Although anger and hostility are co

Although anger and hostility are commonplace, shame, depression, and avoidant behavior are even more characteristic. Suicide, apparently motivated by anguish, is not uncommon. Somatic delusional disorders are quite difficult to treat, as evidenced by a treatment success rate of approximately one-third.
Treatment with antipsychotic drugs have been reported to be useful in the
management. Delusional disorder is thought to be fairly stable and less than 25% of all patients with delusional disorder progress to schizophrenia.
The relationship between delusional disorder and schizophrenia is not of inevitable progression from the former to the latter. Studies have found that while schizophrenia spectrum disorders were more prevalent in the biologic relatives of the schizophrenic adoptees, the same was not the case for delusional disorder thus pointing out that from a genetic perspective, delusional disorder may not be part of the schizophrenia spectrum. These findings were supported by another study that found delusional disorder (compared with schizophrenia, affective illness and psychotic disorders not otherwise specified) as the least prevalent (2.7%) among the probands of patients with schizophrenia

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ถึงแม้ว่าความโกรธและศัตรูจะดาด ๆ ธรรมดา อัปยศ ซึมเศร้า และลักษณะการทำงาน avoidant มีลักษณะเพิ่มเติม ฆ่าตัวตาย เห็นได้ชัดว่าแรงจูงใจจากความปวดร้าว ไม่ใช่เรื่องแปลก ไร้โรค somatic ได้ค่อนข้างยากในการรักษา เป็นหลักฐาน โดยอัตราการรักษาสำเร็จประมาณหนึ่งในสามรักษา ด้วยยา antipsychotic รายงานเพื่อเป็นประโยชน์ในการการจัดการ ไร้โรคเป็นความคิดที่จะค่อนข้างมีเสถียรภาพ และน้อยกว่า 25% ของผู้ป่วยทั้งหมดมีโรคไร้ความคืบหน้าให้โรคจิตเภทความสัมพันธ์ระหว่างโรคไร้โรคจิตเภทจะไม่ก้าวหน้าที่หลีกเลี่ยงไม่ได้จากอดีตไปหลัง การศึกษาพบว่า ในขณะที่โรคจิตเภทสเปกตรัมโรคแพร่หลายมากขึ้นในญาติอุบัติของ schizophrenic adoptees เหมือนไม่กรณีจึง ชี้ให้เห็นว่า จากมุมมองทางพันธุกรรม โรคไร้อาจไม่เป็นส่วนหนึ่งของสเปกตรัมโรคจิตเภทโรคไร้ ผลการวิจัยเหล่านี้ได้รับการสนับสนุน โดยการศึกษาอื่นที่พบโรคไร้ (เปรียบเทียบกับโรคจิตเภท โรคผล และมิฉะนั้นไม่ ระบุโรค psychotic) เป็นแพร่หลายอย่างน้อย (2.7%) ระหว่าง probands ของผู้ป่วยด้วยโรคจิตเภท

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

แม้ว่าความโกรธและความเกลียดชังเป็นธรรมดาอัปยศ, ซึมเศร้าและพฤติกรรมหลีกเลี่ยงแม้กระทั่งลักษณะอื่น ๆ การฆ่าตัวตาย, แรงบันดาลใจที่เห็นได้ชัดจากความปวดร้าวไม่ใช่เรื่องแปลก ความผิดปกติของร่างกายประสาทหลอนจะค่อนข้างยากที่จะรักษาเป็นหลักฐานโดยมีอัตราความสำเร็จของการรักษาประมาณหนึ่งในสาม. การรักษาด้วยยารักษาโรคจิตได้รับรายงานว่าจะมีประโยชน์ในการจัดการ ความผิดปกติของหลงคิดว่าจะมีเสถียรภาพและเป็นธรรมน้อยกว่า 25% ของผู้ป่วยทั้งหมดที่มีความผิดปกติของความคืบหน้าในการหลงจิตเภท. ความสัมพันธ์ระหว่างความผิดปกติของประสาทหลอนและโรคจิตเภทไม่ได้หลีกเลี่ยงไม่ได้ของความก้าวหน้าจากอดีตหลัง มีการศึกษาพบว่าในขณะที่ความผิดปกติของคลื่นความถี่โรคจิตเภทเป็นที่แพร่หลายมากขึ้นในญาติทางชีววิทยาของ adoptees จิตเภทเดียวกันไม่ได้กรณีสำหรับโรคประสาทหลอนจึงชี้ให้เห็นว่าจากมุมมองทางพันธุกรรม, โรคประสาทหลอนอาจจะไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของสเปกตรัมโรคจิตเภท การค้นพบนี้ได้รับการสนับสนุนโดยการศึกษาที่พบความผิดปกติของประสาทหลอนอื่น (เมื่อเทียบกับโรคจิตเภทโรคอารมณ์และความผิดปกติทางจิตไม่ได้ระบุเป็นอย่างอื่น) เป็นอย่างน้อยที่แพร่หลาย (2.7%) ในหมู่ probands ของผู้ป่วยที่มีอาการจิตเภท

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

แม้ว่า ความโกรธและความเกลียดชังกัน ความละอาย ความซึมเศร้า และพฤติกรรม avoidant แม้แต่คุณลักษณะเพิ่มเติม ฆ่าตัวตาย , apparently motivated โดยใจ ไม่ใช่เรื่องแปลก โซมาเห็นภาพลวงตาจะค่อนข้างยากที่จะรักษา เป็นหลักฐานโดยการรักษาอัตราความสำเร็จประมาณหนึ่งในสาม การรักษาด้วยยาต้านโรคจิต
ได้รับการรายงานเพื่อเป็นประโยชน์ในการจัดการ .โรคหลงผิด คิดว่ามันค่อนข้างมั่นคง และน้อยกว่า 25% ของผู้ป่วยทั้งหมดมีความคืบหน้าโรคประสาทหลอนกับโรคจิตเภท .
ความสัมพันธ์ระหว่างโรคประสาทและจิตเภทไม่มีความก้าวหน้าที่หลีกเลี่ยงไม่ได้จากอดีตหลังมีการศึกษาพบว่าในขณะที่สเปกตรัม disorders ) มีแพร่หลายมากขึ้นในญาติทางชีวภาพของ adoptees แบบเดียวกันคือไม่กรณีสำหรับประสาทหลอน โรคจึงชี้ให้เห็นว่าจากมุมมองทางพันธุกรรม โรคหลงผิด อาจจะไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของโรคจิตเภทสเปกตรัมการค้นพบนี้ได้รับการสนับสนุนโดยศึกษาอื่นที่พบ delusional disorder ( เทียบกับจิตเภทอารมณ์ โรคและความผิดปกติทางจิตอื่นๆ ระบุ ) เป็นอย่างน้อย ( 2.7% ) แพร่หลายในหมู่ probands ของผู้ป่วยจิตเภท