Thailand’s One Tablet Per Child: an

Thailand’s One Tablet Per Child: an education leap forward
July 23, 2012 · by Areva
One Tablet Per Child, an ambitious initiative of Yingluck’s government to equip every child in Standard One with a technological tool for the educational curriculum. The Education Minister, Suchart Tadathamrongvej, appeared to be confident of the introduction of the tablet into the schools.



“The tablet will revolutionize the teaching and learning process,” Suchart said. He also added that his ministry had prepared content for the devices and trained teachers to use them. Regardless of the displayed confidence of the ministry, I spoke to a good friend of mine who works in the information and technology sector. He had a look at the tablet, spent 17 hours fiddling around with the hardware and diligently testing the software.

Over local black coffee and cakes, we discussed the benefits and the concerns of the device.

His first remark, while sipping coffee, was: “This government may not have a good short-term approach on IT education but at least they are thinking about the future.” (a reference in connection to some minor hiccups on distribution)

I nodded my head, learned forward and jotted some notes as he rambled on, waving his half-eaten cake above his head.

He was concerned about the delivery system of the tablets to the children and he felt that some teachers would not have time to familiarize themselves with the device. Everyone, according to him, must have sufficient time to fiddle with the technology before it is actually used for its intended purpose. I felt he wanted others to “toy” around with the tablet, so as to understand it better.

Nevertheless we spoke about the negative aspects of the device. There was none. The hardware was standard, with some specs which I will release on this blog at a later date. Some underlining issues of resistance from teachers and parents, possibly because of adjustment from conventional thinking mentality and that maybe some parents feel that any gadgets in the hands of children would be a gaming tool or a quick access to porn. But this is debatable on the methodology of education, where teachers and parents can play an important role in raising moral awareness among the children.

There are also concerns that many Thai families do not have or have limited access to ADSL for internet surfing, especially outside of Bangkok. That may be so however as long as there is a dial-up and modem, children could use them as hotspots for data access – though depending on the location the accessibility will be slow. Not to mention, is it important for the tablet to have constant access to the internet in the first place? I think many forget that the tablet is merely a tool to assist the child in learning more efficiently.

In fact, my friend said that such a program should have been initiated a couple of years ago, during the maturity of the regional ICT age. But its better late than never, he said.

We also agreed that there are two categories of children who would not have access to the tablets:

1. Children who are in home-schooling.

2. Children who don’t go to school (e.g. street children).

And these children are considered as the “Missing Group”

I’m optimistic about the tablet program and its possible usage for some-degree of disabilities and to equip children with life skills such as critical thinking and problem solving. I shall comment further when I am finished toying around with the tablet, as I am eager, like a kid, to explore the possibilities of having such a tool.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ประเทศหนึ่งแท็บเล็ตต่อเด็ก: ศึกษาการกระโดดไปข้างหน้า23 กรกฎาคม 2012 · โดย Arevaแท็บเล็ตสำหรับเด็ก ความคิดริเริ่มความทะเยอทะยานของ Yingluck รัฐบาลเพื่อให้เด็กทุกคนในมาตรฐานเดียวกับเครื่องมือเทคโนโลยีในหลักสูตรการศึกษา รัฐมนตรีศึกษา สุชาติ Tadathamrongvej ปรากฏให้ มั่นใจได้แนะนำแท็บเล็ตไปโรงเรียน"แท็บเล็ตจะ revolutionize ที่สอนและกระบวนการเรียนรู้ สุชาติกล่าว เขายังเสริมว่า กระทรวงของเขาได้เตรียมเนื้อหาสำหรับอุปกรณ์และครูฝึกการใช้ โดยการแสดงความเชื่อมั่นของกระทรวง ฉันได้พูดกับเพื่อนที่ดีของฉันที่ทำงานในภาคเทคโนโลยีสารสนเทศและการ เขามาดูที่แท็บเล็ต ใช้เวลา 17 ชั่วโมง fiddling ใกล้กับฮาร์ดแวร์ และหมั่นทดสอบซอฟต์แวร์ร้านกาแฟดำและขนมเค้ก เราได้พูดถึงประโยชน์และข้อกังวลของอุปกรณ์คำพูดแรกของเขา จิบกาแฟ ถูก: "รัฐบาลนี้อาจไม่มีวิธีการระยะสั้นที่ดีในการศึกษา แต่อย่างน้อย พวกเขาคิดเกี่ยวกับอนาคต" (อ้างอิงในการเชื่อมต่อกับ hiccups บางรองบนกระจาย)ฉัน nodded หัวของฉัน เรียนรู้ไปข้างหน้า และ jotted บันทึกบางเขา rambled บน โบกเค้กของเขากินครึ่งเหนือหัวของเขาเขาก็เป็นห่วงระบบจัดส่งแท็บเล็ตเพื่อเด็ก และเขารู้สึกว่า บางอาจารย์จะมีเวลาที่จะคุ้นเคยกับอุปกรณ์ คนตามเขา ได้เวลาพอสัญชาตญาณเทคโนโลยีก่อนที่จะถูกใช้จริงตามวัตถุประสงค์ รู้สึกว่า เขาอยากอื่น "ของเล่น" รอบกับแท็บเล็ต เพื่อให้เข้าใจได้ดีขึ้นอย่างไรก็ตาม เราพูดเกี่ยวกับด้านลบของอุปกรณ์ ไม่มีไม่มี ฮาร์ดแวร์มีมาตรฐาน มีรายละเอียดบางอย่างที่ฉันจะปล่อยบนบล็อกนี้ในภายหลัง ขีดเส้นใต้บางประเด็นของการต่อต้านจากครูและผู้ปกครอง อาจเนื่องจากการปรับปรุงจากแบบเดิมคิดความคิดและการที่ พ่อแม่บางทีรู้สึกว่า โปรแกรมเบ็ดเตล็ดใด ๆ ในมือของเด็กจะเป็นเครื่องมือเล่นเกมหรือเข้าถึงสื่อลามก แต่นี้เป็นที่ถกเถียงในระหว่างการศึกษา ที่ครูและผู้ปกครองสามารถมีบทบาทสำคัญในการตระหนักคุณธรรมในเด็กนอกจากนี้ยังมีความกังวลว่า ครอบครัวไทยจำนวนมากไม่มี หรือมีจำกัดการเข้าถึง ADSL สำหรับท่องอินเทอร์เน็ต โดยเฉพาะอย่างยิ่งนอกกรุงเทพฯ ที่อาจจะอย่างไรก็ตามดังนั้น ตราบใดที่ไม่มีสายโทรศัพท์และโมเด็ม เด็กสามารถใช้เป็นฮอตสปอสำหรับข้อมูลถึงแม้ว่าตามสถานที่ ที่เข้าถึงจะช้า ไม่ต้องพูดถึง เป็นสิ่งสำคัญสำหรับแท็บเล็ตเพื่อให้คงการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตในสถานที่แรก ผมคิดว่า หลายคนลืมว่า แท็บเล็ตเป็นเพียงเครื่องมือเพื่อช่วยให้เด็กเรียนรู้ได้อย่างมีประสิทธิภาพในความเป็นจริง เพื่อนของฉันกล่าวว่า โปรแกรมดังกล่าวควรมีการเริ่มต้นไม่กี่ปีที่ผ่านมา ในวันครบกำหนดอายุ ICT ระดับภูมิภาค แต่ดีที่ช้ากว่าไม่ เขากล่าวว่าเรายังเห็นว่า มีเด็กที่จะสามารถเข้าถึงยาเม็ดสองประเภท:1. เด็กที่อยู่ในบ้านอก2. เด็กไม่ไปโรงเรียน (เช่นถนนเด็ก)และเด็กเหล่านี้ถือเป็น "ไม่ได้"ผมในเชิงบวกเกี่ยวกับโปรแกรมแท็บเล็ตและการใช้ได้สำหรับบางองศา ของความพิการ และ เพื่อให้เด็ก มีทักษะชีวิตเช่นวิจารณญาณและการแก้ปัญหา ฉันจะคิดต่อเมื่อฉันเสร็จแล้ว toying ด้วยแท็บเล็ต สถานเป็นฉันกระตือรือร้น เช่นเด็ก แห่งโอกาสของการมีเครื่องมือ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ประเทศไทยเป็นหนึ่งเม็ดต่อเด็ก : การศึกษาก้าวกระโดด
23 กรกฎาคม 2555 ด้วย โดยแผน
1 เม็ด ต่อเด็ก เป็นความคิดริเริ่มของรัฐบาล นางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร ทะเยอทะยาน การจัดให้เด็กทุกคนในมาตรฐานเดียวกับเครื่องมือทางเทคโนโลยีสำหรับหลักสูตรการศึกษา การศึกษารัฐมนตรี สุชาติ tadathamrongvej ปรากฏเพื่อให้มั่นใจการแนะนำแท็บเล็ตในโรงเรียน



" แท็บเล็ตจะทำให้กระบวนการเรียนการสอน " สุชาติกล่าว เขา กล่าวว่า กระทรวงได้เตรียมเนื้อหาสำหรับอุปกรณ์และการฝึกอบรมครูเพื่อใช้พวกเขา ไม่แสดงความเชื่อมั่นของกระทรวง ผมพูดกับเพื่อนของฉันที่ทำงานในภาคเทคโนโลยีและสารสนเทศ . เขาดูที่แท็บเล็ตใช้เวลา 17 ชั่วโมงหลอกล่อกับฮาร์ดแวร์และขยันการทดสอบซอฟต์แวร์ .

ผ่านท้องถิ่นดำกาแฟและเค้ก เรากล่าวถึงประโยชน์และความกังวลของอุปกรณ์ .

คำพูดแรกของเขา ในขณะที่กาแฟจิบ : " รัฐบาลนี้อาจจะไม่ได้ดีระยะสั้นที่เน้นการศึกษามัน แต่อย่างน้อยพวกเขาก็เป็น คิดเกี่ยวกับอนาคต" ( อ้างอิงในการเชื่อมต่อสะอึกเล็กน้อยในการกระจาย )

ฉันพยักหน้า เรียนรู้ไปข้างหน้าและ jotted บางบันทึกตามที่เขา rambled , โบกครึ่งหนึ่งของเขากินเค้กบนหัวของเขา . . . . . .

เขาเป็นกังวลเกี่ยวกับการจัดส่งระบบแท็บเล็ตให้กับเด็ก และเขารู้สึกว่า ครูบางคนก็ไม่มี เวลาที่จะทำความคุ้นเคยกับอุปกรณ์ ทุกคน ตามเขาต้องมีเวลาเพียงพอที่จะเล่นกับเทคโนโลยี ก่อนที่จะใช้จริงสำหรับวัตถุประสงค ผมรู้สึกว่า เขาต้องการให้คนอื่น " ของเล่น " รอบกับแท็บเล็ต เพื่อที่จะเข้าใจมันได้ดีขึ้น

แต่เราพูดถึงในแง่ลบของอุปกรณ์ มีไม่มี ฮาร์ดแวร์เป็นมาตรฐานที่มีรายละเอียดบางอย่างซึ่งผมจะปล่อยในบล็อกนี้ในภายหลังขีดเส้นใต้บางปัญหาการต่อต้านจากผู้ปกครองและครู อาจจะเพราะการปรับจากจิตคิดปกติและบางทีพ่อแม่บางคนรู้สึกว่าอุปกรณ์ในมือของเด็กจะเป็นเครื่องมือการเล่นเกมหรือการเข้าถึงสื่อลามก แต่นี้เป็นที่ถกเถียงกันในวิธีการของการศึกษาที่ครูและผู้ปกครองสามารถมีบทบาทสำคัญในการสร้างความตระหนักเชิงจริยธรรมของเด็ก

ยังมีความกังวลว่าครอบครัวไทยหลายคนไม่ได้ หรือต้องจำกัดการเข้าถึง ADSL สำหรับการท่องอินเทอร์เน็ต โดยเฉพาะนอกเขตกรุงเทพมหานคร ก็อาจจะใช่ แต่ตราบใดที่มีการเชื่อมต่อกับโมเด็มเด็กสามารถใช้พวกเขาเป็นจุดสำหรับการเข้าถึงข้อมูลจะขึ้นอยู่กับสถานที่และการเข้าถึงจะช้า ไม่ต้องพูดถึง มันสำคัญสำหรับแท็บเล็ตที่ได้คงที่ การเข้าถึงอินเทอร์เน็ตในสถานที่แรก ? ฉันคิดว่าหลายคนลืมว่าแท็บเล็ตเป็นเพียงเครื่องมือที่จะช่วยเด็กในการเรียนรู้มีประสิทธิภาพมากขึ้น

ในความเป็นจริงเพื่อนของฉันกล่าวว่าโปรแกรมดังกล่าวควรได้รับการริเริ่มสองปีที่ผ่านมาในช่วงวัยของอายุ ไอซีทีภูมิภาค แต่มาช้าดีกว่าไม่มา เขาบอกว่า

เราก็เห็นด้วย ว่ามีสองประเภทของเด็กที่ไม่ได้มีการเข้าถึงยา :

1 เด็กที่อยู่ในบ้านตน .

2 เด็กที่ไม่ไปโรงเรียน ( เช่นถนนเด็ก

)และ เด็กเหล่านี้จะถือว่าเป็น " กลุ่มที่ขาดหายไป "

ฉันในแง่ดีเกี่ยวกับแท็บเล็ตโปรแกรมและเป็นไปได้ที่ใช้บางส่วนของคนพิการ และเพื่อให้เด็กมีทักษะชีวิต เช่น การคิดอย่างมีวิจารณญาณและการแก้ไขปัญหา ผมจะแสดงความคิดเห็นเพิ่มเติมเมื่อฉันเสร็จสิ้นการเล่นรอบกับแท็บเล็ต ขณะที่ผมกระตือรือร้น ชอบเด็ก เพื่อสำรวจความเป็นไปได้ของการเช่นเครื่องมือ