7.1.2. Polymer bridgingIn general,

7.1.2. Polymer bridging
In general, polymer bridging occurs when long chain polymers with high molecular weight (up to several million) and low charge density (Caskey and Primus, 1986) adsorbed on par- ticles in such a way that long loops and tails extending or stretching some way into solution far beyond the electrical double layer (Fig. 5a). This gives the possibility attachment and interaction of these ‘dangling’ polymer segments to other particles, thus create ‘bridging’ between particles as shown in Fig. 5(b) (Biggs et al., 2000; Blanco et al., 2002; Lee et al., 2012).
For effective bridging to occur, the length of the polymer chains should be sufficient to extend from one particle surface to another. Hence a polymer with longer chains (high molec- ular weight) should be more effective than one with shorter chains (low molecular weight) (Razali et al., 2011). Besides, there should be sufficient unoccupied surface on a particle for attachment of segments of polymer chains adsorbed on other particles. It follows that the amount of polymer should not be excessive (adsorbed amount should not be too high), other- wise the particle surfaces will be overly coated with polymer such that no sites are available to ‘bridge’ with other particles (Sher et al., 2013). Here the particles are said to be restabilised as shown in Fig. 5(c).
Thus, there is only a limited adsorbed amount of polymer is needed and excess levels can give restabilisation. Of course, the adsorbed amount should not be too low; otherwise not enough bridging contacts could be formed. These consider- ations lead to the idea of an optimum dosage for bridging flocculation (Bolto and Gregory, 2007). It is well established that polymer bridging can give much larger and stronger aggregates (flocs) than those formed in other ways. In addi- tion, bridging contacts are also more resistant to breakage at elevated shear levels.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

7.1.2. พอลิเมอร์ระหว่างกาลทั่วไป การเชื่อมโยงพอลิเมอร์เกิดขึ้นเมื่อลูกโซ่โพลิเมอร์ที่ มีน้ำหนักโมเลกุลสูง (ถึงหลายล้าน) ยาว และความหนาแน่นค่าต่ำสุด (Caskey และคนที่หนึ่ง 1986) adsorbed บน ticles หุ้นในลักษณะที่ลูปยาวและหางยืดบางวิธีเป็นโซลูชันไกลเกินชั้นคู่ไฟฟ้า (ของ 5a Fig.) หรือขยาย นี้ให้เป็นไปได้แนบและโต้ตอบของกลุ่มโพลิเมอร์ 'ทางที่ห้อยอยู่' อนุภาคอื่น ๆ จึง สร้าง 'กาล' ระหว่างอนุภาคมาก Fig. 5(b) (Biggs et al., 2000 เต้บลังโก้และ al., 2002 ลีเอส al., 2012)สำหรับผลการเชื่อมโยงให้เกิดขึ้น ความยาวของโซ่พอลิเมอร์ควรจะเพียงพอที่จะขยายออกไปจากผิวของอนุภาคหนึ่งไปยังอีก ดังนั้น พอลิเมอร์ มีโซ่ยาว (molec ular สูงน้ำหนัก) ควรจะมีประสิทธิภาพมากกว่ามีโซ่สั้น (น้ำหนักโมเลกุลต่ำ) (Razali et al., 2011) นอกจาก ควรมีพื้นผิวเดินที่เพียงพอบนอนุภาคสำหรับชิ้นส่วนของโซ่พอลิเมอร์ adsorbed บนอนุภาคอื่น ๆ เป็นไปตามที่ยอดของพอลิเมอร์ไม่ควรมากเกินไป (adsorbed ยอดเงินไม่ควรสูงเกินไป), อื่น ๆ - wise ผิวอนุภาคจะถูกเกินไปเคลือบ ด้วยพอลิเมอร์ที่อเมริกาไม่มี 'สะพาน' กับอนุภาคอื่น ๆ (Sher et al., 2013) อนุภาคนี่จะกล่าวจะมี restabilised ตามที่แสดงใน Fig. 5(c)ดังนั้น มีเฉพาะ adsorbed ยอดเงินจำกัดของพอลิเมอร์เป็นสิ่งจำเป็น และเกินระดับจะ restabilisation แน่นอน ยอด adsorbed ไม่ควรต่ำเกินไป หรือ ติดต่อระหว่างกาลไม่เพียงพออาจจะเกิดขึ้น เหล่านี้พิจารณา-ations นำไปสู่ความคิดในปริมาณเหมาะสมสำหรับกาล flocculation (Bolto และเกรกอรี 2007) ดีก่อตั้งว่า เชื่อมโยงพอลิเมอร์สามารถให้มากขนาดใหญ่ และแข็งแรงเพิ่ม (flocs) กว่าที่เกิดขึ้นในรูปแบบอื่น ๆ ใน addi-สเตรชัน ติดต่อระหว่างกาลจะยังทนมากขึ้นเพื่อเคมีฯ ระดับแรงเฉือนสูง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

7.1.2 แก้ลิเมอร์โดยทั่วไปการแก้ลิเมอร์ที่เกิดขึ้นเมื่อโพลิเมอร์สายยาวมีน้ำหนักโมเลกุลสูง (สูงถึงหลายล้านบาท) และค่าความหนาแน่นต่ำ (Caskey และ Primus, 1986) ดูดซับบน ticles มารดาในลักษณะที่ว่าลูปยาวและหางขยายหรือยืด วิธีการบางอย่างลงในสารละลายไกลเกินสองชั้นไฟฟ้า (รูป. 5a)
สิ่งที่แนบมานี้จะช่วยให้ความเป็นไปได้และการมีปฏิสัมพันธ์เหล่านี้ 'ห้อย' กลุ่มพอลิเมออนุภาคอื่น ๆ จึงสร้าง 'แก้' ระหว่างอนุภาคดังแสดงในรูป 5 (ข) (บิ๊กส์, et al, 2000;. บลัง, et al., 2002; Lee et al, 2012)..
สำหรับการเชื่อมโยงที่มีประสิทธิภาพที่จะเกิดขึ้นความยาวของโซ่ลิเมอร์ที่ควรจะเพียงพอที่จะขยายจากพื้นผิวของอนุภาคหนึ่งไปยังอีก . ดังนั้นลิเมอร์ที่มีเครือข่ายอีกต่อไป (สูง molec- น้ำหนัก ular) ควรจะมีประสิทธิภาพมากขึ้นกว่าที่เป็นหนึ่งเดียวกับโซ่ที่สั้นกว่า (น้ำหนักโมเลกุลต่ำ) (Razali et al., 2011) นอกจากนี้ควรมีพื้นผิวที่ว่างเพียงพอต่ออนุภาคสำหรับสิ่งที่แนบมาของกลุ่มโซ่ลิเมอร์ดูดซับบนอนุภาคอื่น ๆ มันตามที่ปริมาณของพอลิเมอไม่ควรมากเกินไป (จำนวนดูดซับไม่ควรสูงเกินไป) ฉลาด other- พื้นผิวของอนุภาคจะถูกเคลือบด้วยโพลีเมอมากเกินไปเช่นว่าเว็บไซต์ไม่พร้อมที่จะ 'สะพาน' กับอนุภาคอื่น ๆ (เชอร์และอัล . 2013) นี่คืออนุภาคที่มีการบอกว่าจะ restabilised ดังแสดงในรูป 5 (ค).
ดังนั้นจึงมีเพียงจำนวน จำกัด ของการดูดซับลิเมอร์เป็นสิ่งจำเป็นและเกินกว่าระดับที่สามารถให้ restabilisation แน่นอนว่าจำนวนเงินที่ดูดซับไม่ควรจะต่ำเกินไป รายชื่อเป็นอย่างอื่นไม่เพียงพอที่จะแก้จะเกิดขึ้น ations consider- เหล่านี้นำไปสู่ความคิดของปริมาณที่เหมาะสมสำหรับการแก้ตะกอน (Bolto และเกรกอรี่ 2007) มันเป็นที่ยอมรับกันดีว่าการแก้ลิเมอร์สามารถให้มวลรวมที่มีขนาดใหญ่และแข็งแรง (กลุ่มแบคทีเรีย) กว่าที่เกิดขึ้นในรูปแบบอื่น ๆ ในการแก้ที่ดีนอกจากติดต่อเชื่อมโยงนี้ยังทนต่อการแตกหักในระดับที่สูงเฉือน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การขอ . พอลิเมอร์พอลิเมอร์ระหว่างกาลกาล
โดยทั่วไปเกิดขึ้นเมื่อโซ่พอลิเมอร์ที่มีน้ำหนักโมเลกุลสูงยาว ( ถึงหลายล้านบาท ) และ ความหนาแน่นประจุต่ำ ( แคสกี้ และคู่เอก , 1986 ) ที่ดูดซับบน par - ticles ในลักษณะลูปยาวและหางขยายหรือยืดบางวิธีเป็นโซลูชั่นที่ไกลเกินสองชั้นไฟฟ้า ( รูปที่ 43 )นี้จะช่วยให้ความเป็นไปได้ที่แนบมาและปฏิสัมพันธ์เหล่านี้ ' ห้อย ' พอลิเมอร์กลุ่มอนุภาคอื่น ๆจึงสร้าง ' แก้ ' ระหว่างอนุภาค ดังแสดงในรูปที่ 5 ( B ) ( บิ๊กส์ et al . , 2000 ; Blanco et al . , 2002 ; ลี et al . , 2012 ) .
ที่มีการเชื่อมโยงที่จะเกิดขึ้น ความยาวของสายโซ่พอลิเมอร์ควรจะเพียงพอที่จะขยายจากหนึ่งอนุภาคพื้นผิวอื่นดังนั้นพอลิเมอร์ด้วยโซ่ยาว ( น้ำหนัก ular molec - สูง ) ควรมีประสิทธิภาพมากกว่าหนึ่งด้วยโซ่สั้น ( น้ำหนักโมเลกุลต่ำ ) ( razali et al . , 2011 ) นอกจากนี้ ควรมีพื้นผิวว่างเพียงพอบนอนุภาคแนบส่วนของโซ่พอลิเมอร์ดูดซับบนอนุภาคอื่น ๆมันเป็นไปตามที่ปริมาณของพอลิเมอร์ไม่ควรมากเกินไป ( ดูดซับปริมาณไม่ควรสูงเกินไป ) , อื่น ๆ - ปัญญาอนุภาคพื้นผิวที่จะเคลือบด้วยพอลิเมอร์ เช่น สุดเหวี่ยงที่ไม่มีเว็บไซต์ พร้อมที่จะ ' สะพาน ' กับอนุภาคอื่น ๆ ( เชอร์ et al . , 2013 ) ที่นี่เพื่อจะกล่าวว่าเป็น restabilised ดังแสดงในรูปที่ 5 ( C )
ดังนั้นมีเพียงจำนวน จำกัด ของพอลิเมอร์ดูดซับเป็นสิ่งจำเป็นและระดับเกินสามารถให้ restabilisation . แน่นอน , ดูดซับปริมาณไม่ควรต่ำเกินไป มิฉะนั้นไม่เพียงพอเชื่อมติดต่ออาจจะเกิดขึ้น เหล่านี้พิจารณา - ations นำไปสู่ความคิดของปริมาณที่เหมาะสมสำหรับการเชื่อมโยงรวมตะกอน ( bolto Gregory , 2007 )มันเป็นที่ยอมรับว่า พอลิเมอร์เชื่อมให้ใหญ่ขึ้นกว่าและแข็งแรง ( สูง ) กว่านั้นเกิดขึ้นในรูปแบบอื่น ๆ ใน addi - tion เชื่อมติดต่อยังทนต่อการแตกหักที่เฉือนสูงระดับ