The act of performance is an art in

The act of performance is an art in itself, distinct from one’s abilities as a musician or as a pianist. It is like any sort of performance art, be it acting, dancing, or walking the tightrope. Actually, walking the tightrope is an analogy I often use for performing solo piano works from memory in public. The only safety nets are the ones we build in during our practising, and I reckon I spend a huge amount of time and energy in my own practice securing the memory. This is basically the equivalent of spending a fortune on insurance policies you hope you never need to use. In his later years, the great pianist Sviatoslav Richter gave up playing from memory and brought his scores, along with a trusted page turner on to the platform with him. He even eschewed the limelight, preferring a muted lamp by the side of the piano. In interviews, he said the time spent memorising or maintaining the memory was no longer worth it, and that he could learn a multitude of new pieces in the time it would have taken him to attend to his memory.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

การกระทำของประสิทธิภาพการทำงานเป็นศิลปะในตัวเอง แตกต่างจากของความสามารถในการเป็นนักดนตรี หรือนักเปียโนเป็น เหมือนจะเรียงลำดับใด ๆ ของศิลปะการแสดง การแสดง เต้นรำ หรือเดิน tightrope ได้ เดิน tightrope เป็นจริง การเปรียบเทียบที่ผมมักจะใช้สำหรับการทำงานเดี่ยวเปียโนจากหน่วยความจำในที่สาธารณะ ตาข่ายเท่านั้นเราสร้างในระหว่างการฝึกของเรา และฉันคิดฉันใช้จ่ายจำนวนมากของเวลาและพลังงานในตัวเองฝึกการรักษาความปลอดภัยหน่วยความจำ นี่คือโดยทั่วไปเหมือนกับการใช้จ่ายโชคในกรมธรรม์ที่คุณหวังว่า คุณไม่จำเป็นต้องใช้ ในปีภายหลังเขา เปียโนดี Sviatoslav ถือได้เล่นจากหน่วยความจำ และนำคะแนนของเขา พร้อมหน้าเชื่อถือช่างกลึงระบบแพลตฟอร์มกับเขา เขาแม้ eschewed limelight ร่วมออกเสียงโคมไฟริมของเปียโน ในสัมภาษณ์ เขากล่าวว่า เวลาที่ใช้ซ้อม หรือรักษาหน่วยความจำไม่ถูกคุ้ม และว่า เขาสามารถเรียนรู้หลากหลายชิ้นใหม่ในเวลานั้นจะได้นำเขาเข้าร่วมกับหน่วยความจำของเขา

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การกระทำของประสิทธิภาพการทำงานที่เป็นศิลปะในตัวเองที่แตกต่างจากความสามารถของคนที่เป็นนักดนตรีหรือเป็นนักเปียโน มันเป็นเหมือนการจัดเรียงของผลงานศิลปะใด ๆ ไม่ว่าจะเป็นการแสดงการเต้นรำหรือเดินไต่ อันที่จริงการเดินไต่คือการเปรียบเทียบผมมักจะใช้สำหรับการดำเนินการเดี่ยวเปียโนทำงานจากหน่วยความจำในที่สาธารณะ มุ้งความปลอดภัยเพียง แต่เป็นคนที่เราสร้างในระหว่างการฝึกซ้อมของเราและฉันคิดว่าฉันใช้จ่ายเป็นจำนวนมากเวลาและพลังงานในการปฏิบัติของตัวเองการรักษาความปลอดภัยหน่วยความจำ นี้เป็นพื้นเทียบเท่าของการใช้จ่ายโชคในนโยบายการประกันที่คุณหวังว่าคุณไม่จำเป็นต้องใช้ ในปีต่อมา, นักเปียโนที่ดี Sviatoslav ริกเตอร์ให้ขึ้นเล่นจากหน่วยความจำและนำคะแนนของเขาพร้อมกับหมุนหน้าเชื่อถือได้บนแพลตฟอร์มกับเขา เขายังคาดแฉเลือกโคมไฟเงียบโดยด้านข้างของเปียโน ในการสัมภาษณ์เขากล่าวว่าเวลาที่ใช้ในการรักษาความจำหรือหน่วยความจำก็ไม่คุ้มค่าและบอกว่าเขาสามารถเรียนรู้ที่หลากหลายของชิ้นใหม่ในเวลาที่จะได้เอาเขาจะเข้าร่วมกับหน่วยความจำของเขา

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

พระราชบัญญัติการปฏิบัติเป็นศิลปะในตัวเอง แตกต่างจากความสามารถในการเป็นนักดนตรี หรือ เป็นนักเปียโน มันเหมือนเรียงลำดับใด ๆของผลงานศิลปะ ไม่ว่าจะเป็น การแสดง การเต้น หรือเดินไต่เชือก จริงๆ แล้ว การเดินบนเชือก จะเปรียบเทียบก็มักจะใช้สำหรับการแสดงผลงานเดี่ยวเปียโนจากความทรงจำในที่สาธารณะ ตาข่ายความปลอดภัยเท่านั้นที่เราสร้างในช่วงที่เราฝึกและฉันคิดว่าฉันใช้จ่ายเป็นจำนวนมากเวลาและพลังงานในตัวเอง การฝึกความจำ นี้เป็นพื้นเทียบเท่ากับการใช้มรดกในนโยบายการประกันที่คุณหวังว่าคุณจะไม่ต้องใช้ ในบั้นปลาย , นักเปียโนผู้ยิ่งใหญ่ sviatoslav ริกเตอร์เลิกเล่นจากความทรงจำ และนำคะแนนของเขา พร้อมกับไว้ใจหน้า Turner บนแพลตฟอร์มกับเขาเขาหันเสียจากสายตา ประชาชน พอใจ หลอดเสียงข้างเปียโน ในบทสัมภาษณ์ เขาบอกว่า เวลาที่ใช้ memorising หรือการรักษาความทรงจำคือไม่คุ้ม และที่เขาได้เรียนรู้ความหลากหลายของชิ้นใหม่ในเวลาที่มันจะได้เอาเขาไปเข้าร่วมกับความทรงจำ