Abstract: Following the 1997 Asian

Abstract: Following the 1997 Asian Financial Crisis, Thailand’s economy which did rely on external capital
and resources suffered from an imbalanced economic growth. As a solution to the economic restructuring
process, endogenous development concept proved to be an alternative development paradigm which
prioritizes the community development, human empowerment in the transformation of local resources.
Accordingly, One Tambon One Product (OTOP) was designed to unlock grass-root potentials by generating
income through developing local products in a national, regional, and global scale. This initiative was first
developed under the name of One Village One Product (OVOP) by local people in the poorest Oita Prefecture,
Japan in 1961. The aim of the paper is to compare two development models of OVOP and OTOP. The
comparative study draws useful lessons from the experience of OTOP for future applications of the OVOP
model in developing economies. The paper finds that there are inevitable differences in terms of
administration, finance management, human resource management, and marketing promotion management
between bottom-up OVOP in Japan and top-down OTOP because of social diversity, political culture, and
economic capability in Thailand. The paper contributes to provide a comparative study into models of
sustainable development in the context of increasing gap between the urban and rural in globalization.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

บทคัดย่อ: ต่อ 1997 เอเชียเงินวิกฤต เศรษฐกิจไทย ซึ่งไม่ได้พึ่งพาทุนภายนอกและทรัพยากรที่ได้รับจากการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจขาดดุล เป็นการแก้ไขปัญหาเพื่อการปรับโครงสร้างเศรษฐกิจแนวคิดการพัฒนาภายนอก การพิสูจน์แล้วว่าเป็นกระบวนทัศน์การพัฒนาทางเลือกซึ่งความสำคัญกับการพัฒนาชุมชน มนุษย์เสริมสร้างพลังอำนาจในการเปลี่ยนแปลงของทรัพยากรท้องถิ่นดังนั้น หนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์ (OTOP) ถูกออกแบบให้ปลดล็อคศักยภาพรากหญ้า โดยสร้างรายได้ผ่านการพัฒนาผลิตภัณฑ์ท้องถิ่นระดับชาติ ระดับภูมิภาค และระดับโลก โครงการนี้เป็นครั้งแรกภายใต้ชื่อของหนึ่งหมู่บ้านหนึ่งผลิตภัณฑ์ (OVOP) โดยเฉพาะคนยากจนที่สุดที่โออิตะประเทศญี่ปุ่นในปีค.ศ. 1961 จุดมุ่งหมายของกระดาษคือการ เปรียบเทียบสองรุ่นพัฒนาของ OVOP และ OTOP การการศึกษาเปรียบเทียบดึงบทเรียนมีประโยชน์จากประสบการณ์ของ OTOP สำหรับใช้งานในอนาคตของ OVOPรูปแบบในการพัฒนาเศรษฐกิจ กระดาษพบว่า มีความแตกต่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ในแง่ของบริหาร การจัดการการเงิน การบริหารทรัพยากรมนุษย์ และจัดการส่งเสริมการตลาดระหว่างล่างสาย OVOP ญี่ปุ่นและสินค้า OTOP บนลงเนื่องจากความหลากหลายทางสังคม วัฒนธรรมทางการเมือง และความสามารถทางเศรษฐกิจในประเทศไทย กระดาษช่วยให้ศึกษาเปรียบเทียบในรูปของการพัฒนาอย่างยั่งยืนในบริบทเพิ่มช่องว่างระหว่างเมือง และชนบทในโลกาภิวัตน์

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

บทคัดย่อ: หลังจากที่วิกฤตการเงินเอเชียปี 1997 เศรษฐกิจไทยซึ่งไม่ต้องพึ่งพาเงินทุนจากภายนอก
และทรัพยากรที่ได้รับความเดือดร้อนจากการเติบโตทางเศรษฐกิจไม่สมดุล ในฐานะที่เป็นวิธีการแก้ปัญหาการปรับโครงสร้างทางเศรษฐกิจ
กระบวนการแนวคิดการพัฒนาภายนอกพิสูจน์แล้วว่าเป็นกระบวนทัศน์การพัฒนาทางเลือกซึ่ง
จัดลำดับความสำคัญในการพัฒนาชุมชนเพิ่มขีดความสามารถของมนุษย์ในการเปลี่ยนแปลงของทรัพยากรในท้องถิ่น.
ดังนั้นหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์ (OTOP) ได้รับการออกแบบเพื่อปลดล็อคระดับรากหญ้า ศักยภาพโดยการสร้าง
รายได้ผ่านการพัฒนาผลิตภัณฑ์ท้องถิ่นในระดับชาติระดับภูมิภาคและระดับโลก ความคิดริเริ่มนี้เป็นครั้งแรกที่
ได้รับการพัฒนาภายใต้ชื่อโครงการหนึ่งหมู่บ้านหนึ่งผลิตภัณฑ์ (OVOP) โดยคนท้องถิ่นในจังหวัดโออิตะที่ยากจนที่สุดของ
ประเทศญี่ปุ่นในปี 1961 โดยมีจุดมุ่งหมายของกระดาษคือการเปรียบเทียบสองรุ่นพัฒนา OVOP และสินค้า OTOP
ศึกษาเปรียบเทียบดึงบทเรียนที่มีประโยชน์จากประสบการณ์ของการ OTOP สำหรับการใช้งานในอนาคตของ OVOP
รูปแบบในการพัฒนาเศรษฐกิจ กระดาษพบว่ามีความแตกต่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ในแง่ของ
การบริหารจัดการการเงิน, การจัดการทรัพยากรมนุษย์และการจัดการส่งเสริมการตลาด
ระหว่างด้านล่างขึ้น OVOP ในประเทศญี่ปุ่นและบนลงล่าง OTOP เพราะความหลากหลายทางสังคมวัฒนธรรมการเมืองและ
ความสามารถทางเศรษฐกิจในประเทศไทย กระดาษที่ก่อให้เกิดการให้การศึกษาเปรียบเทียบในรูปแบบของ
การพัฒนาที่ยั่งยืนในบริบทของการเพิ่มช่องว่างระหว่างเมืองและชนบทในโลกาภิวัตน์