on the feast of st. bonaventure and

on the feast of st. bonaventure and the eve of the feast of our lady of carmel, i thougt of sharing these 'narratives' from thailand. despite its 'commerical' intent, its value is worth the time and hopefully an opportunity to relive them in our own story.
it's sort of the same in the UK. Emotional adverts tend to be animal related rather than people. We apparently value human animal interaction more than human to human :-(
I cry the whole time I just think that the one that prove me the most would be the second one the little girl
I only have my mum and its just me my brother and my mum.
My mum tries her best im onky 11 and my brother is only 6 my brother does not no much he is bad at reading so me my mum aunties and uncles and grandparents try to help with my broyhers reading.
Me im to young to b going threw all of this my dad left when I was 10 he does not visit us like ehe siad he would, My mum works at a bank but she is broke with only 10 to 30 dollars and I have 500 or more I trie to help but she keeps saying no save it it is just for

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ในงานเลี้ยงของโบนาเวนเทอร์เซนต์และวันฉลองของพระแม่มารีคารเมล ฉัน thougt ใช้ร่วมกันเหล่านี้ 'narratives' จากไทย แม้เจตนาของ 'การ' ค่าเที่ยวเวลา และหวังว่าโอกาสใหม่พวกเขาในเรื่องของเราเอง ได้จัดเรียงของเหมือนกันในสหราชอาณาจักร โฆษณาทางอารมณ์มักจะ เป็นสัตว์ที่เกี่ยวข้องมากกว่า คน เราเห็นได้ชัดว่าค่าโต้ตอบสัตว์มนุษย์มากกว่ามนุษย์เพื่อมนุษย์:-(ฉันร้องไห้ตลอดเวลาแค่คิดว่า ผมพิสูจน์มากที่สุดจะเป็นที่หนึ่งที่สองที่สาวน้อยเท่าแล้วมัมของฉันเป็นเพียงแค่ผมและพี่ชายของฉันและของฉันมัมฉันพยายาม mum ที่เธอ onky im สุด 11 และน้องเป็น 6 เท่าพี่ไม่ไม่มากเขาไม่ดีที่อ่านนั้นฉันฉัน mum aunties และลุง และปู่ย่าตายายพยายามช่วยอ่าน broyhers ของฉันฉัน im เพื่อหนุ่มสาวบีจะโยนทั้งหมดนี้พ่อซ้ายเมื่อ 10 เขาไม่แวะเหมือน siad ehe เขาจะ พรมสี่มุมของฉันทำงานที่ธนาคาร แต่เธอจะยากจน มีเพียง 10-30 ดอลลาร์ และมีอย่าง น้อย 500 ผม trie เพื่อช่วยแต่เธอจะบอกว่า บันทึกไม่เป็นเพียงแค่

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในงานเลี้ยงของเซนต์ Bonaventure และวันฉลองของผู้หญิงของคาร์เมล, i thougt ของการแบ่งปันเหล่านี้ 'เรื่องเล่าจากประเทศไทย แม้จะมีความตั้งใจที่ 'พาณิชย์' ค่าของมันมีค่าเวลาและหวังว่าจะมีโอกาสที่จะมีชีวิตอีกพวกเขาในเรื่องของเราเอง.
มันเรียงลำดับของเดียวกันในสหราชอาณาจักร โฆษณาทางอารมณ์มีแนวโน้มที่จะเกี่ยวข้องกับสัตว์มากกว่าคน เราเห็นได้ชัดว่าค่าสื่อสารกับสัตว์มนุษย์มากขึ้นกว่าคนสู่คน :-(
ฉันร้องไห้ตลอดเวลาผมแค่คิดว่าสิ่งหนึ่งที่พิสูจน์ว่าฉันมากที่สุดจะเป็นคนที่สองสาวน้อย
ฉันมีเพียงแค่แม่ของฉันและฉันเพียงแค่พี่ชายของฉันและ แม่ของฉัน.
แม่ของฉันพยายามที่ดีที่สุดของเธอ im onky 11 และพี่ชายของฉันเป็นเพียง 6 พี่ชายของฉันไม่ได้ไม่ว่าเขาจะไม่ดีในการอ่านเพื่อให้ฉันป้าและแม่ของฉันและปู่ย่าตายายลุงพยายามที่จะช่วยให้มีการ broyhers ฉันอ่าน.
ฉัน im หนุ่มสาวที่จะไป ขไปก็ได้โยนของทั้งหมดนี้พ่อของฉันทิ้งไว้ตอนอายุ 10 เขาไม่ได้มาเยี่ยมชมเช่น Ehe Siad เขาจะแม่ของฉันทำงานที่ธนาคาร แต่เธอก็ยากจนมีเพียง 10-30 ดอลลาร์และฉันมี 500 หรือมากกว่าผม Trie ที่จะช่วยให้ แต่เธอก็ช่วยบอกว่าไม่มีการบันทึกมันเป็นเพียงสำหรับ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ในงานเลี้ยงของนักบุญโบนาเวนเจอร์ และวันของงานฉลองของ Our Lady ของคาราเมล ฉันคิดของการแบ่งปันเหล่านี้ ' เรื่องเล่า ' จากประเทศไทย แม้จะมีเจตนาโฆษณา ' ' ค่าของมันจะคุ้มค่าเวลาและหวังว่าโอกาสที่จะมีชีวิตอีกพวกเขาในเรื่องราวของเราเอง
มันเป็นประเภทเดียวกันใน UK โฆษณาทางอารมณ์มีแนวโน้มที่จะเกี่ยวข้องกับสัตว์มากกว่าคนเราเห็นคุณค่าของมนุษย์สัตว์ปฏิสัมพันธ์มากกว่ามนุษย์มนุษย์ : -
ฉันร้องไห้ตลอดเวลาฉันคิดว่าหนึ่งที่พิสูจน์ว่าผมมากที่สุดก็เป็นคนที่สอง สาวน้อย
ฉันมีแม่และมีเพียงฉันและพี่ชายของฉันแม่ของฉัน .
แม่พยายามของเธอที่ดีที่สุดใน onky 11 และพี่ชายของฉันเป็นเพียง 6 พี่ชายของฉัน ไม่ ไม่ มาก เขาจะไม่ดีที่อ่านเพื่อให้ฉันแม่ของฉันคุณป้า คุณลุง คุณตา คุณยาย และพยายามที่จะช่วยให้มีการอ่าน broyhers .
ฉันยองบีจะโยนทั้งหมดนี่ พ่อทิ้งตอนฉันอายุ 10 ขวบ เขา ไม่ เยี่ยมชมเราชอบ ehe พูดว่าเขาจะแม่ของฉันทำงานที่ธนาคาร แต่เธอยากจน มีเพียง 10 ถึง 30 ดอลลาร์ และผมมี 500 หรือมากกว่า ฉันพยายามจะช่วย แต่ เธอ บอกว่า ไม่ช่วยมันมันเป็นเพียงสำหรับ