Given the fact that definitional di

Given the fact that definitional distinctions of hospitality are
tendencies and not iron clad absolutes, the notion of hospitality
should not be confused with hospitable behavior, which could be
conceptualized as enacted hospitality. Burgess’ (1982) and Lashay
(2000) look at hospitable behavior in three realms – private, public
(social), and institutional (commercial) – and the interactions
between hosts and tourists occur on all the three dimensions of
hospitable behavior. Taking into consideration Di Domenico and
Lynch’s (2007) claim on the blurriness of these rigid boundaries,
this study adopts Lashay’s (2000) framework and defines private
hospitality as provision of hospitality in one’s home as well as
highly personalized mode of host–guest interactions. The public
domain of hospitality implies dealing with strangers in one’s enactment
of hospitality, attesting to more generic tourist and host
gazes (Urry, 2002; Moufakkir and Reisinger, 2013). Commercial
hospitable behavior is based on money exchange and limited to giving
pleasure to guests without further reciprocity (Lashay, 2000).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ให้ข้อเท็จจริงที่ความ definitional ต้อนรับแนวโน้มและไม่ห่มเหล็ก absolutes ความสะดวกสบายไม่ควรสับสนกับพฤติกรรมกิริยา ซึ่งอาจเป็นconceptualized เป็นตราขึ้นสะดวก แอ (1982) และ Lashayดู (2000) ที่ดีลักษณะการทำงานในอาณาจักรที่สาม – ส่วนตัว สาธารณะ(สังคม), สถาบัน (พาณิชย์) – และการโต้ตอบ และระหว่างโฮสต์และนักท่องเที่ยวที่เกิดขึ้นในสามมิติของพฤติกรรมดี การพิจารณาโดเม็นนิโคดิ และร้องเรียน (2007) ของ Lynch ใน blurriness ของขอบเขตเหล่านี้เข้มงวดการศึกษานี้ adopts ของ Lashay (2000) กรอบ และกำหนดส่วนตัวสะดวกเป็นของรับแขกในบ้านของตลอดจนโหมดสูงแบบโต้ตอบโฮสต์ – พัก สาธารณะโดเมนของหมายถึงการจัดการกับคนแปลกหน้าในหนึ่งออกต้อนรับ ไทยโฮสต์และนักท่องเที่ยวทั่วไปgazes (Urry, 2002 Moufakkir ก Reisinger, 2013) พาณิชย์ลักษณะการทำงานที่ดีขึ้นอยู่กับอัตราแลกเปลี่ยนเงิน และจำกัดให้ความสุขกับแขกโดยไม่ต้องเพิ่มเติม reciprocity (Lashay, 2000)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ให้ความจริงที่แตกต่าง definitional ของการต้อนรับที่มีแนวโน้มและไม่ตายตัวเหล็กหุ้มความคิดของการบริการไม่ควรจะสับสนกับพฤติกรรมอัธยาศัยซึ่งสามารถนำแนวความคิดการต้อนรับเป็นตรา ประชากร (1982) และ Lashay (2000) ดูพฤติกรรมอัธยาศัยในสามอาณาจักร - เอกชนประชาชน(สังคม) และสถาบัน (เชิงพาณิชย์) - และปฏิสัมพันธ์ระหว่างโฮสต์และนักท่องเที่ยวเกิดขึ้นในทุกสามมิติของพฤติกรรมอัธยาศัย โดยคำนึงถึงดิโดเมนิโก้และลินช์ (2007) อ้างเบลอขอบเขตแข็งเหล่านี้การศึกษาครั้งนี้adopts Lashay ของ (2000) กรอบและกำหนดส่วนตัวการต้อนรับเป็นการให้การต้อนรับในบ้านของตนเช่นเดียวกับโหมดส่วนบุคคลสูงของการมีปฏิสัมพันธ์โฮสต์ของผู้เข้าพัก ประชาชนโดเมนของการต้อนรับหมายถึงการจัดการกับคนแปลกหน้าในการตรากฎหมายของคน ๆ หนึ่งของการต้อนรับ, attesting ไปท่องเที่ยวทั่วไปมากขึ้นและโฮสต์gazes (Urry 2002; Moufakkir และ Reisinger 2013) พาณิชย์พฤติกรรมอัธยาศัยจะขึ้นอยู่กับการแลกเปลี่ยนเงินและ จำกัด ที่จะให้ความสุขแก่ผู้เข้าพักโดยไม่ต้องร่วมกันต่อไป(Lashay, 2000)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ให้ข้อเท็จจริงที่ว่า คำนิยามความแตกต่างของการเป็น
แนวโน้มและไม่เหล็กหุ้มแอ็บโซลุท , ความคิดของการ
ไม่ควรจะสับสนกับพฤติกรรมของผู้ให้บริการ ซึ่งอาจเป็นตรา
แนวคิดการบริการ เบอร์เกสส์ ' ( 1982 ) และลาเชย์
( 2000 ) ดูจากท่าทางใจดีใน 3 อาณาจักร–เอกชนสาธารณะ
( สังคม ) และสถาบัน ( พาณิชย์ ) –และการมีปฏิสัมพันธ์
ระหว่างโฮสต์และนักท่องเที่ยวเกิดขึ้นในทั้งสามมิติของพฤติกรรมอัธยาศัย พิจารณา Di Domenico และ
ลินช์ ( 2007 ) เรียกร้องใน blurriness ของรอยแข็งเหล่านี้
การศึกษานี้ adopts ลาเชย์ ( 2000 ) กรอบและกำหนดส่วนบุคคล
การต้อนรับการต้อนรับของบ้านรวมทั้ง
บุคคลสูงโหมดของเจ้าภาพและแขกที่เพิ่มขึ้น สาธารณะ
โดเมนของการหมายถึงการจัดการกับคนแปลกหน้าในหนึ่งของการตรากฎหมาย
แบบอย่างแก่นักท่องเที่ยวทั่วไปมากขึ้นและชื่นชอบพิธีกร
( เออรี่ , 2002 ; moufakkir และ reisinger 2013 ) พฤติกรรมผู้ให้บริการเชิงพาณิชย์
ขึ้นอยู่กับตราเงิน และ จำกัด การให้ความสุขกับแขกโดยไม่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน
เพิ่มเติม ( ลาเชย์ , 2000 )