Using the Taylor Rule to investigat

Using the Taylor Rule to investigate the Australian model, Dennis (2003) finds that both inflation and the real exchange rate volatility are the focus when setting interest rates. Using a modified Taylor Rule,Mohanty and Klau (2004) take into account inflation gap, output gap, lagged interest rates with current and lagged real exchange rate changes; results reveal that the central bank responds to the inflation gap, output gap and real exchange rate when setting interest rates for 10 out of 13 EMEs, and that the policy response to the exchange rate changes is recurrently larger compared with the response to the other two (inflation and output gaps)

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ใช้กฎ Taylor สืบแบบออสเตรเลีย เดนนิส (2003) พบว่า อัตราเงินเฟ้อและความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนที่แท้จริงมีโฟกัสเมื่อตั้งค่าอัตราดอกเบี้ย ใช้กฎ Taylor แก้ไข Mohanty และ Klau (2004) เป็นช่องว่างเงินเฟ้อบัญชี แสดงผลช่องว่าง lagged อัตราดอกเบี้ยกับปัจจุบัน และ lagged เปลี่ยนแปลงอัตราแลกเปลี่ยนที่แท้จริง ค่อย ๆ ผลลัพธ์ ที่ธนาคารกลางตอบสนองช่องว่างเงินเฟ้อ ช่องว่างของผลผลิต และอัตราแลกเปลี่ยนจริงเมื่อตั้งค่าอัตราดอกเบี้ยสำหรับ EMEs 10 จาก 13 และการตอบสนองต่อนโยบายการเปลี่ยนแปลงอัตราแลกเปลี่ยนขึ้น recurrently เปรียบเทียบกับการตอบสนองอีกสอง (ช่องว่างเงินเฟ้อและผลผลิต)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การใช้กฎข้อที่เทย์เลอร์ในการตรวจสอบรูปแบบของออสเตรเลีย, เดนนิส (2003) พบว่าทั้งอัตราเงินเฟ้อและความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนที่แท้จริงจะมุ่งเน้นเมื่อตั้งค่าอัตราดอกเบี้ย การใช้การปรับเปลี่ยนกฎเทย์เลอร์และ Mohanty Klau (2004) ใช้เวลาในช่องว่างเงินเฟ้อบัญชีช่องว่างเอาท์พุท lagged อัตราดอกเบี้ยที่มีในปัจจุบันและ lagged การเปลี่ยนแปลงของอัตราแลกเปลี่ยนที่แท้จริง; ผลการศึกษาพบว่าธนาคารกลางจะตอบสนองต่ออัตราเงินเฟ้อช่องว่างช่องว่างส่งออกและอัตราแลกเปลี่ยนที่แท้จริงเมื่อตั้งค่าอัตราดอกเบี้ย 10 จาก 13 EMES และว่าการตอบสนองนโยบายที่จะเปลี่ยนแปลงอัตราแลกเปลี่ยนที่เกิดขึ้นอีกเป็นขนาดใหญ่เมื่อเทียบกับการตอบสนองต่ออีกสอง (อัตราเงินเฟ้อและช่องว่างการส่งออก)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ใช้กฎ เทย์เลอร์ เพื่อศึกษารูปแบบของออสเตรเลีย เดนนิส ( 2546 ) พบว่า ทั้งอัตราเงินเฟ้อและความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนที่แท้จริงคือการโฟกัสเมื่ออัตราดอกเบี้ย ใช้แก้ไขกฎและ mohanty เทย์เลอร์ , สวนอาหารครัว ( 2004 ) ในช่องว่างเงินเฟ้อบัญชีช่องว่างผลผลิต lagged อัตราดอกเบี้ยกับปัจจุบันและย้อนหลัง การเปลี่ยนแปลงอัตราแลกเปลี่ยนที่แท้จริงผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่าธนาคารกลางตอบสนองต่ออัตราเงินเฟ้อช่องว่างการผลิต GAP และอัตราแลกเปลี่ยนที่แท้จริงเมื่อการตั้งค่าอัตราดอกเบี้ย 10 จาก 13 EMES และว่า นโยบายที่ตอบสนองต่ออัตราแลกเปลี่ยน คือ recurrently ขนาดใหญ่เมื่อเทียบกับการตอบสนองต่ออีกสองที่ ( อัตราเงินเฟ้อและช่องว่างผลผลิต )