In Thailand under Thaksin, a simila

In Thailand under Thaksin, a similar kind of inattention to appropriate data seemed to
have occurred again, this time on the fiscal side. The Thaksin government often claimed that
the fiscal position of the public sector was very healthy. It cited the fact that the budget was
never much in deficit and the ratio of public sector debt to GDP had declined from 57% at the
end of fiscal year 2000 (September 2000) to only around 46% at the end of fiscal year 2005
(September 2005).
The situation was, however, much more complicated. Many of the Thaksin’s
government policies, both populist or otherwise, have been carried out through non-budgetary
means, so they do not show up in the traditional budgetary or public debt measures. If one
only pays attention to the normal budget and public debt figures, it would be like looking at
foreign reserves only in relation to the number of months of imports like before the crisis. This
would be dangerous. There are many reasons why one needs to look beyond the regular
budget and public debt figures.
First, the cycle of grassroots and SME expanded lending and debt forgiveness as
discussed above is likely to create substantial contingent liability for the government
eventually. This has not been factored into the official public debt figures. In addition, in
developing various mass-transit projects, promises have been made to the public that fares
will be very low; for example, only 15 baht ($US0.40) per journey. It is most likely that if this
were really the case, a substantial subsidy will be required to keep the system going once
built. These subsidies again do not appear anywhere in the projected public debt.
There were also cases of creative financing, or creative accounting depending on how
one looks at it. Some major investment projects were done through securitization and the use
of special purpose vehicles (SPV) in a way that committed future liabilities did not show up as
public debt. A good example is a project to develop a new government administrative center
in the north of Bangkok. An SPV was set up with nominal paid-up capital, which is more than
50% privately owned so that it was not a state enterprise. The SPV issued bonds to raise money to construct and develop the administrative center. These bonds were backed by a
long-term lease given to a government department with guaranteed rental. These rental
payments (stretching to more than 30 years) clearly were committed liabilities of the
government, yet they were not included in the public debt figures.
The above indicates that one needs to be very careful in judging the fiscal or quasifiscal
position of the country. The way many policies were carried out under the Thaksin
government tends to hide the true future liabilities of the government. If true lessons have
been learned from the crisis, this should not have happened. The best approach is to be very
transparent about what is happening, what are the commitments and what are the risks. If
government policies are shrouded by obscurity, there is a clear danger that before the risks to
economic stability can be clearly seen, the problems might have already become too big to be
easily handled.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ในประเทศไทยภายใต้ทักษิณ inattention ข้อมูลที่เหมาะสมรูปแบบคล้ายกันดูเหมือนจะเกิดขึ้นอีกครั้ง เวลานี้ทางด้านบัญชี รัฐบาลทักษิณมักจะอ้างว่า ที่ตำแหน่งทางการเงินของภาครัฐเพื่อสุขภาพมากขึ้น มันอ้างข้อเท็จจริงที่งบประมาณไม่มากขาดดุลและอัตราส่วนของหนี้สินภาครัฐของ GDP ได้ลดลงจาก 57% ที่จะสิ้นสุดปี 2000 (2000 กันยายน) เพียงประมาณ 46% ในสิ้นปี 2005(2005 กันยายน)สถานการณ์ได้ อย่างไรก็ตาม มีความซับซ้อนมากขึ้น หลายของทักษิณนโยบายรัฐบาล ประชานิยม หรือ อื่น ๆ มีการดำเนินการโดยไม่มีงบประมาณหมายถึง เพื่อจะไม่แสดงขึ้นในมาตรการหนี้สาธารณะ หรืองบประมาณแบบ ถ้าหนึ่งตัวเลขเฉพาะจ่ายความสนใจงบประมาณปกติและหนี้สาธารณะ มันจะเหมือนทุนสำรองต่างประเทศเกี่ยวกับจำนวนเดือนของการนำเข้าเท่านั้นเช่นก่อนวิกฤติ นี้จะเป็นอันตราย มีหลายเหตุผลที่ทำไมต้องมีลักษณะนอกเหนือจากปกติงบประมาณและตัวเลขหนี้สาธารณะครั้งแรก วงจรของรากหญ้าและ SME ขยายสินเชื่อและหนี้สินให้เป็นกล่าวถึงข้างต้น จะสร้างภาระผูกพันพบสำหรับรัฐบาลในที่สุด นี้ได้ไม่ถูกแยกตัวประกอบเป็นตัวเลขหนี้สาธารณะอย่างเป็นทางการ นอกจากนี้ ในพัฒนาโครงการขนส่งมวลชนต่าง ๆ สัญญาได้ทำให้ประชาชนที่ค่าโดยสารจะต่ำมาก ตัวอย่างเช่น เพียง 15 บาท ($US0.40) เดินทาง จะได้ว่าถ้านี้เกิดขึ้นจริงจริง พบเงินสมทบจะต้องให้ระบบไปครั้งเดียวสร้างขึ้น เงินอุดหนุนเหล่านี้อีกไม่ปรากฏที่ใดในหนี้สาธารณะคาดการณ์ไว้นอกจากนี้ยังมีกรณีของเงินสร้างสรรค์ หรือบัญชีที่สร้างสรรค์ตามวิธีหนึ่งมีลักษณะที่ ทำโครงการบางใหญ่ผ่านกรรมการและการใช้พิเศษวัตถุประสงค์ ยานพาหนะ (SPV) ที่มุ่งมั่นในอนาคตหนี้สินไม่ได้แสดงค่าเป็นหนี้สาธารณะ ตัวอย่างที่ดีเป็นโครงการพัฒนาศูนย์การบริหารราชการใหม่ในทางตอนเหนือของกรุงเทพมหานคร SPV ถูกกำหนดขึ้น โดยระบุหุ้น ซึ่งเป็นมากกว่า50% เอกชนนั้นไม่ใช่รัฐวิสาหกิจ SPV ที่ออกพันธบัตรเพื่อเพิ่มเงินในการสร้าง และพัฒนาศูนย์ดูแล พันธบัตรเหล่านี้ถูกสนับสนุนโดยการให้กรมมีรับประกันเช่าสัญญาเช่าระยะยาว ให้เช่าเหล่านี้ชำระเงิน (ยืดไปกว่า 30 ปี) ชัดเจนมีหนี้สินความมุ่งมั่นของการรัฐบาล แต่พวกเขาถูกไม่รวมอยู่ในตัวเลขหนี้สาธารณะข้างต้นบ่งชี้ว่า ต้องระวังมากในการตัดสินการบัญชีหรือ quasifiscalตำแหน่งของประเทศ นโยบายในลักษณะได้ดำเนินการภายใต้ทักษิณรัฐบาลมีแนวโน้มที่จะ ซ่อนหนี้สินในอนาคตอย่างแท้จริงของรัฐบาล ถ้าได้เรียนจริงการเรียนรู้จากวิกฤต นี้จะไม่เกิดขึ้น วิธีดีที่สุดถูกมากโปร่งใสเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น ข้อผูกมัดคืออะไรและอะไรคือความเสี่ยง หากนโยบายของรัฐบาลมีป่าไม้ โดย obscurity มีอันตรายชัดเจนก่อนความเสี่ยงไปเสถียรภาพทางเศรษฐกิจสามารถจะเห็น ปัญหามีแล้วอาจใหญ่เกินไปจะจัดการได้อย่างง่ายดาย

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในประเทศไทยภายใต้ทักษิณชนิดที่คล้ายกันของการไม่สนใจข้อมูลที่เหมาะสมดูเหมือนจะเกิดขึ้นอีกครั้งคราวนี้ในด้านการคลัง
รัฐบาลทักษิณมักจะอ้างว่าตำแหน่งการคลังของภาครัฐก็มีสุขภาพดีมาก มันอ้างถึงความจริงที่ว่างบประมาณที่เป็นไม่มากในการขาดดุลและอัตราส่วนของหนี้ภาครัฐต่อ GDP ได้ลดลงจาก 57% ณ สิ้นปีบัญชี 2000 (กันยายน 2000) ไปเพียงประมาณ 46% ณ สิ้นปีงบการเงิน 2005 ( กันยายน 2005). สถานการณ์ได้ แต่ความซับซ้อนมากขึ้น หลายคนของทักษิณนโยบายของรัฐบาลทั้งประชานิยมหรืออื่น ๆ ได้รับการดำเนินการผ่านนอกงบประมาณวิธีการเพื่อให้พวกเขาจะไม่แสดงขึ้นในงบประมาณแบบดั้งเดิมหรือมาตรการหนี้สาธารณะ หากหนึ่งเดียวที่ให้ความสำคัญกับงบประมาณปกติและตัวเลขหนี้สาธารณะที่มันจะชอบมองหาที่ทุนสำรองเงินตราต่างประเทศเฉพาะในความสัมพันธ์กับจำนวนเดือนของการนำเข้าเหมือนก่อนวิกฤต นี้จะเป็นอันตราย มีสาเหตุหลายประการที่หนึ่งต้องดูเกินปกติงบประมาณและตัวเลขหนี้สาธารณะ. ครั้งแรกวงจรของระดับรากหญ้าและการปล่อยสินเชื่อ SME ขยายตัวและการให้อภัยเป็นหนี้ที่กล่าวข้างต้นมีแนวโน้มที่จะสร้างภาระผูกพันที่สำคัญสำหรับรัฐบาลในที่สุด นี้ยังไม่ได้รับการพิจารณาในการอย่างเป็นทางการตัวเลขหนี้สาธารณะ นอกจากนี้ในการพัฒนาโครงการขนส่งมวลชนต่าง ๆ สัญญาได้รับการทำเพื่อประชาชนที่อัตราค่าโดยสารจะต่ำมาก ตัวอย่างเช่นเพียง 15 บาท ($ US0.40) ต่อการเดินทาง มันอาจเป็นไปได้มากที่สุดที่ว่านี้จริงๆกรณีเงินอุดหนุนที่สำคัญจะต้องให้ระบบที่เกิดขึ้นครั้งเดียวที่สร้างขึ้น เงินอุดหนุนเหล่านี้อีกครั้งจะไม่ปรากฏที่ใดก็ได้ในหนี้สาธารณะที่คาดการณ์ไว้. นอกจากนั้นยังมีกรณีของการจัดหาเงินทุนความคิดสร้างสรรค์หรือความคิดสร้างสรรค์บัญชีขึ้นอยู่กับวิธีการอย่างใดอย่างหนึ่งมีลักษณะที่มัน บางโครงการลงทุนที่สำคัญได้ทำผ่านหลักทรัพย์และการใช้ยานพาหนะวัตถุประสงค์พิเศษ (SPV) ในทางที่มุ่งมั่นหนี้สินในอนาคตไม่ได้แสดงเป็นหนี้สาธารณะ ตัวอย่างที่ดีคือโครงการที่จะพัฒนารัฐบาลใหม่บริหารศูนย์ในภาคเหนือของกรุงเทพฯ SPV ได้รับการตั้งค่ากับทุนชำระแล้วเล็กน้อยที่เป็นมากกว่า50% ของเอกชนเพื่อที่จะไม่ได้เป็นรัฐวิสาหกิจ SPV ออกพันธบัตรเพื่อหาเงินไปสร้างและพัฒนาศูนย์กลางของการบริหาร พันธบัตรเหล่านี้ได้รับการสนับสนุนจากสัญญาเช่าระยะยาวให้กับฝ่ายรัฐบาลโดยมีค่าเช่าที่รับประกัน เหล่านี้ให้เช่าการชำระเงิน (ยืดไปกว่า 30 ปี) เห็นได้ชัดว่ามีหนี้สินความมุ่งมั่นของรัฐบาลแต่พวกเขาไม่ได้รวมอยู่ในตัวเลขหนี้สาธารณะ. ดังกล่าวข้างต้นแสดงให้เห็นว่าหนึ่งจะต้องระมัดระวังเป็นอย่างมากในการตัดสินปีงบประมาณหรือ quasifiscal ตำแหน่งของประเทศ . วิธีที่หลายนโยบายได้ดำเนินการภายใต้ทักษิณรัฐบาลมีแนวโน้มที่จะซ่อนหนี้สินในอนาคตที่แท้จริงของรัฐบาล หากบทเรียนที่แท้จริงได้รับการเรียนรู้จากวิกฤตนี้ไม่ควรจะเกิดขึ้น วิธีที่ดีที่สุดคือการได้อย่างโปร่งใสเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นสิ่งที่เป็นภาระผูกพันและสิ่งที่เป็นความเสี่ยง หากนโยบายของรัฐบาลจะถูกปกคลุมไปด้วยความสับสนโดยมีความเป็นอันตรายที่ชัดเจนว่าก่อนที่จะมีความเสี่ยงที่จะมีความมั่นคงทางเศรษฐกิจที่สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนปัญหาที่อาจจะมีอยู่แล้วกลายเป็นขนาดใหญ่เกินไปที่จะจัดการได้อย่างง่ายดาย