IntroductionThe mountain pine beetl

Introduction
The mountain pine beetle, Dendroctonus ponderosae Hopkins
(Coleoptera: Scolytidae) is the most destructive insect pest of pine
forests in western North America (Safranyik, 1988). Since 1999, the
insect has affected more than 16 million ha of pine forests in
western Canada (Westfall & Ebata, 2010). The current epidemic,
largely located in British Columbia, has resulted in substantial
commercial timber loss (Pederson, 2004), increase risk to fire and
habitat loss (Coops, Waring, Wulder, & White, 2009; Jenkins,
Herbertson, Page, & Jorgensen, 2008), and alterations to carbon
cycling processes (Coops & Wulder, 2010; Kurz et al., 2008; Pfeifer,
Hicke, & Meddens, 2011). In addition, there is concern that the
beetle will infest further beyond its historical range (Sambaraju
et al., 2011) as warmer seasonal temperatures exacerbate the
outbreak and permit it to move to higher latitudes and elevations
than previously recorded (Logan, Régnière, & Powell, 2003), and
across the geoclimate divide as defined by the Rocky Mountain
range of North America (Safranyik et al., 2010). Such concerns
indicate a need for risk analyses that can inform forest management
decision making over vast areas in a timely manner.
In British Columbia, the mountain pine beetle mostly attacks
lodgepole pine (Pinus contorta) (Flint, McFarlane, & Muller, 2009).
The process begins in the summer as beetles emerge from their
host and spend time in flight searching for a new tree to attack.
Once located, the beetle attempts to bore through the bark and
release pheromone chemicals to attract additional beetles to the
suitable host (Powell et al., 2000). After boring through the phloem
of the tree, beetles copulate and proceed to dig galleries that are
used to oviposit (Raffa et al., 2008). As beetles bore through the
bark, they inoculate the tree with two types of blue stain fungi that
rapidly penetrate living tree cells, thereby impacting the capacity
for translocation of moisture and nutrients through the tree,
consequentially limiting the ability of the tree ward off attack
(Paine, Raffa, & Harrington, 1997; Six & Paine, 1998). The combination
of pheromone release and fungi inoculation facilitates a
mass attack of beetles on an individual tree that are needed to
overcome a tree’s defensive mechanisms (Safranyik, 2004

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

แนะนำ
ด้วงเขาสน Dendroctonus ponderosae ฮ็อปกินส์
(Coleoptera: Scolytidae) เป็นแมลงแมลงทำลายมากที่สุดของสน
ป่าตะวันตกอเมริกาเหนือ (Safranyik, 1988) ตั้งแต่ปี 2542 การ
แมลงมีผลกระทบมากกว่า 16 ล้านฮา ของป่าสน
แคนาดาตะวันตก (Westfall & Ebata, 2010) ระบาดปัจจุบัน,
ส่วนใหญ่อยู่ในบริติชโคลัมเบีย มีผลในสำคัญ
ขาดทุนค้าไม้ (Pederson, 2004), เพิ่มเสี่ยงไฟ และ
ขาดทุนอยู่อาศัย (Coops, Waring, Wulder &ขาว 2009 เจงกินส์,
Herbertson หน้า &จอร์เจนเซน 2008), และการเปลี่ยนแปลงกับคาร์บอน
กระบวนการขี่จักรยาน (Coops & Wulder, 2010 ชั่ง et al., 2008 Pfeifer,
Hicke & Meddens, 2011) นอกจากนี้ มีกังวลที่การ
ด้วงจะรังควาญเพิ่มเติมนอกเหนือจากช่วงของประวัติศาสตร์ (Sambaraju
et al., 2011) เป็นฤดูกาลอุณหภูมิอุ่นทำให้รุนแรง
ระบาด และอนุญาตให้ไปสูง latitudes และ elevations
กว่าบันทึก (โลแกน Régnière &พาวเวล 2003), และ
ข้ามแบ่ง geoclimate ตามที่กำหนด โดยภูเขาร็อก
อเมริกาช่วงเหนือ (Safranyik et al., 2010) ความกังวลดังกล่าว
ระบุความจำเป็นสำหรับการวิเคราะห์ความเสี่ยงที่สามารถแจ้งการจัดการป่าไม้
ตัดสินใจทำผ่านพื้นที่กว้างใหญ่ในการทันเวลาอย่าง
ในบริติชโคลัมเบีย สนเขาด้วงส่วนใหญ่โจมตี
สน lodgepole (Pinus contorta) (หินเหล็กไฟ McFarlane &มูลเลอร์ 2009)
กระบวนการเริ่มต้นในฤดูร้อนเป็นด้วงที่เกิดขึ้นจากการ
โฮสต์ และใช้เวลาในการบินค้นหาต้นไม้ใหม่จะโจมตี
ห้อง, พยายามเจาะผ่านเปลือกยื่น และ
ปล่อยสารฟีโรโมนดึงดูดด้วงเพิ่มเติมเพื่อการ
เหมาะโฮสต์ (พาวเวลและ al., 2000) หลังจากเบื่อผ่านเปลือกชั้นใน
ต้น ด้วงมีเพศสัมพันธ์ และดำเนินขุดเก็บที่
ใช้ oviposit (Raffa et al., 2008) เป็นด้วงเจาะผ่านการ
เปลือก พวกเขาฉีดต้น มีสองชนิดคือเชื้อราคราบสีฟ้าที่
อย่างรวดเร็วเจาะชีวิตต้นไม้เซลล์ ผลกระทบต่อกำลังการผลิตจึง
สำหรับการสับเปลี่ยนความชื้นและสารอาหารผ่านต้นไม้,
consequentially จำกัดความสามารถของผู้ป่วยทรีปิดโจมตี
(Paine, Raffa &แฮริงตัน 1997 &หก Paine, 1998) ชุด
ของฟีโรโมน inoculation ออกและเชื้อราช่วยการ
มวลของด้วงในทรีการละการ
เอาชนะกลไกการป้องกันของต้นไม้ (Safranyik, 2004

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

บทนำ
ด้วงสนภูเขา Dendroctonus ponderosae ฮอปกินส์
(Coleoptera: Scolytidae) เป็นแมลงศัตรูพืชทำลายล้างมากที่สุดของสน
ป่าทางตะวันตกของทวีปอเมริกา (Safranyik, 1988) ตั้งแต่ปี 1999
แมลงที่มีผลกระทบมากกว่า 16 ล้านเฮกเตอร์ของป่าสนใน
แคนาดาตะวันตก (Westfall และ Ebata, 2010) การระบาดของโรคในปัจจุบัน
ส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในบริติชโคลัมเบียมีผลในการที่สำคัญ
การสูญเสียป่าไม้เชิงพาณิชย์ (เดอร์สัน, 2004), เพิ่มความเสี่ยงที่จะเกิดไฟไหม้และ
การสูญเสียที่อยู่อาศัย (Coops, Waring, Wulder และสีขาว, 2009; เจนกินส์,
Herbertson, หน้าและ Jorgensen , 2008) และการปรับเปลี่ยนคาร์บอน
กระบวนการการขี่จักรยาน (Coops และ Wulder 2010; สั้น et al, 2008;. Pfeifer,
Hicke และ Meddens 2011) นอกจากนี้ยังมีความกังวลว่า
จะรบกวนด้วงต่อไปเกินช่วงประวัติศาสตร์ (Sambaraju
et al,., 2011) ขณะที่อุณหภูมิตามฤดูกาลที่อบอุ่นทำให้รุนแรง
การระบาดและการอนุญาตให้ย้ายไปยังพื้นที่สูงและเอนไซม์ไล
กว่าที่บันทึกไว้ก่อนหน้านี้ (โลแกน, Régnièreและ Powell, 2003) และ
ในการแบ่ง geoclimate ตามที่กำหนดโดยร็อคกี้เมาน์เทน
ช่วงของทวีปอเมริกาเหนือ (Safranyik และคณะ. 2010) ความกังวลดังกล่าว
บ่งชี้ถึงความเสี่ยงที่จำเป็นสำหรับการวิเคราะห์ที่สามารถแจ้งการจัดการป่าไม้
การตัดสินใจทั่วพื้นที่กว้างใหญ่ไพศาลในเวลาที่เหมาะสม
ในบริติชโคลัมเบียด้วงสนภูเขาส่วนใหญ่โจมตี
lodgepole สน (สน contorta) (Flint, McFarlane และมุลเลอร์, 2009)
กระบวนการเริ่มต้นในฤดูร้อนเป็นแมลงโผล่ออกมาจากพวกเขา
เป็นเจ้าภาพและใช้เวลาในการบินหาต้นไม้ใหม่ในการโจมตี
ที่ตั้งอยู่เมื่อพยายามด้วงเจาะผ่านเปลือกไม้และ
ปล่อยสารเคมีฟีโรโมนที่จะดึงดูดแมลงเพิ่มเติมเพื่อ
โฮสต์ที่เหมาะสม (เวลล์ และคณะ. 2000) หลังจากที่น่าเบื่อผ่านใยเปลือกไม้
ของต้นไม้แมลงมีเพศสัมพันธ์และดำเนินการขุดแกลเลอรี่ที่มีการ
ใช้ในการ oviposit (Raffa และคณะ. 2008) เป็นด้วงเจาะผ่าน
เปลือกต้นไม้ที่พวกเขาฉีดวัคซีนที่มีสองประเภทของเชื้อราคราบสีฟ้าที่
รวดเร็วเจาะเซลล์ที่มีชีวิตต้นไม้จึงส่งผลกระทบต่อความสามารถ
ในการโยกย้ายของความชื้นและสารอาหารที่ผ่านต้นไม้
consequentially จำกัด ความสามารถของต้นไม้ปัดโจมตี
( พายน์ Raffa และ Harrington, 1997; หกแอนด์พายน์, 1998) การรวมกัน
ของการปล่อยฟีโรโมนและเชื้อราฉีดวัคซีนอำนวยความสะดวกใน
การโจมตีมวลของแมลงบนต้นไม้บุคคลที่มีความจำเป็นเพื่อ
เอาชนะกลไกการป้องกันของต้นไม้ (Safranyik 2004

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

บทนำ
ภูเขาไพน์ด้วง dendroctonus ponderosae Hopkins
( Coleoptera : scolytidae ) เป็นแมลงศัตรูพืชทำลายมากที่สุดของต้นสน
ป่าในตะวันตกอเมริกาเหนือ ( safranyik , 1988 ) ตั้งแต่ 1999 ,
แมลงได้รับผลกระทบมากกว่า 16 ล้านไร่ ป่าสนใน
แคนาดาตะวันตก ( Westfall & ebata , 2010 ) การแพร่ระบาดในปัจจุบัน
ส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในบริติชโคลัมเบียมีผลในการสูญเสียไม้เชิงพาณิชย์มาก
( Pederson , 2004 ) , เพิ่มความเสี่ยงต่อการสูญเสียถิ่นที่อยู่อาศัย ( ชุดไฟและ
wulder &เตือน , , , สีขาว , 2009 ; เจนกินส์ ,
herbertson , หน้า , & จอร์เกนเซ่น , 2008 ) , และการดัดแปลงจักรยานคาร์บอน
กระบวนการ ( เล้า& wulder ( et al , 2010 ; . , 2008 ;
hicke ไฟเฟอร์ , , & meddens , 2011 ) นอกจากนี้ ยังมีความกังวลว่า
ด้วงจะรบกวนเพิ่มเติมนอกเหนือจากช่วงประวัติศาสตร์ของ ( sambaraju
et al . , 2011 ) เป็นเครื่องอุ่นอุณหภูมิฤดูกาล exacerbate
โรคระบาดและอนุญาตให้ย้ายไปยังละติจูดสูงและความสูง
กว่าที่บันทึกไว้ก่อนหน้านี้ ( โลแกน , r é GNI è re & , Powell , 2003 ) และ
ข้าม geoclimate แบ่งเป็น กําหนดโดย หินภูเขา
ช่วงของทวีปอเมริกาเหนือ ( safranyik et al . , 2010 ) เช่นความกังวล
ระบุต้องวิเคราะห์ความเสี่ยงที่สามารถแจ้งการตัดสินใจการจัดการ
ป่ากว่าพื้นที่กว้างใหญ่ในเวลาที่เหมาะสม .
ในบริติชโคลัมเบีย , ภูเขาไพน์ด้วงส่วนใหญ่โจมตี
lodgepole สน ( Pinus contorta ) ( หินเหล็กไฟ เมิกฟาร์เลิน& Muller , 2009 ) .
กระบวนการเริ่มต้นในฤดูร้อนเป็นด้วงออกมาจากโฮสต์ของพวกเขา
และใช้เวลาในการบินหาต้นใหม่โจมตี .
เมื่ออยู่ด้วง ความพยายามที่จะเจาะผ่านเปลือกเคมีและ
ฟีโรโมนดึงดูดแมลงปล่อยเพิ่มเติมไปยังโฮสต์ที่เหมาะสม
( พาวเวลล์ et al . , 2000 ) หลังจากที่น่าเบื่อผ่านโฟลเอ็ม
ของต้นไม้ด้วงมีเพศสัมพันธ์และดำเนินการขุด แกลลอรี่ที่
ใช้ oviposit ( Raffa et al . , 2008 ) เป็นด้วงเจาะผ่าน
เห่าพวกเขาปลูกฝีกับต้นไม้สองชนิดของเชื้อราคราบสีฟ้า
รวดเร็วเจาะเซลล์มีชีวิตต้นไม้ จึงส่งผลกระทบต่อการผลิต การสะสมของความชื้นและสารอาหาร

เพราะเหตุผ่านต้นไม้จํากัดความสามารถของต้นไม้ ปัดการโจมตี
( Paine Raffa & Harrington , 1997 ; 6 & Paine , 1998 ) การรวมกัน
ฟีโรโมนปล่อยและเชื้อราเชื้อทำให้
การโจมตีมวลของด้วงในแต่ละต้นไม้ที่ต้องการ

เอาชนะกลไกการป้องกันของต้นไม้ ( safranyik 2004