A City Up for GrabsIf Myanmar was f

A City Up for Grabs

If Myanmar was for decades the black hole in the heart of Asia — a frozen nation in the middle of the most dynamic region on earth — the Secretariat Building is the black hole in the heart of Yangon. The walk there leads through a manic section of the historic downtown, a New World-style grid laid out by the British colonialists in a bid to impose Western order. In this stretch of the city, virtually every storefront is occupied, many with shiny new establishments like Tokyo Donut, a local chain that trades on Dunkin’s graphic design and Tokyo’s urban cool. But the real action is out on the sidewalks. Hawkers selling newspapers and mobile phones — commodities that were tightly restricted by the junta until just recently — share space with food stands offering pan-Asian fusion cuisine, a reflection of the city’s cosmopolitan roots. One popular snack is a fried wonton stuffed with lentils and potatoes, essentially a spring roll crossbred with a samosa. At dusk, an impromptu night market breaks out, as fishmongers sell the day’s catch from woven wicker baskets filled with fast-melting ice. Down the block, young foodies (and stray animals) congregate around the barbeque stalls where, for a few dollars, they can pick out a dinner, ranging from simple tofu cubes on a stick to a spice-rubbed whole fish. They dig in at tiny plastic tables set out in reclaimed parking spaces.

But on the superblock where the Secretariat Building sits, all the action stops. Back during the height of the junta’s power, the Ministers’ Office was so heavily guarded that people were afraid to walk alongside the building on the street. “Then, one day, it was suddenly vacant,” recalled François Tainturier, a French architect who has lived in Yangon for over a decade. On New Years Day, 2006, the junta announced that it had moved the capital to the newly-built city of Naypyitaw in the center of the country. Even the civil servants who worked in Yangon were unaware that a new capital was under construction; they were simply told to pack up their offices and move north. To this day, no hawker dares set up shop on the sidewalk abutting the building.

The Secretariat is now ready for a new life, but as with so many other Yangon institutions, its rebirth is contentious. In 2011, the building was privatized, but the auction was open only to bidders with government connections. The new owner is the daughter of a former minister of industry. A scheme by foreign investors to convert the building into a hotel so outraged locals that the government stepped in to stop it. Current plans call for a cultural center or museum — it was here that armed paramilitaries assassinated independence leader Aung San and six cabinet ministers in 1947 — but many are skeptical. “Maybe one section will be a cultural center or a museum with an entrance fee,” Tainturier predicted, but “they’ll lease out the [rest] and make money.” We spoke in the lobby of an upscale hotel that was, like just about everything else in Yangon, undergoing renovations.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เมืองสำหรับ Grabsถ้าพม่ามีทศวรรษหลุมดำในใจกลางของเอเชีย – แช่แข็งประเทศระหว่างภูมิภาคที่สุดในโลก — อาคารเลขานุการเป็นหลุมดำในใจกลางของย่างกุ้ง เดินมีเป้าหมายผ่านส่วนที่คลั่งไคล้ของเมืองประวัติศาสตร์ โลกใหม่แบบตารางวาง โดย colonialists อังกฤษในเพื่อกำหนดใบสั่งที่ตะวันตก ในนี้ยืดเมือง ว่างรอบแทบทุก หลายกับสถานประกอบการใหม่เงาชอบโดนัทโตเกียว โซ่เฉพาะที่ค้าออกแบบกราฟฟิกของ Dunkin และเย็นเมืองโตเกียว แต่การดำเนินการจริงอยู่ออกแยะ Hawkers ขายหนังสือพิมพ์และโทรศัพท์มือถือ — สินค้าโภคภัณฑ์ที่ถูกจำกัดอย่างเข้มงวด โดยยึดการจนเพิ่ง — การใช้พื้นที่ร่วมกับยืนอาหารอาหารฟิวชั่นเอเชียแปซิฟิก สะท้อนให้เห็นรากสากลของเมือง หนึ่งกินจะเป็นเกี๊ยวทอดไส้ lentils และมันฝรั่ง crossbred กับ samosa ม้วนเป็นสปริง ว่ายน้ำ แบ่งตลาดการส่งออก เป็น fishmongers ขายของวัน จับจากตะกร้าหวายทอที่เต็มไป ด้วยน้ำแข็งละลายอย่างรวดเร็ว ลงบล็อก เปรอหนุ่ม (และสัตว์จรจัด) ชุมนุมรอบร้านบาร์บีคิวที่ สำหรับไม่กี่ดอลลาร์ พวกเขาสามารถเลือกอาหารมื้อเย็น ตั้งแต่ลูกบาศก์อย่างเต้าหู้ในติด rubbed เครื่องเทศปลาทั้งหมด พวกเขาขุดในที่ตารางพลาสติกเล็ก ๆ ที่กำหนดในคืนที่จอดแต่ในช่างที่อยู่อาคารเลขานุการ หยุดการดำเนินการ กลับในระหว่างความสูงของการยึดอำนาจ สำนักงานรัฐมนตรีถูกดังนั้นหนักมั่นว่า คนกลัวที่จะเดินควบคู่ไปกับการสร้างถนน "แล้ว วันหนึ่ง มันก็ว่าง เรียกคืน François Tainturier สถาปนิกฝรั่งเศสผู้มีชีวิตอยู่ในย่างกุ้งสำหรับกว่าทศวรรษ ในวันปีใหม่ ปี 2006 ยึดที่ประกาศว่า มันได้ย้ายเมืองหลวงไปที่สร้างใหม่เมืองของเนปิตาวในประเทศ แม้ราชการที่ทำงานในย่างกุ้งได้ไม่รู้ว่า เมืองหลวงใหม่ที่กำลังก่อสร้าง พวกเขาก็บอกแต่เพียง การตั้งสำนักงานของพวกเขาย้ายภาคเหนือ ถึงวันนี้ ตลาดไม่กล้าตั้งค่าร้านสารพัดเพียงอาคารเลขานุการในขณะนี้พร้อมสำหรับชีวิตใหม่ แต่เช่นเดียวกับหลายย่างกุ้งสถาบันอื่น การเกิดใหม่เป็นโต้เถียง ใน 2011 อาคารถูก privatized แต่การประมูลผู้ชนะการประมูลเชื่อมต่อรัฐบาลเปิดเฉพาะ เจ้าของใหม่เป็นลูกสาวอดีตรัฐมนตรีอุตสาหกรรม โครงร่าง โดยนักลงทุนต่างประเทศเพื่อแปลงอาคารโรงแรม outraged ถิ่นที่รัฐบาลก้าวในการดังนั้น ปัจจุบันแผนเรียกศูนย์วัฒนธรรมหรือพิพิธภัณฑ์ – ก็นี่ผู้นำเอกราชถูกลอบปลงพระชนม์ paramilitaries อาวุธที่อองซานและคณะรัฐมนตรีรัฐมนตรีหกใน — แต่ส่วนมากสงสัย ทำนาย Tainturier "ทีส่วนหนึ่งจะเป็นศูนย์วัฒนธรรมหรือพิพิธภัณฑ์ที่ มีค่าธรรมเนียมเพิ่มเข้า แต่"พวกเขาจะเช่าออก [เหลือ] และทำเงิน" เราพูดในล็อบบี้ของโรงแรมหรูที่ เช่นเพียงเกี่ยวกับทุกอย่างในย่างกุ้ง ระหว่างการปรับปรุง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เมืองขึ้นสำหรับการคว้าหากพม่ามานานหลายทศวรรษหลุมดำในใจกลางของเอเชีย - ประเทศแช่แข็งในช่วงกลางของภูมิภาคแบบไดนามิกมากที่สุดในโลก - ตึกสำนักเลขาธิการเป็นหลุมดำในใจกลางของกรุงย่างกุ้ง เดินผ่านมีนำไปสู่ส่วนที่คลั่งไคล้ของเมืองประวัติศาสตร์ตารางโลกรูปแบบใหม่ออกมาวางโดยนักล่าอาณานิคมของอังกฤษในการเสนอราคาที่จะกำหนดเพื่อตะวันตก ในการยืดของเมืองนี้แทบทุกหน้าร้านถูกครอบครองจำนวนมากที่มีสถานประกอบการใหม่เงาเหมือนโตเกียวโดนัทโซ่ท้องถิ่นที่ธุรกิจการค้าในการออกแบบกราฟิกดังกิ้นและเย็นในเมืองโตเกียว แต่การดำเนินการจริงจะออกทางเท้า แผงลอยขายหนังสือพิมพ์และโทรศัพท์มือถือ - สินค้าที่ถูก จำกัด ไว้แน่นโดยรัฐบาลทหารพม่าจนเพิ่ง - พื้นที่ร่วมกับอาหารที่ให้บริการอาหารยืนฟิวชั่นเอเชีย, ภาพสะท้อนของเมืองรากสากล หนึ่งในขนมที่ได้รับความนิยมเป็นเกี๊ยวทอดยัดไส้ถั่วและมันฝรั่งเป็นหลักม้วนฤดูใบไม้ผลิลูกผสมกับ Samosa ในตอนค่ำที่ตลาดกลางคืนทันควันแบ่งออกเป็นพ่อค้าขายจับของวันจากทอตะกร้าหวายเต็มไปด้วยน้ำแข็งละลายอย่างรวดเร็ว ลงบล็อกนักชิมหนุ่ม (และสัตว์จรจัด) ชุมนุมรอบร้านบาร์บีคิวที่สำหรับไม่กี่ดอลลาร์ที่พวกเขาสามารถเลือกรับประทานอาหารค่ำตั้งแต่ก้อนเต้าหู้ง่ายในการติดเครื่องเทศลูบปลาทั้งหมด พวกเขาขุดในที่โต๊ะพลาสติกเล็ก ๆ ไว้ในที่จอดรถยึด. แต่ใน superblock ที่อาคารสำนักเลขาธิการตั้งอยู่ทั้งหมดหยุดการกระทำ กลับไปในช่วงความสูงของอำนาจรัฐบาลทหารของสำนักงานรัฐมนตรีได้รับการรักษาอย่างหนักว่าคนกลัวที่จะเดินเคียงข้างอาคารบนถนน "แล้ววันหนึ่งมันก็ว่างอย่างกระทันหัน" เล่าFrançois Tainturier สถาปนิกชาวฝรั่งเศสที่อาศัยอยู่ในกรุงย่างกุ้งมานานกว่าทศวรรษ ในวันปีใหม่ปี 2006 รัฐบาลทหารประกาศว่าได้ย้ายเมืองหลวงไปยังเมืองที่สร้างขึ้นใหม่ของ Naypyitaw ในใจกลางของประเทศ แม้แต่ข้าราชการที่ทำงานในย่างกุ้งไม่รู้ว่าเมืองหลวงใหม่อยู่ภายใต้การก่อสร้าง พวกเขาบอกว่าเพียงเพื่อแพ็คขึ้นสำนักงานของพวกเขาและย้ายไปทางทิศเหนือ จนถึงวันนี้ไม่มีหาบเร่กล้าตั้งร้านค้าบนทางเท้าจดอาคาร. สำนักเลขาธิการอยู่ในขณะนี้พร้อมสำหรับชีวิตใหม่ แต่เป็นกับอื่น ๆ อีกมากมายเพื่อให้สถาบันย่างกุ้งเกิดใหม่ที่เป็นที่ถกเถียงกัน ในปี 2011 อาคารถูกแปรรูป แต่ประมูลได้เปิดให้ผู้ชนะการประมูลด้วยการเชื่อมต่อของรัฐบาล เจ้าของคนใหม่เป็นลูกสาวของอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม โครงการโดยนักลงทุนต่างชาติในการแปลงอาคารเป็นโรงแรมที่ชาวบ้านโกรธเพื่อที่รัฐบาลก้าวเข้ามาหยุดมัน แผนปัจจุบันเรียกร้องให้เป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรมหรือพิพิธภัณฑ์ - มันนี่ที่มิลิทารี่อาวุธลอบสังหารผู้นำเอกราชอองซานและหกรัฐมนตรีในปี 1947 - แต่หลายคนไม่เชื่อ "บางทีส่วนหนึ่งจะเป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรมหรือพิพิธภัณฑ์ที่มีค่าเข้าชม" Tainturier ที่คาดการณ์ไว้ แต่ "พวกเขาจะเช่าออก [ส่วนที่เหลือ] และสร้างรายได้." เราได้พูดคุยในล็อบบี้ของโรงแรมหรูที่ได้รับเช่น เพียงเกี่ยวกับทุกอย่างอื่นในย่างกุ้งระหว่างการปรับปรุง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เมืองเพื่อคว้าตัว

ถ้าพม่าเป็นทศวรรษที่ผ่านมาของหลุมดำในใจกลางของเอเชีย - แช่แข็งประเทศในตอนกลางของภูมิภาคแบบไดนามิกมากที่สุดในโลก - อาคารเลขาธิการเป็นหลุมดำใจกลางกรุงย่างกุ้ง ที่เดินนำผ่านคลั่งไคล้ส่วนของเมืองประวัติศาสตร์ ตารางโลกรูปแบบใหม่ออกมาวางโดยการล่าอาณานิคมของอังกฤษในการเสนอราคาเพื่อกำหนดลำดับของตะวันตกในนี้ยืดของเมืองแทบทุกหน้าร้านไม่ว่างมากกับสถานประกอบการใหม่เงาเหมือนโตเกียว โดนัท , ท้องถิ่นโซ่เทรดดังกิ้น กราฟิกของการออกแบบและโตเกียวเมืองเย็น แต่การกระทำที่แท้จริง คือ บนทางเท้าแผงลอยขายหนังสือพิมพ์และโทรศัพท์มือถือ - โภคภัณฑ์ จำกัด โดยรัฐบาลทหารที่แน่น จนกระทั่งเมื่อเร็ว ๆ นี้ - แบ่งปันพื้นที่กับอาหารยืนเสนอแพนเอเชียฟิวชั่น เป็นภาพสะท้อนของรากความเป็นสากลของเมือง หนึ่งในขนมที่นิยมคือ เกี้ยวทอดสอดไส้ถั่วและมันฝรั่ง , หลักม้วนสปริงลูกผสมกับ ซาโมซา ในที่มืดสลัวทันควัน ตลาดกลางคืน แบ่งออก เป็น fishmongers ขายวันจับจากทอวิคเคอร์ตะกร้าที่เต็มไปด้วยอย่างรวดเร็วละลายน้ำแข็ง ลงบล็อก หนุ่ม foodies ( และสัตว์จรจัด ) ออกันทั่วบาร์บีคิวร้านไหน สำหรับไม่กี่ดอลลาร์ที่พวกเขาสามารถเลือกออกเย็น จากง่ายไปจนถึงก้อนเต้าหู้ในไม้เครื่องเทศถูทั้งปลาพวกเขาขุดที่โต๊ะพลาสติกเล็ก ๆไว้ที่พื้นจอดรถ

แต่ใน superblock ที่อาคารสำนักเลขาธิการตั้งอยู่ที่หยุดทุกการกระทำ กลับไปในช่วงความสูงของอำนาจของรัฐบาลทหาร สำนักรัฐมนตรีจึงรักษาอย่างมากที่ผู้คนกลัวที่จะเดินควบคู่ไปกับอาคารบนถนน " แล้ววันนึงมันว่างก็ " ฟรองซัวส์ tainturier หอ ,สถาปนิกชาวฝรั่งเศสที่อาศัยอยู่ในกรุงย่างกุ้งมานานกว่าทศวรรษ ในวันปีใหม่ 2549 คณะรัฐประหารประกาศว่าได้ย้ายเมืองหลวงไปที่ใหม่ที่เมืองเนปิตาวในศูนย์กลางของประเทศ แม้แต่ข้าราชการที่ทำงานในย่างกุ้ง ไม่รู้ว่าทุนใหม่ภายใต้การก่อสร้าง ; พวกเขาเพียงแค่บอกให้เก็บของสำนักงานของพวกเขาและย้ายไปทางเหนือ วันนี้ไม่สั่งมาตั้งร้านบนทางเท้า abutting ตึก

เลขาธิการคือตอนนี้พร้อมสำหรับชีวิตใหม่ แต่เมื่อมีหลายๆสถาบันย่างกุ้งของการเกิดใหม่แย้ง . ใน 2011 , อาคารเอกชน แต่การประมูลเปิดให้ประมูลต่อรัฐบาล เจ้าของใหม่เป็นลูกสาวของอดีต รมต. อุตสาหกรรมโครงการโดยนักลงทุนต่างประเทศเพื่อแปลงอาคารเป็นโรงแรมเพื่อข่มขืนชาวบ้านว่ารัฐบาลเข้าไปเพื่อหยุดมัน แผนปัจจุบันเรียก ศูนย์วัฒนธรรม หรือ พิพิธภัณฑ์ - อยู่ที่อาวุธทหารพรานลอบสังหารผู้นำอิสรภาพอองซานและหกคณะรัฐมนตรีในปี 1947 แต่หลายคนกังขา" บางที ส่วนหนึ่งจะเป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรมหรือพิพิธภัณฑ์ที่มีค่าเข้า " tainturier ทำนาย แต่พวกเขาจะให้เช่า [ เหลือ ] และหาเงิน เราพูดในล็อบบี้ของโรงแรมหรูที่เป็นเพียงเกี่ยวกับทุกอย่างอื่นในย่างกุ้ง การตกแต่ง