Almost every child on the first day

Almost every child on the first day he sets foot in a school building, is smarter, more curious, less afraid of what he doesn't know, better at finding and figuring things out, more confident, resourceful, persistent and independent than he will ever be again in his schooling – or, unless he is very unusual and very lucky, for the rest of his life. Already, by paying close attention to and interacting with the world and people around him, and without any school-type formal instruc­tion, he has done a task far more difficult, complicated and abstract than anything he will be asked to do in school, or than any of his teachers has done for years. He has solved the mystery of language. He has discovered it – babies don't even know that language exists – and he has found out how it works and learned to use it. He has done it by exploring, by experimenting, by developing his own model of the grammar of language, by trying it out and seeing whether it works, by gradually changing it and refining it until it does work. And while he has been doing this, he has been learning other things as well, including many of the "concepts" that the schools think only they can teach him, and many that are more complicated than the ones they do try to teach him.

In he comes, this curious, patient, determined, energetic, skillful learner. We sit him down at a desk, and what do we teach him? Many things. First, that learning is separate from living. "You come to school to learn," we tell him, as if the child hadn't been learning before, as if living were out there and learning were in here, and there were no connection between the two. Secondly, that he cannot be trusted to learn and is no good at it. Everything we teach about reading, a task far simpler than many that the child has already mastered, says to him, "If we don't make you read, you won't, and if you don’t do it exactly the way we tell you, you can’t. In short, he comes to feel that learning is a passive process, something that someone else does to you, instead of something you do for yourself.

In a great many other ways he learns that he is worthless, untrustworthy, fit only to take other people's orders, a blank sheet for other people to write on. Oh, we make a lot of nice noises in school about respect for the child and individual differences, and the like. But our acts, as opposed to our talk, says to the child, "Your experience, your concerns, your curiosities, your needs, what you know, what you want, what you wonder about, what you hope for, what you fear, what you like and dislike, what you are good at or not so good at – all this is of not the slightest importance, it counts for nothing. What counts here, and the only thing that counts, is what we know, what we think is important, what we want you to do, think and be.” The child soon learns not to ask questions - the teacher isn’t there to satisfy his curiosity. Having learned to hide his curiosity, he later learns to be ashamed of it. Given no chance to find out who he is – and to develop that person, whoever it is – he soon comes to accept the adults evaluation of him.

He learns many other things. He learns that to be wrong, uncertain, confused, is a crime. Right Answers are what the school wants, and he learns countless strategies for prying these answers out of the teacher, for conning her into thinking he knows what he doesn't know. He learns to dodge, bluff, fake, cheat. He learns to be lazy! Before he came to school, he would work for hours on end, on his own, with no thought of reward, at business of making sense of the world and gaining competence in it. In school he learns, like every buck private, how to goldbrick, how not to work when the sergeant isn't looking, how to know when he is looking, how to make him think you are working even when he is looking. He learns that in real life you don't do anything unless you are bribed, bullied or conned into doing it, that nothing is worth doing for its own sake, or that if it is, you can't do it in school. He learns to be bored, to work with a small part of his mind, to escape from the reality around him into daydreams and fantasies – but not like the fantasies of his preschool years, in which he played a very active part.


The child comes to school curious about other people, particularly other children, and the school teaches him to be indifferent. The most interesting thing in the classroom – often the only interesting thing in it – is the other children, but he has to act as if these other children, all about him, only a few feet away, are not really there. He cannot interact with them, talk with them, smile at them. In many schools he can't talk to other children in the halls between classes; in more than a few, and some of these in stylish suburbs, he can't even talk to them at lunch. Splendid training for a world in which, when you're not studying the other person to figure out how to do him in, you pay no attention to him.

In fact, he learns how to live without paying attention to anything going on around him. You might say that school is a long lesson in how to turn yourself off, which may be one reason why so many young people, seeking the awareness of the world and responsiveness to it they had when they were little, think they can only find it in drugs. Aside from being boring, the school is almost always ugly, cold, inhuman – even the most stylish, glass-windowed,$2O-a square-foot schools.

And so, in this dull and ugly place, where nobody ever says anything very truthful, where everybody is playing a kind of role, as in a charade where the teachers are no more free to respond honestly to the students than the students are free to respond to the teachers or each other, where the air practically vibrates with suspicion and anxiety, the child learns to live in a daze, saving his energies for those small parts of his life that are too trivial for the adults to bother with, and thus remain his. It is a rare child who can come through his schooling with much left of his curiosity, his independence or his sense of his own dignity, competence and worth.

So much for criticism. What do we need to do? Many things. Some are easy – we can do them right away. Some are hard, and may take some time. Take a hard one first. We should abolish compulsory school attendance. At the very least we should modify it perhaps by giving children every year a large number of authorized absences. Our compulsory school-attendance laws once served a humane and useful purpose. They protected childrens’ right to some schooling, against those adults who would otherwise have denied it to them in order to exploit their labor, in farm, store, mine or factory. Today the laws help nobody, not the schools, not the teachers, not the children. To keep kids in school who would rather not be there costs the schools an enormous amount of time and trouble – to say nothing of what it costs to repair the damage that these angry and resent­ful prisoners do every time they get a chance. Every teacher knows that any kid in class who, for whatever reason, would rather not be there, not only doesn't learn anything himself but makes it a great deal tougher for anyone else. As for protecting the children from exploitation, the chief and indeed only exploiters of children these days are the schools. Kids caught in the college rush more often than not work 70 hours or more a week, most of it on paper busy work. For kids who aren't going to college, school is just a useless time waster, preventing them from earning some money or doing some useful work, or even doing some true learnings.

Objections. "If kids didn't have to go, they’d all be out in the streets.” No, they wouldn’t. In the first place, even if schools stayed the way they are, children would spend at least some time there because that's where they’d be likely to find friends; it's a natural meeting place for children. In the second place, schools wouldn’t stay the way they are, they'd get better, because we would have to start making them what they ought to be right now – places where children would want to be. In the third place, those children who did not want to go to school could find, particularly if we stirred up our brains and gave them a little help, other things to do – the things many children now do during their summers and holidays.

There's something easier we could do. We need to get kids out of the school buildings, give them a chance to learn about the world at first hand. It is a very recent idea, and a crazy one, that the way to teach our young people about the world they live in is to take them out of it and shut them up in brick boxes. Fortunately, educators are beginning to realize this. In Philadelphia and Port­land, Oregon , to pick only two places I happen to have heard about, plans are being drawn up for public schools that won't have any school buildings at all, that will take the students out into the city and help them to use it and its people as a learning resource. In other words, students, perhaps in groups, perhaps independently, will go to libraries museums, exhibits, courtrooms, legis­latures, radio and TV stations, meetings, businesses and laboratories to learn about their world and society at first hand. A small private school in Washington is already doing this. It makes sense. We need more of it.


As we help children get out into the world, to do their learning there, we can get more of the world into the schools. Aside from their parents, most children never have any close contact with any adults except people whose sole business is children. No wonder they have no idea what adult life or work is like. We need to bring a lot more people who are not full-time teachers into the schools, and into contact with the children. In New York City, under the Teachers and Writers Collaborative, real writers working writers – novelists, poets, playwrights –

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เด็กเกือบทุกคนในวันแรกที่เขาตั้งเท้าในอาคารโรงเรียน ไม่ฉลาด ยิ่งอยากรู้อยาก เห็น น้อยกลัวว่าเขาไม่รู้ ดีที่ค้นหา และหาสิ่ง มากขึ้นมั่นใจ กฏหมาย แบบ และอิสระ กว่าที่เขาจะได้อีกในช่วงวัยเรียนของเขา – หรือ ยกเว้น ว่าเขาจะผิดปกติมาก และโชค ดีมาก สำหรับส่วนเหลือของชีวิตของเขา แล้ว โดยจ่ายใส่ และโต้ตอบกับโลกและคน รอบ ๆ เขา และไม่ มีคำสั่งใด ๆ ทางโรงเรียนชนิด เขาทำงานยากมาก ซับซ้อน และนามธรรมมากกว่าสิ่งที่เขาจะขอให้ทำ ในโรงเรียน หรือ กว่าใด ๆ ของเขาครูทำปี เขาได้แก้ความลึกลับของภาษา เขาได้ค้นพบ – เด็กไม่ได้รู้ว่า ภาษามี อยู่ – และเขาได้พบวิธีการทำงาน และเรียนรู้วิธีการใช้ เขาได้ทำ โดยการสำรวจ โดยการทดลอง โดยพัฒนารูปแบบของตัวเองของไวยากรณ์ของภาษา โดยพยายามออก และเห็นว่า การทำงาน โดยค่อย ๆ เปลี่ยนและปรับจนมันทำงาน และในขณะที่เขาทำเช่นนี้ เขามีการเรียนรู้ต่าง ๆ เช่น รวมทั้ง "แนวคิด" ที่โรงเรียนคิดว่า เฉพาะพวกเขาสามารถสอนเขา มากมาย และหลายที่มีความซับซ้อนมากขึ้นกว่าพวกเขาพยายามที่จะสอนเขา ในเขามา ผู้เรียนอยากรู้อยากเห็น ผู้ป่วย กำหนด มีพลัง ฝีมือนี้ เรานั่งลงเขาที่โต๊ะ และอะไรทำเราสอนเขาอย่างไร หลายสิ่ง ก่อน เรียนรู้ที่จะแยกจากสิ่งมีชีวิต "คุณมาโรงเรียนเพื่อเรียนรู้ เราบอกเขา ว่าเด็กไม่ได้รับการเรียนรู้ก่อน ว่ามานั่งเล่นออก และเรียนรู้อยู่ที่นี่ และมีเชื่อมต่อระหว่างสอง ประการที่สอง ที่เขาไม่เชื่อถือในการเรียนรู้ และจะไม่ดีได้ ทุกอย่างเราสอนเกี่ยวกับการอ่าน งานไกลง่ายกว่ามากที่เด็กมีอยู่แล้วต้นฉบับ กล่าวว่า เขา "ถ้าเราไม่ทำให้คุณอ่าน คุณจะไม่ และถ้าคุณไม่ทำมันตรงทางที่เราบอกคุณ คุณไม่ ในระยะสั้น เขามารู้สึกว่าการเรียนรู้แฝงกระบวนการ สิ่งที่คนอื่นทำคุณ แทนสิ่งที่คุณทำตัวคุณเอง In a great many other ways he learns that he is worthless, untrustworthy, fit only to take other people's orders, a blank sheet for other people to write on. Oh, we make a lot of nice noises in school about respect for the child and individual differences, and the like. But our acts, as opposed to our talk, says to the child, "Your experience, your concerns, your curiosities, your needs, what you know, what you want, what you wonder about, what you hope for, what you fear, what you like and dislike, what you are good at or not so good at – all this is of not the slightest importance, it counts for nothing. What counts here, and the only thing that counts, is what we know, what we think is important, what we want you to do, think and be.” The child soon learns not to ask questions - the teacher isn’t there to satisfy his curiosity. Having learned to hide his curiosity, he later learns to be ashamed of it. Given no chance to find out who he is – and to develop that person, whoever it is – he soon comes to accept the adults evaluation of him. He learns many other things. He learns that to be wrong, uncertain, confused, is a crime. Right Answers are what the school wants, and he learns countless strategies for prying these answers out of the teacher, for conning her into thinking he knows what he doesn't know. He learns to dodge, bluff, fake, cheat. He learns to be lazy! Before he came to school, he would work for hours on end, on his own, with no thought of reward, at business of making sense of the world and gaining competence in it. In school he learns, like every buck private, how to goldbrick, how not to work when the sergeant isn't looking, how to know when he is looking, how to make him think you are working even when he is looking. He learns that in real life you don't do anything unless you are bribed, bullied or conned into doing it, that nothing is worth doing for its own sake, or that if it is, you can't do it in school. He learns to be bored, to work with a small part of his mind, to escape from the reality around him into daydreams and fantasies – but not like the fantasies of his preschool years, in which he played a very active part. The child comes to school curious about other people, particularly other children, and the school teaches him to be indifferent. The most interesting thing in the classroom – often the only interesting thing in it – is the other children, but he has to act as if these other children, all about him, only a few feet away, are not really there. He cannot interact with them, talk with them, smile at them. In many schools he can't talk to other children in the halls between classes; in more than a few, and some of these in stylish suburbs, he can't even talk to them at lunch. Splendid training for a world in which, when you're not studying the other person to figure out how to do him in, you pay no attention to him.
In fact, he learns how to live without paying attention to anything going on around him. You might say that school is a long lesson in how to turn yourself off, which may be one reason why so many young people, seeking the awareness of the world and responsiveness to it they had when they were little, think they can only find it in drugs. Aside from being boring, the school is almost always ugly, cold, inhuman – even the most stylish, glass-windowed,$2O-a square-foot schools.

And so, in this dull and ugly place, where nobody ever says anything very truthful, where everybody is playing a kind of role, as in a charade where the teachers are no more free to respond honestly to the students than the students are free to respond to the teachers or each other, where the air practically vibrates with suspicion and anxiety, the child learns to live in a daze, saving his energies for those small parts of his life that are too trivial for the adults to bother with, and thus remain his. It is a rare child who can come through his schooling with much left of his curiosity, his independence or his sense of his own dignity, competence and worth.

So much for criticism. What do we need to do? Many things. Some are easy – we can do them right away. Some are hard, and may take some time. Take a hard one first. We should abolish compulsory school attendance. At the very least we should modify it perhaps by giving children every year a large number of authorized absences. Our compulsory school-attendance laws once served a humane and useful purpose. They protected childrens’ right to some schooling, against those adults who would otherwise have denied it to them in order to exploit their labor, in farm, store, mine or factory. Today the laws help nobody, not the schools, not the teachers, not the children. To keep kids in school who would rather not be there costs the schools an enormous amount of time and trouble – to say nothing of what it costs to repair the damage that these angry and resent­ful prisoners do every time they get a chance. Every teacher knows that any kid in class who, for whatever reason, would rather not be there, not only doesn't learn anything himself but makes it a great deal tougher for anyone else. As for protecting the children from exploitation, the chief and indeed only exploiters of children these days are the schools. Kids caught in the college rush more often than not work 70 hours or more a week, most of it on paper busy work. For kids who aren't going to college, school is just a useless time waster, preventing them from earning some money or doing some useful work, or even doing some true learnings.

Objections. "If kids didn't have to go, they’d all be out in the streets.” No, they wouldn’t. In the first place, even if schools stayed the way they are, children would spend at least some time there because that's where they’d be likely to find friends; it's a natural meeting place for children. In the second place, schools wouldn’t stay the way they are, they'd get better, because we would have to start making them what they ought to be right now – places where children would want to be. In the third place, those children who did not want to go to school could find, particularly if we stirred up our brains and gave them a little help, other things to do – the things many children now do during their summers and holidays.

There's something easier we could do. We need to get kids out of the school buildings, give them a chance to learn about the world at first hand. It is a very recent idea, and a crazy one, that the way to teach our young people about the world they live in is to take them out of it and shut them up in brick boxes. Fortunately, educators are beginning to realize this. In Philadelphia and Port­land, Oregon , to pick only two places I happen to have heard about, plans are being drawn up for public schools that won't have any school buildings at all, that will take the students out into the city and help them to use it and its people as a learning resource. In other words, students, perhaps in groups, perhaps independently, will go to libraries museums, exhibits, courtrooms, legis­latures, radio and TV stations, meetings, businesses and laboratories to learn about their world and society at first hand. A small private school in Washington is already doing this. It makes sense. We need more of it.


As we help children get out into the world, to do their learning there, we can get more of the world into the schools. Aside from their parents, most children never have any close contact with any adults except people whose sole business is children. No wonder they have no idea what adult life or work is like. We need to bring a lot more people who are not full-time teachers into the schools, and into contact with the children. In New York City, under the Teachers and Writers Collaborative, real writers working writers – novelists, poets, playwrights –

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เกือบเด็กในวันแรกที่เขากำหนดทุกเท้าในอาคารเรียนเป็นอย่างชาญฉลาดอยากรู้อยากเห็นมากขึ้นกลัวน้อยของสิ่งที่เขาไม่ทราบที่ดีกว่าในการค้นหาและการหาสิ่งที่มีความมั่นใจมากขึ้นไหวพริบถาวรและเป็นอิสระมากกว่าที่เขาจะ ที่เคยเป็นอีกครั้งในการศึกษาของเขา - หรือถ้าเขาเป็นเรื่องผิดปกติมากและโชคดีมากสำหรับส่วนที่เหลือของชีวิตของเขา แล้วโดยให้ความสนใจอย่างใกล้ชิดและมีปฏิสัมพันธ์กับโลกและผู้คนรอบ ๆ ตัวเขาและไม่มีโรงเรียนใด ๆ การเรียนการสอนอย่างเป็นทางการที่เขาได้ทำเป็นงานที่ห่างไกลที่ยากมากขึ้นที่ซับซ้อนและเป็นนามธรรมมากกว่าสิ่งที่เขาจะได้รับการขอให้ทำในโรงเรียนหรือ กว่าใด ๆ ของอาจารย์ของเขาได้ทำมานานหลายปี เขามีการแก้ไขความลึกลับของภาษา เขาได้ค้นพบมัน - ทารกที่ไม่ได้รู้ว่าภาษาที่มีอยู่ - และเขาได้พบวิธีการทำงานและเรียนรู้ที่จะใช้มัน เขาได้ทำมันโดยการสำรวจโดยการทดลองโดยการพัฒนารูปแบบของตัวเองของไวยากรณ์ของภาษาโดยพยายามที่มันออกมาและเห็นว่าการทำงานโดยค่อยๆเปลี่ยนและปรับแต่งมันจนมันไม่ทำงาน และในขณะที่เขาได้รับการทำเช่นนี้เขาได้รับการเรียนรู้สิ่งอื่น ๆ เช่นกันรวมถึงหลาย "แนวคิด" ที่โรงเรียนเดียวที่พวกเขาคิดว่าสามารถสอนเขาและอีกมากมายที่มีความซับซ้อนมากขึ้นกว่าที่พวกเขาพยายามที่จะสอนเขาเขามาในนี้อยากรู้อยากเห็นของผู้ป่วยที่กำหนดพลังเรียนรู้ทักษะความชำนาญ เรานั่งเขาลงที่โต๊ะทำงานและทำในสิ่งที่เราสอนเขา? หลายสิ่ง ประการแรกการเรียนรู้ที่จะแยกจากที่อยู่อาศัย "คุณมาที่โรงเรียนเพื่อเรียนรู้ว่า" เราบอกเขาว่าถ้าเด็กไม่ได้รับการเรียนรู้ก่อนเช่นถ้าเป็นที่อยู่อาศัยออกและมีการเรียนรู้อยู่ในที่นี่และมีการเชื่อมต่อระหว่างสองไม่มี ประการที่สองว่าเขาไม่สามารถไว้วางใจที่จะเรียนรู้และไม่ดีที่มัน ทุกสิ่งที่เราสอนเกี่ยวกับการอ่านเป็นงานที่ง่ายกว่าไกลหลายอย่างที่เด็กได้เข้าใจแล้วพูดกับเขาว่า "ถ้าเราไม่ทำให้คุณอ่านคุณจะไม่ได้และถ้าคุณไม่ได้ทำมันตรงทางเรา บอกคุณคุณไม่สามารถ. ในระยะสั้นเขามาจะรู้สึกว่าการเรียนรู้เป็นกระบวนการที่แฝงอะไรบางอย่างที่คนอื่นไม่ให้คุณแทนสิ่งที่คุณทำเพื่อตัวเอง. ในรูปแบบอื่น ๆ ที่ดีมากเขารู้ว่าเขาเป็นคนไร้ค่า , ไม่น่าไว้วางใจพอดีเท่านั้นที่จะใช้คำสั่งของคนอื่น ๆ แผ่นว่างเปล่าสำหรับคนอื่น ๆ ที่จะเขียนใน. โอ้ที่เราทำมากของเสียงที่ดีในโรงเรียนเกี่ยวกับการเคารพในเด็กและความแตกต่างของแต่ละบุคคลและไม่ชอบ. แต่การกระทำของเราเป็น ตรงข้ามกับการพูดคุยของเราพูดกับเด็ก "ประสบการณ์ของคุณความกังวลของคุณ, วิทยากรของคุณความต้องการของคุณสิ่งที่คุณรู้ว่าสิ่งที่คุณต้องการสิ่งที่คุณสงสัยเกี่ยวกับสิ่งที่คุณหวังว่าสิ่งที่คุณกลัวสิ่งที่คุณชอบและไม่ชอบ สิ่งที่คุณเป็นสิ่งที่ดีหรือไม่ดีเพื่อที่ - ทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่สำคัญไม่น้อยก็นับเพื่ออะไร สิ่งที่นับที่นี่และสิ่งเดียวที่นับเป็นสิ่งที่เรารู้ว่าสิ่งที่เราคิดว่าเป็นสิ่งที่สำคัญสิ่งที่เราต้องการให้คุณทำคิดและเป็น "เด็กเรียนรู้เร็ว ๆ นี้ไม่ได้ที่จะถามคำถาม. - ครูไม่ได้มีการ ตอบสนองความอยากรู้อยากเห็นของเขา ต้องเรียนรู้ที่จะซ่อนความอยากรู้ของเขาหลังจากนั้นเขาก็เรียนรู้ที่จะมีความละอายใจของมัน ได้รับโอกาสที่จะหาว่าเขาเป็นใครไม่ - และการพัฒนาคนที่ใครก็ตามที่มันเป็น - ไม่ช้าเขาก็มาถึงการยอมรับการประเมินผลผู้ใหญ่ของเขา. เขารู้สิ่งอื่น ๆ อีกมากมาย เขารู้ว่าจะผิดไม่แน่ใจสับสนเป็นอาชญากรรม คำตอบที่ถูกต้องเป็นสิ่งที่โรงเรียนต้องการและเขาได้เรียนรู้กลยุทธ์มากมายสำหรับ prying คำตอบเหล่านี้ออกมาจากครูผู้สอนสำหรับหอของเธอในความคิดของเขารู้ว่าสิ่งที่เขาไม่ทราบ เขาเรียนรู้ที่จะหลบ, ป้านปลอมโกง เขาได้เรียนรู้ที่จะขี้เกียจ! ก่อนที่เขาจะมาที่โรงเรียนเขาจะทำงานสำหรับชั่วโมงที่สิ้นสุดของตัวเองด้วยความคิดของรางวัลไม่ที่ธุรกิจของการทำให้ความรู้สึกของโลกและได้รับความสามารถในนั้น ในโรงเรียนที่เขาเรียนรู้เช่นทุกเจ้าชู้ส่วนตัววิธีการ goldbrick, วิธีที่จะไม่ทำงานเมื่อจ่าไม่ได้มองหาวิธีการที่จะรู้ว่าเมื่อเขากำลังมองหาวิธีที่จะทำให้เขาคิดว่าคุณกำลังทำงานแม้ในขณะที่เขากำลังมองหา เขารู้ว่าในชีวิตจริงคุณไม่ได้ทำอะไรนอกจากคุณจะติดสินบนรังแกหรือกระป๋องในการทำมันไม่มีอะไรที่เป็นมูลค่าการทำเพื่อประโยชน์ของตนเองหรือว่าถ้าเป็นคุณจะไม่สามารถทำมันได้ในโรงเรียน เขาเรียนรู้ที่จะเบื่อที่จะทำงานกับส่วนเล็ก ๆ ของความคิดของเขาที่จะหนีจากความเป็นจริงรอบ ๆ ตัวเขาเข้าไปในฝันกลางวันและจินตนาการ -. แต่ไม่ชอบจินตนาการของปีก่อนวัยเรียนของเขาในการที่เขาเล่นเป็นส่วนที่ใช้งานมากเด็กมา ที่โรงเรียนอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับคนอื่น ๆ ที่เด็กคนอื่น ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งและโรงเรียนสอนให้เขาเป็นไม่แยแส สิ่งที่น่าสนใจมากที่สุดในห้องเรียน - มักจะเป็นสิ่งเดียวที่น่าสนใจในนั้น - เป็นเด็กคนอื่น ๆ แต่เขาจะต้องทำหน้าที่เป็นถ้าเด็กเหล่านี้อื่น ๆ ทั้งหมดที่เกี่ยวกับเขาเพียงไม่กี่ฟุตห่างออกไปไม่ได้จริงๆมี เขาไม่สามารถโต้ตอบกับพวกเขาพูดคุยกับพวกเขายิ้มให้พวกเขา ในโรงเรียนจำนวนมากที่เขาไม่สามารถพูดคุยกับเด็กคนอื่น ๆ ในห้องโถงระหว่างเรียน; ในกว่าไม่กี่และบางส่วนของเหล่านี้ในเขตชานเมืองที่ทันสมัยเขาไม่สามารถแม้แต่จะคุยกับพวกเขาที่รับประทานอาหารกลางวัน การฝึกอบรมที่ยอดเยี่ยมสำหรับโลกซึ่งในเมื่อคุณไม่ได้เรียนคนอื่น ๆ จะคิดออกว่าจะทำอย่างไรให้เขาอยู่ในคุณความสนใจเขาไม่. ในความเป็นจริงเขาได้เรียนรู้วิธีที่จะอยู่ได้โดยไม่ต้องให้ความสนใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นรอบ ๆ ตัวเขา . คุณอาจจะบอกว่าโรงเรียนที่เป็นบทเรียนที่ยาวนานในวิธีที่จะทำให้ตัวเองออกซึ่งอาจจะเป็นเหตุผลหนึ่งที่คนหนุ่มสาวจำนวนมากที่กำลังมองหาการรับรู้ของโลกและการตอบสนองกับมันพวกเขาได้เมื่อพวกเขาเล็ก ๆ น้อย ๆ คิดว่าพวกเขาสามารถหามัน ยาเสพติด นอกเหนือจากการเป็นที่น่าเบื่อโรงเรียนเกือบจะน่าเกลียดเสมอเย็นทารุณ -. แม้ที่ทันสมัยที่สุด, กระจกหน้าต่าง, $ 2Oa โรงเรียนตารางฟุตและอื่น ๆ ในการนี้สถานที่ที่น่าเบื่อและน่าเกลียดที่ไม่มีใครเคยพูดว่าอะไรจริงมาก ที่ทุกคนกำลังเล่นชนิดของบทบาทในขณะที่ปริศนาที่ครูจะไม่ว่างมากขึ้นเพื่อตอบสนองต่อความซื่อสัตย์สุจริตให้กับนักเรียนกว่านักเรียนมีอิสระในการตอบสนองต่อครูหรือคนอื่น ๆ ที่อากาศจริงสั่นด้วยความสงสัยและความวิตกกังวล เด็กเรียนรู้ที่จะอยู่ในความงุนงงประหยัดพลังงานของเขาสำหรับชิ้นส่วนเล็ก ๆ ของชีวิตของเขาที่น่ารำคาญเกินไปสำหรับผู้ใหญ่จะรำคาญกับและทำให้เขายังคงอยู่ มันเป็นเด็กที่หายากที่สามารถผ่านเข้ามาศึกษาของเขาด้วยซ้ายมากอยากรู้อยากเห็นของเขาเป็นอิสระหรือความรู้สึกของเขาศักดิ์ศรีของตัวเองความสามารถและคุ้มค่า. มากสำหรับการวิจารณ์ เราต้องทำอย่างไร? หลายสิ่ง บางคนมีความง่าย - เราสามารถทำได้ทันที บางคนมีความยากและอาจใช้เวลาพอสมควร ใช้เวลาหนึ่งยากที่แรก เราควรจะยกเลิกการเข้าร่วมประชุมโรงเรียนภาคบังคับ อย่างน้อยที่สุดเราควรจะปรับเปลี่ยนอาจจะโดยการให้เด็กทุกปีเป็นจำนวนมากขาดที่ได้รับอนุญาต กฎหมายภาคบังคับในโรงเรียนที่เข้าร่วมประชุมของเราครั้งหนึ่งเคยวัตถุประสงค์อย่างมีมนุษยธรรมและมีประโยชน์ พวกเขาได้รับการคุ้มครองสิทธิเด็ก 'เพื่อการศึกษาบางส่วนกับผู้ใหญ่ผู้ที่จะเป็นอย่างอื่นได้ปฏิเสธมันให้พวกเขาเพื่อที่จะใช้ประโยชน์จากแรงงานของพวกเขาในฟาร์ม, ร้านเหมืองหรือโรงงาน วันนี้กฎหมายที่ช่วยใครไม่ได้โรงเรียนที่ไม่ได้ครูที่ไม่เด็ก เพื่อให้เด็กในโรงเรียนที่ค่อนข้างจะไม่ต้องมีค่าใช้จ่ายในโรงเรียนจำนวนมหาศาลของเวลาและปัญหา - ไม่มีอะไรจะพูดในสิ่งที่มีค่าใช้จ่ายในการซ่อมแซมความเสียหายที่เหล่านักโทษโกรธและไม่พอใจทำเวลาที่พวกเขาได้รับโอกาสที่ทุกคน ครูทุกคนรู้ดีว่าเด็ก ๆ ในชั้นเรียนที่สำหรับเหตุผลใดที่จะไม่อยู่ที่นั่นไม่เพียง แต่ไม่ได้เรียนรู้อะไรตัวเอง แต่ทำให้มันยากมากสำหรับคนอื่น ในฐานะที่เป็นสำหรับการปกป้องเด็กจากการแสวงหาผลประโยชน์หัวหน้าและแน่นอน exploiters เดียวของเด็กวันนี้เป็นโรงเรียน เด็กติดอยู่ในวิทยาลัยวิ่งบ่อยกว่าไม่ทำงาน 70 ชั่วโมงหรือมากกว่าต่อสัปดาห์มากที่สุดของมันบนกระดาษงานยุ่ง สำหรับเด็กที่จะไม่ได้ไปเรียนที่วิทยาลัยโรงเรียนเป็นเพียง waster เวลาที่ไร้ประโยชน์ป้องกันพวกเขาจากเงินรายได้บางส่วนหรือทำผลงานบางส่วนที่เป็นประโยชน์หรือแม้กระทั่งการทำบางการเรียนรู้ที่แท้จริง. คัดค้าน "ถ้าเด็กไม่ต้องไปที่พวกเขาต้องการทั้งหมดจะออกในถนน." ไม่ว่าพวกเขาจะไม่ได้. ในสถานที่แรกแม้ว่าโรงเรียนอยู่วิธีที่พวกเขาเป็นเด็กจะใช้เวลาอย่างน้อยบางส่วนมี เพราะนั่นคือสิ่งที่พวกเขาต้องการจะมีแนวโน้มที่จะหาเพื่อน. มันเป็นสถานที่ประชุมธรรมชาติสำหรับเด็กในสถานที่ที่สองโรงเรียนจะไม่อยู่ที่วิธีการที่พวกเขามีที่พวกเขาจะได้รับดีกว่าเพราะเราจะต้องเริ่มต้นทำสิ่งที่พวกเขา พวกเขาควรจะเป็นตอนนี้ -. สถานที่ที่เด็กจะต้องการที่จะเป็นในสถานที่ที่สามเด็กผู้ที่ไม่ได้ต้องการที่จะไปโรงเรียนสามารถหาโดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าเราขยับขึ้นสมองของเราและให้พวกเขามีความช่วยเหลือเล็ก ๆ น้อย ๆ สิ่งอื่น ๆ ทำ -. สิ่งที่เด็กหลายคนตอนนี้ทำในช่วงฤดูร้อนและวันหยุดของพวกเขามีบางสิ่งบางอย่างได้ง่ายขึ้นเราสามารถทำได้คือเราจำเป็นต้องได้รับเด็กออกจากอาคารเรียนให้พวกเขามีโอกาสที่จะเรียนรู้เกี่ยวกับโลกที่อยู่ในมือครั้งแรกมันเป็นล่าสุดมาก.. ความคิดและหนึ่งบ้าว่าวิธีที่จะสอนให้คนหนุ่มสาวของเราเกี่ยวกับโลกที่พวกเขาอาศัยอยู่ในที่จะนำพวกเขาออกมาจากมันและปิดพวกเขาในกล่องอิฐ โชคดีที่การศึกษาจะเริ่มตระหนักถึงนี้ ในฟิลาเดลและพอร์ตแลนด์โอเรกอนที่จะเลือกเพียงสองสถานที่ที่ผมก็เพิ่งเคยได้ยินเกี่ยวกับแผนการที่ถูกวาดขึ้นสำหรับโรงเรียนของรัฐที่จะได้มีอาคารเรียนใด ๆ ที่จะนำนักเรียนออกไปในเมืองและช่วยให้พวกเขา การใช้งานและผู้คนที่เป็นทรัพยากรการเรียนรู้ ในคำอื่น ๆ นักเรียนอาจจะอยู่ในกลุ่มที่อาจจะเป็นอิสระที่จะไปพิพิธภัณฑ์ห้องสมุดจัดแสดงนิทรรศการคดี legislatures วิทยุและสถานีโทรทัศน์การประชุมธุรกิจและห้องปฏิบัติการที่จะเรียนรู้เกี่ยวกับโลกและสังคมของพวกเขาที่มือแรก โรงเรียนเอกชนขนาดเล็กในกรุงวอชิงตันดีอยู่แล้วการทำเช่นนี้ มันทำให้รู้สึก เราจำเป็นต้องมีมากขึ้นของมัน. ขณะที่เราช่วยให้เด็กได้รับการออกไปสู่โลกที่จะทำการเรียนรู้ของพวกเขาที่นั่นเราจะได้รับมากขึ้นของโลกในโรงเรียน นอกเหนือจากพ่อแม่ของพวกเด็กส่วนใหญ่ไม่ได้มีการติดต่อใกล้ชิดกับผู้ใหญ่ใด ๆ ยกเว้นคนที่มีธุรกิจเพียงอย่างเดียวคือเด็ก ไม่น่าแปลกใจที่พวกเขามีความคิดว่าชีวิตในวัยผู้ใหญ่หรือทำงานไม่เป็นเหมือน เราต้องการที่จะนำคนอื่น ๆ อีกมากมายที่ไม่ได้เป็นครูเต็มเวลาเข้าไปในโรงเรียนและในการติดต่อกับเด็ก ในนิวยอร์กซิตี้ภายใต้ครูและนักเขียนร่วมมือนักเขียนที่ทำงานจริงนักเขียน - นักเขียนนวนิยายกวีนักเขียนบทละคร -

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เกือบทุกลูก ในวันแรกที่เขาตั้งเท้าในอาคาร โรงเรียน ฉลาด รู้มากกว่า ไม่กลัวอะไรที่เขาไม่รู้ ดีขึ้นในการค้นหา และค้นหาความลับ มั่นใจ ความรู้เพิ่มเติม แบบถาวร และกว่าที่เขาจะได้เป็นอิสระอีกครั้งในโรงเรียนของเขา ( หรือ ถ้าเขาแปลกมาก และโชคดีสำหรับส่วนที่เหลือของชีวิตของเขา แล้วโดยให้ความสนใจอย่างใกล้ชิด และมีปฏิสัมพันธ์กับโลกและผู้คนรอบ ๆตัวเขา และไม่มีการใด ๆชนิดของโรงเรียนอย่างเป็นทางการ instruc องไว้ เขาได้ทำงานที่ยากกว่า ซับซ้อน และ นามธรรม มากกว่าสิ่งที่เขาจะขอร้องให้ทำในโรงเรียน หรือกว่าใด ๆของครูของเขาได้ทำมาตลอดหลายปี เขาคลี่คลายความลึกลับของภาษาเขาได้ค้นพบมันสำหรับเด็กทารกยังไม่รู้ภาษาอยู่แล้ว ) และเขาได้พบว่ามันทำงานอย่างไร และเรียนรู้ที่จะใช้มัน เขาทำสำเร็จ โดยการสำรวจ โดยทำการทดลอง โดยการพัฒนารูปแบบของตัวเองของไวยากรณ์ของภาษา โดยพยายามออกและดูว่ามันทำงานโดยการค่อยๆเปลี่ยนและการกลั่นมันจนกว่ามันจะทำงาน และในขณะที่เขาทำแบบนี้เขาได้เรียนรู้สิ่งอื่น ๆเป็นอย่างดี รวมถึงหลายของ " แนวคิด " ที่โรงเรียนคิดว่าพวกเขาสามารถสอนเขาได้ และหลายที่ซับซ้อนมากขึ้นกว่าที่พวกเขาพยายามที่จะสอนเขา

ใน เขา มา สงสัยแบบนี้ อดทน มุ่งมั่น กระตือรือร้น มีทักษะการเรียนรู้ เรานั่งเขาลงมาที่โต๊ะ และอะไรที่เราสอนเขา หลายๆ อย่าง ครั้งแรกที่เรียนแยกจากที่อยู่อาศัย" คุณมาโรงเรียนเพื่อเรียน " เราบอกเขาว่า ถ้าลูกไม่ได้เรียนมาก่อน เพราะถ้าใช้ชีวิตอยู่ที่นั่น และเรียนอยู่ที่นี่ และไม่มีการเชื่อมต่อระหว่างสอง ประการที่สองที่เขาเชื่อถือไม่ได้เรียนและไม่เก่ง ทุกอย่างที่เราสอนเกี่ยวกับการอ่านงานไกลง่ายกว่ามากมายที่เด็กได้เข้าใจแล้ว ว่าเขา ถ้าเราไม่ให้คุณอ่านคุณจะไม่ได้ และถ้าคุณไม่ทำอย่างที่เราบอกคุณว่าคุณสามารถทำ ในสั้น เขาจะรู้สึกว่า การเรียนรู้ คือ กระบวนการที่เรื่อยๆ อะไรที่คนอื่นทำเพื่อคุณ แต่สิ่งที่คุณทำเพื่อตัวคุณเอง

ในวิธีอื่น ๆ มากมาย เขาได้เรียนรู้ว่าเขาคือ ไร้ค่า , ไม่น่าไว้ใจ , พอดีเท่านั้นที่จะใช้คำสั่งของคนอื่น แผ่นเปล่าสำหรับคนอื่น ๆที่จะเขียนบน โอ้เราให้มาก เสียงดีในโรงเรียนเกี่ยวกับการเคารพเด็ก และความแตกต่างระหว่างบุคคล และชอบ แต่การกระทำของเราเป็นนอกคอกที่เราพูด พูดกับเด็กว่า " ประสบการณ์ของคุณ , ความกังวล , วิทยากร , ของคุณ ความต้องการของคุณ สิ่งที่คุณรู้ สิ่งที่คุณต้องการ สิ่งที่คุณสงสัยเกี่ยวกับสิ่งที่คุณหวัง อะไรที่คุณกลัว คุณชอบอะไร และไม่ชอบสิ่งที่คุณจะเก่งหรือไม่เก่ง–ทั้งหมดนี้ไม่มีความสำคัญแม้แต่น้อย มันไม่มีค่าอะไร . สิ่งที่สำคัญที่นี่ และสิ่งเดียวที่สำคัญ คือ สิ่งที่เรารู้ สิ่งที่เราคิดว่าสำคัญ สิ่งที่เราต้องการให้คุณทำ คิด และ " เด็กๆเรียนรู้ไม่ให้ถาม - ครูไม่ได้มีเพื่อตอบสนองความอยากรู้อยากเห็นของเขา ต้องเรียนรู้ที่จะซ่อนความอยากรู้อยากเห็นของเขาต่อมาเขาได้อายเลย ให้ไม่มีโอกาสที่จะหาผู้ที่เขาเป็น และ และพัฒนาบุคคล ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม และในไม่ช้า เขามาเพื่อรับการประเมิน ผู้ใหญ่เขา

เขาเรียนรู้สิ่งอื่น ๆ เขารู้ว่าจะผิด ไม่แน่ใจ สับสน เป็นอาชญากรรม ตอบถูกเป็นสิ่งที่โรงเรียนต้องการ และเขาเรียนรู้กลยุทธ์นับไม่ถ้วนเพื่อสอดรู้สอดเห็นเหล่านี้คำตอบจากอาจารย์สำหรับการหลอกลวงของเธอในความคิดเขารู้ในสิ่งที่เขาไม่รู้ เขาเรียนรู้ที่จะหลบหลีกการเผชิญหน้าปลอม , โกง เขาเรียนรู้ที่จะขี้เกียจ ! ก่อนที่เขาจะมาโรงเรียน เขาจะทำงานสำหรับชั่วโมงบนจุดสิ้นสุด ด้วยตัวเอง ไม่คิดตอบแทน ในธุรกิจ ทำให้ความรู้สึกของโลกและดึงดูดความสามารถใน เขาได้เรียนรู้ในโรงเรียน เช่น บัคทุกส่วนวิธีการทองแท่ง ,วิธีที่จะไม่ทำงานเมื่อจ่าไม่ได้มอง ว่า เมื่อรู้ว่าเขากำลังมองหาวิธีการเพื่อทำให้เขาคิดว่า คุณกำลังทำงาน แม้ว่าเขาจะมอง . เขาได้เรียนรู้ว่า ในชีวิตจริง คุณไม่ต้องทำอะไรเลย นอกจากคุณจะติดสินบนจน หรือหลอกไปทำ มันไม่มีอะไรคุ้มค่าที่จะทำเพื่อประโยชน์ของตนเอง หรือถ้าเป็น , คุณไม่สามารถทำมันได้ในโรงเรียน เขาเรียนรู้ที่จะเบื่อทำงานกับส่วนเล็ก ๆของความคิดของเขาที่จะหลบหนีจากความเป็นจริงรอบตัวเขาใน daydreams และจินตนาการ–แต่ไม่เหมือนจินตนาการของปีโรงเรียนของเขา ซึ่งเขาเล่นเป็นส่วนที่ใช้งานมาก


เด็กที่มาเรียนรู้คนอื่น ๆ โดยเฉพาะเด็ก ๆและโรงเรียนสอนเขา เป็นไม่แยแสสิ่งที่น่าสนใจที่สุดในชั้นเรียนและมักจะเฉพาะสิ่งที่น่าสนใจในนั้นจึงเป็นเด็กอื่น แต่เขาต้องทำหน้าที่เป็นถ้าเด็กอื่น ๆ เหล่านี้ ทั้งหมดเกี่ยวกับเขา ห่างออกไปเพียงไม่กี่ฟุต ไม่ได้อยู่ที่นั่นจริงๆ เขาไม่สามารถโต้ตอบกับเขา พูดคุยกับเขา ยิ้มให้กัน ในโรงเรียนต่างๆที่เขาไม่สามารถพูดกับเด็กคนอื่น ๆในห้องโถงระหว่างเรียนมากกว่าไม่กี่และบางส่วนของเหล่านี้ในสไตล์ชานเมือง เขาไม่สามารถพูดกับพวกเขาได้ ตอนพักเที่ยง การฝึกอบรมที่สวยงามสำหรับโลกที่เมื่อคุณไม่ได้เรียนคนอื่น ๆที่จะคิดออกว่าจะทำอะไรเขา คุณไม่ต้องไปสนใจเค้า

ในความเป็นจริง เขาเรียนรู้วิธีที่จะอยู่โดยไม่สนใจอะไรรอบ ๆตัวเขา คุณอาจจะบอกว่าโรงเรียนนั้นเป็นบทเรียนที่ยาวนานในวิธีการเปิดตัวเองออก