Major depressive disorder (MDD) (al

Major depressive disorder (MDD) (also known as clinical depression, major depression, unipolar depression, or unipolar disorder; or as recurrent depression in the case of repeated episodes) is a mental disorder characterized by a pervasive and persistent low mood that is accompanied by low self-esteem and by a loss of interest or pleasure in normally enjoyable activities. The term "depression" is used in a number of different ways. It is often used to mean this syndrome but may refer to other mood disorders or simply to a low mood. Major depressive disorder is a disabling condition that adversely affects a person's family, work or school life, sleeping and eating habits, and general health. In the United States, around 3.4% of people with major depression commit suicide, and up to 60% of people who commit suicide had depression or another mood disorder.[1]

The diagnosis of major depressive disorder is based on the patient's self-reported experiences, behavior reported by relatives or friends, and a mental status examination. There is no laboratory test for major depression, although physicians generally request tests for physical conditions that may cause similar symptoms. The most common time of onset is between the ages of 20 and 30 years, with a later peak between 30 and 40 years.[2]

Typically, people are treated with antidepressant medication and, in many cases, also receive counseling, particularly cognitive behavioral therapy (CBT).[3] Medication appears to be effective, but the effect may only be significant in the most severely depressed.[4][5] Hospitalization may be necessary in cases with associated self-neglect or a significant risk of harm to self or others. A minority are treated with electroconvulsive therapy (ECT). The course of the disorder varies widely, from one episode lasting weeks to a lifelong disorder with recurrent major depressive episodes. Depressed individuals have shorter life expectancies than those without depression, in part because of greater susceptibility to medical illnesses and suicide. It is unclear whether medications affect the risk of suicide. Current and former patients may be stigmatized.

The understanding of the nature and causes of depression has evolved over the centuries, though this understanding is incomplete and has left many aspects of depression as the subject of discussion and research. Proposed causes include psychological, psycho-social, hereditary, evolutionary and biological factors. Long-term substance abuse may cause or worsen depressive symptoms. Psychological treatments are based on theories of personality, interpersonal communication, and learning. Most biological theories focus on the monoamine chemicals serotonin, norepinephrine and dopamine, which are naturally present in the brain and assist communication between nerve cells. This cluster of symptoms (syndrome) was named, described and classified as one of the mood disorders in the 1980 edition of the American Psychiatric Association's diagnostic manual.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

โรคซึมเศร้า (MDD) (หรือที่เรียกว่าโรคซึมเศร้า, โรคซึมเศร้า, ซึมเศร้า unipolar หรือความผิดปกติของ unipolar หรือภาวะซึมเศร้าที่เกิดขึ้นอีกในกรณีของเอพซ้ำ) เป็นโรคทางจิตโดดเด่นด้วยอารมณ์ต่ำแพร่หลายและถาวรที่จะมาพร้อมกับ ต่ำความนับถือตนเองและโดยการสูญเสียที่น่าสนใจหรือความสุขในกิจกรรมที่สนุกสนานตามปกติ คำว่า "ภาวะซึมเศร้า" ถูกนำมาใช้ในหลายวิธีที่แตกต่างกัน มันก็มักจะใช้เพื่อหมายถึงโรคนี้ แต่อาจจะหมายถึงความผิดปกติทางอารมณ์อื่น ๆ หรือเพียงเพื่ออารมณ์ต่ำ โรคซึมเศร้าเป็นภาวะที่ปิดการใช้งานที่มีผลกระทบต่อครอบครัวของคนทำงานหรือชีวิตในโรงเรียน, การนอนหลับและนิสัยการกินและสุขภาพโดยทั่วไป ในสหรัฐอเมริกาประมาณ 3.4% ของผู้ที่มีโรคซึมเศร้าฆ่าตัวตายและได้ถึง 60% ของคนที่ฆ่าตัวตายมีภาวะซึมเศร้าหรือโรคอารมณ์อื่น. [1] การวินิจฉัยโรคซึมเศร้าอยู่บนพื้นฐานของผู้ป่วยด้วยตนเองรายงาน ประสบการณ์พฤติกรรมรายงานโดยญาติหรือเพื่อนและการตรวจสอบสถานะทางจิต ไม่มีการทดสอบในห้องปฏิบัติการสำหรับภาวะซึมเศร้าที่สำคัญคือแม้ว่าโดยทั่วไปแพทย์ขอทดสอบสภาพร่างกายที่อาจทำให้เกิดอาการคล้ายกัน เวลาที่พบบ่อยที่สุดของการโจมตีคืออายุระหว่าง 20 และ 30 ปีโดยมีจุดสูงสุดในภายหลังระหว่าง 30 และ 40 ปี. [2] โดยปกติคนได้รับการรักษาด้วยยากล่อมประสาทและในหลายกรณียังได้รับการให้คำปรึกษาทางปัญญาพฤติกรรมโดยเฉพาะอย่างยิ่ง การบำบัด (CBT). [3] ยาที่ดูเหมือนจะเป็นที่มีประสิทธิภาพ แต่ผลอาจจะเป็นแค่ที่สำคัญในที่สุดตกต่ำอย่างรุนแรง. [4] [5] โรงพยาบาลอาจมีความจำเป็นในกรณีที่มีการเชื่อมโยงการละเลยตัวเองหรือความเสี่ยงที่สำคัญต่อการเกิดอันตราย เพื่อให้ตนเองหรือผู้อื่น ชนกลุ่มน้อยได้รับการปฏิบัติด้วยด้วยไฟฟ้า (ECT) หลักสูตรของโรคแตกต่างกันไปอย่างกว้างขวางจากสัปดาห์ที่ผ่านมาเป็นเวลานานตอนหนึ่งในการเป็นโรคตลอดชีวิตเอพซึมเศร้าที่เกิดขึ้นอีกที่สำคัญ บุคคลที่มีความสุขมีอายุขัยสั้นกว่าผู้ที่ไม่มีภาวะซึมเศร้าส่วนหนึ่งเป็นเพราะความอ่อนแอมากขึ้นเพื่อการเจ็บป่วยและการฆ่าตัวตายทางการแพทย์ มันชัดเจนว่ายามีผลต่อความเสี่ยงในการฆ่าตัวตาย ผู้ป่วยในปัจจุบันและอดีตอาจจะ stigmatized. ความเข้าใจในธรรมชาติและสาเหตุของภาวะซึมเศร้าที่มีการพัฒนาในช่วงศตวรรษที่ผ่านมา แต่ความเข้าใจนี้ไม่สมบูรณ์และมีเหลืออีกหลายแง่มุมของภาวะซึมเศร้าเป็นเรื่องของการอภิปรายและการวิจัย สาเหตุที่นำเสนอรวมถึงจิตวิทยาจิตสังคมกรรมพันธุ์ปัจจัยวิวัฒนาการและชีวภาพ สารเสพติดในระยะยาวอาจก่อให้เกิดหรือเลวลงอาการซึมเศร้า การรักษาทางจิตวิทยาที่อยู่บนพื้นฐานของทฤษฎีบุคลิกภาพการสื่อสารระหว่างบุคคลและการเรียนรู้ ทฤษฎีทางชีวภาพส่วนใหญ่มุ่งเน้นไปที่สารเคมี serotonin norepinephrine monoamine และโดพามีนซึ่งเป็นธรรมชาติที่มีอยู่ในสมองและให้ความช่วยเหลือในการสื่อสารระหว่างเซลล์ประสาท กลุ่มนี้อาการ (โรค) เป็นชื่อที่อธิบายและจัดเป็นหนึ่งในความผิดปกติของอารมณ์ในปี 1980 ฉบับคู่มือการวินิจฉัยสมาคมจิตแพทย์อเมริกัน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

โรคซึมเศร้า ( MDD ) ( หรือเรียกว่าภาวะซึมเศร้าทางคลินิก โรคซึมเศร้า โรค unipolar depression หรือ unipolar depression เป็นซ้ำ หรือในกรณีของตอนซ้ํา ) คือ ความผิดปกติทางจิตลักษณะโดยแพร่หลายและอารมณ์ต่ำถาวรที่มีความนับถือตนเองต่ำและสูญเสียผลประโยชน์หรือความสุขสนุกสนานในกิจกรรมปกติ .คำว่า " ซึมเศร้า " ถูกใช้ในหลายวิธีที่แตกต่างกัน . มันมักจะใช้เพื่อหมายถึงโรคนี้ แต่อาจหมายถึงความผิดปกติของอารมณ์อื่น ๆหรือเพียงแค่อารมณ์ต่ำ โรคซึมเศร้าเป็นปิดการใช้งานภาพนั้นมีผลกระทบต่อครอบครัวของคน งาน หรือชีวิตในโรงเรียน , นอนและนิสัยการรับประทานอาหารและสุขภาพทั่วไป ในสหรัฐอเมริกา รอบ 34 % ของผู้ที่มีภาวะซึมเศร้าและฆ่าตัวตายถึงร้อยละ 60 ของผู้ที่ฆ่าตัวตายมีภาวะซึมเศร้าหรืออีกอารมณ์ความผิดปกติ [ 1 ]

การวินิจฉัยของโรคซึมเศร้าจะขึ้นอยู่กับประสบการณ์ self-reported ของผู้ป่วย , พฤติกรรมที่รายงานโดยญาติหรือเพื่อน และการตรวจสุขภาพจิต มีห้องปฏิบัติการทดสอบสำหรับโรคซึมเศร้าแม้ว่าโดยทั่วไปแพทย์มักจะขอทดสอบสภาพร่างกายที่อาจทำให้เกิดอาการคล้ายกัน เวลาที่พบมากที่สุดของการโจมตีคืออายุระหว่าง 20 และ 30 ปี ด้วยยอดทีหลัง ระหว่าง 30 และ 40 ปี [ 2 ]

โดยปกติ คนกำลังรับการรักษาด้วยยาโรคซึมเศร้า และในหลายกรณี ยังได้รับการให้คำปรึกษา โดยเฉพาะการรับรู้พฤติกรรมบำบัด ( CBT )