The poem is in two parts, each of 1

The poem is in two parts, each of 14 lines. The first part of the poem (the first 8 line and the second 6 line stanzas) is written in the present as the action happens and everyone is reacting to the events around them. In second part (the third 2 line and the last 12 line stanzas), Owen writes as though at a distance from the horror: he refers to what is happening twice as if in a "dream", as though standing back watching the events or even recalling them. The second part looks back to draw a lesson from what happened at the start. The two 14 line parts of the poem again echoes a formal poetic style, the sonnet and again it is a broken and unsettling version of this form.[5]

Studying the two parts of the poem also reveals a change in the use of language from visual impressions outside the body, to sounds produced by the body - or a movement from the visual to the visceral.[6] In the opening lines, the scene is set with visual phrases like ‘haunting flares’ but after the gas attack, Owen uses sounds produced by the victim - ‘guttering’, ‘choking’, ‘gargling’. In this way, Owen mirrors the terrible nature of phosgene, which corrodes the body from inside.[6]

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

กลอนเป็นสองส่วน แต่ละบรรทัด 14 คุณสามารถเขียนส่วนแรกของบทกวี (บรรทัดแรก 8 และ stanzas 6 บรรทัดที่สอง) ในปัจจุบันเป็นการกระทำที่เกิดขึ้น และทุกคนมีปฏิกิริยากับเหตุการณ์รอบ ๆ ในส่วนที่สอง (บรรทัด 2 ที่ 3 และ stanzas บรรทัดสุดท้าย 12), โอเวนเขียนราวกับว่าอยู่ห่างจากสยองขวัญ: เขาถึงสิ่งที่เกิดขึ้นสองครั้งว่าในความ "ฝัน" ประหนึ่งยืนดูเหตุการณ์กลับ หรือแม้แต่เรียกพวกเขา ส่วนที่สองมีลักษณะกลับวาดบทเรียนจากสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อเริ่มต้น ส่วน 14 สองบรรทัดของกลอนอีก echoes แบบบทกวีทาง ณอีกมันเป็นรุ่นแบบฟอร์มนี้ไม่ได้ และแนะนำเกี่ยวกับภัตตาคาร [5]ศึกษาส่วนสองของกลอนยังพบการเปลี่ยนแปลงในการใช้ภาษาจากความประทับใจภาพนอกร่างกาย เสียงที่ผลิตโดยร่างกาย - เคลื่อนไหวจากการ visual กับอวัยวะภายใน [6] ในบรรทัดที่ยกมา ตั้งฉาก ด้วยภาพวลี เช่น "haunting flares' แต่หลัง จากการโจมตีก๊าซ โอเวนใช้เสียงผลิต โดยเหยื่อ - 'guttering', 'choking', 'gargling' ด้วยวิธีนี้ โอเว่นกระจกธรรมชาติที่น่ากลัวของ phosgene ที่ corrodes ร่างกายจากภายใน [6]

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

บทกวีเป็นสองส่วนแต่ละสาย ส่วนแรกของบทกวี ในส่วนที่สอง ส่วนที่สองมองย้อนกลับไปในการวาดบทเรียนจากสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงเริ่มต้นที่ The poem is in two parts, each of 14 lines. The first part of the poem (the first 8 line and the second 6 line stanzas) is written in the present as the action happens and everyone is reacting to the events around them. In second part (the third 2 line and the last 12 line stanzas), Owen writes as though at a distance from the horror: he refers to what is happening twice as if in a "dream", as though standing back watching the events or even recalling them. The second part looks back to draw a lesson from what happened at the start. The two 14 line parts of the poem again echoes a formal poetic style, the sonnet and again it is a broken and unsettling version of this form.[5]

Studying the two parts of the poem also reveals a change in the use of language from visual impressions outside the body, to sounds produced by the body - or a movement from the visual to the visceral.[6] In the opening lines, the scene is set with visual phrases like ‘haunting flares’ but after the gas attack, Owen uses sounds produced by the victim - ‘guttering’, ‘choking’, ‘gargling’. In this way, Owen mirrors the terrible nature of phosgene, which corrodes the body from inside.[6]

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

บทกวีเป็นสองส่วน แต่ละ 14 เส้น ส่วนแรกของบทกวี ( ก่อน 8 บรรทัด และ stanzas 6 บรรทัดที่สอง ) เขียนในปัจจุบันเป็นการกระทำที่เกิดขึ้น และทุกคนจะตอบสนองต่อเหตุการณ์รอบตัวพวกเขา ในส่วนที่สอง ( ที่ 3 และ 2 บรรทัดสุดท้าย 12 บรรทัด stanzas ) , โอเวน เขียนว่าระยะห่างจากสยองขวัญ : เขาหมายถึงสิ่งที่เกิดขึ้นสองครั้งเหมือนใน " ฝัน "ราวกับว่ายืนอยู่กลับดูเหตุการณ์หรือแม้แต่เรียก ส่วนที่สองจะกลับไปวาดบทเรียนจากสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อเริ่มต้น สองบรรทัดที่ 14 ส่วนของบทกวีบทกวีอย่างเป็นทางการอีกครั้ง สะท้อนลักษณะ โคลงและอีกครั้งมันแตกและไม่สงบรุ่นของรูปแบบนี้ [ 5 ]

เรียนสองชิ้นส่วนของบทกวียังเผยให้เห็นการเปลี่ยนแปลงในการใช้ภาษาจากการแสดงผลภาพภายนอกร่างกาย เสียงที่ผลิตโดยร่างกายหรือการเคลื่อนไหวจากภาพไปยังอวัยวะภายใน [ 6 ] ในบรรทัดเปิด ฉาก ภาพ ชุดกับวลีเช่น ' หลอน ' แต่พอแก๊สพลุ โจมตี โอเว่นใช้เสียงที่ผลิตโดยเหยื่อ - อุทัย ' , ' . ' , ' gargling 'ในวิธีนี้ โอเว่น กระจกธรรมชาติที่น่ากลัวของฟอสจีน ซึ่งกัดกร่อนร่างกายจากภายใน [ 6 ]