The neurobiological basis of the at

The neurobiological basis of the attachment system
No single area was considered to be dedicated to attachment in the brain because it appeared to involve most regions. Indeed, so many areas were involved in human attachment that it was claimed that the brain was both built for and by affiliation (Allen,2013). However, at the simple level of description, a top-down bottom-up process may usefully be focused on to understand the attachment process.
At the base of the brain, the limbic system has often been referred to as the seat of emotions. Humans share this system with other mammals and it is strongly linked to the body. In a model defined by Damasio (2010), the limbic system gave humans current, ahistorical biofeedback on the self as an organism reacting to the objects (people and things) encountered. That bottom-up data generated a ‘proto-self’. Humans felt its effect powerfully as impulses to act in relation to the immediate environment, driven by hormonal changes in the body. This included both avoid and approach impulses, with clear relevance to the attachment process. Above the limbic system, the cortex system appeared exceptionally developed in humans. The quality of cortical functioning depended on prolonged interaction with more mature brains during childhood. The cortex system allowed immediate experience from the limbic system to be located within a time-based, self-referencing context. This generated reflection, mindfulness and abstract thought, resulting in what Damasio described as an ‘autobiographical self’. Much of these higher-level mental functions appeared to be mediated interpersonally via attachment throughout the lifespan, suggesting that thinking was a process that existed between people rather than simply in people. Bottom-up and top-down integration generated a ‘core self’ mediating between autobiographical and proto-self: ‘The constituents of this core self process are a set of inter-twined images: an image of the momentarily salient causative object (or person): an image of the organism as modified by the interaction with the object; and an image of object-related emotional responses’ (Allen, 2013, p. 244). The integration of top-down (cortex) with bottom-up (limbic) data has been described as the aim of mentalising: feeling, while thinking about feeling (Allen, 2013).
The attachment system mattered to psychological therapy because it was heavily implicated in the regulation of distress: ‘The brain's first and most powerful approach to affect regulation is via social proximity and interaction’ (Coan, 2008, p. 85). While humans could self-regulate, it was much more effective with another person. The neurobiological evidence strongly indicated that humans had been hardwired to affiliate and suffered greatly when this process, mediated by the attachment system, failed. The interpersonal activation of the attachment system and its role in affect regulation was visible in the ‘still face experiment’ (Tronick, Adamson, & Brazelton, 1975). The caregiver demonstrated their comprehension of the infant's emotional experience via facial/gestural mimicry (Gergely & Unoka, 2008). When the child detected contingent mirroring responses from the caregiver, they could down-regulate distress much more effectively. This implied that the attachment system facilitated neurobiological functions of individuals to work together, one cortex acting as a surrogate for the other to help them label their experience (Coan, 2008). This has been described as plugging in the attachment system to give your brain a rest (Allen, 2013). The activation of the attachment system facilitated affect regulation because it involved powerful but temporary chemical changes in the body, described as the ‘HOME’ response: oxytocin signalled both body and brain to temporarily lower its guard, leading to serotonin (a soothing opiate) plus dopamine, a reward hormone encouraging the organism to repeat the experience (Zak, 2012). Oxytocin, then, was a key marker of attachment and of great interest to those aiming to understand its role in therapy.
Oxytocin is a peptide and is both a neurotransmitter (affecting the brain) and a hormone (affecting the body). It is extremely old and its evolution started when organisms moved from reproduction via cell division to reproduction via sex. Sexual reproduction had the advantage of mixing genes from each parent, allowing the strongest DNA to be subjected to selection. However, sexual reproduction was also a risky strategy as it involved an appraisal of threat and a temporary lowering of guard. When most organisms were solely preoccupied with eating and killing other organisms or avoiding being eaten and killed, a mechanism was needed to signal trust. This was originally vasotocin, then isotocin and now oxytocin (Zak, 2012).
Over millions of years, oxytocin has been increasingly utilised in a wide range of relationships between animals. Most relevant to humans was the huge leap from reptilian reproduction, where the young hatched and were abandoned, to mammalian reproduction via birth and infant care. MacLean (1985) described mammalian care as having three distinctive components: nursing maternal care; a separation call (to signal distress at separation); and play (for social learning). All of these processes required a temporary suspension of defensiveness to allow trusting care, which was mediated by oxytocin. Numerous authors postulated that oxytocin was currently being utilised to drive novel forms of bonding beyond family groups, such as city building, trade and moral development that characterise the extraordinary human expansion of the last 100,000 years (Ridley,2010; Zak, 2012). These social phenomena demand powerful top-down processing structures, particularly involving the highly developed prefrontal medial cortex which appeared to be central in the ability to understand and differentiate (mentalise) the complex range of social intentions involved.
The dominance of the human species is a testament to the success of this evolutionary strategy. However, while evolution had determined that extending the attachment system was advantageous, that extension also conferred risk. Abandonment or an inability to attach to others had grave implications for the functioning and survival of mammals. Bowlby (1953) suggested that when mammals opted for family life they set the stage for the most distressing form of suffering: attachment trauma. Attachment trauma may be a better description for borderline personality disorder.
Given that so much of what defined the human brain had been driven by advances in the development of the attachment system, the breaking of trust in childhood attachment had marked consequences for the development of neurological functioning in the individual (Allen, 2013). It might be supposed that oxytocin could offer a remedy to those suffering attachment traumas. However, oxytocin appeared to be of little help to those who had not been supported by surrogate brains in childhood. This was demonstrated in studies where oxytocin was been administered to non-clinical and clinical populations. In the non-clinical population oxytocin increased co-operation but sadly it decreased co-operation for those diagnosed with borderline personality disorder (Bartz et al., 2011). Oxytocin had profound effects on the limbic system and could hyper-stimulate the attachment system. Feelings generated by oxytocin could be so powerful that they were perceived as a threat. Threat activated the amygdala, initiating the fight, flight or freeze responses and thereby overriding cortical functions, in effect ‘frazzling’ the brain (Arnsten, 1998). When discussing the difficulties in close relationships in an MBT psycho-education session, one participant elegantly summarised: ‘We with BPD have a lot of love but not a lot of empathy when we feel that love’. Therefore, the MBT approach devoted particular effort to deliberately applying explicit mentalising to the interpersonal exchanges between those involved in therapy.
The MBT model aimed to use the attachment system as a mechanism of change in therapy with adults with borderline personality disorder (Allen, Fonagy, & Bateman, 2008). Attachment was construed as complex, requiring a great deal from the cortex. It was highly dependent on one party being able to disclose emotionally (limbic system) to another, who was receptive and trusted to emotionally respond (limbic and cortex system). This demonstrated empathy and was most powerfully demonstrated in separation calls involved in the still face experiment. Mirroring was therefore heavily implicated in down-regulating distress through attachment and oxytocin was a useful marker of the activation of the attachment system. However, the way the brain processes oxytocin is not simple, requiring high levels of mentalising between individuals.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

พื้นฐานของระบบเอกสารแนบ neurobiologicalไม่ตั้งเดียวถือว่าทุ่มเทกับสิ่งที่แนบในสมองเนื่องจากมันปรากฏเกี่ยวข้องกับภูมิภาคส่วนใหญ่ แน่นอน หลายพื้นที่เพื่อให้ได้เกี่ยวข้องกับในมนุษย์ที่แนบมาที่ถูกอ้างว่า สมองทั้งสองสร้างใน และสังกัด (อัลเลน 2013) อย่างไรก็ตาม ระดับง่ายคำอธิบาย กระบวนการบนลงล่างล่างขึ้นอาจ usefully จะเน้นเข้าใจกระบวนการแนบที่ฐานของสมอง ระบบลิมบิกได้มักถูกเรียกว่านั่งของอารมณ์ มนุษย์ใช้ระบบนี้กับการเลี้ยงลูกด้วยนมอื่น ๆ และอย่างมีการเชื่อมโยงกับร่างกาย ในรูปแบบที่กำหนด โดย Damasio (2010), ระบบลิมบิกให้มนุษย์ปัจจุบัน ahistorical biofeedback ในตนเองเป็นสิ่งมีชีวิตมีปฏิกิริยากับวัตถุ (คนและสิ่ง) พบ ข้อมูลล่างสายสร้างเป็น 'โปรโตตนเอง' มนุษย์รู้สึกว่าผลของ powerfully เป็นแรงกระตุ้นเพื่อทำหน้าที่เกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมทันที ขับเคลื่อน โดยการเปลี่ยนแปลงของฮอร์โมนในร่างกาย นี้รวมทั้งหลีกเลี่ยง และวิธีแรงกระตุ้น ที่ชัดเจนเกี่ยวข้องกับกระบวนการสิ่งที่แนบมา ข้างต้นระบบลิมบิก ระบบคอร์เทกซ์ปรากฏพัฒนาล้ำในมนุษย์ คุณภาพของเนื้อแน่นทำงานขึ้นอยู่กับนานโต้ตอบกับสมองเติบโตมากขึ้นในช่วงวัยเด็ก ระบบคอร์เทกซ์ประสบการณ์ทันทีจากระบบลิมบิกจะอยู่ในบริบท ตามเวลา การอ้างตนเองได้ นี้สร้างภาพสะท้อน สติ และนามธรรมความคิด ใน Damasio อะไรเป็นการ 'อัตชีวประวัติตนเอง' มากฟังก์ชันเหล่านี้จิตใจสูงกว่าปรากฏการ mediated interpersonally ผ่านตลอดอายุการใช้ แนะนำที่ คิดเป็นกระบวนการที่อยู่ ระหว่างคนแทนที่ จะเพียงแค่คนที่แนบมา บนลงล่าง และล่างขึ้นรวมสร้างเป็น 'หลักตัวเอง' เป็นสื่อกลาง ระหว่างอัตชีวประวัติตน เองโปรโต: ' constituents นี้แกนตัวประมวลผลเป็นชุดของภาพระหว่าง twined: รูปวัตถุสาเหตุการข้ามเด่น (หรือบุคคล): รูปภาพของสิ่งมีชีวิตที่แก้ไขตามการโต้ตอบกับวัตถุ และรูปภาพที่เกี่ยวข้องกับวัตถุอารมณ์ตอบสนอง' (อัลเลน 2013, 244 p.) รวมบนลงล่าง (คอร์เทกซ์) กับสายล่าง (limbic) ข้อมูลได้ถูกอธิบายว่า จุดมุ่งหมายของ mentalising: รู้สึก ในขณะที่ความคิดเกี่ยวกับความรู้สึก (อัลเลน 2013)ระบบแนบ mattered เพื่อบำบัดจิตใจเนื่องจากถูกมากเกี่ยวข้องในการควบคุมของความทุกข์: 'สมองของแรก และมีประสิทธิภาพที่สุดวิธีการมีผลบังคับเป็นทางแห่งสังคมและโต้ตอบ' (Coan ปี 2008, p. 85) ในขณะที่มนุษย์ไม่สามารถควบคุมตนเอง ได้มีประสิทธิภาพมากขึ้นกับบุคคลอื่น นอกจากนี้หลักฐาน neurobiological ขอระบุว่า มนุษย์มีการเดินสายเพื่อเชื่อมโยง และรับความเดือดร้อนอย่างมากเมื่อการล้มเหลวของกระบวนการนี้ mediated ระบบแนบ การเรียกใช้มนุษยสัมพันธ์ระบบแนบและบทบาทของมันในระเบียบผลมองเห็นได้ใน 'ยังคงหน้าทดลอง' (Tronick, Adamson, & Brazelton, 1975) ภูมิปัญญาแสดงให้เห็นว่าความเข้าใจของพวกเขาประสบการณ์ทางอารมณ์ของเด็กผ่าน หน้า/gestural mimicry (Gergely & Unoka, 2008) เมื่อเด็กพบกองทัพตอบมิเรอร์จากภูมิปัญญา พวกเขาสามารถลงควบคุมความทุกข์ได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น นัยว่า แนบระบบอำนวยความสะดวก neurobiological ฟังก์ชันของบุคคลที่จะทำงานร่วมกัน คอร์เทกซ์หนึ่งทำหน้าที่เป็นตัวแทนสำหรับการอื่น ๆ เพื่อช่วยในการป้ายชื่อประสบการณ์ (Coan, 2008) นี้ได้ถูกอธิบายไว้เป็นเสียบระบบแนบให้สมองของคุณพักผ่อน (อัลเลน 2013) การเรียกใช้บริการระบบที่แนบมีผลต่อระเบียบ เพราะมันเกี่ยวข้องกับชั่วคราว แต่มีประสิทธิภาพสารเคมีการเปลี่ยนแปลงในร่างกาย เป็น 'บ้าน' ตอบ: oxytocin signalled ร่างกายและสมองลงชั่วคราวของเจ้าหน้าที่ นำ serotonin (แบบสบาย ๆ ยาเสพติด) บวกโดพามีน ฮอร์โมนเป็นรางวัลส่งเสริมสิ่งมีชีวิตการซ้ำประสบการณ์ (Zak, 2012) Oxytocin แล้ว เป็นเครื่องหมายที่สำคัญ ของสิ่งที่แนบมา และ น่าสนใจดีที่มุ่งจะเข้าใจบทบาทของมันในการรักษาOxytocin เป็นเพปไทด์เป็นสารสื่อประสาท (มีผลต่อสมอง) และฮอร์โมนที่ (ส่งผลกระทบต่อร่างกาย) และ ถึงเก่ามาก และวิวัฒนาการของการเริ่มต้นใช้งานเมื่อชีวิตย้ายจากทำผ่านการแบ่งเซลล์เพื่อสืบพันธุ์ทางเพศ การสืบพันธุ์ทางเพศมีข้อดีของการผสมยีนจากแต่ละหลัก ทำให้ดีเอ็นเอที่แข็งแกร่งจะต้องเลือก อย่างไรก็ตาม สืบพันธุ์ทางเพศได้ยังเป็นกลยุทธ์ที่มีความเสี่ยงเกี่ยวข้องกับการประเมินความเสี่ยงและการลดลงชั่วคราวของเจ้าหน้าที่ เมื่อสิ่งมีชีวิตส่วนใหญ่มีแต่เพียงผู้เดียวมัวแต่กิน และฆ่าสิ่งมีชีวิตอื่น หรือหลีกเลี่ยงการกิน และฆ่า กลไกจำเป็นเพื่อเป็นสัญญาณของความน่าเชื่อถือ นี้เป็นครั้งแรก vasotocin แล้ว isotocin และตอนนี้ oxytocin (Zak, 2012)กว่าล้านปี oxytocin มีได้มากขึ้นใช้ในความสัมพันธ์ระหว่างสัตว์ที่หลากหลาย ส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับมนุษย์ได้ก้าวกระโดดครั้งใหญ่จาก reptilian ทำ ที่หนุ่มสาวฟัก และถูกยก เลิก การสืบพันธุ์ mammalian ผ่านการดูแลการคลอดและทารก MacLean (1985) อธิบาย mammalian ดูแลว่ามีส่วนประกอบที่โดดเด่นสาม: พยาบาลดูแลแม่ การแยกเรียก (ทุกข์ที่แยกสัญญาณ); และเล่น (สำหรับการเรียนรู้ทางสังคม) กระบวนการเหล่านี้ทั้งหมดต้องให้ดูแลเชื่อถือ ซึ่งถูก mediated โดย oxytocin defensiveness ระงับชั่วคราว ผู้เขียนจำนวนมาก postulated oxytocin ที่มีอยู่ถูกใช้ไปไดรฟ์รูปแบบนวนิยายงานนอกเหนือจากครอบครัว เช่นอาคารซิตี้ การค้า และการพัฒนาคุณธรรมที่ characterise 100000 ปี (หญ้า 2010 มนุษย์ขยายพิเศษ Zak, 2012) ปรากฏการณ์ทางสังคมเหล่านี้ต้องการการประมวลผลบนลงล่างมีประสิทธิภาพโครงสร้าง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเกี่ยวข้องกับการพัฒนาสูง prefrontal ด้านใกล้กลางคอร์เทกซ์ซึ่งดูเหมือนจะเป็นกลางในความสามารถใน การเข้าใจความแตกต่าง (mentalise) ช่วงซับซ้อนของความตั้งใจทางสังคมที่เกี่ยวข้องครอบงำของสายพันธุ์มนุษย์เป็นข้อพิสูจน์ถึงความสำเร็จของกลยุทธ์นี้วิวัฒนาการ อย่างไรก็ตาม ในขณะที่วิวัฒนาการได้กำหนดว่า ขยายระบบแนบเป็นประโยชน์ ส่วนขยายนั้นยังพระราชทานความเสี่ยง Abandonment หรือกับผู้อื่นไม่สามารถมีผลกระทบจนทำงานและการอยู่รอดของการเลี้ยงลูกด้วยนม Bowlby (1953) แนะนำว่า เมื่อเลี้ยงลูกด้วยนมที่เลือกสำหรับครอบครัว จะตั้งเวทีสำหรับแบบเศร้าที่สุดของทุกข์: บาดเจ็บที่แนบมา บาดเจ็บที่แนบมาอาจเป็นคำอธิบายที่ดีสำหรับโรคบุคลิกภาพเส้นขอบที่มากของสิ่งกำหนดสมองมนุษย์ได้ถูกขับเคลื่อน ด้วยความก้าวหน้าในการพัฒนาระบบเอกสารแนบ แบ่งความวางใจในวัยเด็กแนบได้ทำเครื่องหมายต่อการพัฒนาของระบบประสาทที่ทำงานในแต่ละบุคคล (อัลเลน 2013) มันอาจจะควรว่า oxytocin สามารถเสนอให้แก้ไขการทรมานปัญหาสิ่งที่แนบมา อย่างไรก็ตาม oxytocin ปรากฏ เป็นความช่วยเหลือกับผู้ที่มีไม่ถูกสนับสนุน โดยตัวแทนสมองในวัยเด็ก นี้ถูกแสดงในการศึกษาซึ่ง oxytocin ได้ถูกจัดการกับประชากรที่ไม่ใช่คลินิก และคลินิก ประชากรไม่ใช่คลินิก oxytocin เพิ่มความร่วมมือ แต่เศร้ามันลดลงความร่วมมือสำหรับวินิจฉัยกับโรคบุคลิกภาพเส้นขอบ (Bartz et al., 2011) Oxytocin มีผลลึกซึ้งในระบบลิมบิก และอาจไฮเปอร์กระตุ้นระบบแนบ ความรู้สึกที่สร้างขึ้น โดย oxytocin จะมีประสิทธิภาพมากว่า พวกเขาถูกถือว่าเป็นภัยคุกคามต่อ คุกคามเรียก amygdala เริ่มต้นการต่อสู้ เที่ยวบิน หรือตรึงตอบและจึงแทนฟังก์ชันเนื้อแน่น ผล 'frazzling' สมอง (Arnsten, 1998) เมื่อสนทนาปัญหาในความสัมพันธ์ใกล้ชิดในช่วงการศึกษาไซโค MBT ตำแหน่งห้อง summarised: 'เรา มี BPD มีมากมายแต่ไม่มากเอาใจใส่เมื่อเรารู้สึกว่ารัก' ดังนั้น วิธี MBT ทุ่มเทเฉพาะพยายามจงใจใช้ชัดเจน mentalising แลกเปลี่ยนมนุษยสัมพันธ์ระหว่างผู้เกี่ยวข้องในการรักษารุ่น MBT มุ่งใช้ระบบแนบเป็นกลไกของการเปลี่ยนแปลงในการรักษากับผู้ใหญ่ด้วยโรคบุคลิกภาพเส้นขอบ (อัลเลน Fonagy, & แซมเบท แมน 2008) สิ่งที่แนบมาถูกตีความซับซ้อน ต้องใช้โปรโมชั่นจากคอร์เทกซ์ ก็สูงขึ้นอยู่กับฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะเปิดเผยอารมณ์ (ระบบลิมบิก) อื่นที่เชื่อถือได้เพื่อตอบสนองต่ออารมณ์ และครอบครัว (limbic และระบบคอร์เทกซ์) นี้แสดงให้เห็นว่าการเอาใจใส่ และถูกสุด powerfully แสดงในเกี่ยวข้องกับการทดลองหน้ายังคงเรียกแยก มิเรอร์ถูกดังนั้นหนักเกี่ยวข้องในการควบคุมลงความทุกข์ผ่านแนบ และ oxytocin เป็นเครื่องหมายที่มีประโยชน์ของการเปิดใช้ระบบแนบ อย่างไรก็ตาม วิธี oxytocin กระบวนการสมองได้ง่าย ต้องการ mentalising ระหว่างบุคคลระดับสูง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

neurobiological พื้นฐานของระบบไฟล์ที่แนบมา
ไม่มีพื้นที่เดียวที่ได้รับการพิจารณาให้ได้รับการทุ่มเทให้กับสิ่งที่แนบมาในสมองเพราะมันดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับภูมิภาคส่วนใหญ่ อันที่จริงหลายพื้นที่เพื่อให้มีส่วนร่วมในสิ่งที่แนบมาของมนุษย์ที่มันก็อ้างว่าสมองได้รับการสร้างขึ้นสำหรับทั้งสองและความร่วมมือ (อัลเลน, 2013) แต่ในระดับที่เรียบง่ายของคำอธิบายขั้นตอนด้านล่างขึ้นบนลงล่างเป็นประโยชน์อาจจะมุ่งเน้นไปที่กระบวนการที่จะเข้าใจสิ่งที่แนบมา.
ที่ฐานของสมองในระบบ limbic ได้รับมักจะเรียกว่าเป็นที่นั่งของอารมณ์ มนุษย์ร่วมกับระบบนี้เลี้ยงลูกด้วยนมอื่น ๆ และจะมีการเชื่อมโยงอย่างยิ่งให้กับร่างกาย ในรูปแบบที่กำหนดโดย Damasio (2010) ระบบ limbic ให้มนุษย์ปัจจุบัน ahistorical biofeedback ในตัวเองเป็นสิ่งมีชีวิตทำปฏิกิริยากับวัตถุ (ผู้คนและสิ่ง) พบ ว่าข้อมูลด้านล่างขึ้นสร้าง 'โปรตนเอง' มนุษย์รู้สึกว่าผลของมันที่มีประสิทธิภาพเป็นแรงกระตุ้นที่จะทำหน้าที่ในความสัมพันธ์กับสภาพแวดล้อมได้ทันทีโดยได้แรงหนุนจากการเปลี่ยนแปลงของฮอร์โมนในร่างกาย รวมทั้งหลีกเลี่ยงการกระตุ้นและวิธีการที่มีความเกี่ยวข้องกับกระบวนการที่ชัดเจนสิ่งที่แนบมา ดังกล่าวข้างต้นดังนี้ limbic system ระบบเยื่อหุ้มสมองปรากฏการพัฒนาเป็นพิเศษในมนุษย์ ที่มีคุณภาพในการทำงานของเยื่อหุ้มสมองขึ้นอยู่กับการทำงานร่วมกันเป็นเวลานานกับสมองของผู้ใหญ่มากขึ้นในช่วงวัยเด็ก ระบบเยื่อหุ้มสมองได้รับอนุญาตประสบการณ์ทันทีจากระบบ limbic ที่จะตั้งอยู่ภายในระยะเวลาตามบริบทตัวเองอ้างอิง สร้างขึ้นนี้สะท้อนให้เห็นถึงสติและความคิดที่เป็นนามธรรมที่เกิดในสิ่งที่ Damasio อธิบายว่า 'อัตชีวประวัติตัวเอง' มากของเหล่านี้ในระดับที่สูงขึ้นฟังก์ชั่นจิตที่ดูเหมือนจะเป็นสื่อกลาง interpersonally ผ่านตลอดอายุการใช้สิ่งที่แนบมาบอกว่าคิดเป็นกระบวนการที่มีอยู่ระหว่างผู้คนมากกว่าเพียงแค่ในคน ด้านล่างขึ้นและบูรณาการจากบนลงล่างที่สร้างตนเองแกน 'ไกล่เกลี่ยระหว่างอัตชีวประวัติและโปรโตตนเอง:' องค์ประกอบของกระบวนการหลักของตัวเองนี้เป็นชุดของภาพระหว่าง twined: ภาพของวัตถุที่เป็นสาเหตุสำคัญชั่วขณะ (หรือบุคคล ): ภาพของสิ่งมีชีวิตในขณะที่การแก้ไขโดยการมีปฏิสัมพันธ์กับวัตถุ; และภาพของวัตถุที่เกี่ยวข้องกับการตอบสนองทางอารมณ์ '(อัลเลน, 2013, พี. 244) บูรณาการจากบนลงล่าง (นอก) กับด้านล่างขึ้น (limbic) ข้อมูลที่ได้รับการอธิบายว่าจุดมุ่งหมายของการ mentalising. ความรู้สึกในขณะที่คิดเกี่ยวกับความรู้สึก (อัลเลน, 2013)
ระบบสิ่งที่แนบมาที่สำคัญต่อการรักษาทางด้านจิตใจเพราะมันมีส่วนเกี่ยวข้องอย่างมาก ในการควบคุมของความทุกข์: 'วิธีสมองเป็นครั้งแรกและมีประสิทธิภาพมากที่สุดที่จะส่งผลกระทบต่อการควบคุมผ่านทางความใกล้ชิดและการมีปฏิสัมพันธ์ทางสังคม (. Coan, 2008, หน้า 85) ในขณะที่มนุษย์สามารถที่จะควบคุมตัวเองมันก็มีประสิทธิภาพมากขึ้นกับบุคคลอื่น หลักฐาน neurobiological ขอชี้ให้เห็นว่ามนุษย์ได้รับการเดินสายที่จะเข้าร่วมและได้รับความเดือดร้อนอย่างมากเมื่อขั้นตอนนี้ผู้ไกล่เกลี่ยโดยระบบไฟล์ที่แนบมาล้มเหลว ยืนยันการใช้งานระหว่างบุคคลของระบบไฟล์ที่แนบมาและบทบาทในการส่งผลกระทบต่อการควบคุมการมองเห็นใน 'ยังคงต้องเผชิญกับการทดลอง (Tronick, อดัมสันและ Brazelton, 1975) การดูแลผู้ป่วยแสดงให้เห็นถึงความเข้าใจของพวกเขาจากประสบการณ์ทางอารมณ์ของทารกผ่านทางใบหน้า / ท่าทางล้อเลียน (Gergely และ Unoka 2008) เมื่อเด็กที่ตรวจพบการตอบสนองมิเรอร์ขึ้นจากการดูแลพวกเขาสามารถลงควบคุมความทุกข์ได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น นี้ส่อให้เห็นว่าระบบฟังก์ชั่นอำนวยความสะดวกที่แนบมา neurobiological ของบุคคลที่จะทำงานร่วมกันอย่างใดอย่างหนึ่งเยื่อหุ้มสมองที่ทำหน้าที่เป็นตัวแทนในการอื่น ๆ ที่จะช่วยให้พวกเขาติดป้ายประสบการณ์ของพวกเขา (Coan 2008) นี้ได้รับการอธิบายว่าเสียบระบบไฟล์ที่แนบมาเพื่อให้สมองของคุณส่วนที่เหลือ (อัลเลน 2013) กระตุ้นการทำงานของระบบไฟล์ที่แนบมาส่งผลกระทบต่อการอำนวยความสะดวกการควบคุมเพราะมันเกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลงทางเคมีที่มีประสิทธิภาพ แต่ชั่วคราวในร่างกายอธิบายว่าการตอบสนอง 'หน้าแรก': อุ้งสัญญาณทั้งร่างกายและสมองชั่วคราวลดยามที่นำไปสู่การ serotonin (ยาเสพติดธรรมชาติ) บวก ต้องใจฮอร์โมนกระตุ้นให้รางวัลชีวิตที่จะทำซ้ำประสบการณ์ (แซค 2012) อุ้งแล้วเป็นเครื่องหมายสำคัญของสิ่งที่แนบมาและที่น่าสนใจมากกับผู้ที่มีเป้าหมายที่จะเข้าใจบทบาทของตัวเองในการรักษา.
อุ้งเป็นเปปไทด์และเป็นทั้งสารสื่อประสาท (มีผลต่อสมอง) และฮอร์โมน (มีผลกระทบต่อร่างกาย) มันเป็นอย่างมากเก่าและวิวัฒนาการของสิ่งมีชีวิตเริ่มต้นเมื่อย้ายจากการทำสำเนาผ่านการแบ่งเซลล์ที่จะทำสำเนาผ่านทางเพศสัมพันธ์ การสืบพันธุ์แบบอาศัยเพศมีข้อได้เปรียบของการผสมยีนจากผู้ปกครองแต่ละช่วยให้ดีเอ็นเอที่แข็งแกร่งที่จะยัดเยียดให้เลือก อย่างไรก็ตามการสืบพันธุ์แบบอาศัยเพศยังเป็นกลยุทธ์ที่มีความเสี่ยงในขณะที่มันเกี่ยวข้องกับการประเมินผลของการคุกคามและชั่วคราวลดยาม เมื่อสิ่งมีชีวิตมากที่สุดคือหมกมุ่นอยู่ แต่เพียงผู้เดียวกับการรับประทานอาหารและฆ่าสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ หรือการหลีกเลี่ยงการถูกกินและฆ่ากลไกเป็นสิ่งที่จำเป็นเพื่อส่งสัญญาณความไว้วางใจ ซึ่ง แต่เดิม vasotocin แล้วและตอนนี้ isotocin อุ้ง (แซค 2012).
กว่าล้านปีอุ้งได้ถูกนำมาใช้มากขึ้นในช่วงกว้างของความสัมพันธ์ระหว่างสัตว์ ส่วนใหญ่ที่เกี่ยวข้องกับมนุษย์เป็นก้าวกระโดดครั้งใหญ่จากการสืบพันธุ์ของสัตว์เลื้อยคลานที่หนุ่มฟักและถูกทอดทิ้งที่จะทำสำเนาเลี้ยงลูกด้วยนมที่ผ่านการคลอดและการดูแลทารก คลีน (1985) อธิบายการดูแลเลี้ยงลูกด้วยนมที่มีสามองค์ประกอบที่โดดเด่น: พยาบาลดูแลมารดา; สายแยก (ที่จะส่งสัญญาณความทุกข์ที่แยก); และเล่น (สำหรับการเรียนรู้ทางสังคม) ทั้งหมดของกระบวนการเหล่านี้ต้องระงับการปกป้องเพื่อให้การดูแลไว้วางใจซึ่งได้รับการไกล่เกลี่ยโดยอุ้ง ผู้เขียนจำนวนมากตั้งสมมติฐานว่าอุ้งถูกในขณะนี้ถูกนำมาใช้ในการขับรถรูปแบบนวนิยายของพันธะเกินกลุ่มครอบครัวเช่นการค้าการสร้างเมืองและการพัฒนาทางศีลธรรมที่เป็นลักษณะการขยายตัวของมนุษย์ที่ไม่ธรรมดาของสุดท้าย 100,000 ปี (ริดลีย์, 2010; แซค 2012) เหล่านี้ปรากฏการณ์ทางสังคมมีความต้องการโครงสร้างที่มีประสิทธิภาพการประมวลผลจากบนลงล่างโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนาอย่างมากเยื่อหุ้มสมอง prefrontal อยู่ตรงกลางซึ่งดูเหมือนจะเป็นศูนย์กลางในความสามารถในการเข้าใจและความแตกต่าง (mentalise) ช่วงที่ซับซ้อนของความตั้งใจของสังคมมีส่วนร่วม.
การครอบงำของสายพันธุ์ของมนุษย์คือ ข้อพิสูจน์ถึงความสำเร็จของกลยุทธ์วิวัฒนาการนี้ อย่างไรก็ตามในขณะที่วิวัฒนาการได้ระบุว่าการขยายระบบไฟล์ที่แนบมาเป็นข้อได้เปรียบในการขยายที่ประชุมยังมีความเสี่ยง การละทิ้งหรือไม่สามารถที่จะแนบไปกับคนอื่น ๆ ที่มีผลกระทบหลุมฝังศพสำหรับการทำงานและการอยู่รอดของสัตว์ Bowlby (1953) ชี้ให้เห็นว่าเมื่อเลี้ยงลูกด้วยนมเลือกใช้สำหรับชีวิตครอบครัวของพวกเขาตั้งเวทีสำหรับรูปแบบที่มีความสุขที่สุดของความทุกข์: บาดเจ็บที่แนบมา การบาดเจ็บที่แนบมาอาจจะเป็นคำอธิบายที่ดีกว่าสำหรับชายแดนบุคลิก.
ระบุว่ามากของสิ่งที่กำหนดสมองของมนุษย์ที่ได้รับแรงผลักดันจากความก้าวหน้าในการพัฒนาระบบสิ่งที่แนบมาที่ทำลายความเชื่อมั่นในสิ่งที่แนบมาในวัยเด็กมีผลกระทบการทำเครื่องหมายสำหรับการพัฒนาของระบบประสาท การทำงานในแต่ละ (อัลเลน 2013) มันอาจจะคิดว่าอุ้งสามารถเสนอวิธีการรักษาให้กับผู้ที่ทุกข์ทรมานชอกช้ำสิ่งที่แนบมา อย่างไรก็ตามอุ้งดูเหมือนจะเป็นความช่วยเหลือเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้กับผู้ที่ไม่ได้รับการสนับสนุนจากตัวแทนสมองในวัยเด็ก นี่ก็แสดงให้เห็นในการศึกษาที่ได้รับการอุ้งรับบริหารให้กับประชากรที่ไม่ใช่ทางคลินิกและทางคลินิก ในประชากรที่ไม่ใช่ทางคลินิกอุ้งเพิ่มขึ้นความร่วมมือ แต่เศร้าลดลงร่วมการดำเนินงานสำหรับผู้ที่ได้รับการวินิจฉัยที่มีชายแดนบุคลิก (Bartz et al., 2011) อุ้งมีผลอย่างลึกซึ้งต่อระบบ limbic และ Hyper-สามารถกระตุ้นระบบไฟล์ที่แนบมา ความรู้สึกที่เกิดจากอุ้งอาจจะเป็นที่มีประสิทธิภาพเพื่อให้พวกเขาถูกมองว่าเป็นภัยคุกคาม ภัยคุกคามต่อมทอนซิลเปิดใช้งานเริ่มต้นการต่อสู้เที่ยวบินหรือหยุดการตอบสนองและเยื่อหุ้มสมองจึงฟังก์ชั่นที่สำคัญในผล 'frazzling' สมอง (Arnsten, 1998) เมื่อพูดถึงความยากลำบากในความสัมพันธ์ใกล้ชิดในเซสชั่น MBT จิตการศึกษาหนึ่งในผู้เข้าร่วมอย่างหรูหราสรุปว่าเรามีบาร์เรลต่อวันมีจำนวนมากของความรัก แต่ไม่มากของความเห็นอกเห็นใจเมื่อเรารู้สึกว่ารัก ' ดังนั้นวิธีการ MBT อุทิศความพยายามโดยเฉพาะอย่างยิ่งในการจงใจใช้ mentalising อย่างชัดเจนในการแลกเปลี่ยนความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลระหว่างผู้ที่เกี่ยวข้องในการรักษา.
รุ่น MBT มีวัตถุประสงค์เพื่อใช้ระบบไฟล์ที่แนบมาเป็นกลไกของการเปลี่ยนแปลงในการรักษาที่มีผู้ใหญ่ที่มีชายแดนบุคลิก (อัลเลน Fonagy, และเบท 2008) สิ่งที่แนบมาถูกตีความว่าเป็นความซับซ้อนที่ต้องใช้การจัดการที่ดีจากเยื่อหุ้มสมอง มันก็ขึ้นอยู่กับฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งความสามารถในการเปิดเผยอารมณ์ (ระบบ limbic) ไปยังอีกที่เปิดกว้างและเป็นที่เชื่อถือได้เพื่อตอบสนองอารมณ์ (limbic และนอกระบบ) นี้แสดงให้เห็นถึงความเห็นอกเห็นใจและได้แสดงให้เห็นถึงมีอำนาจมากที่สุดในสายแยกส่วนร่วมในการทดลองที่ใบหน้ายังคง สะท้อนดังนั้นจึงมีส่วนเกี่ยวข้องอย่างมากในความทุกข์ลงผ่านการควบคุมสิ่งที่แนบมาและอุ้งเป็นเครื่องหมายที่มีประโยชน์ในการกระตุ้นการทำงานของระบบไฟล์ที่แนบมา อย่างไรก็ตามวิธีที่สมองประมวลผลอุ้งไม่ง่ายต้องใช้ระดับสูงของ mentalising ระหว่างบุคคล

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

พื้นฐานของระบบแนบ neurobiological
ไม่มีพื้นที่เดียวคือถือว่าเป็นโดยเฉพาะแนบมาในสมอง เพราะมันดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับพื้นที่มากที่สุด แน่นอน พื้นที่มากมาย มีส่วนเกี่ยวข้องกับสิ่งที่แนบมาของมนุษย์ที่ถูกอ้างว่าสมอง ทั้งสร้าง และที่สังกัด ( Allen , 2013 ) อย่างไรก็ตาม ในระดับง่าย ๆของคำอธิบายจากบนลงล่างจากล่างขึ้นบน กระบวนการอาจเป็นประโยชน์จะเน้นให้เข้าใจกระบวนการแนบ .
ที่ฐานของสมอง ระบบ limbic มักจะถูกเรียกว่าที่นั่งของอารมณ์ มนุษย์ใช้ระบบนี้กับสัตว์อื่น ๆและขอเชื่อมโยงกับร่างกาย ในรูปแบบที่กำหนดโดย damasio ( 2010 ) , ระบบ limbic ให้มนุษย์ปัจจุบันahistorical biofeedback ในตนเองเป็นสิ่งมีชีวิตที่ตอบสนองต่อวัตถุ ( คนและสิ่งของ ) พบ ข้อมูลที่ต้องสร้างด้วยตนเอง ' ก่อน ' มนุษย์รู้สึกผลกระทบ ใช้กำลังเป็นแรงกระตุ้นที่จะทำในความสัมพันธ์กับสภาพแวดล้อมได้ทันที , ขับเคลื่อนโดยการเปลี่ยนแปลงของฮอร์โมนในร่างกาย นี้รวมทั้งหลีกเลี่ยงและวิธีการกระตุ้นด้วยชัดเจนความเกี่ยวข้องกับกระบวนการที่แนบมาเหนือระบบสมอง ระบบสมองปรากฏเป็นพิเศษในการพัฒนามนุษย์ คุณภาพของการทำงานเปลือกขึ้นอยู่กับปฏิสัมพันธ์นานกับผู้ใหญ่สมองในวัยเด็ก ระบบสมองให้ประสบการณ์ทันทีจากระบบ limbic จะตั้งอยู่ภายในเวลาตัวอ้างอิงบริบท นี้สร้างขึ้นสะท้อนสติและความคิดที่เป็นนามธรรมผลในสิ่งที่ damasio อธิบายเป็น ' อัตชีวประวัติของตนเอง ' มากของฟังก์ชั่นเหล่านี้ระดับจิตปรากฏเป็นคนกลาง interpersonally ผ่านความผูกพันตลอดอายุการใช้งาน , แนะนำว่า คิดเป็นกระบวนการที่มีอยู่ระหว่างคน มากกว่าเพียงแค่คนล่างขึ้นบนลงล่าง และการสร้างหลักตนเอง ' ไกล่เกลี่ยระหว่างอัตชีวประวัติและจึงตนเอง ' องค์ประกอบของหลักนี้เป็นชุดของตนเองกระบวนการระหว่าง twined ภาพ : ภาพของวัตถุชั่วขณะ ( หรือบุคคล ) : เด่นเรื่องภาพ ของสิ่งมีชีวิต เช่น การปฏิสัมพันธ์กับวัตถุ และภาพ ของวัตถุที่เกี่ยวข้องกับการตอบสนองทางอารมณ์ ( Allen , 2013 ,หน้า 244 ) การบูรณาการแบบบนลงล่าง จากล่างขึ้นบน ( นอก ) กับ ( limbic ) ข้อมูลที่ได้รับการอธิบายเป็นเป้าหมายของ mentalising : ความรู้สึก ในขณะที่คิดเกี่ยวกับความรู้สึก ( Allen , 2013 ) .
ระบบแนบสำคัญต่อการบำบัดทางจิต เพราะมันหนักเกี่ยวข้องกับระเบียบของความทุกข์ :