Marianne felt more miserable the ne

Marianne felt more miserable the next day. She was determined to avoid Mrs. Jennings.
“Her kindness is not sympathy,” she complained. “She enjoys gossiping about my problems to her friends.”
After breakfast, Mrs. Jennings found the sisters in their room and delivered a letter to Marianne. “My dear, this will make you happy.”
Marianne hoped it was from Willoughby, explaining and apologizing for his strange behavior. But it was from her mother. The letter expressed confidence in Willoughby. Marianne began to cry again at the thought of her 0
Then there was a knock on the door. It was Colonel Brandon. Marianne ran away to her room. Elinor greeted him. He seemed unhappy.
“I’ve come to speak with you,” Brandon said to Elinor. “I want to tell you some details about Mr. Willoughby’s character.”
“Your words are proof of your feelings for Marianne,” said Elinor.
“Perhaps you remember a lady I mentioned once at Barton Park? She was like your sister, with an eager mind, a warm heart, and great sensibility. She was a distant cousin of mine. We played together when we were children, and this grew into love,” said Brandon.
“But at seventeen, she was married to my brother against her wishes. Before the wedding, we planned to run away to marry secretly. My father discovered the plan and sent me to the army. Their marriage was unhappy. My brother cheated on her with countless other woman. Two years later, they were divorced. ”
Elinor looked upon him with great sympathy and concern.
He continued, “Three years later, I found her in a debtor’s prison. She was terribly sick and had only a short while left to live. I cared for her until she died in my arms. She left a little girl in my care named Eliza. I sent Eliza to school and then left her in the care of a respectable woman in the country.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

หญิงรู้สึกว่ามีความสุขมากขึ้นในวันถัดไป เธอก็ตัดสินใจที่จะหลีกเลี่ยงนางเจนนิงส์.
"ความมีน้ำใจของเธอไม่ได้เห็นอกเห็นใจ" เธอบ่น "เธอสนุกกับการนินทาเกี่ยวกับปัญหาของฉันไปที่เพื่อนของเธอ."
หลังอาหารเช้านางเจนนิงส์พบน้องสาวในห้องพักของพวกเขาและส่งจดหมายถึงหญิง "ที่รักของฉันนี้จะทำให้คุณมีความสุข."
หญิงหวังมันก็มาจากวิลสันอธิบายและขอโทษสำหรับพฤติกรรมแปลก ๆ ของเขา แต่มันก็มาจากแม่ของเธอ จดหมายแสดงความเชื่อมั่นในวิลลาฟบี หญิงเริ่มร้องไห้อีกครั้งที่ความคิดของเธอ 0
จากนั้นก็มีเคาะประตู มันเป็นพันเอกแบรนดอน หญิงวิ่งหนีไปที่ห้องของเธอ เอลินอทักทายเขา ดูเหมือนว่าเขาไม่มีความสุข.
"ฉันได้มาพูดคุยกับคุณ" แบรนดอนกล่าวว่าเอลินอ "ผมอยากจะบอกคุณรายละเอียดบางอย่างเกี่ยวกับตัวนายวิลสันของ."
"คำพูดของเขาเป็นหลักฐานของความรู้สึกของคุณสำหรับผู้หญิง" กล่าวว่าเอลินอ.
"บางทีคุณอาจจะจำได้ว่าผู้หญิงที่ผมกล่าวถึงครั้งที่บาร์ตันพาร์ค? เธอเป็นเหมือนน้องสาวของคุณด้วยใจที่กระตือรือร้นหัวใจอบอุ่นและความรู้สึกที่ดี เธอเป็นญาติห่าง ๆ ของฉัน เราเล่นด้วยกันเมื่อเราเป็นเด็กและนี่ก็กลายเป็นความรัก "แบรนดอนกล่าว.
"แต่ในเจ็ดเธอได้แต่งงานกับพี่ชายของฉันกับความปรารถนาของเธอ ก่อนที่จะแต่งงานเราวางแผนที่จะวิ่งหนีไปแต่งงานกับแอบ พ่อของฉันค้นพบแผนและส่งฉันไปกองทัพ การแต่งงานของพวกเขาไม่มีความสุข พี่ชายของฉันนอกใจเธอกับผู้หญิงคนอื่น ๆ นับไม่ถ้วน สองปีต่อมาพวกเขาได้หย่า "
เอลินอหันมาหาเขาที่มีความเห็นอกเห็นใจที่ดีและความห่วงใย.
เขายังคง "สามปีต่อมาผมพบว่าเธออยู่ในคุกของลูกหนี้ เธอเป็นคนป่วยชะมัดและมีเพียงสั้น ๆ ในขณะที่เหลืออยู่ ฉันได้รับการดูแลจนเธอเธอตายในอ้อมแขนของฉัน เธอเดินออกจากสาวน้อยในการดูแลของฉันชื่อเอลิซ่า ฉันส่งเอลิซ่าไปโรงเรียนแล้วทิ้งให้เธออยู่ในความดูแลของผู้หญิงที่นับถือในประเทศ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

มาเรียรู้สึกทุกข์ในวันถัดไป เธอตั้งใจจะหลบคุณนายเจนนิงส์ .
" เธอไม่สงสารเมตตา " เธอบ่น " เธอชอบนินทาเรื่องปัญหาของผมกับเพื่อนของเธอ "
หลังจากอาหารเช้า คุณนายเจนนิงส์พบน้องสาวในห้องของตน และส่งจดหมายให้มาเรียน " ที่รัก นี้จะทำให้คุณมีความสุข "
มาเรียนจากตลาดหุ้นหวังว่ามันคือ ,อธิบายและขอโทษสำหรับพฤติกรรมแปลกๆของเขา แต่มันมาจากแม่ของเธอ จดหมายแสดงความมั่นใจในตลาดหุ้น . แมรี่แอนเริ่มจะร้องไห้อีกครั้ง เมื่อคิดว่าเธอ 0
งั้นก็เคาะประตู มันคือผู้พันแบรนดอน มาเรียนวิ่งหนีไปที่ห้องของเธอ ไปทักทายเขา เขาดูไม่มีความสุขเลย .
" ฉันมาเพื่อพูดกับคุณ " แบรนดอนพูดกับเอลินอร์ ." ฉันต้องการจะบอกคุณรายละเอียดบางอย่างเกี่ยวกับคุณวิลเลอห์บีตัวละคร "
" คำพูดของคุณจะพิสูจน์ความรู้สึกของคุณสำหรับมาเรียน " - .
บางทีคุณอาจจำผู้หญิงที่ผมกล่าวถึงเมื่อ บาร์ตัน ปาร์ค หล่อนเป็นเหมือนน้องสาว มีจิตใจกระตือรือร้น หัวใจอบอุ่น และความละเอียดอ่อน เธอเป็นญาติห่างๆของฉัน เราเล่นด้วยกัน ตอนเรายังเด็ก และเติบโตในความรัก" บอกว่า แบรนดอน .
" แต่เมื่ออายุ 17 ปี เธอได้แต่งงานกับพี่ชายฉัน กับความปรารถนาของเธอ ก่อนแต่งงาน เราวางแผนจะหนีไปแต่งงานอย่างลับๆ พ่อค้นพบแผนและส่งฉันไปเป็นทหาร การแต่งงานของพวกเขาไม่มีความสุข พี่ชายผมนอกใจเธอกับผู้หญิงคนอื่น ๆนับไม่ถ้วน สองปีต่อมา พวกเขาหย่ากัน "
- มองดูเขาด้วยความเห็นใจและเป็นห่วง
เขาพูดต่อ" สามปีต่อมา ผมเจอเธอในคุกของลูกหนี้ เธอป่วยมากและมีเพียงช่วงเวลาสั้นๆที่เหลืออยู่ ฉันแคร์เธอจนกระทั่งเธอตายในอ้อมแขนของฉัน เธอทิ้งเด็กในการดูแลชื่ออีไลซ่า . ฉันส่งซ่า ไปโรงเรียนและก็ทิ้งเธอไว้ในการดูแลของผู้หญิงที่น่านับถือในประเทศ