- ข้อความ
- ประวัติศาสตร์
3.1.1.4. Acceptance of the RM and R
3.1.1.4. Acceptance of the RM and RA system and the case of developing
country members. The organization of RA and RM varies from
one country to another. In order to harmonize the SPS measures,
the SPS provides the art.10 to grant special and differential treatment
to take account of the special needs of developing countries
(WTO, 1995). When a developing country is unable to meet the
norms and standards of the developed countries, the developed
countries are invited under the art. 9: “to facilitate the provision of
technical assistance to . developing country”. The SPS did not
determine strict SPS measures but rather requires transparency in
measures taken by the risk managers for whatever is the type of the
organization of RM and RA in a given country. For which purpose it
has created the inquiry point in Annex B. However, the SPS has
adopted the term “equivalence” in the way of acceptance of the
homogenization procedure of SPS measures between Members.
This shows indirectly that the control procedures from farm to
export should be transparent.
3.1.1.5. The equivalence principle and the use of bilateral and multilateral
agreements. The SPS stipulates in art. 4.1 that: “Members
shall accept the SPS measures of other Members as equivalent”.
This means that the SPS give Members some room to apply their
SPS measures each according to its level of protection based on
international standards, guidelines or recommendations (art. 3.1 of
the SPS and art. 2.4 of the TBT). The SPS lay down in art. 4.2 that:
“Members shall, enter into consultations with the aim of achieving
bilateral and multilateral agreements on recognition of the equivalence
of specified SPS measures”. This situation was met in April
2003 when the European Commission (EC) requested consultations
regarding the Australian quarantine regime for imports (WTO,
2013e) and they have arrived to a common agreement in 2007.
This solution shows that in case of refusal by the importing country,
the Member can ask for a consultation. Consultations raised at the
DSB ends up in most of the time to a bilateral or multilateral
agreement. Following this outcome, we can conclude that the
harmonization and the equivalence are two mechanisms based on
which a WTO member accepts SPS measures of other Members no
matter what the legislative system and the level of protection of
this Member is. RM and RA are the means of implementing this
harmonization and equivalence for whatever is the difference in
the level of protection betweenWTO Members. It becomes obvious
that the SPS measures should be based on scientific justification
proportional to the risk brought by each stage of production
throughout the food chain from farm to the country of import.
3.1.1.6. Regionalization. According to the SPS, if SPS cannot be
applied in all of a country, exporting countries may claim areas free
from pests or diseases or low prevalence of parasites or diseases
within their territories providing the necessary evidence for that.
The efficiency of the control measures and epidemiological surveillance
and RA are important factors in determining these areas
(art. 6 of the SPS). However, the challenge and debate at the SPS is
often due to the recognition of these areas free from pests or diseases
by the importing country. The length of the administrative
procedures, the differences in interpretation and application of the
international guidelines and the complexity inherent in the RA
create a major conflict with the importing country. This means that
the government, who fail to ensure that their region is free from
pest or disease, shall apply RM and RA in a certain delimited areas
with defined inspection program and control measures. This
process was successful in developed countries while it remains
challenging for the developing countries where one of the problems
is the movement of the livestock between regions that are not
subjected to control points as is the case in Lebanon. This is where
we recognize the need to establish a food safety control system,
vertical and horizontal at the same time, to ensure the food safety at
two levels: at the farm level throughout the food chain of production
and at the level of the control system of the government.
The area must be scientifically proven that it has no cross
contamination from other sources of contamination from other
regions or from other materials of the same region. And the government
must demonstrate the cooperation between different
levels of RM (from regional offices to departmental offices).
3.1.2. The role of international organizations in the harmonization
of the protection measures
The SPS stipulates by the art.3.1 and 3.2 that: “Members shall
base their SPS measures on international standards, guidelines or
recommendations”. These international standards which serve as a
reference for the DSB are defined in the point 3 of the Annex A as
the CODEX Alimentarius Commission and the International Office
of Epizootics (OIE).
3.1.2.1. Standards for food trade
3.1.2.1.1. Codex Alimentarius, FAO, WHO: separation of RM and RA
and voluntary standards. The procedural manual of the Codex Alimentarius
Commission stipulates that: “The Codex Alimentarius
Commission is responsible for making proposals to and shall be
consulted by the Directors General of the United Nations food and
agriculture Organization (FAO) and the World Health Organization
(WHO) on all matters pertaining to the implementation of the Joint
FAO/WHO food standards” (FAO/OMS, 2013). The Commission may
adopt and amend its own Rules of Procedure which shall come into
force upon approval by the Directors General of FAO and WHO. Rule
XI of this procedural manual had described the amendments of the
procedural manual apart from the role of the Directors of the FAO
and WHO and had created subsidiary bodies as Codex committees
to prepare draft standards and coordinate committees for regions
or groups of countries (FAO/OMS, 2013). During the development of
international standards and guidelines on foods, Codex separate
between RM and RA, and assigned the scientific justification
approach to the joint experts meeting of the Joint FAO/WHO. In this
case, the Committees and subsidiary bodies of the Codex Alimentarius
Commission are described as risk managers acting based
on the advice of experts from the WHO and the FAO. The RA Organizations
are the Joint FAO/WHO Expert Committee on Food
Additives (JECFA) (FAO/WHO, 1995), the JMPR (that is to say, the
Joint Meeting on pesticide residues) (JMPR, 2004), the JEMRA (the
Joint FAO/WHO Expert Meeting on Microbiological Risk Assessment)
and other expert meetings and ad hoc consultations to
address specific requests for scientific advice on evolving, emerging
and cross-cutting issues in the field of food safety. The policy of the
RA elaborated by the JECFA and JMPR are normally developed by
the Codex Committee. This means that the risk managers of the
Codex determine the policy of the RA and not the JECFA and JMPR.
This demonstrates the importance of determining the scope of the
RA before its elaboration so that it serves the policy of the risk
managers and the areas in which they seek the RA. The case of the
increased use of emulsifiers in the food which has risen markedly
the fat content of our diets and leads to obesity (Whitehurst, 2004),
had shown the need to extend the scope of the assessment in the
framework of the RA policy to include public health nutrition. Even
though the food standards, guidelines and other recommendations
of Codex Alimentarius shall be based on an analysis and objective
scientific evidence, the Codex Alimentarius considers other legitimate factors relevant for the protection of consumer’s health
and the promotion of fair practices in food trade (FAO/OMS, 2010).
Management activities related to the provision of scientific advice
are shared between various units of FAO and WHO. Coordination
between the two organizations shows that RA can be made with a
very close collaboration between their management activities. This
means that the RA requires close collaboration between assessors
and risk managers in the field of agriculture and livestock. Codex
has established codes of practices, charters of good practice or
guidelines especially in terms of hygiene. These codes must provide
advice to governments for the implementation of the provisions in
the field of food hygiene (FAO/OMS, 2010). These codes become
indirectly as reference codes for the SPS. However, since the codes’
main objective is to provide advice, they do not become completely
definitive and their application depends on the requirements of
each country. Moreover, even though Member States of the Codex
agree that the Codex standards should be based on sound science
and should rely on RA carried out by independent experts, there are
some cases where “other legitimate factors” or other factors
outweigh science (Chen, 2004).
3.1.2.1.2. The OIE: an approach to the evaluation of veterinary
services and risks associated with animal health rather than risks
related to the food manufacture. The potential for a commodity to
carry the disease agent and to transmit the disease to susceptible
species in the importing country is the determining factor for the
elaboration of animal health conditions (FAO, 2001). Veterinary
authorities should refer to the health measures of the Terrestrial
Code of the OIE to provide for an early detection, reporting and
control of agents that are pathogenic to animals or humans, in order
to prevent the transfer of pathogens via international trade of
animals and animal products, and avoid unjustified sanitary barriers
to trade (OIE, 2011). The Terrestrial Code has highlighted the
risks associated with animal health rather than the health risks
related to the manufacturing process. Therefore, the DSB has
differentiated the legitimate risks of animal health from that of the
health risks met during manufacturing which led to coll
country members. The organization of RA and RM varies from
one country to another. In order to harmonize the SPS measures,
the SPS provides the art.10 to grant special and differential treatment
to take account of the special needs of developing countries
(WTO, 1995). When a developing country is unable to meet the
norms and standards of the developed countries, the developed
countries are invited under the art. 9: “to facilitate the provision of
technical assistance to . developing country”. The SPS did not
determine strict SPS measures but rather requires transparency in
measures taken by the risk managers for whatever is the type of the
organization of RM and RA in a given country. For which purpose it
has created the inquiry point in Annex B. However, the SPS has
adopted the term “equivalence” in the way of acceptance of the
homogenization procedure of SPS measures between Members.
This shows indirectly that the control procedures from farm to
export should be transparent.
3.1.1.5. The equivalence principle and the use of bilateral and multilateral
agreements. The SPS stipulates in art. 4.1 that: “Members
shall accept the SPS measures of other Members as equivalent”.
This means that the SPS give Members some room to apply their
SPS measures each according to its level of protection based on
international standards, guidelines or recommendations (art. 3.1 of
the SPS and art. 2.4 of the TBT). The SPS lay down in art. 4.2 that:
“Members shall, enter into consultations with the aim of achieving
bilateral and multilateral agreements on recognition of the equivalence
of specified SPS measures”. This situation was met in April
2003 when the European Commission (EC) requested consultations
regarding the Australian quarantine regime for imports (WTO,
2013e) and they have arrived to a common agreement in 2007.
This solution shows that in case of refusal by the importing country,
the Member can ask for a consultation. Consultations raised at the
DSB ends up in most of the time to a bilateral or multilateral
agreement. Following this outcome, we can conclude that the
harmonization and the equivalence are two mechanisms based on
which a WTO member accepts SPS measures of other Members no
matter what the legislative system and the level of protection of
this Member is. RM and RA are the means of implementing this
harmonization and equivalence for whatever is the difference in
the level of protection betweenWTO Members. It becomes obvious
that the SPS measures should be based on scientific justification
proportional to the risk brought by each stage of production
throughout the food chain from farm to the country of import.
3.1.1.6. Regionalization. According to the SPS, if SPS cannot be
applied in all of a country, exporting countries may claim areas free
from pests or diseases or low prevalence of parasites or diseases
within their territories providing the necessary evidence for that.
The efficiency of the control measures and epidemiological surveillance
and RA are important factors in determining these areas
(art. 6 of the SPS). However, the challenge and debate at the SPS is
often due to the recognition of these areas free from pests or diseases
by the importing country. The length of the administrative
procedures, the differences in interpretation and application of the
international guidelines and the complexity inherent in the RA
create a major conflict with the importing country. This means that
the government, who fail to ensure that their region is free from
pest or disease, shall apply RM and RA in a certain delimited areas
with defined inspection program and control measures. This
process was successful in developed countries while it remains
challenging for the developing countries where one of the problems
is the movement of the livestock between regions that are not
subjected to control points as is the case in Lebanon. This is where
we recognize the need to establish a food safety control system,
vertical and horizontal at the same time, to ensure the food safety at
two levels: at the farm level throughout the food chain of production
and at the level of the control system of the government.
The area must be scientifically proven that it has no cross
contamination from other sources of contamination from other
regions or from other materials of the same region. And the government
must demonstrate the cooperation between different
levels of RM (from regional offices to departmental offices).
3.1.2. The role of international organizations in the harmonization
of the protection measures
The SPS stipulates by the art.3.1 and 3.2 that: “Members shall
base their SPS measures on international standards, guidelines or
recommendations”. These international standards which serve as a
reference for the DSB are defined in the point 3 of the Annex A as
the CODEX Alimentarius Commission and the International Office
of Epizootics (OIE).
3.1.2.1. Standards for food trade
3.1.2.1.1. Codex Alimentarius, FAO, WHO: separation of RM and RA
and voluntary standards. The procedural manual of the Codex Alimentarius
Commission stipulates that: “The Codex Alimentarius
Commission is responsible for making proposals to and shall be
consulted by the Directors General of the United Nations food and
agriculture Organization (FAO) and the World Health Organization
(WHO) on all matters pertaining to the implementation of the Joint
FAO/WHO food standards” (FAO/OMS, 2013). The Commission may
adopt and amend its own Rules of Procedure which shall come into
force upon approval by the Directors General of FAO and WHO. Rule
XI of this procedural manual had described the amendments of the
procedural manual apart from the role of the Directors of the FAO
and WHO and had created subsidiary bodies as Codex committees
to prepare draft standards and coordinate committees for regions
or groups of countries (FAO/OMS, 2013). During the development of
international standards and guidelines on foods, Codex separate
between RM and RA, and assigned the scientific justification
approach to the joint experts meeting of the Joint FAO/WHO. In this
case, the Committees and subsidiary bodies of the Codex Alimentarius
Commission are described as risk managers acting based
on the advice of experts from the WHO and the FAO. The RA Organizations
are the Joint FAO/WHO Expert Committee on Food
Additives (JECFA) (FAO/WHO, 1995), the JMPR (that is to say, the
Joint Meeting on pesticide residues) (JMPR, 2004), the JEMRA (the
Joint FAO/WHO Expert Meeting on Microbiological Risk Assessment)
and other expert meetings and ad hoc consultations to
address specific requests for scientific advice on evolving, emerging
and cross-cutting issues in the field of food safety. The policy of the
RA elaborated by the JECFA and JMPR are normally developed by
the Codex Committee. This means that the risk managers of the
Codex determine the policy of the RA and not the JECFA and JMPR.
This demonstrates the importance of determining the scope of the
RA before its elaboration so that it serves the policy of the risk
managers and the areas in which they seek the RA. The case of the
increased use of emulsifiers in the food which has risen markedly
the fat content of our diets and leads to obesity (Whitehurst, 2004),
had shown the need to extend the scope of the assessment in the
framework of the RA policy to include public health nutrition. Even
though the food standards, guidelines and other recommendations
of Codex Alimentarius shall be based on an analysis and objective
scientific evidence, the Codex Alimentarius considers other legitimate factors relevant for the protection of consumer’s health
and the promotion of fair practices in food trade (FAO/OMS, 2010).
Management activities related to the provision of scientific advice
are shared between various units of FAO and WHO. Coordination
between the two organizations shows that RA can be made with a
very close collaboration between their management activities. This
means that the RA requires close collaboration between assessors
and risk managers in the field of agriculture and livestock. Codex
has established codes of practices, charters of good practice or
guidelines especially in terms of hygiene. These codes must provide
advice to governments for the implementation of the provisions in
the field of food hygiene (FAO/OMS, 2010). These codes become
indirectly as reference codes for the SPS. However, since the codes’
main objective is to provide advice, they do not become completely
definitive and their application depends on the requirements of
each country. Moreover, even though Member States of the Codex
agree that the Codex standards should be based on sound science
and should rely on RA carried out by independent experts, there are
some cases where “other legitimate factors” or other factors
outweigh science (Chen, 2004).
3.1.2.1.2. The OIE: an approach to the evaluation of veterinary
services and risks associated with animal health rather than risks
related to the food manufacture. The potential for a commodity to
carry the disease agent and to transmit the disease to susceptible
species in the importing country is the determining factor for the
elaboration of animal health conditions (FAO, 2001). Veterinary
authorities should refer to the health measures of the Terrestrial
Code of the OIE to provide for an early detection, reporting and
control of agents that are pathogenic to animals or humans, in order
to prevent the transfer of pathogens via international trade of
animals and animal products, and avoid unjustified sanitary barriers
to trade (OIE, 2011). The Terrestrial Code has highlighted the
risks associated with animal health rather than the health risks
related to the manufacturing process. Therefore, the DSB has
differentiated the legitimate risks of animal health from that of the
health risks met during manufacturing which led to coll
0/5000
3.1.1.4. ยอมรับระบบ RM RA และกรณีของการพัฒนาประเทศสมาชิก ตั้งแต่องค์กร RA และ RMประเทศหนึ่งไปยังอีก การประสานมาตรการ SPSSPS ให้ art.10 ให้สิทธิพิเศษ และส่วนที่แตกต่างใช้บัญชีพิเศษต้องการของประเทศกำลังพัฒนา(องค์การ 1995) เมื่อประเทศกำลังพัฒนาไม่สามารถตอบสนองการบรรทัดฐานและมาตรฐานของการพัฒนาประเทศ การพัฒนามีเชิญประเทศภายใต้ศิลปะ 9: "เพื่ออำนวยความสะดวกในการจัดความช่วยเหลือทางเทคนิคเพื่อ พัฒนาประเทศ" SPS ไม่กำหนดมาตรการ SPS ที่เข้มงวด แต่ค่อนข้าง ต้องการความโปร่งใสในมาตรการที่ดำเนินการ โดยผู้จัดการความเสี่ยงในสิ่งมีชนิดของการองค์กรของ RM RA ในประเทศที่กำหนด ซึ่งวัตถุประสงค์นั้นมีสร้างจุดสอบถามบีแอนเน็กซ์ อย่างไรก็ตาม SPS มีนำคำว่า "เทียบเท่า" ทางยอมรับการขั้นตอน homogenization มาตรการ SPS ระหว่างสมาชิกนี้แสดงให้เห็นทางอ้อมว่าขั้นตอนจากฟาร์มเพื่อควบคุมการส่งออกควรจะโปร่งใส3.1.1.5.หลักเทียบเท่าและการใช้ทวิภาคี และพหุภาคีข้อตกลง SPS สถานภาพในศิลปะ 4.1 ที่: "สมาชิกจะยอมรับมาตรการ SPS ของสมาชิกอื่น ๆ เทียบเท่า"นั้นหมายความ ว่า SPS ที่ให้สมาชิกกับใช้ของตนมาตรการ SPS ตามระดับของการป้องกันขึ้นอยู่กับแต่ละมาตรฐานสากล แนวทาง หรือคำแนะนำ (art. 3.1 ของSPS และศิลปะ 2.4 ของ TBT) SPS วางในศิลปะ 4.2 ที่:"สมาชิกจะ เข้าให้คำปรึกษากับกับจุดมุ่งหมายของการบรรลุเป้าหมายพหุภาคี และทวิภาคีข้อตกลงในการรับรู้ที่เทียบเท่าระบุ SPS มาตรการ" สถานการณ์นี้ถูกพบในเดือนเมษายน2003 เมื่อยุโรปเสริม (EC) ร้องขอให้คำปรึกษากับเกี่ยวกับระบอบการตรวจสอบสินค้าออสเตรเลียสำหรับการนำเข้า (องค์การ2013e) และพวกเขาได้ถึงข้อตกลงทั่วไปในปี 2007วิธีนี้แสดงให้เห็นว่าในกรณีที่ปฏิเสธโดยประเทศนำเข้าสมาชิกสามารถขอคำปรึกษาการ ให้คำปรึกษากับยกที่จะDSB จบในส่วนใหญ่แล้ว จะเป็นทวิภาคี หรือพหุภาคีข้อตกลง ต่อผลลัพธ์นี้ เราสามารถสรุปที่การปรองดองและเทียบเท่าที่มีตามกลไกสองซึ่งเป็นสมาชิกขององค์การยอมรับมาตรการ SPS ของสมาชิกคนอื่น ๆ ไม่เรื่องระบบสภาใดและระดับการป้องกันของสมาชิกนี้ได้ RM และ RA เป็นวิธีการดำเนินการนี้ปรองดองและเทียบเท่าสำหรับเพียงความแตกต่างในระดับการป้องกัน betweenWTO สมาชิก จะเห็นได้ชัดว่าควรจะใช้มาตรการ SPS กับเหตุผลทางวิทยาศาสตร์สัดส่วนความเสี่ยงโดยแต่ละขั้นตอนของการผลิตตลอดห่วงโซ่อาหารจากฟาร์มไปยังประเทศนำเข้า3.1.1.6. regionalization ตาม SPS ถ้าไม่ SPSใช้ในประเทศ ส่งออกประเทศอาจอ้างพื้นที่ฟรีจากศัตรูพืช หรือโรค หรือต่ำชุกของปรสิตหรือโรคภายในเขตแดนของตนให้หลักฐานที่จำเป็นสำหรับประสิทธิภาพของมาตรการควบคุมและเฝ้าระวังความและ RA เป็นปัจจัยสำคัญในการกำหนดพื้นที่เหล่านี้(art. 6 ของ SPS) อย่างไรก็ตาม ความท้าทายและอภิปรายใน SPS เป็นบ่อยครั้งเนื่องจากการรับรู้ด้านปลอดจากศัตรูพืชหรือโรคโดยประเทศนำเข้า ความยาวของการดูแลขั้นตอน ความแตกต่างในการตีความและประยุกต์ใช้ในแนวทางสากลและความซับซ้อนในการ RAสร้างความขัดแย้งหลักกับประเทศนำเข้า นี้หมายความ ว่ารัฐบาล ผู้ล้มเหลวเพื่อให้แน่ใจว่า ภูมิภาคของพวกเขาเป็นอิสระจากศัตรูพืชหรือโรค จะใช้ RM และ RA ในพื้นที่คั่นที่แน่นอนมีกำหนดมาตรการตรวจสอบโปรแกรมและควบคุม นี้กระบวนการประสบความสำเร็จในประเทศที่พัฒนาแล้วในขณะที่ยังคงสิ่งที่ท้าทายสำหรับประเทศกำลังพัฒนาซึ่งปัญหาเป็นการเคลื่อนไหวของปศุสัตว์ระหว่างภูมิภาคที่ไม่ได้ภายใต้จุดควบคุมเป็นกรณีในประเทศเลบานอน นี่คือที่ไหนเราจำต้องสร้างระบบควบคุมอาหารปลอดภัยแนวตั้ง และแนวนอนในเวลาเดียวกัน ให้ความปลอดภัยของอาหารที่สองระดับ: ระดับตลอดห่วงโซ่อาหารของการผลิตและ ที่ระดับของระบบการควบคุมของรัฐบาลพื้นที่ต้องวิทยาศาสตร์พิสูจน์ว่า มีขนไม่มีปนเปื้อนจากแหล่งอื่น ๆ ของปนกันภูมิภาคหรือ จากวัสดุอื่น ๆ ของภูมิภาคเดียวกัน และรัฐบาลต้องแสดงให้เห็นถึงความร่วมมือระหว่างแตกต่างกันระดับของ RM (จากสำนักกับสำนักงานของภาควิชา)3.1.2.บทบาทขององค์กรระหว่างประเทศในการปรองดองมาตรการป้องกันSPS สถานภาพทางการ art.3.1 3.2 ที่: "สมาชิกจะมาตรการ SPS ของตนยึดมาตรฐานสากล แนวทาง หรือคำแนะนำ" มาตรฐานสากลเหล่านี้ซึ่งเป็นการข้อมูลอ้างอิงสำหรับ DSB กำหนดไว้ในจุด 3 A แอนเน็กซ์เป็นนาย Alimentarius ตซูบิชิและสำนักงานต่างประเทศของ Epizootics (สัตว์ระหว่างประเทศ)3.1.2.1. มาตรฐานสำหรับค้าอาหาร3.1.2.1.1. Alimentarius ตซูบิชิ FAO : แยก RM และ RAและมาตรฐานสมัครใจ คู่มือขั้นตอนของ Alimentarius ตซูบิชิคณะกรรมการสถานภาพที่: "เดอะตซูบิชิ Alimentariusคณะกรรมการรับผิดชอบการทำข้อเสนอไป และจะขอคำปรึกษา โดยทั่วไปกรรมการอาหารแห่งสหประชาชาติ และเกษตรองค์กร (FAO) และองค์การอนามัยโลก(ที่) ในทุกเรื่องที่เกี่ยวกับการใช้งานของข้อต่อFAO / มาตรฐานอาหาร " (FAO/OMS, 2013) นายอาจนำมาใช้ และแก้ไขตัวเองกฎของกระบวนการซึ่งเป็นบังคับอนุมัติโดยกรรมการทั่วไปของ FAO และ กฎXI ของคู่มือขั้นตอนนี้ได้อธิบายการเปลี่ยนแปลงของการคู่มือขั้นตอนนอกเหนือจากบทบาทของกรรมการ FAOและได้สร้างองค์กรบริษัทในเครือเป็นคณะตซูบิชิการจัดทำร่างมาตรฐาน และประสานคณะกรรมการสำหรับภูมิภาคหรือกลุ่มประเทศ (FAO/OMS, 2013) ในระหว่างการพัฒนามาตรฐานสากลและคำแนะนำอาหาร แยกตซูบิชิระหว่าง RM RA และเหตุผลทางวิทยาศาสตร์ที่กำหนดให้วิธีการผู้เชี่ยวชาญร่วมประชุมร่วม FAO / คน ในที่นี้ศพกรณี คณะกรรมการ และบริษัทในเครือของ Alimentarius ตซูบิชิอธิบายเสริมเป็นผู้จัดการความเสี่ยงทำหน้าที่ตามในคำแนะนำของผู้เชี่ยวชาญจาก FAO และคน องค์กร RAมีข้อต่อ FAO / ผู้เชี่ยวชาญที่คณะกรรมการอาหารวัตถุเจือปน (JECFA) (FAO / ผู้ 1995), JMPR การ (กล่าวคือ การร่วมประชุมในแมลงตก) (JMPR, 2004), JEMRA (ร่วม FAO / ประชุมผู้เชี่ยวชาญในการประเมินความเสี่ยงทางจุลชีววิทยา)และอื่น ๆ ประชุมผู้เชี่ยวชาญและให้คำปรึกษากับกิจการคำขอคำแนะนำทางวิทยาศาสตร์ในการพัฒนา การเกิดใหม่และตัดข้ามประเด็นด้านความปลอดภัยของอาหาร นโยบายของการRA elaborated โดย JECFA และ JMPR ที่พัฒนาโดยปกติคณะกรรมการตซูบิชิ นี้หมายความ ว่า ผู้จัดการความเสี่ยงของการตซูบิชิกำหนดนโยบาย RA ไม่ JECFA และ JMPRนี้แสดงให้เห็นถึงความสำคัญของการกำหนดขอบเขตของการRA ก่อนทุก ๆ ที่เพื่อรองรับนโยบายความเสี่ยงผู้จัดการและพื้นที่ที่พวกเขาแสวงหา RA. กรณีของการใช้เพิ่ม emulsifiers ในอาหารที่ได้เพิ่มขึ้นอย่างเด่นชัดไขมันของอาหารและนำไปสู่โรคอ้วน (Whitehurst, 2004),มีแสดงจำเป็นต้องขยายขอบเขตของการประเมินในการกรอบของนโยบาย RA รวมโภชนาการสาธารณสุข แม้แม้ว่ามาตรฐานอาหาร คำแนะนำ และข้อเสนอแนะอื่น ๆของ Alimentarius ตซูบิชิจะสามารถตามการวิเคราะห์และวัตถุประสงค์หลักฐานทางวิทยาศาสตร์ Alimentarius ตซูบิชิพิจารณาปัจจัยอื่น ๆ ถูกต้องตามกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการคุ้มครองสุขภาพของผู้บริโภคและส่งเสริมการปฏิบัติธรรมในการค้าอาหาร (FAO/OMS, 2010)กิจกรรมการจัดการที่เกี่ยวข้องกับบทบัญญัติของคำแนะนำทางวิทยาศาสตร์ใช้ร่วมกันระหว่างหน่วยต่าง ๆ ของ FAO และ การประสานงานระหว่างองค์กรสองแสดงว่า RA สามารถทำด้วยการดีมากให้ความร่วมมือระหว่างกิจกรรมการจัดการ นี้หมายความ ว่า RA ที่ต้องการปิดการทำงานร่วมกันระหว่างการประเมินและผู้จัดการความเสี่ยงในด้านการเกษตรและปศุสัตว์ ตซูบิชิมีสร้างรหัสบริการดี แนวทางปฏิบัติ หรือแนวทางโดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านสุขอนามัย รหัสเหล่านี้ต้องให้คำแนะนำรัฐบาลสำหรับการนำบทบัญญัติในฟิลด์ของอาหารสุขอนามัย (FAO/OMS, 2010) รหัสเหล่านี้กลายเป็นเป็นรหัสอ้างอิงสำหรับการ SPS โดยอ้อม อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่ของรหัสวัตถุประสงค์หลักคือการ ให้คำแนะนำ พวกเขาไม่เป็นทั้งหมดทั่วไปและการสมัครขึ้นอยู่กับความต้องการของแต่ละประเทศ ยิ่งไปกว่านั้น แม้สมาชิกระบุของตซูบิชิเห็นด้วยว่า ควรจะใช้มาตรฐานตซูบิชิกับวิทยาศาสตร์เสียงและควรใช้ RA ที่ดำเนินการ โดยผู้เชี่ยวชาญ มีบางกรณี "ปัจจัยอื่น ๆ ถูกต้องตามกฎหมาย" หรือปัจจัยอื่น ๆเกินวิทยาศาสตร์ (Chen, 2004)3.1.2.1.2.สัตว์ระหว่างประเทศ: เป็นวิธีการประเมินของสัตวบริการและความเสี่ยงที่เกี่ยวข้องกับสัตว์มากกว่าความเสี่ยงที่เกี่ยวข้องกับการผลิตอาหาร เป็นชุดการมีตัวแทนของโรคและ การส่งผ่านโรคไปไวต่อประเทศนำเข้าเป็นปัจจัยชี้ขาดในการทุก ๆ โรคสัตว์ (FAO, 2001) สัตวหน่วยงานควรหมายถึงวัดสุขภาพภาคพื้นดินรหัสสศอสำหรับเป็นต้นการตรวจสอบ รายงาน และควบคุมของตัวแทนที่มีอุบัติการสัตว์มนุษย์ ตามลำดับเพื่อป้องกันการโอนย้ายของโรคผ่านทางการค้าระหว่างประเทศของสัตว์และผลิตภัณฑ์สัตว์ และหลีกเลี่ยงอุปสรรค unjustified สุขาภิบาลค้าสัตว์ระหว่างประเทศ 2011) รหัสภาคพื้นได้เน้นการความเสี่ยงที่เกี่ยวข้องกับสุขภาพสัตว์แทนที่เป็นความเสี่ยงต่อสุขภาพที่เกี่ยวข้องกับกระบวนการผลิต ดังนั้น DSB มีแยกแยะความเสี่ยงถูกต้องตามกฎหมายของสัตว์จากการพบความเสี่ยงต่อสุขภาพในระหว่างการผลิตซึ่งนำไปสู่ coll
การแปล กรุณารอสักครู่..
3.1.1.4. Acceptance of the RM and RA system and the case of developing
country members. The organization of RA and RM varies from
one country to another. In order to harmonize the SPS measures,
the SPS provides the art.10 to grant special and differential treatment
to take account of the special needs of developing countries
(WTO, 1995). When a developing country is unable to meet the
norms and standards of the developed countries, the developed
countries are invited under the art. 9: “to facilitate the provision of
technical assistance to . developing country”. The SPS did not
determine strict SPS measures but rather requires transparency in
measures taken by the risk managers for whatever is the type of the
organization of RM and RA in a given country. For which purpose it
has created the inquiry point in Annex B. However, the SPS has
adopted the term “equivalence” in the way of acceptance of the
homogenization procedure of SPS measures between Members.
This shows indirectly that the control procedures from farm to
export should be transparent.
3.1.1.5. The equivalence principle and the use of bilateral and multilateral
agreements. The SPS stipulates in art. 4.1 that: “Members
shall accept the SPS measures of other Members as equivalent”.
This means that the SPS give Members some room to apply their
SPS measures each according to its level of protection based on
international standards, guidelines or recommendations (art. 3.1 of
the SPS and art. 2.4 of the TBT). The SPS lay down in art. 4.2 that:
“Members shall, enter into consultations with the aim of achieving
bilateral and multilateral agreements on recognition of the equivalence
of specified SPS measures”. This situation was met in April
2003 when the European Commission (EC) requested consultations
regarding the Australian quarantine regime for imports (WTO,
2013e) and they have arrived to a common agreement in 2007.
This solution shows that in case of refusal by the importing country,
the Member can ask for a consultation. Consultations raised at the
DSB ends up in most of the time to a bilateral or multilateral
agreement. Following this outcome, we can conclude that the
harmonization and the equivalence are two mechanisms based on
which a WTO member accepts SPS measures of other Members no
matter what the legislative system and the level of protection of
this Member is. RM and RA are the means of implementing this
harmonization and equivalence for whatever is the difference in
the level of protection betweenWTO Members. It becomes obvious
that the SPS measures should be based on scientific justification
proportional to the risk brought by each stage of production
throughout the food chain from farm to the country of import.
3.1.1.6. Regionalization. According to the SPS, if SPS cannot be
applied in all of a country, exporting countries may claim areas free
from pests or diseases or low prevalence of parasites or diseases
within their territories providing the necessary evidence for that.
The efficiency of the control measures and epidemiological surveillance
and RA are important factors in determining these areas
(art. 6 of the SPS). However, the challenge and debate at the SPS is
often due to the recognition of these areas free from pests or diseases
by the importing country. The length of the administrative
procedures, the differences in interpretation and application of the
international guidelines and the complexity inherent in the RA
create a major conflict with the importing country. This means that
the government, who fail to ensure that their region is free from
pest or disease, shall apply RM and RA in a certain delimited areas
with defined inspection program and control measures. This
process was successful in developed countries while it remains
challenging for the developing countries where one of the problems
is the movement of the livestock between regions that are not
subjected to control points as is the case in Lebanon. This is where
we recognize the need to establish a food safety control system,
vertical and horizontal at the same time, to ensure the food safety at
two levels: at the farm level throughout the food chain of production
and at the level of the control system of the government.
The area must be scientifically proven that it has no cross
contamination from other sources of contamination from other
regions or from other materials of the same region. And the government
must demonstrate the cooperation between different
levels of RM (from regional offices to departmental offices).
3.1.2. The role of international organizations in the harmonization
of the protection measures
The SPS stipulates by the art.3.1 and 3.2 that: “Members shall
base their SPS measures on international standards, guidelines or
recommendations”. These international standards which serve as a
reference for the DSB are defined in the point 3 of the Annex A as
the CODEX Alimentarius Commission and the International Office
of Epizootics (OIE).
3.1.2.1. Standards for food trade
3.1.2.1.1. Codex Alimentarius, FAO, WHO: separation of RM and RA
and voluntary standards. The procedural manual of the Codex Alimentarius
Commission stipulates that: “The Codex Alimentarius
Commission is responsible for making proposals to and shall be
consulted by the Directors General of the United Nations food and
agriculture Organization (FAO) and the World Health Organization
(WHO) on all matters pertaining to the implementation of the Joint
FAO/WHO food standards” (FAO/OMS, 2013). The Commission may
adopt and amend its own Rules of Procedure which shall come into
force upon approval by the Directors General of FAO and WHO. Rule
XI of this procedural manual had described the amendments of the
procedural manual apart from the role of the Directors of the FAO
and WHO and had created subsidiary bodies as Codex committees
to prepare draft standards and coordinate committees for regions
or groups of countries (FAO/OMS, 2013). During the development of
international standards and guidelines on foods, Codex separate
between RM and RA, and assigned the scientific justification
approach to the joint experts meeting of the Joint FAO/WHO. In this
case, the Committees and subsidiary bodies of the Codex Alimentarius
Commission are described as risk managers acting based
on the advice of experts from the WHO and the FAO. The RA Organizations
are the Joint FAO/WHO Expert Committee on Food
Additives (JECFA) (FAO/WHO, 1995), the JMPR (that is to say, the
Joint Meeting on pesticide residues) (JMPR, 2004), the JEMRA (the
Joint FAO/WHO Expert Meeting on Microbiological Risk Assessment)
and other expert meetings and ad hoc consultations to
address specific requests for scientific advice on evolving, emerging
and cross-cutting issues in the field of food safety. The policy of the
RA elaborated by the JECFA and JMPR are normally developed by
the Codex Committee. This means that the risk managers of the
Codex determine the policy of the RA and not the JECFA and JMPR.
This demonstrates the importance of determining the scope of the
RA before its elaboration so that it serves the policy of the risk
managers and the areas in which they seek the RA. The case of the
increased use of emulsifiers in the food which has risen markedly
the fat content of our diets and leads to obesity (Whitehurst, 2004),
had shown the need to extend the scope of the assessment in the
framework of the RA policy to include public health nutrition. Even
though the food standards, guidelines and other recommendations
of Codex Alimentarius shall be based on an analysis and objective
scientific evidence, the Codex Alimentarius considers other legitimate factors relevant for the protection of consumer’s health
and the promotion of fair practices in food trade (FAO/OMS, 2010).
Management activities related to the provision of scientific advice
are shared between various units of FAO and WHO. Coordination
between the two organizations shows that RA can be made with a
very close collaboration between their management activities. This
means that the RA requires close collaboration between assessors
and risk managers in the field of agriculture and livestock. Codex
has established codes of practices, charters of good practice or
guidelines especially in terms of hygiene. These codes must provide
advice to governments for the implementation of the provisions in
the field of food hygiene (FAO/OMS, 2010). These codes become
indirectly as reference codes for the SPS. However, since the codes’
main objective is to provide advice, they do not become completely
definitive and their application depends on the requirements of
each country. Moreover, even though Member States of the Codex
agree that the Codex standards should be based on sound science
and should rely on RA carried out by independent experts, there are
some cases where “other legitimate factors” or other factors
outweigh science (Chen, 2004).
3.1.2.1.2. The OIE: an approach to the evaluation of veterinary
services and risks associated with animal health rather than risks
related to the food manufacture. The potential for a commodity to
carry the disease agent and to transmit the disease to susceptible
species in the importing country is the determining factor for the
elaboration of animal health conditions (FAO, 2001). Veterinary
authorities should refer to the health measures of the Terrestrial
Code of the OIE to provide for an early detection, reporting and
control of agents that are pathogenic to animals or humans, in order
to prevent the transfer of pathogens via international trade of
animals and animal products, and avoid unjustified sanitary barriers
to trade (OIE, 2011). The Terrestrial Code has highlighted the
risks associated with animal health rather than the health risks
related to the manufacturing process. Therefore, the DSB has
differentiated the legitimate risks of animal health from that of the
health risks met during manufacturing which led to coll
country members. The organization of RA and RM varies from
one country to another. In order to harmonize the SPS measures,
the SPS provides the art.10 to grant special and differential treatment
to take account of the special needs of developing countries
(WTO, 1995). When a developing country is unable to meet the
norms and standards of the developed countries, the developed
countries are invited under the art. 9: “to facilitate the provision of
technical assistance to . developing country”. The SPS did not
determine strict SPS measures but rather requires transparency in
measures taken by the risk managers for whatever is the type of the
organization of RM and RA in a given country. For which purpose it
has created the inquiry point in Annex B. However, the SPS has
adopted the term “equivalence” in the way of acceptance of the
homogenization procedure of SPS measures between Members.
This shows indirectly that the control procedures from farm to
export should be transparent.
3.1.1.5. The equivalence principle and the use of bilateral and multilateral
agreements. The SPS stipulates in art. 4.1 that: “Members
shall accept the SPS measures of other Members as equivalent”.
This means that the SPS give Members some room to apply their
SPS measures each according to its level of protection based on
international standards, guidelines or recommendations (art. 3.1 of
the SPS and art. 2.4 of the TBT). The SPS lay down in art. 4.2 that:
“Members shall, enter into consultations with the aim of achieving
bilateral and multilateral agreements on recognition of the equivalence
of specified SPS measures”. This situation was met in April
2003 when the European Commission (EC) requested consultations
regarding the Australian quarantine regime for imports (WTO,
2013e) and they have arrived to a common agreement in 2007.
This solution shows that in case of refusal by the importing country,
the Member can ask for a consultation. Consultations raised at the
DSB ends up in most of the time to a bilateral or multilateral
agreement. Following this outcome, we can conclude that the
harmonization and the equivalence are two mechanisms based on
which a WTO member accepts SPS measures of other Members no
matter what the legislative system and the level of protection of
this Member is. RM and RA are the means of implementing this
harmonization and equivalence for whatever is the difference in
the level of protection betweenWTO Members. It becomes obvious
that the SPS measures should be based on scientific justification
proportional to the risk brought by each stage of production
throughout the food chain from farm to the country of import.
3.1.1.6. Regionalization. According to the SPS, if SPS cannot be
applied in all of a country, exporting countries may claim areas free
from pests or diseases or low prevalence of parasites or diseases
within their territories providing the necessary evidence for that.
The efficiency of the control measures and epidemiological surveillance
and RA are important factors in determining these areas
(art. 6 of the SPS). However, the challenge and debate at the SPS is
often due to the recognition of these areas free from pests or diseases
by the importing country. The length of the administrative
procedures, the differences in interpretation and application of the
international guidelines and the complexity inherent in the RA
create a major conflict with the importing country. This means that
the government, who fail to ensure that their region is free from
pest or disease, shall apply RM and RA in a certain delimited areas
with defined inspection program and control measures. This
process was successful in developed countries while it remains
challenging for the developing countries where one of the problems
is the movement of the livestock between regions that are not
subjected to control points as is the case in Lebanon. This is where
we recognize the need to establish a food safety control system,
vertical and horizontal at the same time, to ensure the food safety at
two levels: at the farm level throughout the food chain of production
and at the level of the control system of the government.
The area must be scientifically proven that it has no cross
contamination from other sources of contamination from other
regions or from other materials of the same region. And the government
must demonstrate the cooperation between different
levels of RM (from regional offices to departmental offices).
3.1.2. The role of international organizations in the harmonization
of the protection measures
The SPS stipulates by the art.3.1 and 3.2 that: “Members shall
base their SPS measures on international standards, guidelines or
recommendations”. These international standards which serve as a
reference for the DSB are defined in the point 3 of the Annex A as
the CODEX Alimentarius Commission and the International Office
of Epizootics (OIE).
3.1.2.1. Standards for food trade
3.1.2.1.1. Codex Alimentarius, FAO, WHO: separation of RM and RA
and voluntary standards. The procedural manual of the Codex Alimentarius
Commission stipulates that: “The Codex Alimentarius
Commission is responsible for making proposals to and shall be
consulted by the Directors General of the United Nations food and
agriculture Organization (FAO) and the World Health Organization
(WHO) on all matters pertaining to the implementation of the Joint
FAO/WHO food standards” (FAO/OMS, 2013). The Commission may
adopt and amend its own Rules of Procedure which shall come into
force upon approval by the Directors General of FAO and WHO. Rule
XI of this procedural manual had described the amendments of the
procedural manual apart from the role of the Directors of the FAO
and WHO and had created subsidiary bodies as Codex committees
to prepare draft standards and coordinate committees for regions
or groups of countries (FAO/OMS, 2013). During the development of
international standards and guidelines on foods, Codex separate
between RM and RA, and assigned the scientific justification
approach to the joint experts meeting of the Joint FAO/WHO. In this
case, the Committees and subsidiary bodies of the Codex Alimentarius
Commission are described as risk managers acting based
on the advice of experts from the WHO and the FAO. The RA Organizations
are the Joint FAO/WHO Expert Committee on Food
Additives (JECFA) (FAO/WHO, 1995), the JMPR (that is to say, the
Joint Meeting on pesticide residues) (JMPR, 2004), the JEMRA (the
Joint FAO/WHO Expert Meeting on Microbiological Risk Assessment)
and other expert meetings and ad hoc consultations to
address specific requests for scientific advice on evolving, emerging
and cross-cutting issues in the field of food safety. The policy of the
RA elaborated by the JECFA and JMPR are normally developed by
the Codex Committee. This means that the risk managers of the
Codex determine the policy of the RA and not the JECFA and JMPR.
This demonstrates the importance of determining the scope of the
RA before its elaboration so that it serves the policy of the risk
managers and the areas in which they seek the RA. The case of the
increased use of emulsifiers in the food which has risen markedly
the fat content of our diets and leads to obesity (Whitehurst, 2004),
had shown the need to extend the scope of the assessment in the
framework of the RA policy to include public health nutrition. Even
though the food standards, guidelines and other recommendations
of Codex Alimentarius shall be based on an analysis and objective
scientific evidence, the Codex Alimentarius considers other legitimate factors relevant for the protection of consumer’s health
and the promotion of fair practices in food trade (FAO/OMS, 2010).
Management activities related to the provision of scientific advice
are shared between various units of FAO and WHO. Coordination
between the two organizations shows that RA can be made with a
very close collaboration between their management activities. This
means that the RA requires close collaboration between assessors
and risk managers in the field of agriculture and livestock. Codex
has established codes of practices, charters of good practice or
guidelines especially in terms of hygiene. These codes must provide
advice to governments for the implementation of the provisions in
the field of food hygiene (FAO/OMS, 2010). These codes become
indirectly as reference codes for the SPS. However, since the codes’
main objective is to provide advice, they do not become completely
definitive and their application depends on the requirements of
each country. Moreover, even though Member States of the Codex
agree that the Codex standards should be based on sound science
and should rely on RA carried out by independent experts, there are
some cases where “other legitimate factors” or other factors
outweigh science (Chen, 2004).
3.1.2.1.2. The OIE: an approach to the evaluation of veterinary
services and risks associated with animal health rather than risks
related to the food manufacture. The potential for a commodity to
carry the disease agent and to transmit the disease to susceptible
species in the importing country is the determining factor for the
elaboration of animal health conditions (FAO, 2001). Veterinary
authorities should refer to the health measures of the Terrestrial
Code of the OIE to provide for an early detection, reporting and
control of agents that are pathogenic to animals or humans, in order
to prevent the transfer of pathogens via international trade of
animals and animal products, and avoid unjustified sanitary barriers
to trade (OIE, 2011). The Terrestrial Code has highlighted the
risks associated with animal health rather than the health risks
related to the manufacturing process. Therefore, the DSB has
differentiated the legitimate risks of animal health from that of the
health risks met during manufacturing which led to coll
การแปล กรุณารอสักครู่..
3.1.1.4 . การยอมรับในระบบของ RM และรา และกรณีของการพัฒนา
สมาชิกประเทศ องค์กรของเฮรา RM
แตกต่างกันจากประเทศหนึ่งไปยังอีก เพื่อประสานมาตรการ SPS , SP ให้
art.10 ให้พิเศษ และค่ารักษา
การใช้บัญชีผู้ใช้ของความต้องการพิเศษของการพัฒนาประเทศ
( WTO , 1995 ) เมื่อมีการพัฒนาประเทศไม่สามารถที่จะตอบสนอง
บรรทัดฐานและมาตรฐานของการพัฒนาประเทศ การพัฒนาประเทศจะเชิญ
ภายใต้ศิลปะ ที่ 9 : " เพื่ออำนวยความสะดวกในการให้ความช่วยเหลือทางเทคนิค
. การพัฒนาประเทศ " SP ไม่ได้
ตรวจสอบเข้มงวดมาตรการ SPS แต่ต้องการความโปร่งใสใน
มาตรการความเสี่ยงผู้จัดการสำหรับสิ่งที่ประเภทของ
องค์กรของ RM และราในการระบุประเทศซึ่งจุดประสงค์มัน
ได้สร้างการสอบถามจุดในภาคผนวก B . อย่างไรก็ตาม สปส. ได้ประกาศใช้คำว่า " (
" ในทางของการยอมรับของ
การขั้นตอนมาตรการ SPS ระหว่างสมาชิก
นี้แสดงให้เห็นทางอ้อมว่า ขั้นตอนการควบคุมจากฟาร์ม
ส่งออกควรจะโปร่งใส
3.1.1.5 . สมมูลหลักการและการใช้ข้อตกลงทวิภาคีและพหุภาคี
.SPS กำหนดในงานศิลปะ 4.1 : " สมาชิก
จะยอมรับมาตรการ SPS ของสมาชิกอื่น ๆเทียบเท่ากับ " .
ซึ่งหมายความ ว่า สปส. ให้สมาชิกมาตรการบางห้องใช้ SP ของตนเอง
ตามระดับของการคุ้มครองขึ้นอยู่กับ
มาตรฐานสากลแนวทางหรือข้อเสนอแนะ ( ศิลปะ ) 3.1 จาก
SP และศิลปะ 2.4 ของ TBT ) SP วางลงในงานศิลปะ 4.2 :
" สมาชิกจะเข้าสู่การหารือ กับเป้าหมายของการบรรลุ
ข้อตกลงทวิภาคีและพหุภาคีในการรับรู้ของความสมดุล
ระบุมาตรการ SPS " สถานการณ์นี้ถูกพบในเดือนเมษายน
2003 เมื่อคณะกรรมาธิการยุโรป ( EC ) ได้หารือ
เกี่ยวกับระบอบกักกันชาวออสเตรเลียเพื่อการนำเข้า ( WTO
2013e ) และพวกเขาจะมาถึงข้อตกลงร่วมกันใน 2007 .
โซลูชั่นนี้แสดงให้เห็นว่าในกรณีของการปฏิเสธโดยการนําเข้าประเทศ
สมาชิกสามารถขอคำปรึกษา การหารือยกขึ้นที่
DSB สิ้นสุดขึ้นในส่วนใหญ่ของเวลาในระดับทวิภาคี หรือพหุภาคี
ข้อตกลง ตามผลนี้ เราสามารถสรุปได้ว่า การประสานกันและสมมูล
สองกลไกตามที่สมาชิก WTO ยอมรับมาตรการ SPS ของสมาชิกไม่
อื่น ๆเรื่องระบบนิติบัญญัติและระดับของการคุ้มครอง
สมาชิกนี้ RM และรา เป็นวิธีการของการใช้นี้
ประสานกันเทียบเคียง สิ่งที่เป็นความแตกต่างในระดับของสมาชิก
betweenwto การป้องกัน มันจะกลายเป็นที่ชัดเจนว่ามาตรการ SPS
ควรอยู่บนพื้นฐานทางวิทยาศาสตร์เหตุผล
สัดส่วนความเสี่ยงนำโดยแต่ละขั้นตอนของการผลิต
ตลอดทั้งห่วงโซ่ของอาหารจากฟาร์มสู่ประเทศนำเข้า .
3.1.1.6 . ภูมิภาค . ตาม SP ถ้า SP ไม่สามารถ
ใช้ทั้งหมดของประเทศ ประเทศที่มีการส่งออกอาจเรียกร้องพื้นที่ฟรีจากศัตรูพืชหรือโรค
หรือความชุกต่ำของปรสิตหรือโรค
ภายในดินแดนของพวกเขาให้หลักฐานที่จำเป็นสำหรับที่ .
ประสิทธิภาพของมาตรการในการควบคุม และเฝ้าระวังทางระบาดวิทยา
ราเป็นปัจจัยที่สำคัญในการกำหนดพื้นที่เหล่านี้
( ศิลปะ ) 6 ของ SP ) อย่างไรก็ตาม ความท้าทาย และการอภิปรายที่เป็น SP
มักจะเนื่องจากการรับรู้ของพื้นที่เหล่านี้ได้ฟรีจากศัตรูพืชหรือโรค
โดยการนำเข้าประเทศ ความยาวของขั้นตอนการบริหาร
, ความแตกต่างในการตีความและประยุกต์ใช้
ระหว่างประเทศแนวทางและความซับซ้อนโดยธรรมชาติในรา
สร้างปัญหากับการนำเข้าประเทศ ซึ่งหมายความว่า
รัฐบาลที่ล้มเหลวเพื่อให้แน่ใจว่าภูมิภาคของพวกเขาได้ฟรีจากศัตรูพืชหรือโรค
จะใช้ RM และราในบางพื้นที่ที่มีกำหนดโปรแกรมการตรวจสอบที่คั่น
และมาตรการควบคุม กระบวนการนี้
ประสบความสำเร็จในการพัฒนาประเทศ ในขณะที่มันยังคง
ความท้าทายในการพัฒนาประเทศ ซึ่งหนึ่งในปัญหา
คือการเคลื่อนไหวของปศุสัตว์ระหว่างภูมิภาคที่ไม่ได้
ภายใต้จุดควบคุมเป็นกรณีในเลบานอน นี่คือที่
เรารู้จักต้องสร้างระบบการควบคุมความปลอดภัยอาหาร
แนวตั้งและแนวนอนในเวลาเดียวกัน เพื่อให้มั่นใจในความปลอดภัยของอาหารที่
2 ระดับคือในระดับฟาร์ม ตลอดห่วงโซ่ของการผลิตอาหาร
และที่ระดับของระบบการควบคุมของรัฐบาล
พื้นที่ต้องได้รับการพิสูจน์ทางวิทยาศาสตร์ว่ามีการปนเปื้อนข้าม
จากแหล่งอื่นของการปนเปื้อนจากภูมิภาคอื่น
หรือจากวัสดุอื่น ๆในภูมิภาคเดียวกัน และรัฐบาลจะต้องแสดงให้เห็นถึงความร่วมมือกันระหว่าง
ระดับของ RM ( จากสำนักงานภูมิภาคสำนักงานแผนก 3.1.2 )
. บทบาทขององค์การระหว่างประเทศในการประสานกันของมาตรการการป้องกัน
SPS กำหนดโดยศิลปะ . 3.1 และ 3.2 : " สมาชิกทั้งหลาย
ฐาน SP มาตรการมาตรฐานระหว่างประเทศแนวทางหรือ
แนะนำ " เหล่านี้เป็นมาตรฐานสากลซึ่งเป็น
อ้างอิงสำหรับ DSB ที่กําหนดไว้ในจุดที่ 3 ของภาคผนวกที่เป็น
Codex Alimentarius Commission และสำนักงานนานาชาติของ epizootics ( OIE )
.
3.1.2.1 . มาตรฐานสำหรับการค้าอาหาร
3.1.2.1.1 . Codex Alimentarius , เฝ้าที่ : แยกของ RM และรา
และมาตรฐานสมัครใจ คู่มือขั้นตอนของ Codex Alimentarius Commission ระบุว่า : "
Codex Alimentariusคณะกรรมการมีหน้าที่รับผิดชอบในการทำข้อเสนอและจะ
ปรึกษาโดยผู้อำนวยการทั่วไปของสหประชาชาติ
อาหารและเกษตรแห่งสหประชาชาติ ( FAO ) และองค์กรอนามัยโลก
( ใคร ) ในเรื่องทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับการใช้งานร่วมกัน
FAO / WHO มาตรฐานอาหาร " ( FAO / OMS , 2013 ) คณะกรรมการอาจ
ยอมรับและแก้ไขกฎของตัวเองของกระบวนการซึ่งจะเข้ามา
บังคับเมื่ออนุมัติโดยผู้อำนวยการทั่วไปขององค์การอาหารและเกษตรแห่งสหประชาชาติ และองค์การอนามัยโลก กฎของคู่มือขั้นตอนนี้
ซีได้อธิบายการแก้ไขของ
คู่มือขั้นตอนนอกเหนือจากบทบาทของผู้อำนวยการขององค์การอาหารและเกษตรแห่งสหประชาชาติ และได้สร้าง บริษัท ย่อย
และใครเป็นคณะกรรมการร่างมาตรฐาน Codex
เตรียมร่างและประสานงานคณะกรรมการภูมิภาค
หรือกลุ่มประเทศ ( FAO / OMS , 2013 ) ในระหว่างการพัฒนา
มาตรฐานระหว่างประเทศและแนวทางอาหาร Codex แยก
ระหว่าง RM และรา และกำหนดแนวทางการตัดสิน
ทางวิทยาศาสตร์การประชุมผู้เชี่ยวชาญร่วมกันของ Joint FAO / WHO . ในกรณีนี้
, กรรมการและ บริษัท ย่อยร่างของ Codex Alimentarius Commission ได้แก่ความเสี่ยงผู้จัดการ
ในหน้าที่ตามคำแนะนำของผู้เชี่ยวชาญจากองค์การอนามัยโลกและองค์การอาหารและเกษตรแห่งสหประชาชาติ . องค์กรรา
เป็น Joint FAO / WHO คณะกรรมการผู้เชี่ยวชาญด้านวัตถุเจือปนอาหาร
( jecfa ) ( FAO / WHO , 1995 ) , jmpr ( กล่าวคือ
การประชุมพิษตกค้าง ) ( jmpr , 2004 ) , jemra (
ร่วม FAO / WHO ประชุมผู้เชี่ยวชาญในการประเมินความเสี่ยงทางจุลชีววิทยา )
และการประชุมผู้เชี่ยวชาญด้านอื่น ๆ และปรึกษาเฉพาะกิจ
ที่อยู่เฉพาะการร้องขอสำหรับคำแนะนำทางวิทยาศาสตร์ในการพัฒนาใหม่
,แล้วตัดข้ามปัญหาในด้านความปลอดภัยของอาหาร นโยบายของ
ราอธิบายโดย jecfa jmpr ปกติและพัฒนาโดย
คณะกรรมการ Codex ซึ่งหมายความว่าผู้จัดการความเสี่ยงของ
Codex กำหนดนโยบายของรา และไม่ jecfa และ jmpr .
นี้แสดงให้เห็นถึงความสำคัญของการกำหนดขอบเขตของ
ราก่อนตัวแล้วซึ่งนโยบายความเสี่ยง
ผู้จัดการและพื้นที่ที่พวกเขาแสวงหา รา กรณีของ
ใช้เพิ่มขึ้นของอิมัลซิไฟเออร์ในอาหารซึ่งได้เพิ่มขึ้นอย่างเด่นชัด
ปริมาณไขมันของอาหารของเราและนำไปสู่โรคอ้วน ( ไวเทิร์สต , 2004 ) ,
ได้แสดงความต้องการที่จะขยายขอบเขตของการประเมินใน
กรอบของรานโยบายรวมถึงโภชนาการสาธารณสุข แม้
ถึงแม้ว่ามาตรฐานอาหาร แนวทางและข้อเสนอแนะ
อื่น ๆของ Codex Alimentarius จะขึ้นอยู่กับการวิเคราะห์และวัตถุประสงค์
หลักฐานทางวิทยาศาสตร์ , Codex Alimentarius จะพิจารณาปัจจัยอื่น ๆที่เกี่ยวข้องตามกฎหมายเพื่อคุ้มครองสุขภาพของผู้บริโภค
และส่งเสริมเป็นธรรมปฏิบัติในการค้าอาหาร ( FAO / OMS , 2010 ) . การจัดการกิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับการให้คำแนะนำทางวิทยาศาสตร์
ร่วมกัน ระหว่างหน่วยงานต่าง ๆ ขององค์การอาหารและเกษตรแห่งสหประชาชาติ และองค์การอนามัยโลก ประสานงาน
ระหว่างสององค์กร พบว่า รา สามารถทำได้ด้วย
อย่างใกล้ชิดร่วมมือระหว่างกิจกรรมการจัดการของพวกเขา นี้หมายความว่า ราต้อง
ความร่วมมือใกล้ชิดระหว่างผู้ประเมินและผู้จัดการความเสี่ยงในด้านการเกษตรและปศุสัตว์ Codex
มีขึ้นรหัสของการปฏิบัติลูกสมุนของการปฏิบัติที่ดีหรือ
แนวทางโดยเฉพาะในด้านสุขอนามัย รหัสเหล่านี้จะต้องให้
แนะนำรัฐบาลในการดำเนินการตามบทบัญญัติใน
ด้านสุขลักษณะอาหาร ( FAO / OMS , 2010 ) รหัสเหล่านี้กลายเป็น
ทางอ้อมเป็นรหัสอ้างอิงสำหรับ SP อย่างไรก็ตาม เนื่องจากรหัส '
วัตถุประสงค์หลักคือเพื่อให้คำแนะนำพวกเขาไม่เป็นที่ชัดเจนและการประยุกต์ใช้อย่างสมบูรณ์
ขึ้นอยู่กับความต้องการของแต่ละประเทศ นอกจากนี้ แม้ว่าประเทศสมาชิก Codex
ยอมรับว่ามาตรฐานโคเด็กซ์ควรจะขึ้นอยู่กับ
วิทยาศาสตร์เสียงและควรพึ่งพารา ดําเนินการโดยผู้เชี่ยวชาญที่เป็นอิสระ มีบางกรณีที่ " ปัจจัย "
มีถูกต้องตามกฎหมายอื่นหรือปัจจัยอื่น ๆวิทยาศาสตร์ ( Chen , 2004 ) .
3.1.2.1.2 . OIE : แนวทางการประเมินการบริการสัตวแพทย์
และความเสี่ยงที่เกี่ยวข้องกับสุขภาพสัตว์มากกว่าความเสี่ยง
ที่เกี่ยวข้องกับการผลิตอาหารที่มีศักยภาพสำหรับสินค้า
ดำเนินโรคและตัวแทนในการส่งผ่านโรคเสี่ยง
สายพันธุ์ในประเทศผู้นำเข้าเป็นปัจจัยชี้ขาดสำหรับ
รายละเอียดของเงื่อนไขสุขภาพสัตว์ ( FAO , 2001 ) เจ้าหน้าที่สัตวแพทย์
ควรอ้างอิงการวัดสุขภาพของรหัสบก
ของ OIE เพื่อให้มีการตรวจสอบก่อนการรายงานและ
การควบคุมของตัวแทนที่ใช้กับสัตว์ หรือมนุษย์ เพื่อ
เพื่อป้องกันการโอนของเชื้อโรคผ่านการค้าระหว่างประเทศของ
สัตว์และผลิตภัณฑ์จากสัตว์ และหลีกเลี่ยงการใช้อุปสรรคอนามัย
ค้า ( OIE , 2011 ) รหัสบกได้เน้น
ความเสี่ยงที่เกี่ยวข้องกับสุขภาพสัตว์ มากกว่าความเสี่ยงด้านสุขภาพ
ที่เกี่ยวข้องกับกระบวนการผลิต ดังนั้น DSB ได้
ซึ่งความเสี่ยงที่แท้จริงของสุขภาพสัตว์จาก
สุขภาพความเสี่ยงเจอในระหว่างการผลิตซึ่งนำไปสู่ จังหวัดเชียงใหม่
สมาชิกประเทศ องค์กรของเฮรา RM
แตกต่างกันจากประเทศหนึ่งไปยังอีก เพื่อประสานมาตรการ SPS , SP ให้
art.10 ให้พิเศษ และค่ารักษา
การใช้บัญชีผู้ใช้ของความต้องการพิเศษของการพัฒนาประเทศ
( WTO , 1995 ) เมื่อมีการพัฒนาประเทศไม่สามารถที่จะตอบสนอง
บรรทัดฐานและมาตรฐานของการพัฒนาประเทศ การพัฒนาประเทศจะเชิญ
ภายใต้ศิลปะ ที่ 9 : " เพื่ออำนวยความสะดวกในการให้ความช่วยเหลือทางเทคนิค
. การพัฒนาประเทศ " SP ไม่ได้
ตรวจสอบเข้มงวดมาตรการ SPS แต่ต้องการความโปร่งใสใน
มาตรการความเสี่ยงผู้จัดการสำหรับสิ่งที่ประเภทของ
องค์กรของ RM และราในการระบุประเทศซึ่งจุดประสงค์มัน
ได้สร้างการสอบถามจุดในภาคผนวก B . อย่างไรก็ตาม สปส. ได้ประกาศใช้คำว่า " (
" ในทางของการยอมรับของ
การขั้นตอนมาตรการ SPS ระหว่างสมาชิก
นี้แสดงให้เห็นทางอ้อมว่า ขั้นตอนการควบคุมจากฟาร์ม
ส่งออกควรจะโปร่งใส
3.1.1.5 . สมมูลหลักการและการใช้ข้อตกลงทวิภาคีและพหุภาคี
.SPS กำหนดในงานศิลปะ 4.1 : " สมาชิก
จะยอมรับมาตรการ SPS ของสมาชิกอื่น ๆเทียบเท่ากับ " .
ซึ่งหมายความ ว่า สปส. ให้สมาชิกมาตรการบางห้องใช้ SP ของตนเอง
ตามระดับของการคุ้มครองขึ้นอยู่กับ
มาตรฐานสากลแนวทางหรือข้อเสนอแนะ ( ศิลปะ ) 3.1 จาก
SP และศิลปะ 2.4 ของ TBT ) SP วางลงในงานศิลปะ 4.2 :
" สมาชิกจะเข้าสู่การหารือ กับเป้าหมายของการบรรลุ
ข้อตกลงทวิภาคีและพหุภาคีในการรับรู้ของความสมดุล
ระบุมาตรการ SPS " สถานการณ์นี้ถูกพบในเดือนเมษายน
2003 เมื่อคณะกรรมาธิการยุโรป ( EC ) ได้หารือ
เกี่ยวกับระบอบกักกันชาวออสเตรเลียเพื่อการนำเข้า ( WTO
2013e ) และพวกเขาจะมาถึงข้อตกลงร่วมกันใน 2007 .
โซลูชั่นนี้แสดงให้เห็นว่าในกรณีของการปฏิเสธโดยการนําเข้าประเทศ
สมาชิกสามารถขอคำปรึกษา การหารือยกขึ้นที่
DSB สิ้นสุดขึ้นในส่วนใหญ่ของเวลาในระดับทวิภาคี หรือพหุภาคี
ข้อตกลง ตามผลนี้ เราสามารถสรุปได้ว่า การประสานกันและสมมูล
สองกลไกตามที่สมาชิก WTO ยอมรับมาตรการ SPS ของสมาชิกไม่
อื่น ๆเรื่องระบบนิติบัญญัติและระดับของการคุ้มครอง
สมาชิกนี้ RM และรา เป็นวิธีการของการใช้นี้
ประสานกันเทียบเคียง สิ่งที่เป็นความแตกต่างในระดับของสมาชิก
betweenwto การป้องกัน มันจะกลายเป็นที่ชัดเจนว่ามาตรการ SPS
ควรอยู่บนพื้นฐานทางวิทยาศาสตร์เหตุผล
สัดส่วนความเสี่ยงนำโดยแต่ละขั้นตอนของการผลิต
ตลอดทั้งห่วงโซ่ของอาหารจากฟาร์มสู่ประเทศนำเข้า .
3.1.1.6 . ภูมิภาค . ตาม SP ถ้า SP ไม่สามารถ
ใช้ทั้งหมดของประเทศ ประเทศที่มีการส่งออกอาจเรียกร้องพื้นที่ฟรีจากศัตรูพืชหรือโรค
หรือความชุกต่ำของปรสิตหรือโรค
ภายในดินแดนของพวกเขาให้หลักฐานที่จำเป็นสำหรับที่ .
ประสิทธิภาพของมาตรการในการควบคุม และเฝ้าระวังทางระบาดวิทยา
ราเป็นปัจจัยที่สำคัญในการกำหนดพื้นที่เหล่านี้
( ศิลปะ ) 6 ของ SP ) อย่างไรก็ตาม ความท้าทาย และการอภิปรายที่เป็น SP
มักจะเนื่องจากการรับรู้ของพื้นที่เหล่านี้ได้ฟรีจากศัตรูพืชหรือโรค
โดยการนำเข้าประเทศ ความยาวของขั้นตอนการบริหาร
, ความแตกต่างในการตีความและประยุกต์ใช้
ระหว่างประเทศแนวทางและความซับซ้อนโดยธรรมชาติในรา
สร้างปัญหากับการนำเข้าประเทศ ซึ่งหมายความว่า
รัฐบาลที่ล้มเหลวเพื่อให้แน่ใจว่าภูมิภาคของพวกเขาได้ฟรีจากศัตรูพืชหรือโรค
จะใช้ RM และราในบางพื้นที่ที่มีกำหนดโปรแกรมการตรวจสอบที่คั่น
และมาตรการควบคุม กระบวนการนี้
ประสบความสำเร็จในการพัฒนาประเทศ ในขณะที่มันยังคง
ความท้าทายในการพัฒนาประเทศ ซึ่งหนึ่งในปัญหา
คือการเคลื่อนไหวของปศุสัตว์ระหว่างภูมิภาคที่ไม่ได้
ภายใต้จุดควบคุมเป็นกรณีในเลบานอน นี่คือที่
เรารู้จักต้องสร้างระบบการควบคุมความปลอดภัยอาหาร
แนวตั้งและแนวนอนในเวลาเดียวกัน เพื่อให้มั่นใจในความปลอดภัยของอาหารที่
2 ระดับคือในระดับฟาร์ม ตลอดห่วงโซ่ของการผลิตอาหาร
และที่ระดับของระบบการควบคุมของรัฐบาล
พื้นที่ต้องได้รับการพิสูจน์ทางวิทยาศาสตร์ว่ามีการปนเปื้อนข้าม
จากแหล่งอื่นของการปนเปื้อนจากภูมิภาคอื่น
หรือจากวัสดุอื่น ๆในภูมิภาคเดียวกัน และรัฐบาลจะต้องแสดงให้เห็นถึงความร่วมมือกันระหว่าง
ระดับของ RM ( จากสำนักงานภูมิภาคสำนักงานแผนก 3.1.2 )
. บทบาทขององค์การระหว่างประเทศในการประสานกันของมาตรการการป้องกัน
SPS กำหนดโดยศิลปะ . 3.1 และ 3.2 : " สมาชิกทั้งหลาย
ฐาน SP มาตรการมาตรฐานระหว่างประเทศแนวทางหรือ
แนะนำ " เหล่านี้เป็นมาตรฐานสากลซึ่งเป็น
อ้างอิงสำหรับ DSB ที่กําหนดไว้ในจุดที่ 3 ของภาคผนวกที่เป็น
Codex Alimentarius Commission และสำนักงานนานาชาติของ epizootics ( OIE )
.
3.1.2.1 . มาตรฐานสำหรับการค้าอาหาร
3.1.2.1.1 . Codex Alimentarius , เฝ้าที่ : แยกของ RM และรา
และมาตรฐานสมัครใจ คู่มือขั้นตอนของ Codex Alimentarius Commission ระบุว่า : "
Codex Alimentariusคณะกรรมการมีหน้าที่รับผิดชอบในการทำข้อเสนอและจะ
ปรึกษาโดยผู้อำนวยการทั่วไปของสหประชาชาติ
อาหารและเกษตรแห่งสหประชาชาติ ( FAO ) และองค์กรอนามัยโลก
( ใคร ) ในเรื่องทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับการใช้งานร่วมกัน
FAO / WHO มาตรฐานอาหาร " ( FAO / OMS , 2013 ) คณะกรรมการอาจ
ยอมรับและแก้ไขกฎของตัวเองของกระบวนการซึ่งจะเข้ามา
บังคับเมื่ออนุมัติโดยผู้อำนวยการทั่วไปขององค์การอาหารและเกษตรแห่งสหประชาชาติ และองค์การอนามัยโลก กฎของคู่มือขั้นตอนนี้
ซีได้อธิบายการแก้ไขของ
คู่มือขั้นตอนนอกเหนือจากบทบาทของผู้อำนวยการขององค์การอาหารและเกษตรแห่งสหประชาชาติ และได้สร้าง บริษัท ย่อย
และใครเป็นคณะกรรมการร่างมาตรฐาน Codex
เตรียมร่างและประสานงานคณะกรรมการภูมิภาค
หรือกลุ่มประเทศ ( FAO / OMS , 2013 ) ในระหว่างการพัฒนา
มาตรฐานระหว่างประเทศและแนวทางอาหาร Codex แยก
ระหว่าง RM และรา และกำหนดแนวทางการตัดสิน
ทางวิทยาศาสตร์การประชุมผู้เชี่ยวชาญร่วมกันของ Joint FAO / WHO . ในกรณีนี้
, กรรมการและ บริษัท ย่อยร่างของ Codex Alimentarius Commission ได้แก่ความเสี่ยงผู้จัดการ
ในหน้าที่ตามคำแนะนำของผู้เชี่ยวชาญจากองค์การอนามัยโลกและองค์การอาหารและเกษตรแห่งสหประชาชาติ . องค์กรรา
เป็น Joint FAO / WHO คณะกรรมการผู้เชี่ยวชาญด้านวัตถุเจือปนอาหาร
( jecfa ) ( FAO / WHO , 1995 ) , jmpr ( กล่าวคือ
การประชุมพิษตกค้าง ) ( jmpr , 2004 ) , jemra (
ร่วม FAO / WHO ประชุมผู้เชี่ยวชาญในการประเมินความเสี่ยงทางจุลชีววิทยา )
และการประชุมผู้เชี่ยวชาญด้านอื่น ๆ และปรึกษาเฉพาะกิจ
ที่อยู่เฉพาะการร้องขอสำหรับคำแนะนำทางวิทยาศาสตร์ในการพัฒนาใหม่
,แล้วตัดข้ามปัญหาในด้านความปลอดภัยของอาหาร นโยบายของ
ราอธิบายโดย jecfa jmpr ปกติและพัฒนาโดย
คณะกรรมการ Codex ซึ่งหมายความว่าผู้จัดการความเสี่ยงของ
Codex กำหนดนโยบายของรา และไม่ jecfa และ jmpr .
นี้แสดงให้เห็นถึงความสำคัญของการกำหนดขอบเขตของ
ราก่อนตัวแล้วซึ่งนโยบายความเสี่ยง
ผู้จัดการและพื้นที่ที่พวกเขาแสวงหา รา กรณีของ
ใช้เพิ่มขึ้นของอิมัลซิไฟเออร์ในอาหารซึ่งได้เพิ่มขึ้นอย่างเด่นชัด
ปริมาณไขมันของอาหารของเราและนำไปสู่โรคอ้วน ( ไวเทิร์สต , 2004 ) ,
ได้แสดงความต้องการที่จะขยายขอบเขตของการประเมินใน
กรอบของรานโยบายรวมถึงโภชนาการสาธารณสุข แม้
ถึงแม้ว่ามาตรฐานอาหาร แนวทางและข้อเสนอแนะ
อื่น ๆของ Codex Alimentarius จะขึ้นอยู่กับการวิเคราะห์และวัตถุประสงค์
หลักฐานทางวิทยาศาสตร์ , Codex Alimentarius จะพิจารณาปัจจัยอื่น ๆที่เกี่ยวข้องตามกฎหมายเพื่อคุ้มครองสุขภาพของผู้บริโภค
และส่งเสริมเป็นธรรมปฏิบัติในการค้าอาหาร ( FAO / OMS , 2010 ) . การจัดการกิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับการให้คำแนะนำทางวิทยาศาสตร์
ร่วมกัน ระหว่างหน่วยงานต่าง ๆ ขององค์การอาหารและเกษตรแห่งสหประชาชาติ และองค์การอนามัยโลก ประสานงาน
ระหว่างสององค์กร พบว่า รา สามารถทำได้ด้วย
อย่างใกล้ชิดร่วมมือระหว่างกิจกรรมการจัดการของพวกเขา นี้หมายความว่า ราต้อง
ความร่วมมือใกล้ชิดระหว่างผู้ประเมินและผู้จัดการความเสี่ยงในด้านการเกษตรและปศุสัตว์ Codex
มีขึ้นรหัสของการปฏิบัติลูกสมุนของการปฏิบัติที่ดีหรือ
แนวทางโดยเฉพาะในด้านสุขอนามัย รหัสเหล่านี้จะต้องให้
แนะนำรัฐบาลในการดำเนินการตามบทบัญญัติใน
ด้านสุขลักษณะอาหาร ( FAO / OMS , 2010 ) รหัสเหล่านี้กลายเป็น
ทางอ้อมเป็นรหัสอ้างอิงสำหรับ SP อย่างไรก็ตาม เนื่องจากรหัส '
วัตถุประสงค์หลักคือเพื่อให้คำแนะนำพวกเขาไม่เป็นที่ชัดเจนและการประยุกต์ใช้อย่างสมบูรณ์
ขึ้นอยู่กับความต้องการของแต่ละประเทศ นอกจากนี้ แม้ว่าประเทศสมาชิก Codex
ยอมรับว่ามาตรฐานโคเด็กซ์ควรจะขึ้นอยู่กับ
วิทยาศาสตร์เสียงและควรพึ่งพารา ดําเนินการโดยผู้เชี่ยวชาญที่เป็นอิสระ มีบางกรณีที่ " ปัจจัย "
มีถูกต้องตามกฎหมายอื่นหรือปัจจัยอื่น ๆวิทยาศาสตร์ ( Chen , 2004 ) .
3.1.2.1.2 . OIE : แนวทางการประเมินการบริการสัตวแพทย์
และความเสี่ยงที่เกี่ยวข้องกับสุขภาพสัตว์มากกว่าความเสี่ยง
ที่เกี่ยวข้องกับการผลิตอาหารที่มีศักยภาพสำหรับสินค้า
ดำเนินโรคและตัวแทนในการส่งผ่านโรคเสี่ยง
สายพันธุ์ในประเทศผู้นำเข้าเป็นปัจจัยชี้ขาดสำหรับ
รายละเอียดของเงื่อนไขสุขภาพสัตว์ ( FAO , 2001 ) เจ้าหน้าที่สัตวแพทย์
ควรอ้างอิงการวัดสุขภาพของรหัสบก
ของ OIE เพื่อให้มีการตรวจสอบก่อนการรายงานและ
การควบคุมของตัวแทนที่ใช้กับสัตว์ หรือมนุษย์ เพื่อ
เพื่อป้องกันการโอนของเชื้อโรคผ่านการค้าระหว่างประเทศของ
สัตว์และผลิตภัณฑ์จากสัตว์ และหลีกเลี่ยงการใช้อุปสรรคอนามัย
ค้า ( OIE , 2011 ) รหัสบกได้เน้น
ความเสี่ยงที่เกี่ยวข้องกับสุขภาพสัตว์ มากกว่าความเสี่ยงด้านสุขภาพ
ที่เกี่ยวข้องกับกระบวนการผลิต ดังนั้น DSB ได้
ซึ่งความเสี่ยงที่แท้จริงของสุขภาพสัตว์จาก
สุขภาพความเสี่ยงเจอในระหว่างการผลิตซึ่งนำไปสู่ จังหวัดเชียงใหม่
การแปล กรุณารอสักครู่..
ภาษาอื่น ๆ
การสนับสนุนเครื่องมือแปลภาษา: กรีก, กันนาดา, กาลิเชียน, คลิงออน, คอร์สิกา, คาซัค, คาตาลัน, คินยารวันดา, คีร์กิซ, คุชราต, จอร์เจีย, จีน, จีนดั้งเดิม, ชวา, ชิเชวา, ซามัว, ซีบัวโน, ซุนดา, ซูลู, ญี่ปุ่น, ดัตช์, ตรวจหาภาษา, ตุรกี, ทมิฬ, ทาจิก, ทาทาร์, นอร์เวย์, บอสเนีย, บัลแกเรีย, บาสก์, ปัญจาป, ฝรั่งเศส, พาชตู, ฟริเชียน, ฟินแลนด์, ฟิลิปปินส์, ภาษาอินโดนีเซี, มองโกเลีย, มัลทีส, มาซีโดเนีย, มาราฐี, มาลากาซี, มาลายาลัม, มาเลย์, ม้ง, ยิดดิช, ยูเครน, รัสเซีย, ละติน, ลักเซมเบิร์ก, ลัตเวีย, ลาว, ลิทัวเนีย, สวาฮิลี, สวีเดน, สิงหล, สินธี, สเปน, สโลวัก, สโลวีเนีย, อังกฤษ, อัมฮาริก, อาร์เซอร์ไบจัน, อาร์เมเนีย, อาหรับ, อิกโบ, อิตาลี, อุยกูร์, อุสเบกิสถาน, อูรดู, ฮังการี, ฮัวซา, ฮาวาย, ฮินดี, ฮีบรู, เกลิกสกอต, เกาหลี, เขมร, เคิร์ด, เช็ก, เซอร์เบียน, เซโซโท, เดนมาร์ก, เตลูกู, เติร์กเมน, เนปาล, เบงกอล, เบลารุส, เปอร์เซีย, เมารี, เมียนมา (พม่า), เยอรมัน, เวลส์, เวียดนาม, เอสเปอแรนโต, เอสโทเนีย, เฮติครีโอล, แอฟริกา, แอลเบเนีย, โคซา, โครเอเชีย, โชนา, โซมาลี, โปรตุเกส, โปแลนด์, โยรูบา, โรมาเนีย, โอเดีย (โอริยา), ไทย, ไอซ์แลนด์, ไอร์แลนด์, การแปลภาษา.
- You say I'm crazyCause you don't think I
- วันนี้ที่โรงเรียนมีงานเลี้ยง
- พื้นที่ปลูก
- @pprao_: Stop butting in
- Rentre
- ฉันขอทดสอบน้ำหอมกลิ่นนี้
- แอลซ่าตื่นมาอีกครั้ง และพบว่าเธอกลับมาอย
- Last night, I fell asleep
- These strong colors are best worn in sum
- It disturbed in my head a little.You are
- น้องข้าวหอม
- Nutrient elements in large Chinese estua
- ...was because I always believed that yo
- เมื่อคืน ฉันเผลอหลับ
- การส่งโดยเอเจนต์เหมาะกับสินค้าที่มีปริมา
- ถนนประชาราษฎร์
- เครื่องเสียงกลางแจ้งและวิทยุเอฟเอ็ม
- “虽然现在是你们在使用，但是那里的大部分地区以前都和我们有关。虽然大部分都是由吉
- You say I'm crazyCause you don't think I
- Fighting.
- การจัดส่งโดยเอเจนต์เหมาะกับสินค้าที่มีปร
- นอกเหนือไปจากจากค่าจัดส่งแล้วคุณยังจะต้อ
- ตรวจสอบดู
- ไชยมงคลไพศาล
