That led to Parliament's corruption

That led to Parliament's corruption-related censure becoming something seasonal, despite the fact that graft is anything but. But even that was just a tiny part of what was wrong with Thailand's fight against corruption. We have had a dilemma of whether to criminalise this evil entirely or "politicise" it at least partly. On the one hand, corruption is supposed to be a criminal offence, which is why the courts were empowered to play a big role. On the other hand, we had corruption cases decided by Parliament, a situation where "evidence" was not as important as who commanded more votes in the national assembly.

It's no surprise, then, that the Thai crisis has always featured clashes between Parliament and the courts. With democracy espousing the values of what the majority think, a glaring spotlight was always on what a bunch of judges considered to be right or wrong. Also under scrutiny were the elected politicians themselves, who were accused of using the popular mandate to whitewash what was, when all masks were removed, undeniably fraud. And this was compounded by the next problem.

In our campaigns against corruption, prejudice and bias have infected all sides. In Thailand, the term "justice" is not used to proclaim innocence. Here, "justice" is used to point out that "Other people are doing it, so why pick on me?" This attitude is worrisome, but it stems from the laws or measures not being applied indiscriminately.

To sum it up, practically everyone is to blame for the failure of Thailand's fight against corruption. Anti-graft enforcement has been selective. Politicians have used democracy as a shield to protect their crimes rather than as a weapon to eradicate the problem. And the last thing that should be politicised became heavily politicised.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ที่นำไปสู่การตำหนิการทุจริตที่เกี่ยวข้องกับรัฐสภากลายเป็นบางสิ่งบางอย่างตามฤดูกาลแม้จะมีความจริงที่ว่ารับสินบนคืออะไร แต่ แต่ถึงแม้ที่เป็นเพียงส่วนเล็ก ๆ ของสิ่งที่ผิดกับการต่อสู้ของไทยกับการทุจริต เรามีภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกว่าจะเป็นอาชญากรชั่วร้ายนี้ทั้งหมดหรือ "การเมือง" อย่างน้อยส่วนหนึ่ง ในมือข้างหนึ่งการทุจริตควรจะเป็นความผิดทางอาญาซึ่งเป็นเหตุผลที่ศาลมีขีดความสามารถที่จะมีบทบาทสำคัญ ในทางกลับกันเรามีกรณีการทุจริตการตัดสินใจโดยรัฐสภาสถานการณ์ที่ "หลักฐาน" ไม่ได้เป็นสิ่งที่สำคัญเป็นผู้สั่งการลงมติในสมัชชาแห่งชาติ. ก็ไม่แปลกใจแล้วว่าวิกฤตของไทยมีความสำคัญเสมอการปะทะกันระหว่างรัฐสภาและ ศาล ด้วยประชาธิปไตย espousing ค่าของสิ่งที่คนส่วนใหญ่คิดว่าปอตไลท์ที่เห็นได้ชัดอยู่เสมอเกี่ยวกับสิ่งที่กลุ่มของผู้พิพากษาพิจารณาที่จะถูกหรือผิด นอกจากนี้ภายใต้การพิจารณาเป็นนักการเมืองที่มาจากการเลือกตั้งของตัวเองที่ถูกกล่าวหาว่าใช้อำนาจนิยมในการล้างบาปเป็นสิ่งที่เมื่อหน้ากากทั้งหมดถูกถอดออกการทุจริตอย่างปฏิเสธไม่ได้ และนี่คือประกอบกับปัญหาที่เกิดขึ้นต่อไป. ในแคมเปญของเรากับการทุจริตอคติและความลำเอียงมีการติดเชื้อทุกด้าน ในประเทศไทยคำว่า "ยุติธรรม" ไม่ได้ใช้ในการประกาศความบริสุทธิ์ ที่นี่ "ความยุติธรรม" จะใช้ในการชี้ให้เห็นว่า "คนอื่น ๆ กำลังทำมันดังนั้นทำไมเลือกกับฉัน?" ทัศนคติแบบนี้น่าเป็นห่วง แต่มันเกิดจากกฎหมายหรือมาตรการที่ไม่ได้ถูกนำมาใช้กราด. เพื่อรวมขึ้นจริงทุกคนที่จะตำหนิสำหรับความล้มเหลวของการต่อสู้ของไทยกับการทุจริต การบังคับใช้กฎหมายต่อต้านการรับสินบนที่ได้รับการคัดเลือก นักการเมืองได้ใช้ประชาธิปไตยเป็นโล่เพื่อป้องกันการก่ออาชญากรรมของพวกเขามากกว่าที่จะเป็นอาวุธที่จะขจัดปัญหา และสิ่งสุดท้ายที่ควรจะกลายเป็นการเมืองการเมืองอย่างหนัก

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ที่นำไปสู่การปรับปรุงที่เกี่ยวข้องกับการทุจริตของรัฐสภาเป็นสิ่งที่ฤดูกาล แม้จะมีความจริงที่ว่ากราฟ คือ อะไร แต่ แต่นั่นเป็นแค่ส่วนเล็ก ๆของสิ่งที่ผิดปกติกับไทยต่อสู้กับการทุจริต เราก็มีปัญหาว่าจะ criminalise ความชั่วร้ายทั้งหมด หรือ " อภิปรายเรื่องการเมือง " อย่างน้อยบางส่วน ในมือข้างหนึ่ง , การทุจริตมันควรจะเป็นความผิดทางอาญาซึ่งเป็นเหตุให้ศาลมีอำนาจที่จะมีบทบาทใหญ่ บนมืออื่น ๆที่เราก็มีกรณีการทุจริตตัดสินใจโดยรัฐสภา สถานการณ์ที่ " หลักฐาน " ไม่ได้สำคัญอย่างที่ใครสั่งให้โหวตในสภานิติบัญญัติแห่งชาติ .

มันไม่แปลกใจแล้วว่าวิกฤติไทยเสมอจุดเด่นการปะทะกันระหว่างรัฐสภาและศาลกับประชาธิปไตย espousing คุณค่าของสิ่งที่คนส่วนใหญ่คิดว่าเด่นแจ๋ก็พวกผู้พิพากษาถือว่าเป็นผิดหรือถูก นอกจากนี้ ภายใต้การพิจารณา คือ การเลือกตั้ง นักการเมืองเอง ผู้ที่ถูกกล่าวหาว่าใช้อำนาจนิยมขย่มแล้ว เมื่อหน้ากากถูกถอดออกอย่าง , ฉ้อโกง และนี้คือ ประกอบกับปัญหาต่อไป

ในแคมเปญต่อต้านการทุจริต , อคติและความลำเอียง มีติดทุกด้าน ในประเทศไทย คำว่า " ความยุติธรรม " ไม่เคยประกาศความบริสุทธิ์ ที่นี่ , " ยุติธรรม " คือใช้เพื่อชี้ให้เห็นว่า " ประชาชนอื่นทำ แล้วทำไมถึงเลือกฉัน ? ทัศนคตินี้น่าเป็นห่วง แต่มันเกิดจากกฎหมายหรือมาตรการที่ไม่ใช้ดาย

สรุปแล้วเกือบทุกคนต้องถูกตำหนิสำหรับความล้มเหลวของ ไทย คือการต่อสู้กับการทุจริต ต่อต้านการบังคับใช้การได้รับเลือก นักการเมืองได้ใช้ประชาธิปไตยเป็นเกราะปกป้องความผิดของพวกเขามากกว่าที่จะเป็นอาวุธเพื่อกำจัดปัญหา และสิ่งสุดท้ายที่ควร politicised กลายเป็นหนัก politicised .