smile, but after seeing Isshiki’s downcast look, I couldn’t really laugh at her.
“Well, thanks for lunch.” I restrained my smile with a cough and stated as nicely as possible. When I did, Isshiki’s shoulders shook… H-Huh, don’t tell me you’re crying, Irohasu? E-Eh, wh-what do I do…?
As I freaked out, a low chuckle came from beside me.
“…Fufufu.”
When I looked at her, Isshiki had a fearless smile.
“Huh, what? Something wrong?” I asked.
Isshiki placed her hands on her waist and pointed at me with a triumphant smile. “I said you had to treat me if I won, but I didn’t say anything about you winning, senpai.”
What in the world is she blabbering about…? I looked at her with a suspicious look and I recalled our conversation before the match… Hmm?
“……That’s true.”
Indeed, the only condition she gave was that if she won… Not bad, I definitely learned something here… The next time I challenge Komachi to something, this was what I’d use. Just the thought of Komachi showing me hate after so long got my chest jumping in joy… But you know, the things that Irohasu says and does were the absolute worst.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ลูกซึ่งได้ถูกทุบ Isshiki ในพาราโบลาขนาดใหญ่ และหายไปเป็นระยะทาง ก็หายไป ยัง Isshiki มีวารสารยิ้มไป "คุณต้องที่...?" แกรนด์สแลมมาจากข้างหลังไม่มีปิงปอง สาวผมไปรับลูกปิงปอง ถึงแม้ว่าเราดำเนินต่อไปกับบริการของฉัน ฉันทำบางชมป้ำ ๆ และมันกลายเป็นของ Isshiki เปิดอีกครั้งเพื่อ"เค จึงเป็นตาของฉันตอนนี้ ขวา"Isshiki เด้งลูกบอลด้านบนของตาราง และใช้ท่าทางการให้บริการ แต่ว่าเธอก็สังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่าง สายตาของเธอมารถสถาน และเธอเบา ๆ ยกมือของเธอหยุดชั่วคราว "โอ้ senpai สามารถหวาย — HIYAH ! "สิทธิเกี่ยวกับเมื่อเธอพยายามที่จะหยุดการแข่งขัน เธอทำเสิร์ฟทันทีกับพลังงานของเธอ แต่ฉันไม่ได้หนึ่งตกการกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นเดียวกับที่ ฉันเบา ๆ จากผ่านด้านหน้าของลูก และทำเอคืนตรงข้ามด้านที่ Isshiki ก้าวไปข้างหน้า“… เกินไปง่าย"Pops ของฉันเสมอใช้เคล็ดลับที่ฉันในเทเบิลเทนนิสเมื่ออายุ ดังนั้นการแยกแก้แค้น ฉันจะทำสิ่งเดียวกันหลายครั้งเพื่อโคมา และเธอจะได้รับดังนั้นอารมณ์เสียเลย ไม่มีคุณเรายีนสามหาวบ้าน Hikigaya ตอนนี้ แบบโคมาจริง ๆ จะร้องไห้เมื่อเธอเป็นเด็กที่หัดเดิน และบอก, "ฉันไม่ไปเล่นปิงปองกับคุณอีกต่อไป onii จันทร์! " ถูกก็น่ารัก...แน่นอน โคมาจิมี tantrum การเนื่องจากเธอเป็นลูกกลับมาแล้ว แต่ว่าจะ Irohasu ที่ถูกผู้ใหญ่ตอนนี้ ตอบสนอง เมื่อฉันมองเธอ เธอถูก gritting ฟันของเธอว่าแผนของเธอได้รับ foiled"Grrr...""ถ้าคุณกำลังจะไปรีสอร์ทเพื่อสิ่งที่ต้องการ ผมคิดว่า ผมจะต้องได้รับอย่างจริงจัง..." ฉันกล่าวว่า และเอาออกจากเสื้อของฉัน Rubbed พื้น และเอาในรูปแบบของการเป็นนักกีฬาปิงปอง เมื่อฉันได้ Isshiki waved ไม้ของเธอในการประท้วง"S-Senpai คุณกำลังมีการพูดแบบเด็กมาก""ว่า คุณ... สิ่ง ที่นี่ฉันไป มันเป็นบริการของฉันเดี๋ยวนี้"ผมอยู่ในโหมดที่แตกต่างจากก่อนหน้านี้มีคนทุพพลภาพโหมดเพื่อความบันเทิง วางตำแหน่งตัวเองที่มุม และทำบริการเต็มกำลัง แม้ Isshiki ถูกบ่น เธอลำบากชะมัดพร้อมเธอให้ออกแยกกันสั้น และคนนั้นได้ไล่หลังจากลูก "Uryah"แล้ว ไม้ของเธอตัดผ่านอากาศและกระโปรงของ Isshiki overenthusiastic fluttered Crap คิดเกี่ยวกับมัน ที่เธอสวมใส่กระโปรง ไม่ใช่เธอ... ฉันจะดีหลีกเลี่ยงการตีลูกมากเกินไปอย่างรวดเร็ว...หลังจากนั้น ฉันส่งคืนกลับไปยังโหมดสำหรับผู้พิการ และส่งคืนลูกเบา ๆ แต่ที่ผมใส่ของกระโปรงของเธอ สายตาของฉันจะไปของตนเอง ของ Isshiki กระโปรง flapping ขึ้นลงเพียงไม่หยุดรบกวนฉันสำนัก วิธีขี้ขลาดคืออะไรขี้ขลาด เป็นตารางที่จะบดบังวิสัยทัศน์ของฉัน และอย่างให้ฉันดูอะไร มีอะไรกับกีฬานี้บกพร่อง... โอ้ ฉันรู้ว่า ถ้ามีคนคิดค้นกระดานปิงปองทำจากวัสดุ "ชัดเจน และดูผ่าน" อีกหรือไม่ มันแน่นอนจะได้รับความนิยม Heck ฉันควรสร้างมัน และอุดมไปด้วยนั้นอย่างใดอย่างหนึ่งได้เนื่องจากผมคิด idiotic หรือแม้ delusions เกี่ยวกับกระโปรง ฉันซ้ำ ๆ swung ที่อากาศ และ Isshiki ได้คะแนนบางIsshiki ให้ออกแยกกัน และเอาออกหนูมินิจากกระเป๋าของเธอ นาง patted ใบหน้าของเธอ ด้วยผ้าขนหนูของเธอเช็ดเหงื่อที่ออก และเริ่มตรวจนับสิ่งดัดนิ้วมือของเธอ"อึม ดังนั้น senpai ได้คะแนนแปดขณะนี้ และไม่มี...หนึ่ง สอง สาม สี่... โอ้ senpai เวลาใดเป็นหรือไม่"ผม pondered กว่า นี้พัฒนาที่คุ้นเคย และอยากรู้อยากเห็น ผมมองนาฬิกาบนผนัง และ ตอบ "มันเป็นเกี่ยวกับ 43""43 โอเควันนั้น Ah ดังนั้นฉันคะแนน twelve, thirteen — ""คุณได้ 6 คะแนน 6 "คุณกำลังเกินตัวหนากับทำเวลา Noodle4 เพียงจำนวนตัวเลขที่คุณได้ข้ามผ่าน อีก คุณกำลังสวยรับทราบเกี่ยวกับเรื่อง rakugo เก่าเช่นที่ Isshikiเมื่อฉันชี้ออกเธอ Isshiki pouted แต่ pouting ไม่ได้ไปรับเธออะไรที่นี่"ที่นี่ ลองไป"ฉันเรียกเธอ และได้ให้บริการแสง ผมจัดกลับกับความเร็วของลูกบอล แต่ฉันมุ่งเน้นจุดยากมาก Isshiki วิ่งไปสิ้นสุดที่หนึ่งของตาราง แต่ลูกปิงปองหลงขอบ ด้วยการ plonk และเด้งไปปรานีเห็นปิด Isshiki ทำยิ้ม และฉันต้องเผชิญกับ "อา ที่ถูก ดังนั้นฉันได้รับจุด ขวา""ไม่มีเสียงใหญ่ถ้ามันก็ออกมา..."อะไรคือโกหก straight-faced...ในขณะนี้ ไม่วิธีของเธอชนิดที่ไม่เป็นธรรมหรือไม่ และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง...วิธีกระโปรงของเธอถูกเคลื่อนย้ายทุก ผมคิดว่า เป็นธรรมทั้งหมดจากนั้น ผมสามารถสะสมทรัพย์จุดของฉัน การพุ่งเป็นครั้งคราวเนื่องจากกระโปรงของเธอ และในที่สุดก็มีเป็นผู้ชนะผลลัพธ์คือ ชัยชนะของฉันสมบูรณ์เราเอานั่งที่โซฟาเราเสร็จเกมของเรา ฉันหายใจไม่ขรุขระเล็กน้อยเนื่องจากมันมีตั้งแต่ในขณะที่ผมเล่นปิงปองบนมืออื่น ๆ ไหล่ของ Isshiki ถูกตัดทิ้งใน dejection ว่าช็อกจากการแพ้เอาชนะ... คุณยัง ต้องลองทางไป“… ดังนั้น มันคือของฉันชนะ ขวา ถามเพื่อยืนยันกับเธอIsshiki พยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ "ผมคิดว่า ก็มี... ฉันจะสูญเสียเวลา..."เธอซื่อสัตย์น่าแปลกใจในการยอมรับความพ่ายแพ้ของเธอแม้ มีกลยุทธ์ของเธอขี้ขลาดจากก่อนหน้านี้ นี้ได้เป็นบางเจ็บใคร สำคัญ หรือแรกเธอจะเคยเป็นผู้หนึ่งที่จะชนะการแข่งขันไม่ได้หนึ่งอาศัยอยู่ในของฉันชัยชนะ ชนะไม่ได้ความรู้สึกที่ไม่ดี ไม่รู้หกรอยยิ้มไม่มี แต่หลังจากเห็นของ Isshiki downcast ดู ฉันไม่สามารถจริง ๆ หัวเราะที่เธอ"ดี ขอบคุณ สำหรับอาหารกลางวัน" ทรงของฉันยิ้มกับไอ และระบุไว้เป็นอย่างดีที่สุด เมื่อฉันได้ จับไหล่ของ Isshiki ... H-ฮะ อย่าบอกคุณกำลังร้องไห้ Irohasu E เอ๊ะ wh อะไรโดทำ...เป็นฉัน freaked ออก chuckle ต่ำมาจากด้านข้างของฉัน“… Fufufu "เมื่อฉันมองเธอ Isshiki มีรอยยิ้มจอมคนผงาดโลก"ฮะ อะไร บางสิ่งบางอย่างไม่ถูกต้องหรือไม่" ถามIsshiki มือเธอวางอยู่บนเอวของเธอ และที่ฉันชี้ทางวารสาร "ฉันกล่าวก็ต้องรักษาฉันถ้าฉันชนะ แต่ฉันไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับคุณชนะ senpai"นาง blabbering เกี่ยวกับ...มีอะไรในโลก ฉันมองเธอ ด้วยดูน่าสงสัย และผมยกเลิกการสนทนาของเราก่อนการแข่งขัน... อืมมหรือไม่“…… ที่เป็นความจริง"แน่นอน เงื่อนไขเท่านั้นที่เธอให้นะถ้าเธอชนะ... ไม่เลว ฉันแน่นอนรู้นี่... ในครั้งถัดไปที่ฉันท้าทายโคมา สิ่งนี้เป็นสิ่งที่ผมจะใช้ เพียงความคิดของโคมาจิแสดงฉันเกลียดหลังจากหน้าอกของฉันกระโดดในความสุขนาน มี... แต่คุณ รู้ สิ่ง ที่ Irohasu กล่าวว่า ไม่ได้ร้ายแน่นอน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ลูกที่ถูกทุบ Isshiki บินในรูปโค้งขนาดใหญ่และหายไปในระยะทางที่ มันก็หายไป แต่ Isshiki มีรอยยิ้มที่ชัยชนะไป "ไงคุณต้องการที่ ... !?" ไม่มีมาจากที่อยู่เบื้องหลังแกรนด์สแลมในเทเบิลเทนนิสสาว.
ผมไปรับลูกปิงปอง ถึงแม้ว่าเราจะกลับมาพร้อมกับทำหน้าที่ของฉันฉันทำบางฮิตเงอะงะและมันก็กลายหัน Isshiki อีกครั้งที่จะให้บริการ.
"เอาล่ะเพื่อให้มันเปิดของฉันตอนนี้ใช่มั้ย?"
Isshiki เด้งลูกที่ด้านบนของตารางและเอาท่าทางการให้บริการ แต่เป็นว่าเธอได้สังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างจ้องมองเธอว่ายไปรอบ ๆ และเธอเบา ๆ ยกมือของเธอที่จะหยุดการทำงานชั่วคราว "โอ้รุ่นพี่คุณสามารถไหว-HIYAH!"
ขวาเมื่อเธอพยายามที่จะหยุดการแข่งขันเธอทำในทันทีที่ให้บริการกับพลังงานของเธอทั้งหมด แต่ผมก็ไม่ได้เป็นหนึ่งที่จะตกอยู่เล็ก ๆ น้อย ๆ สำหรับการกระทำเช่นนั้น ฉันใจเย็นขยับตัวไปด้านหน้าของลูกและทำแต้มกลับไปตรงข้ามของ Isshiki ที่ก้าวไปข้างหน้า.
"... ง่ายเกินไป."
พ่อของฉันมักจะใช้เคล็ดลับที่กับผมในปิงปองเมื่อผมเป็นเด็กดังนั้นเพื่อที่จะ สารสกัดจากแก้แค้นฉันทำในสิ่งเดียวกันหลายครั้งที่จะ Komachi และเธอจะได้รับเสียใจมากเกี่ยวกับมัน ฉันไม่สามารถมีคุณประเมินยีนไร้ค่าของใช้ในครัวเรือน Hikigaya ในขณะนี้! วิธี Komachi จริงๆจะร้องไห้เมื่อเธอเป็นเด็กวัยหัดเดินและบอกผมว่า "ฉันไม่ gonna เล่นปิงปองกับคุณอีกต่อไป Onii จัง!" ก็แค่น่ารักมาก ๆ ...
แน่นอน Komachi มีความโกรธเคืองมาตั้งแต่เธอยังเป็นเด็ก กลับมาแล้ว แต่วิธีการที่จะ Irohasu ซึ่งเป็นผู้ใหญ่ตอนนี้ตอบสนอง? เมื่อฉันมองไปที่เธอถูก gritting ฟันของเธอราวกับว่าแผนการของเธอได้รับการสกัดกั้น.
"ฮึ่ม ... "
"ถ้าคุณกำลังจะรีสอร์ทเพื่อสิ่งที่ต้องการที่ผมคิดว่าผมจะต้องได้รับร้ายแรง ... " ผมพูดว่า และถอดเสื้อยืดของฉัน ผมถูพื้นและเอาในรูปแบบของนักกีฬาเทเบิลเทนนิส เมื่อฉันได้ Isshiki โบกไม้ของเธอในการประท้วง.
"S-Senpai คุณเป็นหน่อมแน้มมาก!"
"ว่าสิ่งที่คุณ ... นี่ฉันไป มันเป็นหน้าที่ของฉันตอนนี้. "
ผมอยู่ในโหมดที่แตกต่างจากโหมดพิการก่อนหน้านี้สำหรับความบันเทิง ผมวางตำแหน่งตัวเองที่มุมและทำให้อำนาจเต็มรูปแบบให้บริการ แม้ว่า Isshiki บ่นเธอดูเหมือนพร้อมชะมัดขณะที่เธอให้ออกถอนหายใจสั้นและไล่หลังจากลูกบอล "Uryah!"
แล้วเธอไม้ตัดผ่านอากาศและกระโปรงศรัทธาอย่างแรงกล้าของ Isshiki เบาโผบิน อึตอนนี้ที่ผมคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้เธอใส่กระโปรงไม่ได้เป็นเธอ ... ? ฉันควรที่จะหลีกเลี่ยงการตีลูกได้อย่างรวดเร็วมากเกินไป ...
หลังจากนั้นผมกลับไปที่โหมดพิการและลูกกลับมาเบา ๆ แต่ตอนนี้ที่ผมเป็นสติของกระโปรงของเธอจ้องมองของฉันจะย้ายตัวของมันเอง กระโปรง Isshiki ของกระพือขึ้นและลงก็จะไม่หยุดการรบกวนฉัน.
ชิ! วิธีขี้ขลาด!
อะไรขี้ขลาด? มันเป็นตารางที่จะปิดบังวิสัยทัศน์ของฉันและแน่นอนให้ฉันเห็นอะไร! มีอะไรกับกีฬาที่มีข้อบกพร่องนี้ ... !? โอ้ฉันรู้ว่า เกิดอะไรขึ้นถ้ามีคนคิดค้นคณะกรรมการปิงปองที่ทำจาก "ที่ชัดเจนและดูผ่าน" วัสดุโครงร่าง? แน่นอนมันจะได้รับความนิยม Heck ฉันควรจะคิดค้นและได้รับที่อุดมไปด้วย.
ไม่ว่าจะเป็นเพราะผมมีความคิดที่งี่เง่าหรือแม้กระทั่งหลงผิดเกี่ยวกับกระโปรงผมซ้ำ ๆ เหวี่ยงอากาศและ Isshiki ก็สามารถที่จะทำคะแนนบางจุด.
Isshiki ให้ออกถอนหายใจและเอาออกมินิผ้าขนหนู จากกระเป๋าของเธอ เธอตบหน้าเธอด้วยผ้าขนหนูของเธอที่จะเช็ดออกเหงื่อและเริ่มนับบางสิ่งบางอย่างโดยการดัดนิ้วมือของเธอ.
"Ummm ดังนั้นรุ่นพี่มีแปดจุดในขณะนี้และฉันมี ... หนึ่งสองสามสี่ ... โอ้รุ่นพี่สิ่งที่เวลา มันคืออะไร? "
ขณะที่ผมครุ่นคิดมากกว่านี้การพัฒนาที่คุ้นเคยและอยากรู้อยากเห็นผมมองที่นาฬิกาบนผนังและตอบว่า "มันเป็นเรื่องของสิบเอ็ด."
"สิบเอ็ด ถูก Ah ดังนั้นจุดของฉันมีสิบสอง thirteen- "
"คุณมีหกจุด หก. "
คุณเป็นวิธีที่หนาเกินไปกับการกระทำเวลา Noodle4 เพียงจำนวนตัวเลขที่คุณไม่ข้าม? จากนั้นอีกครั้งคุณสวยกลั่นรู้เกี่ยวกับเรื่อง rakugo เก่าเช่นนั้น Isshiki.
เมื่อผมชี้ให้มันออกไปเธอ Isshiki pouted แต่มุ่ยจะไม่ได้รับอะไรของเธอที่นี่.
"ที่นี่ให้เป็นไป."
ฉันเรียกว่าเธอออกไปและไม่ทำหน้าที่แสง ฉันจะกลับมาอยู่กับความเร็วของลูก แต่ผมเล็งจุดที่ยากลำบากมาก Isshiki วิ่งไปที่ปลายด้านหนึ่งของตาราง แต่ลูกปิงปองอย่างไร้ความปราณีหลงขอบกับ Plonk และเด้งออกไป.
เห็นมันออก Isshiki ทำให้รอยยิ้มและเผชิญหน้ากับฉัน "อาที่ออกเพื่อให้ฉันได้รับจุดใช่มั้ย?"
"มีจะไม่เป็นเสียงใหญ่ถ้ามันออกมา ... "
มีอะไรกับโกหกตรงหน้า ... ?
สำหรับในขณะที่ตอนนี้ไม่ได้เป็นวิธีการของเธอ ชนิดของการที่ไม่เป็นธรรม? และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ... วิธีที่กระโปรงของเธอกำลังจะย้ายไปรอบ ๆ สถานที่ผมคิดว่าไม่เป็นธรรมโดยสิ้นเชิง!
จากนั้นผมก็สามารถที่จะสะสมคะแนนของฉันทำให้คิดถึงบางครั้งเนื่องจากกระโปรงของเธอและมีในที่สุดก็ชนะ.
ผล เป็นชัยชนะที่สมบูรณ์แบบของฉัน.
เราทั้งสองนั่งที่โซฟาที่ใกล้ที่สุดเมื่อเราจบเกมของเรา การหายใจของฉันเป็นเพียงเล็กน้อยหยาบเพราะมันได้รับในขณะที่ตั้งแต่ผมเล่นปิงปอง.
ในทางตรงกันข้ามไหล่ของ Isshiki ถูกทิ้งไว้ในความเศร้าสลดเช่นถ้าเอาชนะด้วยการช็อตจากการสูญเสีย ... คุณยังคงต้องทางยาวไป!
"... ดังนั้น มันเป็นชัยชนะของฉันใช่มั้ย? "ฉันถามเพื่อยืนยันกับเธอ.
Isshiki พยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ "ผมคิดว่ามันคือ ... ฉันจะใช้เวลาการสูญเสียในครั้งนี้ ... "
เธอเป็นคนที่ซื่อสัตย์ที่น่าแปลกใจในการยอมรับความพ่ายแพ้ของเธอแม้จะมีกลยุทธ์ที่ขี้ขลาดของเธอจากก่อนหน้านี้ ได้รับนี้เป็นผู้แพ้บางเจ็บครั้งแรกหรือครั้งสำคัญที่สุดที่เธอจะได้รับคนที่จะชนะการแข่งขัน.
ฉันไม่ได้เป็นหนึ่งที่จะอาศัยอยู่ในชัยชนะของฉัน แต่ชนะไม่ได้รู้สึกไม่ดี ฉันไม่รู้ที่หกรั่วไหลรอยยิ้มที่ไม่พึงประสงค์ แต่หลังจากที่ได้เห็นรูปลักษณ์ Isshiki เศร้าใจของฉันไม่สามารถจริงๆหัวเราะเยาะเธอ.
"ดีขอบคุณสำหรับอาหารกลางวัน." ฉันรั้งรอยยิ้มของฉันที่มีอาการไอและระบุเป็นอย่างที่เป็นไปได้ เมื่อฉันได้ไหล่ของ Isshiki ส่าย ... อืมมม H-ไม่บอกฉันว่าคุณกำลังร้องไห้ Irohasu? E-เอ๊ะ WH-ฉันจะทำอย่างไร ... ?
ขณะที่ผม freaked ออกหัวเราะต่ำมาจากข้างฉัน.
"... Fufufu."
เมื่อฉันมองไปที่เธอ Isshiki มีรอยยิ้มที่กล้าหาญ.
"หืออะไร บางสิ่งบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง? "ฉันถาม.
Isshiki วางมือของเธอบนเอวของเธอและชี้มาที่ผมด้วยรอยยิ้มแห่งชัยชนะ "ผมบอกว่าคุณจะต้องปฏิบัติกับฉันถ้าฉันได้รับรางวัล แต่ผมไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับคุณชนะรุ่นพี่."
อะไรในโลกที่มีเธอ blabbering เกี่ยวกับ ... ? ผมมองไปที่เธอด้วยรูปลักษณ์ที่น่าสงสัยและผมจำได้ว่าการสนทนาของเราก่อนการแข่งขัน ... อืม?
"...... ที่จริง."
อันที่จริงมีเงื่อนไขเพียงเธอให้เป็นว่าถ้าเธอได้รับรางวัล ... ไม่ดีแน่นอนผมได้เรียนรู้บางสิ่งบางอย่างที่นี่ ... ต่อไป ทุกครั้งที่ผมท้าทาย Komachi เพื่อสิ่งนี้คือสิ่งที่ฉันต้องการใช้ เพียงแค่ความคิดของการ Komachi แสดงให้ฉันเกลียดหลังเพื่อให้ได้ความยาวที่หน้าอกของฉันกระโดดในความสุข ... แต่คุณรู้ว่าสิ่งที่ Irohasu กล่าวและไม่ได้เลวร้ายที่สุดแน่นอน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ลูกบอลที่ชิกิ ทุบ บินในรูปแบบขนาดใหญ่และหายไปกับระยะทาง มันก็หายไป แต่ชิกิ มีรอยยิ้มชัยชนะไป " คุณชอบ . . . . . . . ! ? " มีเข้ามาจากข้างหลัง แกรนด์ สแลม ปิงปอง , สาว
ฉันไปหยิบลูกปิงปอง แม้ว่าเราจะกลับมาให้กับผม ผมทำซุ่มซ่ามที่ฮิตและเป็น ชิกิ เปิดอีกครั้งเพื่อให้บริการ .
" โอเคถึงตาของฉันแล้วใช่ไหม "
ชิกิ เด้งลูกบอลบนโต๊ะและเอาให้ยืน แต่ถ้าเธอได้สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง สายตาเธอว่ายน้ำรอบเธอเบาๆ มือของเธอยกขึ้นเพื่อหยุดชั่วคราว " รุ่นพี่คะ คุณหวาย เฮ้ย ย่าห์ ! "
ถูก เมื่อเธอพยายามจะหยุดจับคู่ , เธอทําให้บริการทันทีด้วยพลังทั้งหมดของเธอ แต่ฉันไม่หนึ่งที่จะล้มการเล็ก ๆน้อย ๆแบบนี้ฉันค่อยๆ เลื่อนไปที่หน้าของลูก และทำให้ผลตอบแทน Ace ตรงข้ามที่ชิกิ ก้าวไปข้างหน้า .
" . . . . . . . มันง่ายเกินไป "
Pops มักจะใช้อุบายนั่นกับผม ปิงปอง เมื่อผมยังเด็ก ดังนั้นเพื่อสกัดแก้แค้น ฉันก็จะทำสิ่งเดียวกันหลายครั้ง โคมาจิ เธอจะอารมณ์เสียนะฉันไม่ได้ดูถูกยีนที่ไร้ค่าของ hikigaya ครัวเรือนตอนนี้ ทางโคมาจิจริงๆจะร้องไห้ตอนที่เธอยังเป็นเด็ก และบอก " ฉันจะไม่เล่นปิงปองกับคุณอีกต่อไปแล้ว โอนี่จัง ! " ก็น่ารัก . . . . . . .
แน่นอน โคมาจิ มีโมโห ตั้งแต่เธอยังเป็นเด็กแล้ว แต่ทำไม irohasu คนที่เป็นผู้ใหญ่ในตอนนี้ อย่างไร ? เมื่อฉันมองไปที่เธอเธอกัดฟันแน่น ถ้าแผนของเธอได้ถูกเลิกล้ม .
" แฮ่ . . . . . . . "
" ถ้าคุณจะทำแบบนั้น ฉันคิดว่าฉันจะต้องจริงจัง . . . . . . . " ผมพูดและถอดเสื้อกันหนาวของฉัน ฉันถูพื้น และใช้เวลาในรูปแบบของตารางเทนนิส นักกีฬา ตอนที่ผมทำ ชิกิ โบกไม้ของเธอในการประท้วง .
" s-senpai คุณทำตัวเหมือนเด็ก "
" บอกว่า . . . . . ช่างมันเถอะ ฉันไปมันให้ฉันเดี๋ยวนี้ "
ผมอยู่ในโหมดที่แตกต่างจากก่อนหน้านี้เป็นคนพิการ โหมดสำหรับความบันเทิง ฉันวางเองที่มุมและทำให้พลังงานเต็ม แม้ว่าชิกิ บ่น เธอดูแย่มากพร้อมเธอถอนหายใจสั้นๆและวิ่งตามบอล " uryah ! "
จากนั้น แร็กเกตของเธอกรีดผ่านอากาศและกระโปรง overenthusiastic ชิกิ มันหวั่นไหว . อึตอนนี้ที่ผมคิดเกี่ยวกับมัน เธอสวมกระโปรง ใช่ไหม . . . ? ฉันควรจะหลีกเลี่ยงการกดปุ่มลูก . . . . . . . รวดเร็วมาก
หลังจากนั้น ผมกลับมาที่โหมดคนพิการ และค่อย ๆคืนบอล แต่ตอนนี้ฉันมีสติของกระโปรงของเธอ สายตาของฉันเลื่อนของมันเอง กระโปรง ชิกิ มันกระพือขึ้นลงไม่เลิกกวนใจฉัน .
ชิ ! ขี้ขลาด !
มันขี้ขลาด ?มันคือตารางที่จะปิดบังวิสัยทัศน์ของฉันและแน่นอนทำให้ผมเห็นอะไร เกิดอะไรกับกีฬา . . . . . . . ข้อบกพร่องนี้ ? โอ้ ฉันรู้แล้ว ถ้าเกิดมีคนคิดค้นปิงปองบอร์ดทำจาก " ชัดเจน และเห็นถึง " โครงสร้างวัสดุ ? มันก็จะต้องได้รับความนิยม Heck , ฉันควรคิดค้นมันและรวย
อย่างใดอย่างหนึ่งเพราะผมมีความคิดที่งี่เง่า หรือแม้แต่อาการหลงผิดเกี่ยวกับกระโปรงผมซ้ำไปในอากาศและชิกิ ได้คะแนนบางจุด
ชิกิ ถอนหายใจแล้วหยิบผ้าขนหนูขนาดเล็กจากกระเป๋าของเธอ เธอตบใบหน้าของเธอด้วยผ้าขนหนู เธอเช็ดเหงื่อ และเริ่มนับบางอย่างโดยงอนิ้วของเธอ .
" อืม รุ่นพี่ได้แปดแต้มในตอนนี้ และฉัน . . . หนึ่ง สอง สาม สี่ . . . . . . . โอ้ รุ่นพี่ มันคือเวลาอ