Another crucial issue which has ari

Another crucial issue which has arisen through poststructuralism is the (in)famous “death of the author.” The deconstructive emphasis on unintended meanings renders authorship and the author's individual responsibility for the meanings inherent in the written or read text highly problematic. If texts encoded their own terms of understanding and difference, then it did not make sense to study what the author had “intended,” as most twentieth-century literary criticism had quite literally intended to find out. Perhaps, in a structuralist mode, authorship could be seen as simply a “function” within a system of discourse, as Michel Foucault suggested:

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เป็นปัญหาสำคัญอื่นที่เกิดผ่าน poststructuralism (อิน) มีชื่อเสียง "ความตายของผู้เขียน" เน้นความหมายตั้งใจ deconstructive ทำเสียและผู้รับผิดชอบแต่ละสำหรับความหมายในข้อความที่เขียน หรืออ่านปัญหาสูงขึ้น ถ้าข้อความเข้ารหัสของตนเองเงื่อนไขของความเข้าใจและความแตกต่าง แล้วมันไม่ได้ให้ศึกษา ผู้ใดมี "ไว้ ยี่สิบศตวรรษส่วนใหญ่วิจารณ์วรรณคดีได้ต้องค่อนข้างอักษรเพื่อค้นหา บางที ในโหมด structuralist เสียอาจเห็นเป็นเพียง "ฟังก์ชัน" ภายในระบบของวาทกรรม เป็น Michel Foucault แนะนำ:

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

อีกเรื่องที่สำคัญที่เกิดขึ้นผ่านกซิสม์เป็น (ใน) ที่มีชื่อเสียง "ความตายของผู้เขียน." เน้น deconstructive ในความหมายที่ไม่ได้ตั้งใจแสดงผลงานและความรับผิดชอบของแต่ละบุคคลของผู้เขียนความหมายอยู่ในตัวที่เขียนหรืออ่านข้อความที่มีปัญหาอย่างมาก หากข้อความที่เข้ารหัสแง่ของตัวเองของความเข้าใจและความแตกต่างแล้วมันก็ไม่ได้ทำให้ความรู้สึกที่จะศึกษาสิ่งที่ผู้เขียนได้ "ตั้งใจ" เป็นส่วนใหญ่ในศตวรรษที่ยี่สิบวิจารณ์วรรณกรรมได้ค่อนข้างตั้งใจอย่างแท้จริงที่จะหา บางทีอาจจะเป็นในโหมด structuralist การประพันธ์อาจจะเห็นเป็นเพียง "ฟังก์ชั่น" ในระบบของวาทกรรมในขณะที่มิเชล Foucault แนะนำ:

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

อีกเรื่องที่สำคัญซึ่งเกิดขึ้นผ่าน poststructuralism เป็น ( ใน ) ความตายที่มีชื่อเสียง " ของผู้เขียน " เน้นขนาดในความหมายของผู้เขียนไม่ได้ตั้งใจแสดงผลงานและความรับผิดชอบส่วนบุคคลสำหรับความหมายซ่อนเร้นในการเขียนหรืออ่านข้อความที่มีปัญหา ถ้าข้อความที่เข้ารหัสเงื่อนไขของตัวเองของความเข้าใจและความแตกต่างมันไม่ได้ทำให้ความรู้สึกที่จะศึกษาว่า ผู้เขียนมี " เจตนา " เป็นวรรณคดีวิจารณ์ในศตวรรษที่ยี่สิบส่วนใหญ่มีค่อนข้างอักษรตั้งใจที่จะค้นหา บางที ในสาเหตุโหมด ผลงานอาจจะเห็นเป็นเพียงแค่ " ฟังก์ชัน " ภายในระบบของวาทกรรม เป็นมิเชลฟูโกเสนอ :