A Stranger at Green Knowe is emotio

A Stranger at Green Knowe is emotionally the most complex of the Green Knowe books. Like the others, it has a strong love of place, but for two of the characters, this is as much a love for places lost as it is for Green Knowe itself.
Ping, the “displaced child” from The River at Green Knowe, has been invited back. Just before going, he visits the zoo with the other children from the orphanage/refugee home. There, he sees Hanno, a beautiful gorilla who fascinates him with his nobility. Ping also quickly comes to identify with the gorilla as someone who, like himself, is displaced and forced to live in an impersonal, concrete environment with little hope of change. Consequently, Ping is delighted when the gorilla escapes and attempts to offer him sanctuary in the bamboo grove of Green Knowe, even as searchers close in.
The beauties of Green Know remain important, but the glory is tinged with sadness as the central characters remember their previous homes. Both Ping and Hanno are from forests far away from the English country house they visit. The jungles where Hanno lived his early life are every bit as lavishly described as the beauties of Green Knowe in the morning, and it is clear that Hanno has lost a wonderful home. Ping’s memories are more fragmented as he was very young when he left his home, but, again, the love for and the beauty of these places is clear, and it is heartbreaking, because neither Hanno nor Ping will be able to return.
I admire Boston’s ability to create a friendship between two species. Hanno and Ping form a strong bond and, though I suspect she over-anthropomorphizes Hanno, he still remains a gorilla rather than a strange-looking human. I also admire her ability to confront an insoluble dilemma: Hanno really cannot remain at Green Know forever, and Ping and the zoo keeper really both do want the best for him, and, in many ways, they are both right in their conclusions.
All of the above is not to say it is a hopeless book: There is true friendship, great beauty, and the chance for a new home amidst the sorrow. All of the books show a love for nature in its many forms, and in Hanno, Boston finds its most eloquent representative.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

คนแปลกหน้าที่ Knowe สีเขียวเป็นอารมณ์ซับซ้อนมากที่สุดเล่มสีเขียว Knowe เหมือนคนอื่น ๆ มีความรักแข็งแกร่ง แต่สองตัว นี้เป็นมากรักสำหรับที่หายเป็นเป็น Knowe สีเขียวเองปิง "เด็กหน่วย" จากแม่น้ำเจ้าพระยาที่กรี Knowe ได้รับเชิญกลับ ก่อนไป เขาเข้าชมสวนสัตว์กับเด็กอื่น ๆ จากมูลนิธิสงเคราะห์เด็ก/ผู้ลี้ภัยบ้าน มี เขาเห็น Hanno กอริลล่าสวยที่ fascinates พระองค์กับขุนนางของเขา ปิงได้อย่างรวดเร็วนอกจากนี้ยังมากับกอริลล่าเป็นคนที่ เช่น ตัวพลัดถิ่น และบังคับให้อยู่ในคอนกรีต ไม้มีสภาพแวดล้อมกับความหวังเล็ก ๆ ของการเปลี่ยนแปลง ดังนั้น ปิงมีความยินดีเมื่อพวกอันธพาลหนี และพยายามให้เขาแซงในแบมบูโกรฟของกรี Knowe แม้เป็นผู้ปิดในสวยงามของสีเขียวรู้ยังคงสำคัญ แต่พระสิริจะแต่งแต้มสีสันให้กับความโศกเศร้าเป็นตัวกลางจำบ้านของพวกเขาก่อนหน้านี้ ปิงและ Hanno ได้จากป่าห่างจากบ้านประเทศอังกฤษผู้เยี่ยมชม ป่าที่ Hanno อาศัยชีวิตต้นถูกต้องทุกบิตเป็นซึ่งอธิบายเป็นสวยงามของ Knowe สีเขียวในตอนเช้า และเป็นที่ชัดเจนว่า Hanno ได้หายบ้านยอดเยี่ยม ความทรงจำของปิงขึ้นอยู่กระจัดกระจายเป็นเขายังน้อยมาก เมื่อเขาออกจากบ้านของเขา แต่ อีกครั้ง การความรักและความสวยงามของสถานเหล่านี้เป็นที่ชัดเจน เป็น heartbreaking เพราะไม่ Hanno หรือปิงจะได้กลับฉันชื่นชมบอสตันของความสามารถในการสร้างมิตรภาพระหว่างสองสายพันธุ์ Hanno และปิงเป็นพันธะที่แข็งแรง และ แต่ฉันสงสัยว่า เธอเกิน anthropomorphizes Hanno เขายังคงกอริลล่ามากกว่ามนุษย์มองแปลก ยังชมเธอความสามารถในการเผชิญความลำบากใจละลาย: Hanno จริง ๆ ไม่อยู่ที่สีเขียวรู้ตลอด ปิงและผู้รักษาสวนสัตว์จริง ๆ ทั้งสองต้องดีสุดสำหรับเขา และ ใน พวกเขามีในบทสรุปของพวกเขาทั้งหมดข้างต้นจะไม่บอกว่า มันเป็นหนังสือตา: ไม่มีมิตรแท้ สวยมาก และโอกาสที่บ้านใหม่ท่ามกลางความเสียใจ หนังสือทั้งหมดแสดงความรักในธรรมชาติในรูปแบบต่าง ๆ และใน Hanno บอสตันค้นหาตัวแทนของสุด eloquent

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

คนแปลกหน้าที่กรีน Knowe เป็นอารมณ์ที่ซับซ้อนมากที่สุดในหนังสือสีเขียว Knowe เช่นเดียวกับคนอื่น ๆ ก็มีความรักที่แข็งแกร่งของสถานที่ แต่สำหรับสองตัวละครนี้เป็นมากความรักสำหรับสถานที่หายไปมันเป็นสีเขียว Knowe ตัวเอง.
ปิงที่ "เด็กพลัดถิ่น" จากแม่น้ำที่กรีน Knowe ที่ ได้รับเชิญกลับ ก่อนไปเขาไปเยี่ยมสวนสัตว์กับเด็กอื่น ๆ จากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า / บ้านผู้ลี้ภัย ที่นั่นเขาได้เห็นฮันโนกอริลลาสวยที่ fascinates เขาด้วยสังคมชั้นสูงของเขา ปิงได้อย่างรวดเร็วนอกจากนี้ยังมาพร้อมที่จะระบุกับกอริลลาเป็นคนที่เหมือนตัวเองเป็นผู้พลัดถิ่นและถูกบังคับให้อาศัยอยู่ในตัวตน, สภาพแวดล้อมที่เป็นรูปธรรมด้วยความหวังเล็ก ๆ น้อย ๆ ของการเปลี่ยนแปลง ดังนั้นปิงมีความยินดีเมื่อกอริลลาหนีและพยายามที่จะให้เขาสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ในดงไผ่เขียว Knowe แม้ในขณะที่ผู้ค้นหาปิดใน.
ความงดงามของกรีนรู้ว่ายังคงมีความสำคัญ แต่ความรุ่งโรจน์ถูกแต่งแต้มด้วยความโศกเศร้าเป็นตัวอักษรกลางจำของพวกเขา บ้านก่อนหน้านี้ ทั้งปิงและฮันโนจากป่าห่างไกลจากบ้านของประเทศภาษาอังกฤษพวกเขาเข้าชม ป่าที่อาศัยอยู่ฮันโนครั้งแรกในชีวิตที่ทุกบิตตามที่อธิบายไว้อย่างหรูหราเป็นความงามของสีเขียว Knowe ในตอนเช้าและเป็นที่ชัดเจนว่าฮันโนได้สูญเสียบ้านที่ยอดเยี่ยม ความทรงจำที่ปิงที่มีกระจายตัวมากขึ้นในขณะที่เขายังเด็กมากเมื่อเขาออกจากบ้านของเขา แต่อีกครั้งความรักและความงามของสถานที่เหล่านี้เป็นที่ชัดเจนและเป็นที่อกหักเพราะไม่ฮันโนหรือปิงจะสามารถที่จะกลับมา.
ผมชื่นชม ความสามารถในบอสตันที่จะสร้างมิตรภาพระหว่างสองสายพันธุ์ ฮันโนปิงและรูปแบบพันธบัตรที่แข็งแกร่งและแม้ว่าฉันสงสัยว่าเธอมากกว่า anthropomorphizes ฮันโนเขายังคงกอริลลามากกว่ามนุษย์แปลกมอง ฉันยังชื่นชมความสามารถของเธอที่จะเผชิญหน้ากับภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกที่ไม่ละลายน้ำ:. ฮันโนมันไม่สามารถอยู่ที่กรีนรู้ตลอดไปและปิงผู้รักษาประตูสวนสัตว์จริงๆทั้งไม่ต้องการที่ดีที่สุดสำหรับเขาและในหลาย ๆ
วิธีที่พวกเขาทั้งสองที่ถูกต้องในข้อสรุปของพวกเขาทั้งหมดดังกล่าวข้างต้นไม่ได้ที่จะบอกว่ามันเป็นหนังสือที่สิ้นหวัง: มีมิตรภาพที่แท้จริง, ความงามที่ดีและโอกาสสำหรับบ้านใหม่ท่ามกลางความเศร้าโศก ทั้งหมดของหนังสือแสดงความรักที่มีต่อธรรมชาติในหลายรูปแบบและในฮันโน, บอสตันพบว่าตัวแทนฝีปากมากที่สุด

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

คนแปลกหน้าที่ knowe สีเขียวเป็นอารมณ์ที่ซับซ้อนมากที่สุดของหนังสือ knowe สีเขียว เหมือนคนอื่น ๆ มีความรักที่แข็งแกร่งของสถานที่ แต่สำหรับสองตัวละครนี้เป็นรักที่สูญเสียไปมันเป็นสีเขียว knowe นั่นเอง
ปิง " พลัดถิ่นเด็ก " จากแม่น้ำที่ knowe สีเขียว ได้รับเชิญกลับ ก่อนไปเขาเข้าชมสวนสัตว์กับเด็กจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า / ผู้ลี้ภัยที่บ้าน ที่นั่น เขาเห็นฮันโน , สวยงามกอริลลาที่ fascinates เขากับขุนนางของเขา ปิงอย่างรวดเร็วมาเพื่อระบุกับกอลิล่าเป็นใคร เหมือนตัวเองเป็นผู้พลัดถิ่นและถูกบังคับให้อาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมที่คอนกรีตกับความหวังเล็กๆ ของการเปลี่ยนแปลง จากนั้นผิงมีความยินดีเมื่อกอริลล่าหนีและพยายามที่จะให้เขาวิหารในไม้ไผ่ป่า knowe สีเขียวแม้ค้นหาปิด .
ความงามของสีเขียวก็ยังคงสำคัญ แต่ความรุ่งโรจน์คือแต่งแต้มด้วยโทมนัสเป็นอักขระกลางจำบ้านก่อนหน้านี้ของพวกเขา ทั้งปิงและฮันโนจากป่าห่างจากภาษาอังกฤษ คันทรี เฮ้าส์ พวกเขาเยี่ยมชม